Ακόμα τούτη η άνοιξη, τούτο το καλοκαίρι, ραγιάδες, ραγιάδες … Όπως θα έλεγε και σήμερα ο Ρήγας Φεραίος …

ΑΕΡΑ !

Η φωτογραφία αυτή με τα μάτια του τσολιά δακρυσμένα από τα χημικά και τα όσα βλέπει γύρω του έχει κάνει το γύρο του κόσμου.

Σημαδιακή , συμβολική και συγκλονιστική αποτύπωση της πραγματικότητας. Εκφράζει την ντροπή και την οργή όλων μας.

Αυτός , έστω και συμβολικά παραμένει στο πόστο του, οι άλλοι , οι περισσότεροι μέσα στην Βουλή , μοιραίοι , φτηνοί , επίορκοι ΚΑΙ ΑΝΑΞΙΟΙ .

ΑΕΡΑ !

ΑΘΗΝΑ 29/06/2011

¨ΝΤΑΝΤΟΝ¨

Δημοσίευση: Greekx   Το βρήκα εδώ & εδώ 

Ακόμα τούτη η άνοιξη, τούτο το καλοκαίρι, ραγιάδες, ραγιάδες … Όπως θα έλεγε και σήμερα ο Ρήγας Φεραίος …

 

‘Αρθρο 120: (Ακροτελεύτια διάταξη)

1. Tο Σύνταγμα αυτό, που ψηφίστηκε από την E΄ Aναθεωρητική Bουλή των Eλλήνων, υπογράφεται από τον Πρόεδρό της, δημοσιεύεται από τον προσωρινό Πρόεδρο της Δημοκρατίας στην Eφημερίδα της Kυβερνήσεως, με διάταγμα που προσυπογράφεται από το Yπουργικό Συμβούλιο και αρχίζει να ισχύει από τις ένδεκα Iουνίου 1975.

2. O σεβασμός στο Σύνταγμα και τους νόμους που συμφωνούν με αυτό και η αφοσίωση στην Πατρίδα και τη Δημοκρατία αποτελούν θεμελιώδη υποχρέωση όλων των Eλλήνων.

3. O σφετερισμός, με οποιονδήποτε τρόπο, της λαϊκής
κυριαρχίας και των εξουσιών που απορρέουν από αυτή διώκεται μόλις αποκατασταθεί η νόμιμη εξουσία, οπότε αρχίζει και η παραγραφή του εγκλήματος.

4. H τήρηση του Συντάγματος επαφίεται στον πατριωτισμό των Eλλήνων, που δικαιούνται και υποχρεούνται να αντιστέκονται με κάθε μέσο εναντίον οποιουδήποτε επιχειρεί να το καταλύσει με τη βία.

Ρε… δεν το πήρατε  χαμπάρι…    ΣΗΜΕΡΑ δεν είμαστε  ΡΑΓΙΑΔΕΣ…

Διαβάστε περισσότερα »

Το καθήκον έγινε άγνωστη λέξη. Η ανεργία ή η..

..ανύπαρκτη αίσθηση της έννοιας του καθήκοντος ;  είναι το σοβαρότερο Ελληνικό πρόβλημα σήμερα ;     Γράψαμε εμείς πριν ένα σχεδόν χρόνο : 
Ωιμέ και ξανά Ωιμέ! για όλους εμάς τους υπόλοιπους.Χρειάστηκε τρία λεβεντόπαιδα να κάνουν απλώς το καθήκον τους και μείς νομίσαμε οτι είναι πράξη ηρωισμού.Λες και η σκοπιά υπάρχει όσο δεν πέφτουν σφαίρες και μπόμπες.Ότι παρατάμε το καθήκον στο πρώτο συννεφάκι δυστοκίας που θα εμφανιστεί στον ορίζοντα.Όπως κάνουμε όλοι μας τα τελευταία χρόνια και τρέχουμε να κρυφτούμε σε τρύπες.Ωιμέ μας.Πως καταντήσαμε! Όταν βροντοφώναζαν οι σκοποί πρόγονοί μας στις Θερμοπύλες,”ΜΟΛΩΝ ΛΑΒΕ” δεν ήξεραν ότι έρχονται τα σύννεφα των εχθρών.Ήξεραν όμως ποιο είναι το καθήκον τους.Και έμειναν αιώνια εκεί”ΕΝΘΑΔΕ ΚΟΙΜΕΘΑ ΤΟΙΣ ΚΟΙΝΩΝ ΡΗΜΑΣΙ”.Καθήκον! τι λέξη! Μόνο που όλοι μας έχουμε ξεχάσει τι σημαίνει, νομίζουμε ότι με τη γέννησή μας μόνο δικαιώματα πήραμε. Το πλήρες κείμενο   εδώ.   Γράφει ο Σαράντος Καργάκος, ιστορικός-συγγραφέας  σήμερα :
Το καθήκον έγινε άγνωστη λέξη.

Ακούω ότι το μεγαλύτερο σήμερα πρόβλημα των νέων μας είναι η ανεργία. Διαφωνώ. Εδώ και τριάντα χρόνια είναι η . εργασία. Ο νέος δε φοβάται την αναδουλειά, φοβάται τη δουλειά. Μια οικογενειακή αντίληψη, ότι δουλειά είναι ότι δεν λερώνει, επεκτάθηκε και στο νεοσουσουδιστικό σχολείο με ευθύνη των κομμάτων, που για λόγους ψηφοθηρίας αποδύθηκαν σε μια χυδαία πολιτική παιδοκολακείας, η οποία μετά τη δικτατορία εξέθρεψε και διαμόρφωσε δύο γενιές «κουλοχέρηδων». παιδιών δηλαδή που δεν μπορούν να χρησιμοποιήσουν τα χέρια τους -πέρα από τη μούντζα- για καμιά εργασία από αυτές που ονομάζονται χειρωνακτικές, επειδή -τάχα- είναι ταπεινωτικές. Κι ας βρίσκεται μέσα στη λέξη «χειρώναξ», σαν δεύτερο συνθετικό το «άναξ» που κάνει τον δουλευτή, τον άνα­κτα χειρών, βασιλιά στο χώρο του, βασιλιά στο σπιτικό του, νοικοκύρη δηλαδή, λέξη άλλοτε ιερή που ποδοπατήθηκε κι αυτή μες στην ασυναρτησία μιας πολιτικής που έδειχνε αριστερά και πήγαινε δεξιά και τούμπαλιν.
Γι' αυτό τουμπάραμε....
Κάποτε, ακόμη κι από τις στήλες του περιοδικού αυτού, που δεν είναι πολιτικό με την ξευτελισμένη έννοια του όρου, έγραφα πως η ανεργία στον τόπον μας είναι επιλεκτική, ότι δουλειές υπάρχουν αλλά ότι δεν υπάρχουν χέρια να τις δουλέψουν. Κι έπρεπε να κατακλυσθεί ο τόπος από 1,5 εκατομμύριο λαθρομετανάστες, για να αποδειχθεί ότι στην Ελλάδα υπήρχε δουλειά πολλή αλλά όχι διάθεση για δουλειά. Τα παιδιά -τα μεγάλα θύματα αυτής της ιστορίας- είχαν γαλουχηθεί με τη νοοτροπία του «White color workers». Έτσι σήμερα το πιο φτηνό εργατικό και υπαλληλικό δυναμικό είναι οι πτυχιούχοι, που ζητούν εργασία ακό­μη και στον ΟΤΕ ως έκτακτοι τηλεφωνητές, προσκομίζοντας στα πιστοποιητικά προσόντων ακόμη και διδακτορικά! Γέμισε ο τόπος πανεπιστήμια, σχολές επί σχολών, επιστημονι­κούς κλάδους αόριστους, ομιχλώδεις και ασαφείς, απροσδιορίστου αποστολής και χρησιμότητας. Πτυχία-φτερά στον άνεμο σαν τις ελπίδες των γονιών, που πιστεύουν ότι τα παιδιά και μόνον με τα «ντοκτορά» θα βρουν δουλειά. Έτσι παράγονται επιστήμονες που είναι δεκαθλητές του τίποτα, ικανοί μόνον για το δημόσιο ή για υπάλληλοι κάποιας πολυεθνικής.
Παρ' όλο που γέμισε η χώρα μας τεχνικές σχολές (τι ΤΕΛ, τι ΤΕΙ, τι ΙΕΚ!) οι πιο άτεχνοι νέοι είναι οι νέοι της Ελλάδος. Παίρνουν πτυχίο τεχνικής σχολής και δεν έχουν πιάσει κατσαβίδι οι πιο πολλοί. Δεν ξέρουν να διορθώσουν μια βλάβη στο αυτοκίνητό τους, στο ραδιόφωνο ή στο τηλέφωνό τους. Είναι άχεροι, ουσιαστικά χωρίς χέρια. Τώρα με τα ηλεκτρονικά ξέχασαν να γράφουν, ξέχασαν να διαβάζουν, εκτός φυσικά από «μηνύματα» του αφόρητου «κινητού» τους.
Τούτη η παιδεία, που όχι μόνο παιδεία δεν είναι αλλά ούτε καν εκπαίδευση, αφού δεν καλλιεργεί καμιά δεξιότητα, εκτός από την ραθυμία, την αναβλητικότητα και το φόβο της δουλειάς, όχι μόνο δεν καλλιεργεί τον νέο εσωτερικά αλλά τον πετρώνει δημιουργικά σαν τα παιδιά της Νιόβης. Τα κάνει άχρηστα τα παιδιά για παραγωγική εργασία, γιατί ο θεσμός της παπαγαλίας και η νοοτροπία της ήσσονος προσπάθειας, με το πρόσχημα να μην τα κουράσομε, τους αφαιρεί την αυτενέργεια, την πρωτοβουλία, τη φαντασία και την πρωτοτυπία. Το σχολείο, αντί να μαθαίνει τα παιδιά πως να μαθαίνουν, τα νεκρώνει πνευματικά. Δεν τα μαθαίνει πως να σκέπτονται αλλά με τι να σκέπτονται. Έτσι τα κάνει πτυχιούχους βλάκες. Βάζει όρια στον ορίζοντα της σκέψης και των ενδιαφερόντων. Τα χαμηλοποιεί. Τα κάνει να βλέπουν σαν τα σκαθάρια κοντά, κι όχι να θρώσκουν άνω, να έχουν έφεση για κάτι πιο πέρα, πιο τρανό και πιο μεγάλο.
Το έμβλημα πια του ελληνικού σχολείου δεν είναι η γλαύξ, είναι ο παπαγάλος, ο μαθητής-βλάξ που καταπίνει σελίδες σαν χάπια και που θεωρεί ως σωστό ότι γράφει το σχολικό. Και το λεγόμενο «σχολικό» είναι συνήθως αισχρό και ως λόγος και ως περιεχόμενο.
Και τολμώ να λέγω αισχρό, διότι πρωτίστως το «Αναγνωστικό» που πρέπει να είναι ευαγ­γέλιο πνευματικό ειδικά στο Δημοτικό, αντί να καλλιεργεί την αγάπη για τη δουλειά, καλ­λιεργεί την απέχθεια. Που πια, όπως παλιά, ο έρωτας για την αγροτική, τη βουκολική και τη θαλασσινή ζωή; Ο ναύτης δεν είναι πρότυπο ζωής. Πρότυπο ζωής είναι ο «χαρτογιακάς». Όσο κι αν ήσαν κάπως ρομαντικά τα παλιά «Αναγνωστικά», καλλιεργούσαν τον έρωτα για τη δουλειά. Ακούω πως δεν πάει καλά η οικονομία. Μα πως να πάει, όταν με τη ναυτι­λία που προσφέρει το 5,6% του ΑΕΠ ασχολείται μόνο το 1% των Ελλήνων; (Με τον αγροτικό τομέα που προσφέρει το 6,6% του ΑΕΠ ασχο­λείται το 14,5% του πληθυσμού). Διερωτώμαι, τί είδους ναυτικός λαός είμαστε, όταν αποστρεφόμαστε την θάλασσα και στα ελληνικά καράβια κυριαρχούν Φιλιππινέζοι , Αλβανοί και μελαψοί κάθε αποχρώσεως; Το σχολείο καλλιεργεί τον έρωτα για την τεμπελιά, όχι για δουλειά. Τα πανεπιστήμια και οι ποικιλώνυ­μες σχολές επαυξάνουν τον έρωτα αυτό. Πράγματα που μπορούν να διδαχθούν εντός εξαμήνου -και μάλιστα σε σεμιναριακού τύπου μαθήματα- απαιτούν τετραετία! Βγαίνουν τα παιδιά από τις σχολές και δικαίως ζητούν εργασία με βάση τα «προσόντα» τους, αλλά τέτοιες εργασίες που ζητούν τέτοια προσόντα δεν υπάρχουν. Αν δεν απατώμαι, υπάρχουν δύο σχολές θεατρολογίας -πέρα από τις ιδιωτικές θεατρικές σχολές- που προσφέρουν άνω των 300 πτυχίων το έτος. Που θα βρουν δου­λειά τα παιδιά αυτά;
Αν όμως το σχολείο από το Δημοτικό καλλιεργούσε την τόλμη, την αυτενέργεια, βρά­βευε την πρωτοβουλία, την ανάληψη ευθυνών, την αγάπη για την οποιαδήποτε δουλειά ακό­μη και του πλανόδιου γαλατά, θα είχαμε κάνει την Ελλάδα Ελδοράδο, όπως έγινε Ελδοράδο για τους εργατικούς Αλβανούς, Βουλγάρους, Πολωνούς, Γεωργιανούς, Αιγυπτίους αλιείς, Πακιστανούς και Ουκρανούς.
Σήμερα αυτοί είναι η εργατική κι αύριο η επιχειρηματική τάξη της Ελλάδος. Κι οι Έλληνες, αφήνοντας την πατρώα γη στα χέ­ρια των Αλβανών που την δουλεύουν, την πατρώα θάλασσα στα χέρια των Αιγυπτίων που την ψαρεύουν, θα μεταβληθούν σε νομάδες της Ευρώπης ή των ΗΠΑ ή θα τρέχουν για δουλειά στην Αλβανία που ξεπερνά σε νόμιμη και παράνομη επιχειρηματική δραστηριότητα όλες τις χώρες της Βαλκανικής. Γέμισαν τα Τίρανα ουρανοξύστες, κτήρια γιγάντια, κακόγουστα μεν, σύγχρονα δε. Περίπου 100 ιδιωτικά σχολεία λειτουργούν στην πρωτεύουσα της χώρας των αετών.
Εμείς αφήσαμε αδιαπαιδαγώγητη την εργατική και την αγροτική τάξη. Στην πρώτη περάσαμε σαν ιδεολογία-θεολογία το σύνθημα «Νόμος είναι το δίκιο του εργάτη» και υποχρεώσαμε πλήθος επιχειρήσεις να κλείσουν ή να μεταφερθούν άλλου. Μετά διαφθείραμε τους αγρότες με παροχές χωρίς υποχρεώσεις και τους δημιουργήσαμε νοοτροπία μαχαραγιά. Γέμισε η επαρχία με «Κέντρα Πολιτισμού», όπου «μπαγιαντέρες» κάθε λογής και φυλής άναβαν πούρο με φωτιά πεντοχίλιαρου! Το μπουκάλι με το ουΐσκυ βαπτίστηκε . αγροτι­κό! Τώρα, όμως, που έρχονται τα «εξ εσπερίας νέφη» χτυπάμε το κεφάλι μας. Και που να φθά­σουν τα «εξ Ανατολής» σαν εισέλθει η Τουρ­κία στην Ευρωπαϊκή Ένωση! Θα γίνει η Ελλάς vallis flentium (=κοιλάς κλαυθμώνων) και θα κινείται quasi osculaturium inter flentium et dolorum (=σαν εκκρεμές μεταξύ θλίψεως και οδύνης).
Δεν είμαι υπέρ μιας παιδείας που θα υπο­τάσσεται στην οικονομία. Θεωρώ ολέθριο να χαράσσεται μια εκπαιδευτική πολιτική με κρι­τήρια οικονομικής αναγκαιότητας. Θεωρώ ολέθρια όμως και την παιδεία που εθίζει τα παιδιά στην οκνηρία, που τα κουράζει με την παπαγαλία και το βάρος αχρήστων μαθημά­των. Το μεγαλύτερο κεφάλαιο της χώρας είναι τα κεφάλια των παιδιών της. Τούτη η παιδεία αποκεφαλίζει τα παιδιά. Τα κάνει ικανά να μην κάνουν τίποτε. Ούτε να βλαστημήσουν. Ακόμη και η αισχρολογία τους περιορίζεται στη λέξη που τα κάνει συνονόματα. Αν τους πεις βρισιά της περασμένης 20ετίας θα νομί­σουν ότι μιλάς αρχαία Ελληνικά!
Είναι θλιβερή η εικόνα που παρουσιάζει σήμερα, παρουσίαζε χθες και θα παρουσιάζει κι αύριο η ελληνική κοινωνία: να υπάρχουν άνθρωποι άνω των 65 ετών, άνω των 70 ετών, που, ενώ έχουν συνταξιοδοτηθεί, εργάζονται νυχθημερόν, για να συντηρούν τα παιδιά τους μέχρι να τελειώσουν τις ατελείωτες σπουδές τους, τα παιδιά που λιώνουν τα νιάτα τους στα «κηφηνεία», που πάνε σπίτι τους να κοιμηθούν την ώρα που οι Αλβανοί πάνε για δουλειά, θα μου πείτε, τί δουλειά; Οποιαδήποτε δουλειά, αρκεί να είναι τίμια. Όταν μικροί -ακόμη στο Δημοτικό- μαθαίναμε απέξω τον Τυρταίο (ποιος τολμά σήμερα να διδάξει Τυρταίο;) δεν τον μαθαίναμε για να γίνουμε πολε­μοχαρείς αλλά για να νοιώθουμε ντροπή, όταν στην μάχη της ζωής, στην πρώτη γραμμή είναι οι παλαιότεροι, οι «γεραιοί» και οι νέοι κρύβο­νται πίσω από τη σκιά τους. «Αισχρόν γαρ δη τούτο. κείσθαι πρόσθε νέων άνδρα παλαιότερον».
Σήμερα, βέβαια, οι χειρωνακτικές εργασίες ελέγχονται σχεδόν κατ' αποκλειστικότητα από ξένους. Στις οικοδομές μιλούν αλβανικά, στα χωράφια πακιστανικά. Σε λίγο οι χειρωνακτικές επιχειρήσεις θα περάσουν στα χέρια των Κινέζων που κατασκευάζουν ήδη το μεγαλύτερο μέρος των τουριστικών ειδών που θυμίζουν. Ελλάδα. Ακόμη και τις σημαίες μας στην Κίνα τις φτιάχνουν! Κι εμείς; Εμείς, όπως πάντα, φτιάχνουμε τα τρία κακά της μοίρας μας. «Φτιάχνουμε» τη ζωή μας στην τηλοψία, που δίνει τα μοντέρνα πρότυπα οκνηρίας στη νεολαία, ποθούμε μια χρυσίζουσα ζωή σαν αυτήν που προσφέρει το «γυαλί», αγοράζουμε πολυτελή αυτοκίνητα με δόσεις, κάνουμε διακοπές με «διακοποδάνεια», εορτάζουμε με «εορτοδάνεια» και πεθαίνουμε με «πεθανοδάνεια». Έλεγε ο Φωκίων, που πλήρωσε τέσσερεις δραχμές τη δεύτερη δόση του κωνείου που χρειαζόταν για να «απέλθει», πως στην Αθήνα δεν μπορεί ούτε δωρεάν να πεθάνει κανείς. Έπρεπε να ζούσε τώρα.
Λυπάμαι που θα το πω, αλλά πρέπει να το πω: το σχολείο, οι σχολές και τα ΜΜΕ σακάτε­ψαν και σακατεύουν τη νεολαία, γιατί μιλούν συνεχώς για τα δικαιώματά της -δικαιώματα στην τεμπελιά- και ποτέ για υποχρεώσεις, ποτέ για χρέος, ποτέ για καθήκον. Το καθήκον έγινε άγνωστη λέξη.

Διαβάστε περισσότερα »

Καθήκον,Δασκάλα-Μάννα,Γυναίκα-Ελληνίδα,Θράκη αλήθειες και ψέμματα....

ένας "ψίθυρος" απο παληά,μια ενισχυόμενη με το χρόνο αγανάκτηση που περίμενε την Μπουμπουλίνα της για να ξεσπάσει ,αναγκάζει την αέναη προσπάθεια εκτουρκισμού της ΘΡΑΚΗΣ σε άμεση επίθεση εναντίον της με σκοπό να την φιμώσει.Ολο το ιστορικό όπου καταρρίπτεται το βρώμικο "θεατρικό παιχνίδι" κατασκευής σκευωριών από τα ντόπια εθνο-μηδενιστικά παπαγαλάκια με βίντεο από τις εκπομπές του κ.Χαρδαβέλλα.Παρακολουθείστε όλα τα σχετικά κομμάτια μαζεμένα παρακάτω για να καταλάβετε τι "παίζετε".......

ΧΑΡΑ ΝΙΚΟΠΟΥΛΟΥ 

ΟΔΟΙΠΟΡΙΚΟ ΣΤΗ ΘΡΑΚΗ ,ΧΡΥΣΑ ΒΗΜΑΤΑ ΣΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΑ .  

Διαβάστε περισσότερα »

Αφιέρωμα στον Γρηγόριο Δικαίο ( Παπαφλέσσα ) και το Αθάνατο Μανιάκι 20 ΜΑΙΟΥ 1825

 

 

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΔΩ
ΓΙΑ ΤΟΝ ΠΑΠΑΦΛΕΣΣΑ

ΜΑΝΙΑΚΙ, 20 ΜΑΪΟΥ 1825

Η ΜΑΧΗ

Η Ελληνική Επανάσταση διήνυε ήδη το πέμπτο έτος της και η Πελοπόννησος ελεγχόταν πλέον από ελληνικές δυνάμεις πλην των φρουρίων της Πάτρας, της Μεθώνης και της Κορώνης. Οι πολεμικές επιχειρήσεις ωστόσο επισκιάζονταν από τις εσωτερικές διχόνοιες των Ελλήνων. Ηδη από τις αρχές του 1823, στο πλαίσιο της Β’ Εθνοσυνέλευσης στο Αστρος Κυνουρίας, είχαν παρατηρηθεί έντονες διαφωνίες και σκληρός ανταγωνισμός ανάμεσα στην «παράταξη» των στρατιωτικών και στη μερίδα των πολιτικών. Κόκκινο πανί για την πολιτική παράταξη αποτελούσαν στη μεν Στερεά Ελλάδα ο Οδυσσέας Ανδρούτσος, στη δε Πελοπόννησο ο γέρος του Μοριά Θεόδωρος Κολοκοτρώνης. Μετά το πέρας της Συνέλευσης το χάσμα ανάμεσα στις αντιμαχόμενες πλευρές έμοιαζε αγεφύρωτο και ο πρώτος εμφύλιος (φθινόπωρο 1823 – καλοκαίρι 1824) ήταν προ των πυλών.

Συγκρούσεις ανάμεσα στους Έλληνες

Χαρακτηριστική της διαμορφωμένης πολιτικής κρίσης υπήρξε η κίνηση του Κολοκοτρώνη και των υποστηρικτών του να αποτραβηχθούν στην Τριπολιτσά με το παλιό Εκτελεστικό κηρύσσοντας το υπάρχον Βουλευτικό παράνομο. Το Βουλευτικό με τη σειρά του κατέφυγε στο Κρανίδι, όπου, αφού κήρυξε παράνομο το παλιό Εκτελεστικό, όρισε δική του κυβέρνηση με επικεφαλής τον Γεώργιο Κουντουριώτη και μέλη μεταξύ άλλων τους Ζαΐμη και Κωλέττη. Μαζί τους συμπαρατάχθηκαν οι Στερεοελλαδίτες, οι νησιώτες και όσοι εκ Πελοποννήσου πολιτικοί αντιτάσσονταν στη γραμμή του Κολοκοτρώνη.

Επειτα από σειρά αλληλοκατηγοριών και συρράξεων, συναισθανόμενος ότι η Επανάσταση βρισκόταν αντιμέτωπη με το φάσμα της αποτυχίας, ο Κολοκοτρώνης υποχώρησε προς στιγμήν αιτούμενος αμνηστία. Το αίτημά του έγινε δεκτό υπό τον όρο να…

απωλέσει το δικαίωμα ανάληψης δημοσίων αξιωμάτων επί σειρά ετών. Τα γεγονότα αυτά εσήμαναν το τέλος του πρώτου εμφυλίου, ενώ η συνέχεια των εχθροπραξιών δεν άργησε να έρθει με τη μορφή του δεύτερου εμφυλίου (Ιούλιος 1824 – Ιανουάριος 1825).

Τα χρήματα από τη σύναψη του πρώτου δανείου (περίπου 800.000 λίρες) με εγγύηση τα εθνικά κτήματα είχαν εν τω μεταξύ χορηγηθεί από την Αγγλία. Η αμφισβητήσιμη διαχείρισή τους ενέτεινε τις προστριβές στους κόλπους της κυβέρνησης Κουντουριώτη. Οι Πελοποννήσιοι που απομακρύνθηκαν συνέπραξαν με τον Κολοκοτρώνη. Η απάντηση Κουντουριώτη ήταν η πρόταση να σταλούν στρατεύματα στην Πελοπόννησο, με τη συντήρηση των οποίων θα επιβαρύνονταν οι κάτοικοι. Η σπίθα που δυναμίτισε τις εύθραυστες σχέσεις των αντιμαχομένων πλευρών ήταν η άρνηση των κατοίκων της Τριφυλίας να καταβάλουν φόρους στην κυβέρνηση του Κουντουριώτη. Στις πρώτες συγκρούσεις που ακολούθησαν ηττημένοι βγήκαν οι κυβερνητικοί. Η κλιμάκωση της έντασης βρήκε εν συνεχεία την κυβέρνηση να παροτρύνει τους κατοίκους της Στερεάς με χρήματα του δανείου να στραφούν κατά των συμπατριωτών τους Πελοποννησίων.

Η φυλάκιση τού Κολοκοτρώνη

Στο πεδίο των συγκρούσεων τραυματίστηκε θανάσιμα ο γιος του Κολοκοτρώνη, Πάνος, γεγονός που οδήγησε τον γέρο του Μοριά να αποσυρθεί στη Στεμνίτσα. Εν μέσω λεηλασιών και αλληλοσπαραγμού ο ως τότε ουδέτερος Δημήτριος Πλαπούτας μεσολάβησε προκειμένου να επέλθει ηρεμία. Ο Κολοκοτρώνης παραδόθηκε και μαζί με τους Δεληγιανναίους, τους Νοταράδες και τον Σισίνη, τον Γρίβα και τον Φραντζή πήραν τον Φεβρουάριο του 1825 τον δρόμο για τη φυλακή.

Η Επανάσταση βρισκόταν στην κρισιμότερή της καμπή. Η χώρα είχε ερημώσει, οι στρατιωτικές δυνάμεις είχαν αποδεκατιστεί και οι κορυφαίοι πελοποννήσιοι πολιτικοί και στρατιωτικοί τελούσαν υπό κράτηση. Επιπλέον τα χρήματα του πρώτου δανείου είχαν ήδη εξανεμιστεί προκειμένου να τροφοδοτήσουν τις εσωτερικές έριδες των Ελλήνων και όχι την αντίσταση κατά των Τούρκων.

Και όσο τα τραγικά αυτά γεγονότα εκτυλίσσονταν στη δυτική πλευρά του Αιγαίου, ο σουλτάνος, διαπιστώνοντας ήδη από το 1824 ότι οι δικές τους δυνάμεις δεν επαρκούσαν για να αντιμετωπίσουν τους επαναστατημένους Ελληνες, συνέπραξε με τον υποτελή του αλλά ισχυρό πασά της Αιγύπτου Μωχάμετ Αλή (ή Μεχμέτ Αλη, αλβανικής καταγωγής, γεννημένο στην Καβάλα) προκειμένου με συνδυασμένες επιχειρήσεις να καταφέρουν το τελειωτικό χτύπημα στον αγώνα των Ελλήνων για εθνική απελευθέρωση. Η τουρκοαιγυπτιακή συμμαχία στόχευε στην καταστολή της επανάστασης στην Κρήτη, στην απόβαση αιγυπτιακών δυνάμεων στην Πελοπόννησο, με παράλληλη εισβολή των τουρκικών στρατευμάτων στη Στερεά και του τουρκικού και αιγυπτιακού στόλου στα νησιά του Αιγαίου με σκοπό να τα καταστρέψουν.

Η αιγυπτιακή απειλή

Με αντάλλαγμα λοιπόν την Κρήτη και την Κύπρο και τη διοίκηση της Πελοποννήσου, ο αιγύπτιος ηγεμόνας ανέθεσε στον γιο του Ιμπραήμ να εκστρατεύσει ως διοικητής του αιγυπτιακού στρατού και πασάς της Πελοποννήσου με ισχυρή δύναμη κατά της Πελοποννήσου. Τις επιχειρήσεις στη μεγαλόνησο ανέλαβε ο Χουσεΐν μπέης, ο οποίος ηγείτο από το 1823 της στρατιωτικής δύναμης Τούρκων και Αιγυπτίων στο νησί. Ενισχυμένος με εκπαιδευμένα αιγυπτιακά στρατεύματα κατέστειλε τον αγώνα των ντόπιων οπλαρχηγών τρέποντας σε φυγή αρκετούς Κρητικούς, οι οποίοι αναζήτησαν καταφύγιο στα νησιά των Κυκλάδων και στα βουνά της Πελοποννήσου.

Στους μήνες που ακολούθησαν το άρτια οργανωμένο κατά τα γαλλικά πρότυπα εκστρατευτικό σώμα των Αιγυπτίων κύκλωσε με 35 πολεμικά πλοία και 3.000 αρβανίτες στρατιώτες την Κάσο (Μάιος 1824). Το κύμα κανονιοβολισμών διαδέχθηκε οργανωμένη ομαδική απόβαση, για να ακολουθήσουν λεηλασίες, σφαγές και καταστροφές. Μερικές εβδομάδες μετά στόχος των τουρκικών ναυτικών δυνάμεων έγινε το μικρό νησί των Ψαρών (Ιούνιος 1824). Με περίπου 176 πλοία και 12.000 στρατιώτες υπό τον Χοσρέφ πασά οι Τούρκοι πέρασαν από τον Ελλήσποντο κατευθυνόμενοι στα Ψαρά των 7.000 κατοίκων, των 25.000 χίων προσφύγων και των 1.200 μακεδόνων πολεμιστών. Ακολούθησε σφαγή άνευ προηγουμένου, η οποία έμεινε στην Ιστορία και μέσα από τους πίνακες του Ντελακρουά και του Γύζη και τους αθάνατους στίχους του Διονυσίου Σολωμού. Τελικός απολογισμός: οι μισοί κάτοικοι και πρόσφυγες νεκροί και ο μισός στόλος σε τουρκικά χέρια.

Οταν στη συνέχεια αποπειράθηκαν να επικρατήσουν και στη Σάμο, οι δυνάμεις του τουρκικού ναυτικού αντικρούστηκαν από τον ελληνικό στόλο στη ναυμαχία της Μυκάλης. Ο Χοσρέφ πασάς κατευθύνθηκε τότε στην Κω, όπου ο στόλος του συναντήθηκε με το αιγυπτιακό ναυτικό του Ιμπραήμ. Τη στιγμή εκείνη η τουρκοαιγυπτιακή θαλάσσια συμμαχία μετρούσε περίπου 400 πλοία, 2.500 κανόνια και 30.000 άνδρες. Γρήγορα εμφανίστηκε απέναντί τους και ο ελληνικός στόλος, που αριθμούσε μόλις και μετά βίας 70 πλοία, 850 κανόνια και 5.000 άνδρες. Η κορύφωση των μεταξύ τους εχθροπραξιών ήλθε λίγες ημέρες αργότερα, στις 28 Αυγούστου 1824, στον κόλπο του Γέροντα, στα μικρασιατικά παράλια. Το τέλος της ναυμαχίας βρήκε τους Ελληνες νικητές και τον στόλο των Τούρκων και των Αιγυπτίων διασκορπισμένο και αποδεκατισμένο.

Ο Ιμπραήμ στην Πελοπόννησο

Ο Ιμπραήμ κατευθύνθηκε τότε στον κρητικό λιμένα της Σούδας, από όπου, αρχές Φεβρουαρίου 1825, έπλευσε με τον στόλο του (50 πλοία, 4.000 πεζοί και 500 ιππείς) χωρίς δυσκολία στη Μεθώνη της Πελοποννήσου. Εν συνεχεία λέγεται ότι ενισχύθηκε με άλλους 6.000 πεζούς και 500 ιππείς. Από εκεί κινήθηκε προς Βορρά, με κατεύθυνση την Κορώνη, την Πύλο και το Νεόκαστρο, τα οποία και πολιόρκησε. Αιφνιδιασμένες οι ελληνικές δυνάμεις από την απόβαση του αιγύπτιου στρατηλάτη στα πελοποννησιακά παράλια εν μέσω χειμώνα δεν κατάφεραν να αντιδράσουν έγκαιρα και αποφασιστικά.

Ο Κουντουριώτης ξεκίνησε με 3.000 εμπίστους του προκειμένου να αντιμετωπίσει τον εχθρό αλλά σύντομα εγκατέλειψε εξουθενωμένος την προσπάθεια προτού εμπλακεί σε μάχη. Αρχιστράτηγο των μελλοντικών επιχειρήσεων διόρισε τον πλοίαρχο Σκούρτη. Στην ένοπλη σύρραξη Ελλήνων και Αιγυπτίων στις 7 Απριλίου 1825 κοντά στη θέση Κρεμμύδι της Μεσσηνίας οι ελληνικές δυνάμεις ηττήθηκαν κατά κράτος, με περισσότερους από 600 Ελληνες νεκρούς στο πεδίο της μάχης. Ακολούθως οι 800 Ελληνες που ταμπουρώθηκαν στη Σφακτηρία, μικρό νησί έναντι της Πύλου, δέχθηκαν καταιγισμό πυρών και σφαγιάστηκαν στις 26 Απριλίου από τους στρατιώτες του Ιμπραήμ. Στην αναμέτρηση αυτή χάθηκαν σημαντικές προσωπικότητες της Επανάστασης, μεταξύ των οποίων ο Αναγνωσταράς, ο Τσαμαδός και ο γνωστός ιταλός φιλέλληνας Σανταρόζα. Ακολούθησε η πτώση του Νεοκάστρου στις 11 Μαΐου. Η Μεσσηνία εγκαταλείφθηκε από τους πληθυσμούς και τις περισσότερες φρουρές της.

Και ενώ στα πελοποννησιακά εδάφη οι επαναστατικές εστίες έσβηναν η μία μετά την άλλη υπό τη βάναυση προέλαση του Ιμπραήμ και των ανδρών του, ο Κολοκοτρώνης και οι φίλα προσκείμενοι σε αυτόν πολέμαρχοι παρέμεναν έγκλειστοι στην Υδρα. Εν μέσω γενικευμένου πανικού και σύγχυσης αποφασιστικό ηγετικό ρόλο ανέλαβε να διαδραματίσει ο Γρηγόριος Παπαφλέσσας.

Ο Παπαφλέσσας οργανώνει την αντίσταση

Ο Παπαφλέσσας ή Φλέσσας (Γρηγόριος Δικαίος ήταν το κοσμικό όνομά του) υπήρξε ένας εκ των πιο δραστήριων πρωτεργατών της Ελληνικής Επανάστασης του ‘21, φλογερός ομιλητής, από τους ακρογωνιαίους λίθους της Φιλικής Εταιρείας και δεινός πολεμιστής – διακρίθηκε σε πολλές μάχες στην Πελοπόννησο, όπως π.χ. στα Δερβενάκια ενάντια στη στρατιά του Δράμαλη.

Ο Παπαφλέσσας είχε διατελέσει μοναχός σε μοναστήρια του Μοριά, στη συνέχεια αρχιμανδρίτης, έμπιστος του Υψηλάντη και γερουσιαστής στην Α’ Εθνοσυνέλευση της Επιδαύρου, αντιπρόεδρος της Πελοποννησιακής Γερουσίας και στη συνέχεια υπουργός Εσωτερικών και Αστυνομίας στην κυβέρνηση Κουντουριώτη. Υπό αυτή λοιπόν την ιδιότητα ανέλαβε να οργανώσει ο ίδιος την ελληνική άμυνα στις αρχές του 1825 προκειμένου να ανακοπεί η προέλαση του Ιμπραήμ στην καρδιά της Πελοποννήσου.

Συναισθανόμενος την επικινδυνότητα της κατάστασης ο Παπαφλέσσας ζητούσε επίμονα την απελευθέρωση του «αντάρτη» Κολοκοτρώνη και των υπολοίπων εγκλείστων οπλαρχηγών και τη χορήγηση αμνηστίας προκειμένου να ενώσουν τις δυνάμεις τους για την αντιμετώπιση της αιγυπτιακής λαίλαπας. Η έκκλησή του ωστόσο δεν έγινε εγκαίρως δεκτή (όταν ο Κολοκοτρώνης τελικά αποφυλακίστηκε, ήταν πολύ αργά για τον Παπαφλέσσα).

Κατόπιν αυτών ο Παπαφλέσσας δήλωσε ενώπιον Βουλής και Εκτελεστικού ότι ήταν αποφασισμένος να αφήσει το Ναύπλιο και να κατευθυνθεί προς την Τριπολιτσά και εν συνεχεία προς τη Μεσσηνία με σκοπό να αναμετρηθεί με τη στρατιά του Ιμπραήμ, η οποία ήταν εκπαιδευμένη από γάλλους αξιωματικούς που είχαν πλούσια στρατιωτική εμπειρία από τους ναπολεόντειους πολέμους. Χαρακτηριστικά λέγεται ότι δήλωσε πως είτε θα επέστρεφε νικητής είτε θα έπεφτε στο πεδίο της μάχης.

Στην πρόσκλησή του ανταποκρίθηκαν σχεδόν 700 πολεμιστές, με τους οποίους κατευθύνθηκε στο σημείο Λεοντάρι, όπου και ενώθηκαν με τον ανιψιό του Παπαφλέσσα Δημήτρη Φλέσσα και τα περίπου 150 «τουφέκια» του. Ακολούθησαν οι οπλαρχηγοί Αναστάσης Κουμουνδούρος, Χρήστος Πατρινέλλης, Αδαμάκης Αποστολόπουλος, Παναγιώτης Μπούρας και Αναστάσης Κουλοχέρας με τα «ασκέρια» τους. Οταν η στρατιά προχώρησε στους Λάκκους, στο δυναμικό της προστέθηκαν ο Γιώργος Μπούτος και ο πολέμαρχος Καρακίτσος με τους άνδρες τους. Αργότερα ο Παπαφλέσσας πληροφορήθηκε ότι ο Πλαπούτας σκόπευε να προστρέξει σε βοήθειά του με περίπου 1.600 πολεμιστές του, ενώ και οι αρκάδες οπλαρχηγοί τού διεμήνυαν ότι θα έσπευδαν προς ενίσχυση της ελληνικής στρατιάς με τουλάχιστον 2.000 «τουφέκια».

Ο Παπαφλέσσας ανέμενε ακόμη την άφιξη του αδελφού του Νικήτα με 700 στρατιώτες καθώς και την αρωγή του Ηλία Κατσάκου με άλλους 1.000 αγωνιστές. Από αυτούς οι περισσότεροι δεν εμφανίστηκαν ποτέ. Τελευταία στιγμή προστέθηκαν στην ελληνική δύναμη ο Ηλίας Κάρμας, ο Θανασούλας Καπετανάκης, ο Βοϊδής Μαυρομιχάλης, ο Ηλίας Τσαλαφατίνος, ο Σταύρος Καπετανάκης, ο Παναγιώτης Λίβας, ο Αναγνώστης Μπιτσιάνης και ο αδελφός του Παπαφλέσσα Γεώργιος Δικαίος.

Η μάχη στο Μανιάκι

Αφού συγκέντρωσε δύναμη περίπου 2.000 ελλήνων αγωνιστών (1.500 ή μόλις 1.200 κατ’ άλλους) από την Αρκαδία, τη Μεσσηνία και τη Μάνη, ο Παπαφλέσσας πορεύθηκε προς την περιοχή της Πυλίας και συγκεκριμένα κοντά στο χωριό Μανιάκι, που βρισκόταν βορειοανατολικά της Πύλου, σε υψόμετρο 580 μ. Εκεί οχυρώθηκε στις 16 Μαΐου και έστησε τρία πρόχειρα προχώματα (ταμπούρια) σε θέση που επέτρεπε την εποπτεία της γύρω περιοχής από ψηλά. Στο ένα πρόχωμα επικεφαλής τοποθετήθηκε ο ανιψιός του, ο Δημήτριος Φλέσσας, με τους Μεσσηνίους, το άλλο ανέλαβαν να προστατεύσουν ο Βοϊδής Μαυρομιχάλης και οι μανιάτες οπλαρχηγοί και τέλος στο τρίτο, το βόρειο, το πιο επικίνδυνο και εκτεθειμένο, έμεινε ο ίδιος με μερικά από τα παλικάρια του.

Ξημέρωνε 20ή Μαΐου 1825. Ο αιγυπτιακός στρατός πλησίαζε από τον κάμπο. «Είχεν μαυρίσει ο κάμπος από τον πολύν στρατόν» σημειώνει χαρακτηριστικά ο Φωτάκος. Στη θέα του πολυάριθμου αιγυπτιακού πεζικού και ιππικού – περί τους 6.000 άνδρες συνολικά (άλλοι μιλούν για 2.500-3.000 Αιγυπτίους) – που πλησίαζε ορμώμενο από την καταληφθείσα πόλη της Πύλου πολλοί ήταν οι Ελληνες που δείλιασαν και εξέφρασαν την άποψη ότι το σημείο δεν ήταν κατάλληλο για άμυνα, πόσο μάλλον για αναμέτρηση των άνισων αριθμητικά στρατών, με συνέπεια τη γενικευμένη λιποταξία. Περισσότεροι από 1.000 Ελληνες εγκατέλειψαν το μέτωπο.

Ο Παπαφλέσσας, εμμένοντας στην άποψή του ότι η μάχη έπρεπε πάση θυσία να δοθεί στο Μανιάκι, απέμεινε να το υπερασπιστεί με μόνο 600 ή 500 ή κατ’ άλλες ιστορικές πηγές 300 πιστούς συντρόφους, κυκλωμένος από τουλάχιστον 3.000 αιγυπτίους πεζούς και ιππείς. Με μοναδικά του όπλα ένα γιαταγάνι που του είχε χαρίσει ο βοεβόδας της Καλαμάτας Αρναούτογλου και ένα στολισμένο με φίλντισι καριοφίλι που έγραφαν το όνομά του ο Παπαφλέσσας ήταν αποφασισμένος να εμποδίσει με τη θυσία του την προέλαση της αιγυπτιακής στρατιάς, την οποία οδηγούσε ο γάλλος εξωμότης συνταγματάρχης Ντε Σεβ Σουλεϊμάν μπέης μαζί με τον ίδιο τον Ιμπραήμ πασά.

Οπως χαρακτηριστικά περιγράφει τις στιγμές λίγο πριν από τη μάχη ο Φωτάκος στον τρίτο τόμο των Απομνημονευμάτων του, «βλέπων δε ο Φλέσσας ότι εκυκλώθησαν υπό του εχθρικού ιππικού, ενόμιζε τούτο μεγάλον ευτύχημα, διά να συνέλθουν όλοι ομού οι Ελληνες και να πολεμούν καλλίτερα και αποφασιστικώτερα, και να μη λιποτακτούν. [...] Αφού δε συνήλθαν οι στρατιώται, τότε είδε κατά μέγα μέρος ηλαττωμένην την δύναμιν, και έμαθε την φυγήν των προειρημένων, εμέτρησεν έπειτα τους μείναντας και ηύρεν αριθμόν ολιγώτερον των χιλίων. [...] Αφού δε ο στρατός συνηθροίσθη [...] ο Φλέσσας ήλθεν εν τω μέσω των στρατιωτών και εξεφώνησε λόγον, ενθαρρύνων αυτούς και υπενθυμίζων εις τους στρατιώτας τας πρότερον μάχας και τας νίκας του Βαλτετσίου, του Λεβιδίου, της Γράνας, των Βερβένων και των Δολιανών, την άλωσιν της Τριπολιτσάς, την καταστροφήν του πολυπληθούς στρατεύματος του Δράμαλη, και τους παρέστησε νίκην άφευκτον· διότι τους είπεν ότι έρχονται τόσα στρατεύματα εις βοήθειαν εντός ολίγου τα οποία θα υπερβούν τας 15.000, ότι έρχεται ο Πλαπούτας και όλοι οι Αρκαδινοί, ο αυτάδελφός του Νικήτας, ο Κατσάκος και άλλοι Μανιάτες, ότι όλοι ούτοι θα φθάσουν μετά μίαν ώραν και θα είναι εδώ ολοτρόγυρα του Ιμβραήμ να τον κτυπούν από τις πλάτες και τελειώνων είπεν ότι: “Σήμερον η πατρίς περιμένει από ημάς την δόξαν της διά της νίκης ταύτης!”».

Η θυσία τού Παπαφλέσσα

Εκείνη τη στιγμή παρενέβησαν και μερικοί εκ των οπλαρχηγών του Παπαφλέσσα, οι οποίοι πρότειναν τη διάσπαση του κλοιού που είχε σχηματίσει το αιγυπτιακό ιππικό και τη μετακίνησή τους σε καταλληλότερο σημείο. Ελπίζοντας στην άφιξη πολυάριθμων στρατιωτικών ενισχύσεων ο Παπαφλέσσας επέμεινε πεισματικά να παραμείνουν στο σημείο και να πολεμήσουν μέχρις εσχάτων, όπως και τελικώς έγινε.

Τα μοιρασμένα σε λόχους αιγυπτιακά τάγματα βάδιζαν σταθερά σε στήλες με κατεύθυνση τα χαρακώματα των λιγοστών ελλήνων υπερασπιστών. Η λιποταξία από την ελληνική πλευρά συνεχιζόταν. Οι τάξεις του στρατού φυλλορροούσαν. Μολαταύτα η μάχη μαινόταν για περισσότερες από οκτώ ώρες και η αντίσταση των λιγοστών Ελλήνων στα αναχώματα υπήρξε αξιοθαύμαστη. Μεσούσης της μάχης πλησίαζε στο σημείο η δύναμη του Πλαπούτα. Δεν ενεπλάκη όμως στη μάχη. Περιορίστηκε σε μια διαταγή να πέσουν ομαδικές τουφεκιές για να αναθαρρήσουν οι άνδρες του Παπαφλέσσα και να «πτοηθούν» οι Αιγύπτιοι.

Υστερα από αλλεπάλληλες βολές του αιγυπτιακού πυροβολικού και από σειρά εφόδων του ιππικού το πρώτο οχύρωμα που έπεσε ήταν αυτό του Παπαφλέσσα και στη συνέχεια αυτό του Βοϊδή. Ακολούθησε δραματική μάχη σώμα με σώμα. Αφού προξένησαν τη μέγιστη δυνατή φθορά στα στίφη των Αιγυπτίων – περισσότεροι από 600 Αιγύπτιοι νεκροί – τα ελληνικά τυφέκια σίγησαν μέχρις ενός. Ανάμεσα στους νεκρούς ήταν και ο Γιαννάκης Παπάς, γιος του μακεδόνα αγωνιστή της Επανάστασης Εμμανουήλ Παπά. Μετά το πέρας της μάχης ο Ιμπραήμ ζήτησε επίμονα να μεταφέρουν ενώπιόν του τον νεκρό Παπαφλέσσα. Οταν οι στρατιώτες τού έφεραν το ακέφαλο πτώμα του πελοποννήσιου οπλαρχηγού, διέταξε να τον στήσουν όρθιο πάνω σε ένα δέντρο. Αφού τοποθέτησαν και το κεφάλι του, ο Ιμπραήμ έμεινε να τον κοιτάζει θαυμάζοντας το επιβλητικό του παράστημα. Σύμφωνα με λαϊκές αφηγήσεις, αφού ο αιγύπτιος στρατηγός είπε ότι ήταν κρίμα που δεν τον έπιασαν ζωντανό και ότι αν οι Ελληνες είχαν δέκα πολεμιστές σαν αυτόν θα ήταν αδύνατον να καταπνιγεί η Επανάστασή τους, πλησίασε και τον ασπάστηκε.

Αμνηστία για τους «αντάρτες»

Εν τω μεταξύ η ελληνική κυβέρνηση, ύστερα από λαϊκή απαίτηση, είχε χορηγήσει γενική αμνηστία στους πελοποννήσιους «αντάρτες» (17 Μαΐου 1825), οι οποίοι ωστόσο δεν πρόλαβαν να βοηθήσουν στο Μανιάκι. Χαρακτηριστικό της ατμόσφαιρας ήταν ότι, όταν ο Κολοκοτρώνης έφθασε στο Ναύπλιο, έγινε δεκτός με ζητωκραυγές. Στη συνέχεια η κυβέρνηση τον διόρισε αρχιστράτηγο και γενικό αρχηγό της Πελοποννήσου με διευρυμένες δικαιοδοσίες και με αποστολή να ανακόψει την καταστροφική πορεία του Ιμπραήμ στην πελοποννησιακή ενδοχώρα. Ακολούθησε η κατάληψη της εγκαταλελειμμένης Τριπολιτσάς από τον αιγύπτιο πασά και η ήττα του στους Μύλους του Αργους από τις δυνάμεις του Μακρυγιάννη, του Υψηλάντη και του Κώστα Μαυρομιχάλη. Μετά την ήττα του ο Ιμπραήμ υποχώρησε στην Τριπολιτσά και ύστερα από μήνες λεηλασιών και σφαγών στη γύρω περιοχή κατευθύνθηκε αργά προς το Μεσολόγγι, όπου θα γραφόταν άλλη μια πικρή σελίδα της ελληνικής ιστορίας.

Εβδομάδες μετά τη μάχη στο Μανιάκι κυκλοφόρησε στο Παρίσι λιθογραφία με φανταστική σύνθεση που απεικονίζει την κορύφωση της σύγκρουσης, στην οποία αναγράφεται η φράση: «Η εν Μανιακίω της Πυλίας μάχη, καθ’ ην ο Γρηγόριος Παπαφλέσσας, ηρωικώς μαχόμενος, έπεσε ως νέος Λεωνίδας».

Δημοσιεύθηκε από olympiada στο Μαρτίου 14, 2010

Πηγές:

http://www.tovima.gr/default.asp?pid=2&artid=150443&ct=83&dt=06/04/2003

http://esxatianasxesi.blogspot.com/2010/03/blog-post_9239.html

Διαβάστε περισσότερα »

Η δωδεκάχρονη Αριάδνη μας χρειάζεται

 

Ώρες αγωνίας περνάει τις τελευταίες ημέρες μια πολύτεκνη οικογένεια από την περιοχή Φέρμα στην Ιεράπετρα καθώς το 12χρονο κοριτσάκι τους που νοσηλεύεται στο Πανεπιστημιακό Νοσοκομείο Ηρακλείου και πάσχει από λευχαιμία έχει ανάγκη αιμοπεταλίων.
Την Παρασκευή, που η κατάσταση ήταν ιδιαίτερα κρίσιμη για τη ζωή του παιδιού, κινητοποιήθηκαν η κοινωνική υπηρεσία του Δήμου Ιεράπετρας και ο αρμόδιος αντιδήμαρχος κ. Γιώργος Σουργιαδάκης, ο Σύλλογος Ανάπτυξης Αγίου Ιωάννη, ο Πολιτιστικός Σύλλογος Ανατολής και άλλοι φορείς που με ανακοινώσεις μέσω των τοπικών μέσων ενημέρωσης θέλησαν να βοηθήσουν με κάθε τρόπο, παρακινώντας τον κόσμο να μεταβεί στο Νοσοκομείο Άγιο Νικόλαο και να δώσει αίμα για να βρεθούν οι κατάλληλοι δότες.
Υπήρξε επίσης επικοινωνία με το Βενιζέλειο Νοσοκομείο ώστε να προγραμματιστεί μια έκτακτη αιμοδοσία όμως η όλη διαδικασία που απαιτείται για την συγκεκριμένη περίπτωση δεν μπορεί να γίνει μέσω κινητής μονάδας αιμοληψίας.
Όσοι επιθυμούν να... προσφέρουν αιμοπετάλια για την μικρή Αριάδνη, μπορούν να μεταβούν σε όποιο νοσοκομείο μπορεί να γίνει αιμοδοσία και για το Νομό Λασιθίου γίνεται μόνο στο Νοσοκομείο του Αγίου Νικολάου.
Δυστυχώς το ατυχές αυτό περιστατικό φέρνει για μια ακόμη φορά στην επιφάνεια την ανάγκη ίδρυσης τμήματος αιμοδοσίας στο Νοσοκομείο της Ιεράπετρας, ένα ίδρυμα που εξυπηρετεί χιλιάδες κατοίκους του Νομού μας και όχι μόνο.
ΕΙΡΗΝΗ ΛΑΜΠΡΟΥ στην "Ανατολή" Μεταφόρτωση απο  :  apneagr

Διαβάστε περισσότερα »

Σαν σήμερα έφυγε ο στρατηγός Γεώργιος Γρίβας – Διγενής

Αρχική δημοσίευση από olympiada στο Ιανουαρίου 27, 2010

Ο Γεώργιος Γρίβας – Διγενής γεννήθηκε στις 6 Ιουλίου 1897 στη Χρυσαλινιώτισσα στη Λευκωσία και τα νεανικά του χρόνια τα έζησε με την οικογένειά του στο Τρίκωμο. Μετά την αποφοίτησή του από το Παγκύπριο Γυμνάσιο το 1915, πήρε την απόφαση να γίνει αξιωματικός του ελληνικού στρατού. Το 1916, μετά από εξετάσεις, γράφτηκε στη Σχολή Ευελπίδων. Στον ελληνικό στρατό είχε λαμπρή καριέρα και έφτασε μέχρι τον βαθμό του συνταγματάρχη.

Έλαβε μέρος με τον βαθμό του ανθυπολοχαγού στη Mικρασιατική Eκστρατεία, όπου και διακρίθηκε, καθώς και στις μάχες εναντίον των Ιταλών κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Την περίοδο της γερμανικής κατοχής δημιούργησε την οργάνωση «Χ», που έδρασε εναντίον των Γερμανών.

Στο μεταξύ ως Κύπριος, ο Γεώργιος Γρίβας παρακολουθούσε τα γεγονότα στην ιδιαίτερή του πατρίδα. Μετά το Ενωτικό Δημοψήφισμα τον Ιανουάριο του 1950 και την άρνηση των Άγγλων να.... παραχωρήσουν το δικαίωμα της αυτοδιάθεσης στον Κυπριακό λαό ήταν φανερό ότι δεν υπήρχε άλλη επιλογή στους Κυπρίους παρά ο ένοπλος αγώνας.

Ο Γεώργιος Γρίβας μετέχει σε μυστική οργάνωση με πρωτεργάτες τον Αρχιεπίσκοπο Κύπρου Μακάριο Γ΄, τους αδελφούς Σάββα και Σωκράτη Λοϊζίδη και μερικούς άλλους. Το 1951 επισκέπτεται την Κύπρο και μελετά επί τόπου την όλη κατάσταση. Στις 3 Οκτωβρίου 1952 επισκέπτεται ξανά την Κύπρο, κάνει αρκετές επαφές και θέτει τα θεμέλια της οργάνωσης της ΕΟΚΑ με βάση την οργάνωση Νεολαίας Π.Ε.Ο.Ν. (Παγκύπρια Εθνική Οργάνωση Νεολαίας) και την Ο.Χ.Ε.Ν. (Ορθόδοξος Χριστιανική Οργάνωση Νέων). Στις 7 Μαρτίου 1953, στην Αθήνα, μαζί με τα άλλα 11 μέλη της Δωδεκαμελούς Επιτροπής, μεταξύ των οποίων και ο Αρχιεπίσκοπος Μακάριος Γ΄, δίνει τον όρκο για αγώνα απελευθέρωσης της Κύπρου, που είναι γνωστός ως ο Όρκος των Δώδεκα.

Στις 10 Νοεμβρίου 1954, το ιστιοφόρο «Σειρήν», ύστερα από ένα περιπετειώδες ταξίδι φτάνει στην Κύπρο και μεταφέρει τον Γεώργιο Γρίβα Διγενή. Τον Διγενή συνόδευαν ο Σωκράτης Λοϊζίδης και ο Νότης Πετροπουλέας. Από τούτη τη στιγμή ο Γεώργιος Γρίβας αναλαμβάνει Αρχηγός της μυστικής Οργάνωσης Ε.Ο.Κ.Α.

Αγωνίζεται κάτω από τις πιο αντίξοες συνθήκες για τέσσερα ολόκληρα χρόνια και παρά τις κακουχίες και τα ανυπέρβλητα εμπόδια, την έλλειψη μέσων και στρατιωτικού υλικού και την υπεροχή των Άγγλων που είχαν τα πάντα στη διάθεσή τους, κατόρθωσε να οδηγήσει την ΕΟΚΑ σε ένα νικηφόρο αγώνα.

Ο αγώνας κατέληξε στις συμφωνίες Ζυρίχης- Λονδίνου που υπέγραψε η πολιτική ηγεσία της Ελλάδας και ο πολιτικός Αρχηγός της Κύπρου Αρχιεπίσκοπος Μακάριος. Με την υπογραφή των συμφωνιών ο Αρχηγός της ΕΟΚΑ αναγκάζεται να φύγει από την Κύπρο και να επιστρέψει στην Ελλάδα.

Τον Οκτώβριο του 1959 πραγματοποιήθηκε στη Ρόδο συνάντηση του Αρχιεπισκόπου Μακαρίου και του Στρατηγού Διγενή, για να αρθούν οι διαφωνίες που προέκυψαν ανάμεσα στους δύο άνδρες σε σχέση με την εφαρμογή των Συμφωνιών Ζυρίχης-Λονδίνου. Ο Διγενής αλλά και μεγάλη μερίδα των αγωνιστών δεν ήταν ικανοποιημένοι από αυτές τις Συμφωνίες. Ο Αρχηγός της ΕΟΚΑ διαφωνούσε έντονα ιδιαίτερα στο θέμα της εδαφικής έκτασης των Βρετανικών Βάσεων. Ο Διγενής ζητούσε ουσιαστική μείωση του κυπριακού εδάφους που θα περιερχόταν υπό αγγλικό έλεγχο.

Το 1960 ο Διγενής παρακινούμενος από Ελλαδίτες πολιτικούς, μεταξύ των οποίων και ο Σοφοκλής Βενιζέλος, αποφάσισε να ηγηθεί πολιτικού κινήματος με την ονομασία «Κίνηση Εθνικής Αναδημιουργίας». Ο Διγενής με την ίδρυση του ΚΕΑ στόχευε στην ανάληψη της εξουσίας της Ελλάδας και στην εφαρμογή μιας πολιτικής που θα οδηγούσε στη σωτηρία του Κυπριακού Ελληνισμού. Πολύ σύντομα, όμως, ο Διγενής απογοητευμένος, ιδιαίτερα από εκείνους τους πολιτικούς που τον παρακίνησαν στην πολιτική του πρωτοβουλία, εγκατέλειψε την προσπάθεια για ίδρυση πολιτικής κίνησης.

Στο μεταξύ στην Κύπρο, μετά την υποβολή των 13 σημείων αναθεώρησης του Κυπριακού Συντάγματος που υπέβαλε προς τους Τουρκοκυπρίους και την Άγκυρα ο Αρχιεπίσκοπος Μακάριος, ξεσπούν διακοινοτικές συγκρούσεις, τον Δεκέμβριο του 1963 με απροκάλυπτη ανταρσία των Τουρκοκυπρίων και με κίνδυνο το νησί να οδηγηθεί στη διχοτόμηση.

Κάτω από αυτά τα δραματικά γεγονότα πραγματοποιήθηκε στην Αθήνα στις 27 Ιανουαρίου 1964 υπό την προεδρία του Διγενή συνέδριο, στο οποίο έλαβαν μέρος ηγετικά στελέχη της ΕΟΚΑ και αντιπροσωπευτικοί παράγοντες του Κυπριακού Ελληνισμού. Το Συνέδριο κατέληξε στις εξής τρεις σημαντικές αποφάσεις:

1. Επίτευξη εθνικής ομοψυχίας, για να αντιμετωπιστεί ο τουρκικός κίνδυνος.

2. Αποστολή στην Κύπρο Ελληνικού στρατού.

3. Κάθοδος στην Κύπρο του Διγενή και ανάληψη ρόλου στην άμυνα της ελληνικής μεγαλονήσου.

Στις 12 Ιουνίου 1964 ο Διγενής φθάνει στην Κύπρο και αναλαμβάνει Αρχηγός της Ανωτάτης Στρατιωτικής Διοίκησης Αμύνης Κύπρου (Α.Σ.Δ.Α.Κ.), η οποία είχε δημιουργηθεί τότε. Από τη θέση αυτή ο Διγενής καταβάλλει τεράστιες προσπάθειες, για να οργανώσει την Εθνική Φρουρά και να την καταστήσει μια υπολογίσιμη και αξιόμαχη δύναμη.

Την εποχή εκείνη οι Τούρκοι επιχειρούσαν να δημιουργήσουν στρατιωτικό προγεφύρωμα στην περιοχή των Κοκκίνων, στη βορειοδυτική πλευρά της Κύπρου. Ο Διγενής αντιλαμβανόμενος τους κινδύνους που θα αντιμετώπιζε η Κύπρος, αν επιτύγχαναν οι Τουρκικοί σχεδιασμοί, διέταξε τις δυνάμεις της Εθνικής Φρουράς να ανατρέψουν το τουρκικό προγεφύρωμα στην περιοχή του Λωρόβουνου και των Κοκκίνων.

Ο Γρίβας με συνεχείς αναφορές στον ΄Ελληνα πρωθυπουργό Γεώργιο Παπανδρέου και τον Υπουργό Εθνικής Αμύνης Πέτρο Γαρουφαλιά τους πείθει να αποστείλουν στην Κύπρο μια ελληνική μεραρχία και να ενταχθεί η Μεγαλόνησος στον ενιαίο αμυντικό χώρο Κύπρου – Ελλάδας. Το αμυντικό δόγμα του Διγενή αυτή την περίοδο εκφράζεται μέσα από το σύνθημα “ο εχθρός να μείνει στη θάλασσα”.

Στις 21 Απριλίου 1967 στην Ελλάδα, μετά από στρατιωτικό πραξικόπημα, την εξουσία καταλαμβάνει ο στρατός. Η εξέλιξη αυτή θα αποβεί επικίνδυνη για την Ελλάδα και καταστροφική για την Κύπρο. Στην Κύπρο οι Τούρκοι αποθρασύνονται και επιδιώκουν να προκαλέσουν όξυνση.  Αποκορύφωμα των προκλήσεων ήταν η προσπάθειά τους, το φθινόπωρο του 1967, να αδρανοποιήσουν τη διακίνηση στον δρόμο Λευκωσίας-Λεμεσού κοντά στα χωριά Κοφίνου και Μαρί. Το στρατιωτικό καθεστώς των Αθηνών και η Κυπριακή Κυβέρνηση, παρά τις αντιρρήσεις του Στρατηγού Διγενή, αποφάσισαν να κτυπήσουν τα τουρκικά φυλάκια. ΄Ετσι, ο Διγενής αναγκάζεται να κτυπήσει τις τουρκικές θέσεις και να διαλύσει τα τουρκικά φυλάκια. Η Τουρκία αντιδρά και με τελεσιγραφικό τρόπο αξιώνει από τις Κυβερνήσεις Αθηνών και Λευκωσίας να αποσύρουν από το νησί την Ελληνική Μεραρχία. Επίσης, οι Τούρκοι θα ζητήσουν και θα πετύχουν την απομάκρυνση του Διγενή από την Κύπρο. Με την αποχώρηση της Μεραρχίας από το νησί η Κύπρος απογυμνώνεται αμυντικά και διευκολύνεται η επίτευξη των τουρκικών επεκτατικών σχεδίων σε βάρος της Κύπρου.

Ο Διγενής επιστρέφει στην Αθήνα και ουσιαστικά τίθεται από το Στρατιωτικό Καθεστώς υπό παρακολούθηση και περιορισμό στο σπίτι του στο Χαλάνδρι. Οι κίνδυνοι για το μέλλον της Κύπρου είναι εμφανείς. Η Ελληνική Χούντα, δια του Υπουργού Εξωτερικών Ξανθοπούλου Παλαμά είχε διαβουλεύσεις με την Τουρκία στη Λισσαβόνα, τον Απρίλιο του 1971, και από τις πληροφορίες που υπήρχαν τότε προδιαγραφόταν απαράδεκτη λύση για το Κυπριακό. Παράλληλα οι σχέσεις των Κυβερνήσεων Ελλάδας και Κύπρου βρίσκονταν σε ένταση. Οι πληροφορίες αυτές ανησυχούν τον Διγενή, ο οποίος νιώθει την ανάγκη να αντιδράσει. Έτσι, την 1η Σεπτεμβρίου 1971 ο Διγενής έφθασε μυστικά στην Κύπρο, διαφεύγοντας από την επιτήρηση της Χούντας. Στην Κύπρο ο Διγενής ίδρυσε την ΕΟΚΑ Β΄.

Στις 25 Μαρτίου1972 είχε συνάντηση με τον Αρχιεπίσκοπο Μακάριο, στην οποία, σε πνεύμα κατανόησης, κατέληξαν σε κάποιες συμφωνίες. Δυστυχώς, όμως, δεν προχώρησε η υλοποίηση των συμφωνηθέντων και τα γεγονότα οδήγησαν σε μια μετωπική σύγκρουση των δύο ιστορικών ηγετών. Η Κύπρος μπήκε στη δίνη μιας εμφύλιας διαμάχης με πράξεις βίας και αντιβίας, με ανατινάξεις Αστυνομικών Σταθμών και αυτοκινήτων.

Μέσα σε αυτό το κλίμα ο Διγενής εξαντλημένος και ταλαιπωρημένος απεβίωσε στο κρησφύγετό του στη Λεμεσό στις 27 Ιανουαρίου 1974. Τάφηκε στην αυλή του σπιτιού που ήταν το κρησφύγετό του. Στην κηδεία του Αρχηγού της ΕΟΚΑ παρέστησαν χιλιάδες πρόσωπα.

Η Βουλή των Αντιπροσώπων, σε ειδική συνεδρία της στις 31 Ιανουαρίου 1974, ανακήρυξε τον Διγενή «άξιον τέκνον της Κύπρου διά τας εξαιρέτους υπηρεσίας τας οποίας προσέφερε προς την ιδιαιτέραν του Πατρίδα», ενώ η Ακαδημία Αθηνών απέδωσε τις οφειλόμενες τιμές.

Συμβούλιο Ιστορικής Μνήμης Αγώνα Ε.Ο.Κ.Α 55-59

Διαβάστε περισσότερα »

Η ΤΙΜΗ ΤΩΝ ΗΡΩΩΝ ΣΕ ΔΙΑΤΙΜΗΣΗ.

Απο το     Ελληνικό Καφενείο.

Γράφει ο ΑΓΡΥΠΝΟΣ ΦΡΟΥΡΟΣ

20 ΜΑΪΟΥ 1825

Η Ελληνική Επανάσταση βρίσκεται σε εξέλιξη. Ένας ιερωμένος ονόματι Γρηγόριος Δικαίος ή Παπαφλέσσας με 300 γενναίους έλληνες στέκεται εμπόδιο απέναντι σε έναν στρατό 6000 ανδρών που ενεργεί υπό τις διαταγές του Ιμπραήμ πασά. Πέφτουν όλοι υπέρ πατρίδος. Ο αντίπαλος αρχηγός αναζητά το άψυχο κορμί του Παπαφλέσσα το οποίο και τιμά με ένα φιλί . Το αδιανόητο για έναν μουσουλμάνο της εποχής αποτελεί γεγονός. Τιμά τον ήρωα ιερωμένο αλλόθρησκο

6 ΑΠΡΙΛΙΟΥ 1941

2ος παγκόσμιος πόλεμος. Γερμανική εισβολή και μάχη των οχυρών στα βόρεια σύνορά μας. Ένα και μοναδικό πολυβόλο στα χέρια του Έλληνα λοχία Δημήτριου Ίντζου αποδεκατίζει τους εισβολείς Γερμανούς. Μόλις οι .........

σφαίρες τελειώνουν οι Έλληνες μαχητές του οχυρού παραδίδονται. Ο Γερμανός διοικητής ζητά να δει τον ομόλογό του Έλληνα. Εμφανίζεται μπροστά του ο γενναίος Λοχίας ο οποίος ήταν και ο μόνος βαθμοφόρος, μιας τόσο ο διοικητής όσο και οι αξιωματικοί ήταν νεκροί

Ο Γερμανός τον χαιρετά , και δίνει εντολή οι εισβολείς να ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΟΥΝ ΟΠΛΑ. Στην συνέχεια τον εκτελούν…

25 ΜΑΡΤΙΟΥ 2010

Ελεύθερη Πολυπολιτισμική Ελλάδα. Ο ήρωας Ίντζος , ο ήρωας Παπαφλέσσας, και ΟΛΟΙ οι ήρωες έλληνες αγωνιστές, που έπεσαν υπέρ πατρίδος, στέκονται «όρθιοι» στο μνημείο του Αγνώστου Στρατιώτη. Απέναντί τους ο ιστορικός του μέλλοντος περιμένει να καταγράψει τις δέουσες τιμές απ τους βολεμένους νεοέλληνες της λαμογιάς και της ρεμούλας. Ποιες είναι αυτές?. ΝΑ ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΟΥΝ ΟΠΛΑ Αυτή είναι η ύψιστη τιμή για έναν γενναίο στρατιώτη που έπεσε υπέρ πατρίδος, αυτό καταγράφει ο ιστορικός, και αυτό οφείλουν να κάνουν όσοι γεύονται καρπούς ελευθερίας από τη θυσία του αν έχουν φιλότιμο. ΝΑ ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΟΥΝ ΟΠΛΑ. Αν το έκαναν μια φορά στη στο πεδίο της μάχης οι εχθροί τους, πρέπει να το κάνουν όσο ζουν και αναπνέουν τα νεότερα αδέλφια τους.

Και Ω ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΠΡΩΤΟΤΥΠΙΑ. Τα όπλα λέει «κοστίζουν». Τα όπλα λέει «ρυπαίνουν» Οι γυμνοσάλιαγκες του αίσχους ξέμειναν από σάλιο και τα μηχανοκίνητα όπλα δεν πέρασαν το ΚΤΕΟ της Μπιρμπίλως…Την στιγμή που και ο μεγαλύτερος μπατίρης της οικουμένης την ημέρα της γιορτής η των γενεθλίων του κερνά γνωστούς και φίλους εμείς για λόγους κόστους κρύβουμε τα όπλα απ αυτούς που χάρη στη θυσία τους υπάρχουμε

Οι νεκροί των Ιμίων Χ. Καραθανάσης, Π. Βλαχάκος, Ε. Γιαλοψός μπήκαν με καμάρι στο ελικόπτερο που κατά τα επίσημα χείλη δεν κατερρίφθη αλλά "έπεσε" μονο του (γιατί φαίνεται δεν πέρασε ΚΤΕΟ) τώρα όμως από εκεί που βρίσκονται απαγορεύεται να καμαρώσουν σχηματισμούς ελικοπτέρων γιατί κοστίζουν και μολύνουν. Δεν πήραν πράσινη κάρτα απ την Μπιρμπίλω

Ο ήρωας Ηλιακης και οι άλλοι πεσόντες αετοί δεν αξίζει να δουν από εκεί που βρίσκονται ένα σχηματισμό μαχητικών να πετούν προς τιμή της θυσίας τους. Το «Γκαζιά και τάλιρο» που έλεγαν οι παλιοί έγινε ευαγγέλιο για τους ταλιροφονιάδες νεότερους

ΣΤΗΝ ΤΙΜΗ ΤΩΝ ΗΡΩΩΝ που θεωρείται παγκοσμίως ανεκτίμητη, ΜΠΗΚΕ ΔΙΑΤΙΜΗΣΗ. Λες και είναι τοστ δε κυλικείο αεροδρομίου. Λες και είναι καφές σε μπαρ πλοίου.

Σε όλα τα μήκη και πλάτη της γης αν κάτι θεωρείται αντικειμενικά ανεκτίμητο είναι η ΤΙΜΗ. Όχι απαραίτητα η στρατιωτική. Η ανθρώπινη τιμή είτε αφόρα πεσόντες ήρωες είτε ανθρωπόμορφους γυμνοσάλιαγκες. Οι ίδιοι οι διατιμητές της μέχρι και για κατάργηση του θρησκευτικού όρκου μιλάνε ζητώντας αντικατάστασή του με ΟΡΚΟ ΤΙΜΗΣ.

ΠΟΙΑΣ ΤΙΜΗΣ ΡΕ ΜΑΓΚΕΣ?

ΑΥΤΗΣ ΠΟΥ ΟΙ ΙΔΙΟΙ ΒΑΖΕΤΕ ΣΕ ΔΙΑΤΙΜΗΣΗ?

ΠΟΣΟ ΚΟΣΤΟΛΟΓΕΙΤΕ ΤΗΝ ΔΙΚΗ ΣΑΣ ΤΙΜΗ ΡΕ ΜΑΓΚΕΣ, ΕΤΣΙ ΓΙΑ ΝΑ ΑΓΟΡΑΣΩ ΤΑ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ ΝΑ ΤΗΝ ΣΤΕΙΛΩ ΑΦΟΒΑ ΣΤΟ ΔΙΑΟΛΟ?

ΣΕ ΠΟΙΑ ΤΙΜΗ ΑΝΑΦΕΡΕΣΤΕ?

Σε αυτή του γνωστού Παχύδερμου των Ιμίων που θεωρούσε την σημαία κουρελόπανο και παρακαλούσε να την πάρει ο άνεμος, ή σε αυτή του σημερινού Παχύδερμου – «Καθηγητή» του συνταγματικού δικαίου που μπέρδεψε τις παρελάσεις με τις πασαρέλες και τα στρατόπεδα με εμπορικές εκθέσεις?

Βέβαια έχει ένα ελαφρυντικό. Για να παρουσιάσεις όπλα πρέπει αυτά να είναι όπλα. Ούτε άρματα χωρίς βλήματα που πήραν οι προηγούμενοι προφανώς γιατί ήταν οι ίδιοι βλήματα, ούτε υποβρύχια που γέρνουν γιατί εκτός από το ότι ήταν βλήματα αυτοί που τα παρέλαβαν, είχαν πάρει και «σασί» ούτε αεροσκάφη τυφλά, σαν την μαύρη τύφλα που τους δέρνει

Αναρωτιέμαι ποιο θα ναι το επόμενο βήμα. Πλαστικά στεφάνια ίσως πολλαπλών χρήσεων? Βλέποντας να έχουν τρυπήσει ακόμα και τον πάτο κάθε συστήματος αξιών τα παχύδερμα της πολιτικής τίποτα πια δεν αποκλείω

Αυτό όμως που μου κάνει εντύπωση είναι ότι αυτοί που πρέπει να μιλήσουν ΔΕΝ μιλούν. Ποιοι είναι αυτοί? Οι Στρατηγοί Απάνεμοι, και όχι μόνο. Αφού το έχουν ράψει κανονικά, θα στηθούν δίπλα στον Άγνωστο Στρατιώτη και καμαρωτοί σαν γαλοπούλες, θα συμμετάσχουν σαν βουβά φαντάσματα στην αθλιότητα του Παχύδερμου πολιτικού διοικητή τους. Αντί να ξηλώσουν οι ίδιοι τα γαλόνια τους και «να του τα δώσουν στο χέρι» βάζοντάς τον στη θέση του θα στέκονται δίπλα του και θα καμαρώνουν…

Με πρώτο και καλύτερο τον «Μεγάλο Αρχηγό» τους. Ποιος είναι αυτός?

Αυτός που το Σύνταγμα στο άρθρο 45 τον ορίζει ως αρχηγό των Ενόπλων Δυνάμεων. Αυτός που άλλαξε δρομολόγιο όταν πήγε στο Αγαθονήσι μην τυχόν και στεναχωρήσει την Τουρκία αλλα κατά τα άλλα όποτε δεν έχει τι να κάνει βγάζει λόγους με εκθέσεις ιδεών γαυγίζοντας σαν λουλού του καναπέ για τρομάξει ο κλέφτης. Αυτός που προσυπογράφει τον νέο πίνακα διατίμησης της στρατιωτικής τιμής που του πάσαρε το παχύδερμο, περιμένοντας υπομονετικά την επανεκλογή του

«Δείξε μου τον αρχηγό σου να μετρήσω την αξία σου» έλεγαν οι Ιάπωνες σαμουράι που είχαν άγνοια διατίμησης στο μεγαλείο της ψυχής του μαχητη

Κάποτε είχαμε να δείξουμε έναν Μεγαλέξανδρο έναν Θεμιστοκλή έναν Λεωνίδα, έναν Κολοκοτρώνη έναν Λοχία Ίντζο και δεκάδες άλλους που οι ψυχούλες τους είναι θαμώνες του μνημείου που οι σημερινοί μας ηγέτες νομίζουν ότι είναι πασαρέλα

Σήμερα τι έχουμε να δείξουμε?

Τον κύριο «συνταγματολόγο» και τους Στρατηγούς Απάνεμους μαζί με τον νέο τους πίνακα διατίμησης…

Διαβάστε περισσότερα »

Αλλοίμονο σε όσους ξεχνούν,ΕΥΓΕ ΚΑΙ ΞΑΝΑ ΕΥΓΕ ΣΕ ΑΥΤΟΥΣ ΠΟΥ ΠΡΑΤΤΟΥΝ ΟΤΙ ΠΡΕΠΕΙ ΟΤΑΝ ΠΡΕΠΕΙ !

Ευγε και ξανα Ευγε!
Ευγε και ξανα Ευγε στα παληκαρια!

Ωιμε και ξανα Ωιμε! για ολους εμας τους υπολοιπους.Χρειαστηκε τρια λεβεντοπαιδα να κανουν απλως το καθηκον τους και μεις νομισαμε οτι ειναι πραξη ηρωισμου.Λες και η σκοπια υπαρχει οσο δεν πεφτουν σφαιρες και μπομπες.Οτι παραταμε το καθηκον στο πρωτο συννεφακι δυστοκιας που θα εμφανιστει στον οριζοντα.Οπως κανουμε ολοι μας τα τελευταια χρονια και τρεχουμε να κρυφτουμε σε τρυπες.Ωιμε μας.Πως καταντησαμε!Οταν βροντοφωναζαν οι σκοποι προγονοι μας στις Θερμοπυλες,”ΜΟΛΩΝ ΛΑΒΕ” δεν ηξεραν οτι ερχονται τα συννεφα των εχθρων.Ηξεραν ομως ποιο ειναι το καθηκον τους.Και εμειναν αιωνια εκει”ΕΝΘΑΔΕ ΚΟΙΜΕΘΑ ΤΟΙΣ ΚΟΙΝΩΝ ΡΗΜΑΣΙ”.Καθηκον! τι λεξη!Μονο που ολοι μας εχουμε ξεχασει τι σημαινει,νομιζουμε οτι με τη γεννησή μας μονο δικαιωματα πηραμε.Το καθηκον που μας εμπιστευθηκαν γεννιες Ελληνων και Ελληνιδων ηρωων θαμενων σε καθε σπιθαμη αυτης της γης δεν το θελουμε.Αφησαμε τους καθε λογης γραικυλους να μας πεισουν οτι αλλα πραγματα σημαινει “ΚΑΘΗΚΟΝ”,οτι αυτο το ρημαδι σημαινει να κλεινομαστε στο καβουκι μας,να το επικαλουμαστε μονο σε σχεση με τον εαυτουλη μας.Εεεε! ΑΝΘΡΩΠΑΚΟ κραυγαζει πολυ σωστα ο Βιλχελμ Ραιχ σε ενα μικρο του βιβλιαρακι.Τοσο μικρο που ελαχιστοι το προσεξαν και ακομα πιο ελαχιστοι το καταλαβαν.Το ΚΑΘΗΚΟΝ που υπενθυμισε στους αμερικανους ο Τζων Φ.Κεννεντυ ηταν αυτο που τον ανεβασε μονιμα στην κορυφη της καρδιας τους και οχι μονο.Αυτο ηταν που τον αποθεωσε μετα το φονο του επειδη παραμεινε πιστος σε αυτο και απαλειψε τα οποια λαθη ειχε πραξει μεχρι τοτε.
Οι Ευζωνοί μας ομως,και ευτυχως για ολους εμας τους υπολοιπους,στεκομενοι καθημερινα μπροστα σε αυτο το αψυχο πετρινο κορμι συμβολο του ΑΓΝΩΣΤΟΥ ΣΤΡΑΤΙΩΤΗ “ΤΟΙΣ ΚΟΙΝΩΝ ΡΗΜΑΣΙ”των προγονων μας πιστοι δεν χρειαστηκε ουτε κλασμα του δευτερολεπτου για να απαντησουν με ενα νευμα στην ερωτηση που ειχε καθηκον ο εποπτης να τους κανει.ΝΑΙ παλι το ΚΑΘΗΚΟΝ.Που αυτο επεβαλλε την ερωτηση,γιατι την απαντηση την ηξερε απο πριν ο εποπτης.
Το ΚΑΘΗΚΟΝ μαζι και αγανακτηση ηταν που ανεβασε το ΣΟΛΩΜΟ ΣΟΛΩΜΟΥ στον ιστο και δεχτηκε τη σφαιρα,το ΚΑΘΗΚΟΝ εστειλε στον αδη τα τρια παλληκαρια μας τη νυχτα των ΙΜΙΩΝ,αλλα τους τοποθετησε στο πανθεον των ΗΡΩΩΝ μας,παρολο που ειχαν πεταξει τρεις φορες ξανασηκωθηκαν μες το βρωμοκαιρο πιστοι στο ΚΑΘΗΚΟΝ και αυτοι.Το ΚΑΘΗΚΟΝ καθε λιγο και λιγακι ανεβαζει στα αστερια που ανηκουν τους   ΙΚΑΡΟΥΣ μας οταν πεφτουν μαχομενοι για να λουφαζουμε εμεις εδω κατω στα καβουκια μας και τη ζωουλα μας.Χορευουν τρελλα μυριαδες εικονες στο μυαλο μου,με χλαμυδες,περικεφαλαιες,φουστανελλες,γκετες,σανδαλια,τσαρουχια,κεραυνους με φτερα και κρυοπαγηματα στα ποδια τραγουδοντας εν χορω ΚΑΘΗΚΟΝ ΚΑΘΗΚΟΝ ΚΑΘΗΚΟΝ ΚΑΘ’ΗΚΟΝ ,καθεις οπου ανηκει δηλαδη.Και μεις μαλλον ανηκουμε στα …καθηκια δυστυχως.

ΣΤΟ ΣΥΝΤΑΓΜΑ  ΑΥΡΙΟ ΣΤΙΣ 10:30 ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΕΛΑΧΙΣΤΟ ΠΟΥ ΜΑΣ ΑΠΟΜΕΝΕΙ.

Διαβάστε περισσότερα »