Ἠχῆστε οἱ σάλπιγγες… Καμπάνες βροντερές,

Η κηδεία τοῦ μεγάλου Ποιητῆ το 1943 μετετράπει στὴν μεγαλύτερη ἀντικατοχικὴ συγκέντρωση!

O Ἄγγελος Σικελιανός στην κηδεία του Παλαμά….

εν μέσω Κατοχής … στις 27 Φεβρουαρίου 1943 …. ! ! !

ΠΑΝΩ ΑΠΟ ΤΗΝ ΣΟΡΟ ΤΟΥ ΜΕΓΑΛΟΥ ΠΟΙΗΤΗ ΜΑΣ ! ! !

ΤΗΝ ΩΡΑ ΠΟΥ ΣΤΑΜΑΤΗΣΕ Ο ΧΡΟΝΟΣ, ΜΠΡΟΣΤΑ ΣΤΗΝ ΑΘΑΝΑΣΙΑ ! ! !

Ἀπαγγέλλει ἐπάνω ἀπὸ τὴν σωρὸ τοῦ ποιητῆ, δονῶντας τὴν λαοθάλασσα ποὺ εἶχε συγκεντρωθεῖ, μετατρέποντας ἔτσι τὴν κηδεία τοῦ μεγάλου Ποιητῆ, στὴν μεγαλύτερη ἀντικατοχικὴ συγκέντρωση!

 Ἄγγελος Σικελιανός – Παλαμᾶς

  Ἠχῆστε οἱ σάλπιγγες… Καμπάνες βροντερές,

δονῆστε σύγκορμη τὴ χώρα πέρα ὡς πέρα…

Βογκῆστε τύμπανα πολέμου… Οἱ φοβερὲς

σημαῖες, ξεδιπλωθεῖτε στὸν ἀέρα!

***

Σ᾿ αὐτὸ τὸ φέρετρο ἀκουμπᾶ ἡ Ἑλλάδα ! Ἕνα βουνὸ

μὲ δάφνες ἂν ὑψώσουμε ὡς τὸ Πήλιο κι ὡς τὴν Ὄσσα,

κι ἂν τὸ πυργώσουμε ὡς τὸν ἕβδομο οὐρανό,

ποιὸν κλεῖ, τί κι ἂν τὸ πεῖ ἡ δικιά μου γλώσσα;

***

Μὰ ἐσὺ Λαέ, ποὺ τὴ φτωχή σου τὴ μιλιά,

Ἥρωας τὴν πῆρε καὶ τὴν ὕψωσε ὡς τ᾿ ἀστέρια,

μεράσου τώρα τὴ θεϊκὴ φεγγοβολιὰ

τῆς τέλειας δόξας του, ἀνασήκωσ᾿ τον στὰ χέρια

***

γιγάντιο φλάμπουρο κι ἀπάνω ἀπὸ μᾶς

ποὺ τὸν ὑμνοῦμε μὲ καρδιὰ ἀναμμένη,

πὲς μ᾿ ἕνα μόνο ἀνασασμόν: «Ὁ Παλαμᾶς!»,

ν᾿ ἀντιβογκήσει τ᾿ ὄνομά του ἡ οἰκουμένη!

***

Ἠχῆστε οἱ σάλπιγγες… Καμπάνες βροντερές,

δονῆστε σύγκορμη τὴ χώρα πέρα ὡς πέρα…

Βογκῆστε τύμπανα πολέμου… Οἱ φοβερὲς

σημαῖες, ξεδιπλωθεῖτε στὸν ἀέρα!

***

Σ᾿ αὐτὸ τὸ φέρετρο ἀκουμπᾶ ἡ Ἑλλάδα! Ἕνας λαός,

σηκώνοντας τὰ μάτια του τὴ βλέπει…

κι ἀκέριος φλέγεται ὡς μὲ τ᾿ ἄδυτο ὁ Ναός,

κι ἀπὸ ψηλὰ νεφέλη Δόξας τόνε σκέπει.

***

Τί πάνωθέ μας, ὅπου ὁ ἄρρητος παλμὸς

τῆς αἰωνιότητας, ἀστράφτει αὐτὴν τὴν ὥρα

Ὀρφέας, Ἠράκλειτος, Αἰσχύλος, Σολωμὸς

τὴν ἅγια δέχονται ψυχὴ τὴν τροπαιοφόρα,

***

ποὺ ἀφοῦ τὸ ἔργο της θεμέλιωσε βαθιὰ

στὴ γῆν αὐτὴν μὲ μίαν ἰσόθεη Σκέψη,

τὸν τρισμακάριο τώρα πάει ψηλὰ τὸν Ἴακχο

μὲ τοὺς ἀθάνατους θεοὺς γιὰ νὰ χορέψει.

***

Ἠχῆστε οἱ σάλπιγγες… Καμπάνες βροντερές,

δονῆστε σύγκορμη τὴ χώρα πέρα ὡς πέρα…

Βόγκα Παιάνα! Οἱ σημαῖες οἱ φοβερὲς

τῆς Λευτεριᾶς ξεδιπλωθεῖτε στὸν ἀέρα!

.σ.σ.netakias - Κωλο Γερμαναράδες και λοιποί, θα περάστε κι εσείς από το ταμείο όπως πέρασαν τους Πατεράδες σας, οι Παππούδες μας.

Διαβάστε περισσότερα »

Πρηνείς…

Τάχα μου…

Kαλέσαμε  στην χώρα μας τους γύπες,

ξαπλώσαμε  μονάχοι κατά γής…

και κάναμε οι ίδιοι τα κουφάρια,

ακούνητοι, αμίλητοι,

Πρηνείς…

Μη πιστευεις!  Ερεύνα !

Πρηνείς… με το ‘να χέρι στης
επαιτείας το πανέρι…
κουφάρια αυτοί , όχι Εμείς….
Μονάχοι ΝΑΙ, μα όχι κατά γης…
Γύπες σαν στούκας στο κεφάλι..
κι ώμοι πονεμένοι πασχίζαν
και σήκωνάν το…Τα μάτια
ψάχναν …ζητούσαν  φως…
Μέτωπο σ’ Ανατολή αντίκρυ,
Μάρμαρο το στήθος,κρατά ο ώμος..
Εμείς φωνάζαμε αεικίνητοι,
Πρηνείς αυτοί, μας “δείχναν” μ’ άλλο χέρι…
“Προβιά” φωνάζαν δήθεν τρομαγμένοι..
αλλά …  Πρηνείς και κακομαθημένοι….
Εμείς γυμνοί ορθώναμε κεφάλι…
ψαχνόμασταν μπας κι έχουμε τέτοια,
μια απο δώ,μιά απο κεί σταματημό ζητώντας…
Ξεχείλησε απ το είναι μας φωτιά , καημός και ζάλη..
Η Ελλάδα είναι σκεπη μας ,προβιά μας η σημαία…
Πρηνείς σωστά τρομάξανε το φως μας οταν ειδαν…
μοιραίοι και άβουλοι αντάμα προσμένουν κάποιο θάμα,
Δε ψάχνουν δε ρωτούν , μονάχα επιστεύουν…
Μα ετσι μενουνε Πρηνείς, σκλάβοι ευτυχισμένοι…
χρυσά  ‘ναι τα μαλάματα και κρύβουν τους τα μάτια
βαρύτιμα υφάσματα σκεπάζουν τους τα πόδια μα
και τη σιδεριά που ΄ναι  γερά δεμένα….
Μη πιστευεις! Ερεύνα!

Περίοπας ,  με σπορά της Ολυμπιάδος .

Διαβάστε περισσότερα »

τα φύλλα των περασμένων φθινόπωρων

Τα φύλλα,τα πολύχρωμα φύλλα,

τα φύλλα που χόρευαν στους ανέμους,

κίτρινα,φαιά και ροδόχροα,

όλ’ αυτά τα παρασυρμένα φύλλα,

τραγουδούσαν,ψιθύριζαν,

δεν σταματούν όμως, να δακρύζουν .

Είναι τα φύλλα των περασμένων φθινόπωρων,

τα φύλλα μιας άνοιξης υποσχόμενης, που ποτέ δεν έρχεται.

Τα φύλλα του φετινού φθινόπωρου, απλά θροϊζουν ,

βάζοντάς μας αινίγματα και γρίφους,

αδυνατούν να τραγουδήσουν,

να ψιθυρίσουν και να δακρύσουν.

Ας αφουγκραστούμε τους ψιθύρους

και το τραγούδι των περασμένων φύλλων,

ας μεταλάβουμε απ’ το δάκρυ τους,

που τόσα χρόνια κυλάει.

Ίσως, είναι πικρό, ίσως ηδύ το δάκρυ αυτό.

Σοφία πάντως, αν αναζητήσουμε, θα βρούμε.

ΣΠΑΡΤΑΚΟΣ.

Διαβάστε περισσότερα »

Σε ξεπουλήσανε πατρίδα,,,,

ΠΩΛΕΙΤΑΙ ΠΑΤΡΙΔΑ

Σε ξεπουλήσανε ανθέλληνες πατρίδα

Και μια βαθιά πληγή αιμορραγεί στα σωθικά σου

Εσύ, που ήσουν του πολιτισμού η κοιτίδα

Ω! τι ντροπή!

Να σ’ εξοντώνουνε τα ίδια τα παιδιά σου

Φτάσανε σήμερα όσοι πονούν για σένα

Να μην τολμούν να πολεμούν για ιδανικά

«Εθνικιστές» είναι ο τίτλος που εισπράττουν

 

Από αυτούς, που σ’ έφτασαν να ζεις με δανεικά

 

Μακεδονία, Θράκη, και Αιγαίο

Μέρη, που οι πρόγονοι μας άναψαν

της λευτεριάς την δάδα

Χώματα που ποτίστηκαν με αίμα

Για να σαι συ περήφανη Ελλάδα

Δίχως ντροπή σ’ ένα παζάρι που ‘χουν στήσει

Τα ξεπουλάνε όσο -όσο εθνοσωτήρες

Με υπογραφές που πέφτουν κάτω απ το τραπέζι

και με σημαία, ξεδιάντροπα που γράφει

« μίζα, και ευρώ μονάχα παίζει»

πηγη

Διαβάστε περισσότερα »

Ένας ακόμα μεγάλος ,έφυγε σαν Σήμερα : Γεώργιος Δροσίνης 3/1/1951

Γεώργιος Δροσίνης   

1859 – 1951

Ο ποιητής, πεζογράφος και δημοσιογράφος Γεώργιος Δροσίνης γεννήθηκε στις 9 Δεκεμβρίου 1859, σ' ένα αρχοντικό της Πλάκας. Καταγόταν από οικογένεια αγωνιστών του Μεσολογγίου. Χάρη στη φιλομάθειά του, αλλά και στις οικονομικές δυνατότητες που είχαν οι γονείς του, σπούδασε νομικά και φιλολογία στο Πανεπιστήμιο της Αθήνας και στη συνέχεια Ιστορίας της Τέχνης στη Λειψία, στη Δρέσδη και στο Βερολίνο.

Από το 1889 ως το 1897 υπήρξε διευθυντής του περιοδικού «Εστία», που ο ίδιος μετέτρεψε σε εφημερίδα το 1894. Την ίδια περίοδο ίδρυσε και διηύθυνε τα περιοδικά «Εθνική Αγωγή» και «Μελέτη», καθώς και το ετήσιο «Ημερολόγιον της Μεγάλης Ελλάδος». Το 1899 μαζί με τον Δημήτριο Βικέλα ίδρυσαν το «Σύλλογο προς διάδοσιν ωφελίμων βιβλίων», που εξέδωσε λογοτεχνικά έργα, λαογραφικές και άλλες μελέτες. Το 1901 ίδρυσε τις σχολικές βιβλιοθήκες και το 1908 το εκπαιδευτικό μουσείο. Συνέβαλε, επίσης, στην ανέγερση του Οίκου Τυφλών, της Σεβαστοπούλειας Επαγγελματικής Σχολής και της Ελληνικής Λαογραφικής Εταιρίας.

Από το 1914 ως το 1923 διετέλεσε τμηματάρχης Δημοτικής Εκπαίδευσης του Υπουργείου Παιδείας, συμβάλλοντας ουσιαστικά στη σύνταξη του Ιστορικού Λεξικού της Ελληνικής Γλώσσας και στην εφαρμογή του εκπαιδευτικού προγράμματος του Ελευθέριου Βενιζέλου. Το 1924, υπό τη διεύθυνσή του, οργανώθηκε το Μουσείο Κοσμητικών Τεχνών. Έγινε τακτικό μέλος της Ακαδημίας Αθηνών από την ίδρυσή της το 1926, διατέλεσε ο πρώτος Γραμματέας των Δημοσιευμάτων του Ιδρύματος (1926-1928) και τιμήθηκε με το Αριστείο των Γραμμάτων και Τεχνών.

Στο χώρο της λογοτεχνίας πρωτοεμφανίστηκε το 1879 με ποιήματά του στα περιοδικά «Ραμπαγάς» και «Μη Χάνεσαι». Ένα χρόνο αργότερα κυκλοφόρησε η πρώτη του ποιητική συλλογή υπό τον τίτλο «Ιστοί Αράχνης», η σταδιοδρομία του, όμως, ως νέου ποιητή άρχισε το 1884 με τη συλλογή «Ειδύλλια».

Ποιητής της νέας αθηναϊκής σχολής -όπως και ο Κωστής Παλαμάς, με τον οποίο υπήρξε στενός φίλος- χρησιμοποίησε τη δημοτική γλώσσα από τις πρώτες του δημιουργίες και άντλησε στοιχεία από τα δημοτικά τραγούδια και τη λαϊκή παράδοση. Ως πεζογράφος, χρησιμοποίησε αρχικά την καθαρεύουσα, για να στραφεί κι εκεί αργότερα στη δημοτική, με το διήγημά του «Το βοτάνι της αγάπης» (1901).

Πέθανε στις 3 Ιανουαρίου 1951, στην Κηφισιά. 

Αλιεύθηκε απο το  Σαν Σήμερα . Το βίντεο  με το ΧΩΜΑ ΕΛΛΗΝΙΚΟ  απο την  Kirkh70 !

Διαβάστε περισσότερα »

Το δάκρυ που δεν κύλησε ποτέ !

Kουρσάρος o βαρδάρης,πήρε και σήκωσε τις νύμφες
από του Αξιού τις όχθες
κι ένας αγύρτης Ηλιος,ψεύτης συνάμα και γητευτής,
εχρύσωνεν την κώμην και τα γυμνά κορμιά των,
την ίδια ώρα που οι τρελλαμένοι ταύροι του Alicante,
ξεχύνονταν στους άδειους δρόμους του Cadiz.

Oι νύμφες,έγιναν σύννεφο κι έπειτα γίνηκαν βροχή μαλαματένια,
που νότισε στο διάβα της ,τους κάμπους της Βεργίνας,
του Πλαταμώνα τις ακτές και τις χρυσές αμμούδες της Λεπτοκαρυάς
και των Τεμπών τα βράχια.

Νύμφες,ώ νύμφες, το πέτρινο χαμόγελό σας ήρθε κι αντάμωσεν
το βλέμμα των τεθλιμένων αιπόλων
και το κενό χαμόγελο των παραληρούντων ημιονηγών,
μιάς ξεχασμένης άνοιξης,μιάς άνοιξης που ίσως δεν υπήρξεν.
Μιάς άνοιξης που χάθηκε στο δρόμο πρός την Ιωλκό,
μιάς άνοιξης που απέθανεν πρίν απ’την γέννησίν της.

Νύμφες που σταματήσατε πάνω απ’τη Σπερχειάδα,
νύμφες που εκμαυλίσατε του Μαλλιακού τους χορευτές τους δέλφινες,
τόσο που έβγαλαν φτερά,χρυσά φτερά,
κι ήρθαν και πέταξαν μαζύ σας.
Αλάλητοι και ενεοί,οι ημιονηγοί και οι αιπόλοι,
μοιάζει να πίστευαν,πως άλλα καρτερούσαν,
ως τη στιγμή που ο Ερμής με τη χρυσή τη ράβδο,
έγνεψε κι ακολούθησαν,στο Νότο,στην Αθήνα.

Ερημη πόλη, μ’άδεια τα μέγαρα ,κλειστές τις αγορές,
νεκροί οι δρόμοι και τα στενά,και των νυμφών ο πόνος αβάσταχτος,
βουβό το κλάμα των αιπόλων,επάγωσαν τα μάτια των ημιονηγών.
Μα από την Ελευσίνα,φώς αγλαόν εφάνηκεν,
εφάνηκεν και η Δήμητρα ,κι ο Πάνας και ο Αίας,
με μουσικές και με χορούς,
με λύρες και με άρπες και με χιλιάδες κρόταλα,
μές σε χορούς και χωρατά,μές σε καπνούς και φώτα,
ζύγωσαν ,ήρθαν κι έζωσαν στις σκάλες του Ερεχθείου.

Το ευτυχές είναι,ότι οι νύμφες,οι αιπόλοι και οι ημιονηγοί,
δεν απουσίασαν ποτέ τους πλέον από τα ταυροκαθάψια,
δέν έλειψαν ποτέ τους από τα Παναθήναια,
και δεν παρέλειψαν ξανά,τις Ελευσίνιες μυστηριακές πομπές.

Δυό άσπροι ταύροι απ’το Alicante,
διέπλευσαν την Μεσόγειο κι έφτασαν ως την Κρήτη
και ρίζωσαν στον Χάνδακα,
στο Μεσαρά,στη Δίκτη.
Τον έναν τον εβγάλαν Ερωτόκριτο,
τον άλλον τον είπαν Ακρίτα Διγενή.

ο Σπάρτακος έγραψε !

(Αφιερώνεται σ’όλους τους φίλους,που δεν άφησαν το δάκρυ να κυλήσει,
σ’αυτούς που δεν σκιάχτηκαν από έναν ανταριασμένο κι ανελέητο ουρανό.)

Διαβάστε περισσότερα »

Για να ξεβρομίσει ο τόπος από τη μπόχα και κατακραυγή....

ΦΕΡΤΕ ΠΙΣΩ ΤΑ ΚΛΕΜΜΕΝΑ...

Η Ελλάδα στο κρεβάτι του Προκρούστη σφαδάζει.

η χρεωκοπία καλπάζει.

Ο λαός σαστισμένος κοιτάζει

η «παιδική μας χαρά» αυτοσχεδιάζει

και τις τσέπες μας αδειάζει

όρκο δεν παίρνω αν δεν τα … παντελονιάζει

Ο τυφώνας οσονούπω πλησιάζει

το Δ.Ν.Τ τα μαχαίρια ετοιμάζει

να φάει του λαού μας τη σάρκα δεν διστάζει

ο Αττίλας στο Αιγαίο και Κύπρο ορμάει

ο σιωνισμός τη Μακεδονία μας στα Σκόπια πουλάει                               

κι’ ο εντόπιος ατζέντης τα… συζητάει                                       

Με δέκα χέρια η εξουσία τα ξετρυπώνει                                       

με εκατό η Goldman Sachs τα τσεπώνει                                       

με το βελόνι ο κοσμάκης τα μαζεύει                                        

με το καντάρι η πλουτοκρατία μας τα κλέβει                                      

Μέγιστη η αδικία των θεών                                        

ολέθρια η εξουσία των «οικογενειών»

ξενοκίνητα όργανα Ουάσιγκτον και Βρυξελλών

το λαό τον χορτάσανε απάτη και ψέμα

βδέλλες και τρωκτικά του πίνουν το αίμα.....

 

όλα τα κακά μας ήλθαν τελευταία

η πατρίδα καταστρέφεται από κύματα λαθραία

Το κράτος ενάντια στην τρομοκρατία

οποία η ωφέλεια;

και οι δύο τρόμο δεν σκορπούν και βία ;

αμφότεροι στο λαό δεν προξενούν ανησυχία ;

στον αριθμό των θυμάτων μόνον η διαφορά

Οι μεν σκοτώνουν χονδρικά με το κράτος και την εφορία,

με πολέμους , μίζες εξοπλισμών

με «σπρέντ» και την τοκογλυφία

πάντα όμως στα μουλωχτά

ενώ οι ‘ αναρχικοί’ κάνουν ‘σαματά’

με πυροκροτητή, μπαρούτι και με… Μπάμμμμ

κανείς δεν αποκλείει να είναι και σε διατεταγμένη υπηρεσία

οι ίδιοι κλέφτες , οι ίδιοι αστυνόμοι ,

ποιοι οι τρομοκράτες και ποιοι οι παιδονόμοι;

μήπως για να συντηρούνται οι τρομονόμοι;

η ίδια πάντα συνωμοσία , όπως διατάσσει η Σία

Ο Οβριός τρώει το συκώτι του Προμηθέα

μόλις τώρα ανοίγει της τραγωδίας η αυλαία

αυτός είναι το μεγάλο αφεντικό,

αυτός μας έριξε στο βαθύ το κώμμα

η αλληλεγγύη των «εταίρων» μας δεν έφθασε ακόμα

σε ώττα κωφών το «νύν υπέρ πάντων αγών»

Πολίτη, δεν λογαριάζει την Ύβρι η μαφία

δεν έχει αισθήματα, ούτε κι’ ευαισθησία

την ενθαρρύνει ο δικό σου ενδοτισμός

μην κρύβεσαι λοιπόν σαν το λαγό

έβγα στο ξέφωτο. Εμπρός!!

Σήκωσε ζωντόβολο το ανάστημα σου στη συμμορία!!

Βροντοφώναξε το ΟΧΙ στη νέα Γερμανοκρατία!!

Ζήτησε των απατεώνων πολιτικών την αυστηρή τιμωρία!!

περιμένεις μήπως απ’ αυτούς έλεος και ευσπλαχνία;

Φέρτε πίσω τα κλεμμένα

τον ιδρώτα του λαού,

τα λεφτά είναι με αίμα ζυμωμένα

τώρα σου τα παίρνουν με την ψήφο τυλιγμένα

απατεώνες-γκάνκστερ με παπιγιόν και με την πέννα

Στείλε τους κλέφτες φυλακή

Στήσε στο εκτελεστικό τους προδότες στο Γουδί

για να ξεβρομίσει ο τόπος από τη μπόχα και κατακραυγή

να γίνει μόνιμη ιαχή απ΄ τον καθένα

Φέρτε πίσω τα κλεμμένα

Μόνον έτσι αδέλφια θα πάμε μπροστά

θα μπει η χώρα σε αναπτυξιακή τροχιά

στα δικά της τα κότσια αν στηριχτεί

και όχι στην ξένη ‘προστασία ‘

που μοιάζει με τη ‘δουλοπαροικία’.

*Αμφικτύων

18/4/2010

*Αμφικτύων είναι ο Κωνσταντίνος Χρ. Κωνσταντινίδης, μέλος της Εταιρείας Ελλήνων Λογοτεχνών

Διαβάστε περισσότερα »

ΔEN ΞEXNΩ!!! … Του Βαγορή !

Συγκλονισμένος από τον απαγχονισμό του Ευαγόρα Παλληκαρίδη την 14η Μαρτίου 1957, ο Φώτης Βαρέλης, ποιητής και φιλόλογος από την Ρόδο, έγραψε το 1957 το παραπάνω ποίημα για τον έφηβο Ήρωα.
Μέσα στην ταπεινότητά του άφησε το ποίημα να γίνει θρύλος, χωρίς το όνομά του. Αποδόθηκε πολλές φορές σε άγνωστο ποιητή και άλλες αναφέρθηκε ως δημοτικό της εποχής. Προκαλεί, όσο κανένα άλλο ποίημα, περίσσια συγκίνηση σε κάθε αγνή ελληνική ψυχή για τη θυσία του έφηβου Ήρωα...

 Του Βαγορή
Εψές πουρνό μεσάνυχτα στης φυλακής τη μάντρα
μες στης κρεμάλας τη θηλιά σπαρτάραγε ο Βαγόρας.
Σπαρτάρησε, ξεψύχησε, δεν τ' άκουσε κανένας.
Η μάνα του ήταν μακριά, ο κύρης του δεμένος,
οι νιοι συμμαθητάδες του μαύρ᾿ όνειρο δεν είδαν,
η νια που τον ορμήνευε δεν άκ᾿σε νυχτοπούλι.
Εψές πουρνό μεσάνυχτα θάψαν τον Ευαγόρα.
Σήμερα Σάββατο ταχιά όλη η ζωή σαν πρώτα.
Ετούτος πάει στο μαγαζί, εκείνος πάει στον κάμπο,
ψηλώνει ο χτίστης εκκλησιά, πανί απλώνει ο ναύτης,
και στο σκολειόν ο μαθητής συλλογισμένος πάει,
χτυπά κουδούνι, μπαίνουνε στην τάξη του ο καθένας.
Μπαίνει κι η πρώτη η άταχτη, κι η τρίτη που διαβάζει,
μπαίνει κι η πέμπτη αμίλητη, η τάξη του Ευαγόρα.
-Παρόντες όλοι; -Κύριε, ο Ευαγόρας λείπει.
-Παρόντες! λέει ο δάσκαλος και με φωνή που τρέμει:
-Σήκω Ευαγόρα να μας πεις Ελληνική Ιστορία!
Ο δίπλα, ο πίσω, ο μπροστά, βουβοί και δακρυσμένοι,
αναρωτιούνται στην αρχή, ώσπου η σιωπή τους κάμνει
να πέσουν σ' αναφιλητά, ετούτοι κι όλη η τάξη.
-Παλληκαρίδη, άριστα! Βαγόρα, πάντα πρώτος!
Στους πρώτους πρώτος, Άγγελε πατρίδας δοξασμένης.
Συ μέχρι χτες της μάνας σου ελπίδα κι αποκούμπι,
και του σχολειού μας σήμερα Δευτέρα Παρουσία!
Τα 'πε κι απλώθηκε σιωπή πα' στα κλαμένα νιάτα,
που μπρούμυτα γεμίζανε της τάξης τα θρανία,
έξω από κείνο τ' αδειανό, παντοτινά γεμάτο!.......

(Το παρόν έχει αναδημοσιευτεί από το μέλος που κοσμεί τη σελίδα μας Θανάση Διάκο)
Σχόλιο του ιδίου: Συγκλονισμένος από τον απαγχονισμό του Ευαγόρα Παλληκαρίδη την 14η Μαρτίου 1957, ο Φώτης Βαρέλης, ποιητής και φιλόλογος από την Ρόδο, έγραψε το 1957 το παραπάνω ποίημα για τον έφηβο Ήρωα.
Μέσα στην ταπεινότητά του άφησε το ποίημα να γίνει θρύλος, χωρίς το όνομά του. Αποδόθηκε πολλές φορές σε άγνωστο ποιητή και άλλες αναφέρθηκε ως δημοτικό της εποχής. Προκαλεί, όσο κανένα άλλο ποίημα, περίσσια συγκίνηση σε κάθε αγνή ελληνική ψυχή για τη θυσία του έφηβου Ήρωα...

ΔEN ΞEXNΩ!!! …

Διαβάστε περισσότερα »

μωρία και τιμωρία...

Όσοι, για τους πολιτικούς,
Αμφέβαλαν πως κλέβουν,
Ίσως να έχουνε πειστεί
Τώρα, που μας ληστεύουν.

Γιατ’ όλα τ’ άλλα σκάνδαλα
Μοιάζουνε με αστεία
Μπροστά στην τόσο άγρια
Την τωρινή ληστεία.

Όσα τα κλεφτοκόμματα
Από το κράτος κλέβουν
Με ληστονόμους ύστερα
Απ’ το λαό τα παίρνουν

Των ρετιρέ τη λαμογιά
«Τσίμπάνε», για τα μάτια…
Και κάνουν τη φτωχολογιά
Συντρίμμια και κομμάτια.

Αυτοί, που προσδοκούσανε
Να πάρουνε αυξήσεις,
Εισπράττουν τώρα απανωτές
Κι άγριες εξαπατήσεις

Αυτοί, που βάση στων ψευτών
Τις διαβεβαιώσεις
Δώσαν, εισπράττουν των μισθών
Οδυνηρές εκπτώσεις.

Αυτοί που σοσιαλισμό
Προσμένανε να ιδούνε,………..

Τον πιο στυγνό το φασισμό
Τώρα θα υποστούνε.

Τα περί διαβουλεύσεων
Είν’ άθλια παραμύθια,
Αφού φιμώνουν στο ιντερνέτ
Κάθε φωνή γι’ αλήθεια.

Και ύστερα απ’ την άγρια
Σε βάρος μας ληστεία
Θα ’χουν το θράσος να μιλούν
Και γι’ αξιοπιστία…

Τόση όμως και μεγαλύτερη
Μας πρέπει τιμωρία,
Αφού αμετανόητοι
Μένουμε στη μωρία…

Παπα-Ηλίας

http://papailiasyfantis.blogspot.com

http://papailiasyfantis.wordpress.com

e-mail: papailiasyfantis@gmail.com

Διαβάστε περισσότερα »

ο Παλαμάς, η Ελλάδα και μείς ... περιβολάρηδες σ' άρρωστα περιβόλια !

Γράφει η Ολυμπία : Δεν είναι ταξικό το θέμα, αλλά θέμα κατάλυσης της Δημοκρατίας. Δεν υπάρχουν πλέον όρια και στεγανά. Δρόμοι, σπίτια, δημόσιοι χώροι έχουν καταστεί πεδίο μάχης και προσβολής της ανθρώπινης προσωπικότητας. Από την άλλη, το κράτος απαντά με μία επιλεκτική αστυνομοκρατία και λεκτικές παρόλες του αρμοδίου υπουργού.Όταν χάνεται το βασικό δικαίωμα της ελεύθερης διακίνησης και της προστασίας της ζωής, σημαίνει ότι βάλλεται το πολίτευμα. Όταν υπερήλικες εκτελούνται σε στάσεις λεωφορείου, όταν μαθήτριες του δημοτικού δέχονται πυρά από Καλάσνικοφ, έγκυες εργαζόμενες εκτελούνται στον τόπο εργασίας τους, έχουμε ανεξέλεγκτη χρήση πολεμικών όπλων και αθρώα ρήψη ΕΠΙΘΕΤΙΚΩΝ χειροβομβίδων σε πυκνοκατοικημένες αστικές περιοχές, δεν έχουμε “εγκληματικότητα”.

Ο Έλληνας πολίτης, έχει συνταγματική υποχρέωση να διαφυλάξει το δημοκρατικό πολίτευμα από τη στιγμή που κράτος και παρακράτος έχουν βαλθεί να το εξοντώσουν.

Κωστής Παλαμάς:

«Παιδί, το περιβόλι μου που θα κληρονομήσεις,
όπως το βρεις κι όπως το δεις να μην το παρατήσεις.
Σκάψε το ακόμα πιο βαθιά και φράξε το πιο στέρεα,
και πλούτισε τη χλώρη του και πλάτηνε τη γη του,
κι ακλάδευτο όπου μπλέκεται να το βεργολογήσεις,
και να του φέρνεις το νερό το αγνό της βρυσομάνας.
κι αν αγαπάς τ’ ανθρωπινά κι όσα άρρωστα δεν είναι,
ρίξε αγιασμό και ξόρκισε τα ξωτικά, να φύγουν,
και τη ζωντάνια σπείρε του μ’ όσα γερά, δροσάτα.
Γίνε οργοτόμος, φυτευτής, διαφεντευτής. Κι αν είναι
κ’ έρθουνε χρόνια δίσεχτα, πέσουν καιροί οργισμένοι,
κι όσα πουλιά μισέψουνε σκιασμένα, κι όσα δέντρα
για τίποτ’ άλλο δε φελάν παρά για μετερίζια,
μη φοβηθείς το χαλασμό. Φωτιά! Τσεκούρι! Τράβα,
Ξεσπέρμεψέ το, χέρσωσε το περιβόλι, κόφ’ το,
και χτίσε κάστρο απάνου του και ταμπουρώσου μέσα,
για πάλεμα, για μάτωμα, για την καινούργια γέννα,
π’ όλο την περιμένουμε κι όλο κινάει για νάρθει,
κι όλο συντρίμι χάνεται στο γύρισμα των κύκλων.
Φτάνει μια ιδέα να στο πει, μια ιδέα να στο προστάξει,
κορώνα ιδέα, ιδέα σπαθί, που θα είν’ απάνου απ’ όλα.”

Διαβάστε περισσότερα »

τα ρετιρε...

τα ρετιρέ...

 

 

 

 

 

 

 

Ε, ρε τι γίνεται! Ε, ρε…
Εκεί ψηλά στα ρετιρέ!
Όπου κοπρίτες κυριλέ
Κάνουνε πάρτι ρεφενέ
Με του λαού την τσέπη, ναι!

Φοροαπαλλαγές σε κλέφτες!
Φοροαπαλλαγές σε ψεύτες!
Όπου με τις συμπαιγνίες
Στήσαν ληστοσυντεχνίες…

Δικολάβοι κι εργολάβοι
Το λαό τον χαρατσώνουν….

 

Και μ’ αμαρτωλές προφάσεις
Και κλεφτρονο-αποφάσεις
Τον ιδρώτα του τσεπώνουν…
Και στην Εφορία, λένε,
Ούτε φράγκο δεν πληρώνουν…

Οι ΔΕΗδες μείον ρεύμα
Κι ο λαός να το πληρώνει
Με ιδρώτα και με αίμα…
Και οι δήμιοι το νεράκι;
Δηλητήριο και φαρμάκι…

Σαλτιμπάγκοι βουλευτάδες
Με απατηλές φανφάρες
Και τετράπαχες μισθάρες
Του λαού το βιος ρημάζουν
Και ασώτως το μοιράζουν
Σ’ αδηφάγους μασκαράδες
Με μισθάρες και με μπόνους
Κι επιδόματα σε τόνους:

Επιδόματα κουμπάρων
Επιδόματα και θείων
Επιδόματα μαφιόζων
Επιδόματα ηλιθίων!…

Επιδόματα αγυρτείας
Επιδόματα αλητείας!…
Και στους λειτουργούς του δίκιου;
Επιδόματα αδικίας…

Επιδόματα βουνίσια
Επιδόματα καμπίσια,
Ποταμίσια, πελαγίσια…
Κι άντε πίστεψε πως τώρα
Τα στραβά θα κάνουν ίσια!…

Τώρα που Ευρωπαίγοι
Τις γαϊδουρινές αυτάρες
Τους τραβούν να κόψουν κάτι
Απ’ τις παχυλές μισθάρες
Όλο κλαίνε κι ολολύζουν
Tα gold boys τα καημένα
Και της Αϊτής θυμίζουν
Τα ορφανά τα πεινασμένα…

Και με θράσος απειλούνε
Διαρκώς να απεργούνε,
Μέχρι να τους σπλαχνιστούνε…
Και να τους παρηγορήσουν
Έτσι που να ξαναστήσουν…

Της κλεφτουριάς τα τρόπαια
Τα άκρως αποτρόπαια!…

Παπα-Ηλίας

http://papailiasyfantis.blogspot.com

http://papailiasyfantis.wordpress.com

E-mail: papailiasyfantis@gamail.com

Διαβάστε περισσότερα »

Η ΜΠΑΛΑΝΤΑ ΤΟΥ κυρ-ΜΕΝΤΙΟΥ

Η ΜΠΑΛΑΝΤΑ ΤΟΥ κυρ-ΜΕΝΤΙΟΥ

......Καὶ στὸν ἵδρο τὸ δικὸ,
γίνε σὺ τ᾿ ἀφεντικό........
Δὲ λυγᾶνε τὰ ξεράδια
καὶ πονᾶνε τὰ ρημάδια!
Κούτσα μία καὶ κούτσα δυὸ
τῆς ζωῆς τὸ ρημαδιό!
Μεροδούλι, ξενοδούλι!
Δέρναν οὗλοι: ἀφέντες, δοῦλοι,
οὗλοι: δοῦλοι, ἀφεντικὸ
καὶ μ᾿ ἀφήναν νηστικό.
Τὰ παιδιά, τὰ καλοπαίδια,
παραβγαίνανε στὴν παίδεια
μὲ κοτρόνια στὰ ψαχνά,
φοῦχτες μῦγα στ᾿ ἀχαμνά!
Ἀνωχώρι, Κατωχώρι,
ἀνηφόρι, κατηφόρι,
καὶ μὲ κάμα καὶ βροχή,
ὥσπου μοῦ ῾βγαινε ἡ ψυχή.
Εἴκοσι χρονῶ γομάρι
σήκωσα ὅλο τὸ νταμάρι
κι᾿ ἔχτισα, στὴν ἐμπασιὰ
τοῦ χωριοῦ, τὴν ἐκκλησιά.
Καὶ ζευγάρι μὲ τὸ βόδι
(ἄλλο μπόι κι᾿ ἄλλο πόδι).......

 

ὄργωνα στὰ ρέματα
τ᾿ ἀφεντὸς τὰ στρέμματα.
Καὶ στὸν πόλεμ᾿ «ὅλα γιὰ ὅλα»
κουβαλοῦσα πολυβόλα
νὰ σκοτώνωνται οἱ λαοὶ
γιὰ τ᾿ ἀφέντη τὸ φαΐ.

Καὶ γι᾿ αὐτόνε τὸν ἐρίφη
ἐκουβάλησα τὴ νύφη
καὶ τὴν προῖκα της βουνό,
τὴν τιμή της οὐρανό!
Ἀλλὰ ἐμένα σὲ μία σφήνα
μ᾿ ἔδεναν τὸ Μάη τὸ μήνα
στὸ χωράφι τὸ γυμνὸ
νὰ γκαρίζω, νὰ θρηνῶ.
Κι᾿ ὁ παπὰς μὲ τὴν κοιλιά του
μ᾿ ἔπαιρνε γιὰ τὴ δουλειά του
καὶ μοῦ μίλαε κουνιστός:
«Σὲ καβάλησε ὁ Χριστός!
Δούλευε γιὰ νὰ στουμπώσει
ὅλ᾿ ἡ Χώρα κι᾿ οἱ καμπόσοι.
Μὴ ρωτᾷς τὸ πῶς καὶ τί,
νὰ ζητᾷς τὴν ἀρετή!
Κι᾿ ἔλεα: ὅταν μίαν ἡμέρα
παρασφίξουνε τὰ γέρα,
θὰ ξεκουραστῶ κι᾿ ἐγώ,
τοῦ θεοῦ τ᾿ ἀβασταγό!
Κι᾿ ὅταν ἕνα καλὸ βράδυ
θὰ τελειώσει μου τὸ λάδι
κι᾿ ἀμολήσω τὴν πνοὴ
(ἕνα ποὺφ εἶν᾿ ἡ ζωή),
Ἡ ψυχή μου θὲ νὰ δράμῃ
στὴ ζεστὴ ἀγκαλιὰ τ᾿ Ἀβράμη,
τ᾿ ἄσπρα, τ᾿ ἀχερένια του
νὰ φιλάει τὰ γένια του!
Γέρασα κι᾿ ὡς δὲ φελοῦσα
κι᾿ ἀχαΐρευτος κυλοῦσα,
μὲ πετάξανε μακριὰ
νὰ μὲ φᾶνε τὰ θεριά.
Κωλοσούρθηκα καὶ βρίσκω
στὴ σπηλιὰ τὸν Ἅη-Φραγκίσκο:
«Χαῖρε φῶς ἀληθινὸν
καὶ προστάτη τῶν κτηνῶν!
Σῶσε τὸ γέρο κυρ Μέντη
ἀπ᾿ τὴν ἀδικιὰ τ᾿ ἀφέντη,
σὺ ποὺ δίδαξες ἀρνὶ
τὸν κυρ λύκο νὰ γενῇ!
Τὸ σκληρὸν ἀφέντη κᾶνε
ἀπὸ λύκο ἄνθρωπο κᾶνε!...»
Μὰ μὲ τὴν κουβέντα αὐτὴ
πόρτα μοῦ ῾κλεισε κι᾿ αὐτί.
Τότενες τὸ μαῦρο φίδι
τὸ διπλό του τὸ γλωσσίδι
πίσω ἀπὸ τὴν ἀστοιβιὰ
βγάζει καὶ κουνάει μὲ βιά:
«Φῶς ζητᾶνε τὰ χαϊβάνια
κι᾿ οἱ ραγιάδες ἀπ᾿ τὰ οὐράνια,
μὰ θεοὶ κι᾿ ὀξαποδῶ
κεῖ δὲν εἶναι παρὰ δῶ.
Ἂν τὸ δίκιο θές, καλέ μου,
μὲ τὸ δίκιο τοῦ πολέμου
θὰ τὸ βρῇς. Ὅπου ποθεῖ
λευτεριά, παίρνει σπαθί.
Μὴ χτυπᾷς τὸν ἀδερφό σου
- τὸν ἀφέντη τὸν κουφό σου!
Καὶ στὸν ἵδρο τὸ δικὸ
γίνε σὺ τ᾿ ἀφεντικό.
Χάιντε θῦμα, χάιντε ψώνιο
χάιντε Σύμβολον αἰώνιο!
Ἂν ξυπνήσεις, μονομιᾶς
θά ῾ρτη ἀνάποδα ὁ ντουνιᾶς.
Κοίτα! Οἱ ἄλλοι ἔχουν κινήσει
κι᾿ ἔχ᾿ ἡ πλάση κοκκινήσει
κι᾿ ἄλλος ἥλιος ἔχει βγῇ
σ᾿ ἄλλη θάλασσ᾿, ἄλλη γῆς»

Αναρτήθηκε από σχόλιο του ΔΗΜΗΤΡΗ

Αναρτήθηκε από ΜΠΑΡΜΠΑΝΙΚΟΣ ΑΡΒΑΝΙΤΗΣ

Διαβάστε περισσότερα »

Γκουαντανάμο...

Γκουαντανάμο...

Ήρθε πια της οργής η ώρα!
Ας μη σιωπούμ’ όλοι μαζί…
Ποιος λέει πως το λόγο τώρα
Στο «Διεθνές» το μαγαζί
Έχουν της Γης οι δολοφόνοι
Κι οι ειδεχθείς Νεοναζί!…

Λίβανε, Ιράκ και Σομαλία
Αφγανιστάν, Γάζα, Σερβία,
Στη συμφορά δεν είστε μόνοι!
Τώρα της Γης οι δολοφόνοι
Γαζώνουνε και την Ελλάδα!
Και την πετούν κουρελιασμένη
Στου Γκουαντανάμο τον Καιάδα…

Ποιοι τις κερκόπορτες ανοίξαν;
Και στους Ναζί τους δρόμους δείξαν               
Να μας χτυπήσουν απ’ τις πλάτες;
Η οικονομική μας χούντα!
Και οι πολιτικοί εφιάλτες!

Παπα-Ηλίας

http://papailiasyfantis.blogspot.com

http://papailiasyfantis.wordpress.com

e-mail: papailiasyfantis@gmail.com

Διαβάστε περισσότερα »

Η ποίηση εκφράζει καλύτερα τα συναισθήματα.. μερικές φορές....

Εμεις το "πηραμε" απο το :  Taxalia
Μανώλης Αναγνωστάκης

Φοβάμαι

Φοβάμαιτους ανθρώπους που εφτά χρόνια
έκαναν πως δεν είχαν πάρει χαμπάρι
και μια ωραία πρωία –μεσούντος κάποιου Ιουλίου–
βγήκαν στις πλατείες με σημαιάκια κραυγάζοντας
«Δώστε τη χούντα στο λαό».
Φοβάμαι τους ανθρώπους
που με καταλερωμένη τη φωλιά
πασχίζουν τώρα να βρουν λεκέδες στη δική σου.
Φοβάμαι τους ανθρώπους
που σου 'κλειναν την πόρτα
μην τυχόν και τους δώσεις κουπόνια
και τώρα τους βλέπεις στο Πολυτεχνείο
να καταθέτουν γαρίφαλα και να δακρύζουν.
Φοβάμαι τους ανθρώπους
που γέμιζαν τις ταβέρνες
και τα 'σπαζαν στα μπουζούκια
κάθε....

.

βράδυ


και τώρα τα ξανασπάζουν

όταν τους πιάνει το μεράκι της Φαραντούρη

και έχουν και «απόψεις».

Φοβάμαι τους ανθρώπους

που άλλαζαν πεζοδρόμιο όταν σε συναντούσαν

και τώρα σε λοιδορούν

γιατί, λέει, δεν βαδίζεις στον ίσιο δρόμο.

Φοβάμαι, φοβάμαι πολλούς ανθρώπους.

Φέτος φοβήθηκα ακόμα περισσότερο.



Το ποίημα «Φοβάμαι» γράφτηκε τον Νοέμβρη του 1983 και δημοσιεύτηκε στην εφημ. Αυγή.

Περισσότερα ποιήματα για την 17η Νοέμβρη... ΕΔΩ>>>

Το πήραμε από την ανθολογία του Ηλία Γκρη «Το μελάνι φωνάζει – Η 17η Νοεμβρίου 1973 στη λογοτεχνία» των εκδόσεων Μεταίχμιο.



Αυτή την στιγμή o taxalia/DZ λογικά βρίσκεται στις Βρυξέλλες... Εδώ η 17η Νοεμβρίου είναι μια συνηθισμένη μέρα!!

Καλό μεσημέρι Ελλάδα!!

Διαβάστε περισσότερα »