ΑΥΤΕΣ ΟΙ ΜΕΡΕΣ ΕΙΝΑΙ ΤΟΥ ΒΑΓΟΡΗ (ΚΑΙ ΟΧΙ ΤΟΥ “ΒΡΕΤΑΝΙΚΟΥ ΔΙΚΑΙΟΥ”)

Την Ελλάδα αγαπώ αλλά και σένα
Μ΄ έναν έρωτα μεγάλο, αληθινό
Τα γαλάζια σου τα μάτια τα θλιμμένα
Τον καθάριο της θυμίζουν ουρανό.
Ευαγόρας Παλληκαρίδης,
μαθητής ετών 17,
λίγο πριν από την αγχόνη του «Βρετανικού Δικαίου»

«Και τη μάνα φιλώντας
την κοιτάζω να κλαίει.
Μάνα μην κλαις της λέω,
μάνα μην κλαις και κλαίω.
Κι όλο πάω και τρέχω»…
…και πέθανε ΕΛΕΥΘΕΡΟΣ.

Σαν σήμερα οι Άγγλοι ιμπεριαλιστές συνέλαβαν και έπειτα δολοφόνησαν τον 17χρονο Ευαγόρα Παλληκαρίδη. ΟΛΗ Η ΜΕΡΑ ΣΗΜΕΡΑ ΓΙΑ ΤΟ ΠΑΙΔΙ ΜΑΣ.

Η Ελλάδα είναι και επίσημα δέσμια των δανειστών της, με τα ατσάλινα δεσμά του Βρετανικού Δικαίου.

Ενός «Δικαίου» που δημιουργήθηκε για να εξασφαλίσει την κυριαρχία της Βρετανικής Αυτοκρατορίας επάνω στις αποικίες της.
Τώρα η Βρετανία μπορεί να μην είναι πλέον η κραταιά ιμπεριαλιστική δύναμη, αλλά το δίκαιο αυτό έμεινε ενεργό προς χρήση των νέων κατακτητών των Εθνών.
Ένα πολύτιμο εργαλείο υποδούλωσης, ισχυρότερο από οποιαδήποτε αλυσίδα σκλαβιάς αγκάλιασε με το παγωμένο του άγγιγμα την Ελλάδα του 2012, «αναίμακτα» κοινοβουλευτικά.

Μην αναρωτιέστε πως είναι δυνατόν στον 21ο αιώνα του πολιτισμού και των ανθρωπίνων δικαιωμάτων να υπάρχει αυτό το δίκαιο εν ισχύι.
Όσο υπάρχει η παγκόσμια αδικία, η τρομοκρατία του ισχυρού στον ανίσχυρο, τόσο θα υπάρχουν και τα «εργαλεία» για να δίνουν την νομική βάση στην εκμετάλλευση, στην ρευστοποίηση των Εθνών, στην κονιορτοποίηση των ανθρώπων για να φουσκώνουν οι τραπεζικοί λογαριασμοί των παγκόσμιων τοκογλύφων…

Αιώνια η μάχη του Ελληνισμού

Η μάχη του Ελληνισμού με τις ορδές των αποικιοκρατών – τοκογλύφων όμως, δεν είναι σημερινή. Κρατά από τα βάθη των αιώνων, από τότε που ο Ελληνικός πολιτισμός όρθωσε ανάστημα ενάντια στην βαρβαρική κτηνωδία των απολίτιστων εισβολέων. Η Ελλάδα αποτέλεσε τον φάρο της Ελευθερίας, την ασπίδα του αδυνάτου απέναντι στο άδικο του ισχυρού.

Γι’ αυτό και η Ελλάδα γνώρισε καλά τον «ανθρωπισμό» του Βρετανικού Δικαίου από τα πρώτα της βήματα μετά την απελευθέρωση.

• Το Βρετανικό Δίκαιο ήταν αυτό που υποδούλωσε το νέο ελληνικό κράτος με τα τοκογλυφικά δάνεια μέσα στους αιώνες.
• Το «Βρετανικό Δίκαιο» των ιμπεριαλιστών εξέθεσε την Ελλάδα και την οδήγησε στις λανθασμένες αποφάσεις του αμφιλεγόμενου διοικητή Σμύρνης Νικολάου Στεργιάδη και στις εμμονές για τη συνέχιση της εκστρατείας στην ενδοχώρα της Ανατολίας.
• Το «Βρετανικό Δίκαιο» απέρριψε το αίτημα της ελληνικής κυβέρνησης, το χειμώνα του 1940, για την έναρξη της συμμαχικής αντεπίθεσης από τη χώρα μας με την υποστήριξη της ακμαίας γεωργίας και βιομηχανίας της χώρας.
• Το «Βρετανικό Δίκαιο» έπεισε τον βασιλέα Γεώργιο Β’ να μεταφέρει την ακέφαλη κυβέρνηση του 1941 και τον χρυσό της Ελλάδος στην υπό βρετανική επιρροή Αλεξάνδρεια, σκηνοθετώντας την παράδοση της Ελλάδος στους Ναζί.
• Το «Βρετανικό Δίκαιο» κατέστειλε την εθνική ανταρσία υπερήφανων στελεχών του τότε Βασιλικού Ναυτικού στην Αλεξάνδρεια το 1943, με δοτά στρατοδικεία και άλλες απρέπειες εις βάρος της αξιοπρέπειας των Ελλήνων αξιωματικών, υπαξιωματικών και ναυτών.
• Το Βρετανικό Δίκαιο ήταν αυτό που ισοπέδωσε τον Πειραιά στα περιβόητα «Πατσιφικά», όταν γυναικόπαιδα πέθαιναν από τα Βρετανικά κανόνια για να πάρει ο φίλος του Ρότσιλντ, Δαϋίδ Πατσίφικο τα «οφειλόμενα».
• Το «Βρετανικό Δίκαιο» αιματοκύλισε την Αθήνα τον Δεκέμβριο του 1944 όταν ο συνταγματάρχης Σκόμπυ αντικατέστησε την ελληνική κυβέρνηση και λειτούργησε ως έπαρχος αποικίας, οδηγώντας τη χώρα στον παραλογισμό και την αδελφοκτονία του Εμφυλίου. Τα φωτογραφικά ντοκουμέντα υπάρχουν…
• Το «Βρετανικό Δίκαιο» δεν επέτρεψε τη διαλεύκανση της υποθέσεως δολοφονίας του δημοσιογράφου Πολκ στη Θεσσαλονίκη το 1948.
• Το «Βρετανικό Δίκαιο» οδήγησε την Ελλάδα στις αγκάλες του θείου Σαμ το 1951, στην παράδοση χέρι με χέρι από τον Σκόμπυ στον Πιουριφόϋ και την «πονηρή» εκτέλεση του Μπελογιάννη με έξι συντρόφους του κατόπιν ενεργειών του στρατοδίκη Γεωργίου Παπαδόπουλου…
• Το Βρετανικό Δίκαιο όμως ήταν και αυτό που οδηγούσε μαθητούδια Ελληνόπουλα της Κύπρου στα βασανιστήρια και την αγχόνη.
• Το «Βρετανικό Δίκαιο» αιματοκύλισε τον αγώνα της ΕΟΚΑ για Ένωση της Κύπρου με τη μητέρα Ελλάδα το 1955 και έπεισε τις ηγεσίες των Αθηνών και της Λευκωσίας για τα τετελεσμένα του 1959 στη Ζυρίχη.

Το δράμα του κυπριακού Ελληνισμού

“Τσέρω ποιός είναι μα ε λαλέω τίποτα”. Αυτές τις… λέξεις τις ξεστόμισε ένα πεντάχρονο παιδί στους πάνοπλους Βρεταννούς ιμπεριαλιστές που έψαχναν έναν συγγενή του, τομεάρχη της ΕΟΚΑ. Άρχισαν τις νουθεσίες, έπειτα πήραν το παιδάκι στα κρατητήρια της Βασίλισσας και το επέστρεψαν στη μάνα του τυφλό από τα βασανιστήρια. Οι κραυγούλες του ακούγονταν όλη νύχτα σε μεγάλη απόσταση και θρυμμάτιζαν τις καρδιές των υπόδουλων – ελεύθερων ανθρώπων. “Ε λάλησα μανούλα” είπε περήφανο στη μάνα του.  Τυφλό, κομματιασμένο, μα περήφανο, ΕΛΕΥΘΕΡΟ!  Έτσι και ο Βαγορής, ο Ευαγόρας, έγραφε τα τελευταία λόγια στη μάνα του λίγο πριν νιώσει την γλύκα του Βρετανικού δικαίου…

«Και τη μάνα φιλώντας
την κοιτάζω να κλαίει.
Μάνα μην κλαις της λέω,
μάνα μην κλαις και κλαίω.
Κι όλο πάω και τρέχω»…
…και πέθανε ΕΛΕΥΘΕΡΟΣ.

Το πολιτικό όνειδος

Σήμερα λοιπόν, η Ελλάδα βρίσκεται υπό το καθεστώς Βρετανικού Δικαίου, εθελόδουλα και με υπογραφές.  Η δικαιολογία; «Μα γλιτώνουμε την σίγουρη χρεοκοπία, χωρίς όμως να εγγυηθούμε εάν θα την γλιτώσουμε οριστικά».  Όπως ακριβώς το ρητό που λέει ότι οι Ήρωες πεθαίνουν μία φορά, οι προσκύνημένοι πεθαίνουν κάθε μέρα.

Η ιστορία και η θυσία του Ευαγόρα είναι παράδειγμα προς μίμηση για κάθε ελεύθερο πνεύμα αυτού του κόσμου.

Ινδάλματα σαν τον Ευαγόρα αποτελούν το μεγαλύτερο εφιάλτη της εξουσίας, των δυναστών της οικονομικής και πνευματικής ζωής.

Ινδάλματα σαν τον Ευαγόρα αποτελούν σπορά ΠΟΥ ΔΕΝ ΕΛΕΓΧΕΤΑΙ.

Γι’ αυτό και έντεχνα έχει σταματήσει να διδάσκεται. Η Έγερσις φέρνει στο φως και το συγκλονιστικό γράμμα του τη νύχτα του απαγχονισμού. Αναλογιστείτε τη φωνή του παιδιού με την υπέροχη Αρχαιοελληνική προφορά που διατηρείται εως και σήμερα στην Κύπρο να Κηλαϊδά…

Ο Ευαγόρας γεννήθηκε στην Τσάδα της Πάφου, στις 28 Φεβρουαρίου 1938 και ηταν δεύτερος ξάδερφος του ήρωα Στέλιου Μαυρομμάτη που ανέβηκε και αυτός, λίγους μήνες πριν τον Ευαγόρα, τα σκαλοπάτια της αγχόνης. Το καλοκαίρι του 1955, ο Ευαγόρα επισκεφθέφθηκε την ελεύθερη πατρίδα (την Ελλάδα) με την καθιερωμένη εκδρομή των μαθητών της προτελευταίας τάξης του σχολείου του.

Γράφει:

Αύριο ξεκινούμε για την πατρίδα,

γιαλούς θε να περάσουμε και στεριά.

Μαζί μας θε να πάρουμε την ελπίδα

ταχιά πως θα μας έρθη κι η Λευτεριά.

Όταν γύρισε – πολλοί συμμαθητές του είχαν μείνει στην Ελλάδα για να τελειώσουν το Γυμνάσιο – η μητέρα του τον ρώτησε γιατί δεν προτίμησε να μείνει κι αυτός αποφεύγοντας τόσους κινδύνους της επαναστατημένης Κύπρου, η απάντηση του ήταν:
«Εγώ δεν πήγα για να μείνω. Χρειάζομαι εδώ!!!»

Τη 1η Ιουνίου 1953 οι Άγγλοι κυβερνήτες ετοιμάζονται να γιορτάσουν το λαμπρότερο τους εθνικό γεγονός, τη στέψη της νέας βασίλισσας Ελισάβετ, σε όλες τους τις αποικίες, ανάμεσα και η Κύπρος. Παντού όλα είχαν ετοιμαστεί στην εντέλεια. Στη Πάφο οι μαθητές οργανώνουν διαδηλώσεις διαμαρτυρίας και ζητούν την αφαίρεση της αγγλικής σημαίας από τα προπύλαια του σχολείου τους. Οι συγκρούσεις αρχίζουν. Ο δεκαπεντάχρονος ακόμα τότε Ευαγόρας, σκαρφαλώνει σε μια κολόνα των προπυλαίων και ρίχνει κάτω την αγγλική σημαία, την οποία οι άλλοι μαθητές ξεσχίζουν και της δίνουν φωτιά. Η σύγκρουση τότε, μεταξύ Άγγλων και μαθητών παίρνει μεγαλύτερες διαστάσεις. Από την ώρα εκείνη ο Παλληκαρίδης νιώθει να τον σφίγγουν οι αλυσίδες της σκλαβιάς. Θέλει να τις σπάσει και να ζήσει ελέυθερος, ελαφρός, αδέσμευτος. Και προσμένει την ευλογημένη ώρα… Στις 17 Νοεμβρίου 1955 οι Άγγλοι συλλαμβάνουν τον Ευαγόρα. Δύο μέρες αργότερα οδηγήθηκε στο δικαστήριο με την κατηγορία ότι μετέσχε παράνομα σε οχλαγωγία. Ο Ευαγόρας δεν το παραδέχθηκε και η δίκη αναβλήθηκε για τις 6 Δεκεμβρίου. Στις 5 Δεκεμβρίου 1955 την παραμονή του δικαστηρίου ο Ευαγόρας συναντάει τον πατέρα του και ακολουθεί ο εξίς διάλογος:

-«Πατέρα, αύριο είναι η δίκη μου. Ξέρω ότι από το δικαστήριο θα γλιτώσω, μα η αστυνομία θα με συλλάβει και θα με στείλει στο Κάστρο. Εγώ στη φυλακή δε μπορώ να μείνω. Αν δε μπορέσω να δραπετεύσω, θα σκοτώσω κανέναν από τους φρουρούς και θα με σκοτώσουν. Προτιμώ να φύγω, να βγω στο βουνό».

-«Παιδί μου, εκεί που θα πας πρόσεξε προ πάντων να σαι τίμιος και ηθικός…πήγαινε στην ευχή μου!»

Το απόγευμα ο Ευαγόρας αφήνει στη τάξη του σχολείου του το αποχαιρετηστήριο γράμμα
Στο δικαστήριο ο νέος δεν αφήνει κανένα περιθώριο στους δικαστές:
«Γνωρίζω ότι θα με κρεμάσετε. Ό,τι έκαμα το έκαμα ως Έλλην Κύπριος όστις ζητεί την Ελευθερίαν του. Τίποτα άλλο», δηλώνει με παρρησία.

Παρά τις αντιδράσεις σε Κύπρο και Ελλάδα, στις 13 Μαρτίου 1957, ο Ευαγόρας Παλληκαρίδης οδηγείται στην αγχόνη.

Σήμερα έχουμε υποχρέωση να τιμούμε τους αγώνες του και να τους συνεχίσουμε γιατί ο αγώνας της ΕΟΚΑ και του Ευαγόρα δεν έχει ακόμα δικαιωθεί.

Ευαγόρας Παλληκαρίδης: Απαγχονίστηκε σαν σήμερα. Να τον θυμόμαστε, για να είναι ΑΘΑΝΑΤΟΣ

Γεννήθηκε στην Τσάδα, Πάφου, στις 27 Φεβρουαρίου, 1938. Το 1949, η οικογένεια του μετακόμισε στο Κτήμα.Σαν μαθητής του Γυμνασίου από το 1950, έζησε έντονα τους δύσκολους καιρούς που περνούσε η Κύπρος στην προσπάθεια της να κρατήσει το ελληνικό λάβαρο της ελευθερίας ψηλά, ζώντας κάτω από τον ζυγό του άγγλου κατακτητή που δήλωνε απερίφραστα ότι “ουδέποτε” θα έδιδε την ελευθερία στους κυπρίους. Πίστευε ακράδαντα στον…δίκαιο του αγώνα της Κύπρου και η όλη πορεία του σημαδεύτηκε ανεξίτηλα, στα 13 του χρόνια, από το ιστορικό Δημοψήφισμα του 1951 με την αξίωση των ελλήνων κυπρίων για Ενωση με την μητέρα πατρίδα, την Ελλάδα.

Πρέπει να σημειωθεί ότι σε καμμιά άλλη εποχή της πολυτάραχης ιστορίας της Κύπρου δεν εμπνεύστηκαν τόσοι πολλοί και διαλεχτοί νέοι για να αγωνιστούν και να πέσουν στον βωμό της ελευθερίας, γιατί τα ιδανικά ήταν ψηλά και το όραμα διπλό : ελευθερία και Ελλάδα. Xρειάζεται μεγάλη προσπάθεια από τον έλληνα κύπριο ευρωπαίο “καταναλωτή”, τον μοιρολάτρη “αγωνιστή” ενάντια στον Τούρκο κατακτητή του 1974, το απαθή επισκέπτη που κάνει μπάνιο και τρώει ψάρι στις κατεχόμενες του ακρογιαλιές, να κατανοήσει εκείνο το όραμα και το μεγαλείο του.

Γιατί, αντίθετα με την γενιά του Ευαγόρα, ο έλληνας κύπριος έχει από καιρό συμβιβαστεί με το να ζει την μισή του ελευθερία, χωρίς τις εθνικές του ρίζες, απολαμβάνοντας την θαλπωρή της ευδαιμονίας του, εφησυχασμένος από την Ευρωπαϊκή του ταυτότητα. Σαν ύβρη προς τους αγωνιστές της εποχής εκείνης και το αίμα τους, ο έλληνας Κύπριος του 2006 εθελοτυφλεί μπροστα στο μοιραίο και φρικτό φάσμα μιας “δικοινοτικής” Κύπρου, “διζωνικής”, με “εκ περιτροπής προεδρία”, και όπου έχει ήδη συγκατανεύσει να ξαναγράψει την ιστορία του για να μην “δηλητηριάζονται” οι νέοι του από τα ιδανικά του παρελθόντος του. Δέχτηκε ο έλληνας κύπριος να γίνουν οι αγώνες του υποσημειώσεις και να ξεχαστούν σε μια γενιά, όλα στο βωμό μιας αόριστης “επανένωσης”, συνώνυμης με την υποτέλεια στη θέληση του κατακτητή και των “αξιοπρεπέστατων” του φίλων, μιας “επανένωσης” άκρως αντίθετης με την Ενωση των Παλληκαρίδηδων και των Αυξεντίου.

Μέσα σ’ αυτό το πνεύμα εποχής, ο Ευαγόρας από νωρίς έγινε ένας φλογερός αγωνιστής, ένας ακατανίκητος επαναστάτης, που με την δυναμική και γοητευτική του προσωπικότητα ενέπνεε τους συμμαθητές του, τους συμπολίτες του, και στο τέλος τους έλληνες της Κύπρου. Ο αγώνας και η δράση του ήταν πολύμορφοι, οι προβληματισμοί του ολοζώντανοι, και όταν η ψυχή του έφηβου Ευαγόρα ξεχείλιζε από το πάθος για δικαιοσύνη και ελευθερία, έβρισκε διέξοδο στην ποίηση. Το ταλέντο του και η αγνότητα της ψυχής του μας έδωσαν ανεκτίμητους στίχους, που αντηχουν στις ψυχές όλων των ελλήνων και όλων των ανθρώπων που αγωνίζονται για την ελευθερία τους.

Την 1 Ιουνίου 1953 (15 ετών), παραμονή της στέψης της βασίλισσας των Αγγλων κατακτητών Ελισάβετ Β’, και με αφορμή την ανάρτηση της Αγγλικής σημαίας στη θέση της Ελληνικής στο Ιακώβειο Γυμναστήριο στην Πάφο, οργανώνεται διαδήλωση διαμαρτυρίας από τους μαθητές. Ο Ευαγόρας ανναρριχήθηκε στον ιστό και υποβίβασε την σημαία του κατακτητή.

Στις 16 Μαρτίου 1955 (17 ετών), πρωτοστάτησε σε διαδηλώσεις εναντίον της δίκης των 13 κρατουμένων σχετικά με την μεταφορά όπλων στις 25 Ιανουαρίου με το πλοιάριο “Αγ. Γεώργιος”. Τον Απρίλιο 1955 ορκίστηκε μέλος της Ε.Ο.Κ.Α.

Στις 19 Ιουνίου 1955 έλαβε μέρος στην ανατίναξη των δικαστηρίων της Πάφου.

Στις 17 Νοεμβρίου 1955 συνελήφθηκε για την προσπάθεια του να προστατεύσει συμμαθητή του που είχαν δεμένο και κτυπούσαν δύο Αγγλοι στρατιώτες. Κατηγορήθηκε και αφέθηκε ελεύθερος με εγγύηση μέχρι την δίκη που θα γινόταν στις 6 Δεκεμβρίου.

Στις 5 Δεκεμβρίου 1955 (17 ετών) πήγε αντάρτης στα βουνά της Πάφου. Ηταν μια καλά προετοιμασμένη ενέργεια, αποτέλεσμα σοβαρού προβληματισμού και έντονων αισθημάτων, για τους ανθρώπους που αγαπούσε, για τα ιδανικά του, για την πατρίδα του, και για την λατρεία του για την ελευθερία, που αποτύπωσε στο πηγαίο του ποίημα ΛΕΥΤΕΡΙΑ και που αφησε σαν αποχαιρετηστήριο στους συμμαθητές του :

ΛΕΥΤΕΡΙΑ

Θα πάρω μιαν ανηφοριά,
Θα πάρω μονοπάτια,
Να βρώ τα σκαλοπάτια
Που παν στη Λευτεριά.

Θ’ αφήσω αδέρφια, συγγενείς,
τη ΜΑΝΑ, τον ΠΑΤΕΡΑ,
μεσ’ στα λαγκάδια πέρα,
και τις βουνοπλαγιές.

Ψαχνοντας για τη λευτεριά,
θα ‘χω παρέα ΜΟΝΗ,
κατάλευκο το χιόνι,
βουνά και ρεματιές.

Τώρα κι’ άν είναι χειμωνιά,
θαρθεί το καλοκαίρι,
τη Λευτεριά να φέρει,
σε πόλεις και χωριά.

Μα δεν μπορώ να καρτερώ.

Θα πάρω μιαν ανηφοριά,
Θα πάρω μονοπάτια,
Να βρώ τα σκαλοπάτια
Που παν στη Λευτεριά.

Τα σκαλοπάτια θ’ ανεβώ,
θα μπω σ’ ένα παλάτι,
το ξέρω – θαν’ απάτη,
δε θάναι αληθινό.

Μεσ’ στο παλάτι θα γυρνώ
ώσπου να βρω τον θρόνο
βασίλισσα μια μόνο
θα κάθεται σ’ αυτόν.

Κόρη πανώρια, θα της πω,
άνοιξε τα φτερά σου
και πάρε με κοντά σου,
Μονάχ’ αυτό ζητώ.

Το βάπτισμα του πυρός πήρε στην επίθεση κατά του Αστυνομικού Σταθμού Δρούσειας λίγο πριν τα Χριστούγεννα 1955, και η δράση του συνεχίστηκε στους επόμενους 12 μήνες στα χωριά της Πάφου, στο Κτήμα, μετά στη Λευκωσία, και πίσω στην Πάφο, στα χωριά Τάλα, Τσάδα, Λυσό, Κινούσα, Πωμό, Πολέμι, Παναγιά, και Χόλη.

Την νύκτα της 18 Δεκεμβρίου 1956 (18 ετών) συνελήφθηκε από τους Αγγλους μαζί με άλλους συντρόφους του μεταφέροντας οπλισμό κοντά στο χωριό Λυσός στην Πάφο.
Στις 25 Φεβρουαρίου 1957 κατηγορήθηκε για μεταφορά πυροβόλου όπλου (bren-gun), αψηφώντας τις επιπτώσεις παραδέχτηκε ενοχή, και καταδικάστηκε σε θάνατο.
Της καταδίκης ακολούθησαν πολλές διαμαρτυρίες τόσον από την Κύπρο όσο και από το εξωτερικό. Εγινε αίτηση χάριτος προς την βασίλισσα των Αγγλων κατακτητών, αλλά στην “τρυφερή” καρδιά της 30-χρονης μητέρας και βασίλισσας δεν βρέθηκε εκείνο το ίχνος ανθρωπιάς που χρειαζόταν για να δώσει χάριν. Και καλύτερα έτσι! Γιατί ο Ευαγόρας, η ψυχή της Κύπρου, ποτέ δεν θα άντεχε τον οίκτο του κατακτητή, … την ντροπή της χάριτος. Γιατί ο “Βαγορής” διψούσε για τον θάνατο που φέρνει λευτεριά, … γιατί ο χείμαρρος που λέμε “Βαγορή” έπρεπε να ακολουθήσει την μοιραία του πορεία προς την ελευθερία και την αθανασία.

Ο Βαγορής απαγχονίστηκε τα μεσάνυχτα της 13ης Μαρτίου 1957.
Ηταν 18 ετών. Είναι αθάνατος.

Διαβάστε περισσότερα »

Ἔχω ψηλώσει τώρα τελευταῖα!

Δὲν ξέρω πῶς γίνεται, ἀλλὰ τώρα τελευταῖα ἔχω ψηλώσει πάρα πολύ! Μὰ πάρα πάρα πολύ!

Φυσιολογικὰ τὸ ὕψος μου ἔπαψε νὰ ἀλλάζῃ γύρω στὰ 17. Ἔμεινα στὸ 1,70 περίπου, ἕνα κανονικὸ (μὲ τὰ δικά μου δεδομένα) ὕψος. Μάλλιστα, τὰ τελευταῖα χρόνια, λίγο τὰ διάφορα γεγονότα καὶ τὰ συναισθήματα ποὺ γεννοῦσαν, λίγο τὰ βάρη τῆς ζωῆς, λίγο ἡ ἡλικία ποὺ τρέχει…..Ἔνοιωθα πὼς τὸ 1,70 μειωνόταν σταδιακῶς.. Συρρίκνωσις λέγεται αὐτό ἐὰν δὲν τὸ ξέρετε.

Τώρα τελευταῖα ὅμως κάτι ἔχει συμβεῖ. Ἔχω ψηλώσει πάρα πολύ! Δὲν ξέρω πῶς γίνεται καὶ πηγαίνω ἐνάντια στοὺς νόμους τῆς φύσεως… Ἀλλὰ γίνεται. Κάτι στὸ περπάτημά μου, κάτι στὸ βλέμμα μου, κάτι στὴν καθημερινότητά μου, κάτι στὶς νύκτες μου… Καθημερινῶς ψηλώνω καὶ περισσότερο.

Δὲν ξέρω ποῦ θὰ καταλήξω. Αἰσθάνομαι σὰν ἔνα παιδὶ ποὺ ἐπὶ τέλους ἀνακαλύπτει τὴν θέσι του μέσα στοὺς ἐνήλικες. Ἢ ἀκόμη καλλίτερα, σὰν ἕνας σκλᾶβος ποὺ ἐπὶ τέλους πέταξε τὶς ἁλυσίδες του….

Κάτι περίεργα πράγματα ποὺ συμβαίνουν ὅμως στὸν κόσμο. Ὅλοι καὶ ὅλα γύρω μου μαζεύονται, μικραίνουν, χάνονται. Οἱ πολιτικοί μας, οἱ κομματᾶρχες μας, τὰ βολεμένα μας, οἱ δυνάμεις καταστολῆς ποὺ χρησιμοποιοῦν, κάποιοι γνωστοί μου καὶ φίλοι μου ποὺ δὲν θέλουν νὰ ξεκολλήσουν ἀπὸ τὴν μιζέρια καὶ τὸν φόβο τους, τὸ Ἑλλαδοξεφτιλιστάν… Ὅλα γύρω μου μικραίνουν, μειώνονται, συρρικνώνονται, χάνονται, σβήνουν, τελειώνουν…. Κι ἐγὼ μεγαλώνω, ψηλώνω, ὀμορφαίνω… Περίεργα πράγματα.. Πολὺ περίεργα… Ἀφύσικα θὰ ἔλεγαν κάποιοι….

Καὶ ποιά εἶναι ἡ μεγάλη εἰρωνία;

Ἀκόμη εὑρίσκομαι μέσα σὲ ἕνα μεγᾶλο κουτί. Μίαν εἰρκτή!  Μίαν ἀνήλιαγη φυλακή.  Λογικὰ, πάντα μὲ βάσι τὴν κοινή λογική, εἶναι ἀδύνατον νὰ βγῶ ἀπὸ ἐκεῖ μέσα!  Δὲν γίνεται! Ἔτσι λένε ὅλοι! Δὲν γίνεται λένε νὰ βγῶ ἀπὸ τὴν φυλακή μου παρὰ μόνον μὲ ἀντικλείδι! Ἔτσι λένε! Ἔτσι πιστεύουν!

Αὐτὴ ἡ φυλακὴ ὅμως, μικραίνει ἐπίσης, ὅπως ὅλα τὰ ἄλλα γύρω μου. Κάποιαν στιγμή, ἢ ποὺ θὰ μὲ πλακώσῃ καὶ θὰ μὲ σκάσῃ καὶ θὰ μὲ λιώσῃ, ἢ ποὺ θὰ σπάσῃ. Κι ἐγὼ ψηλώνω, μεγαλώνω κι ὀμορφαίνω κάθε στιγμή! Καὶ ἡ φυλακή στενεύει κάθε στιγμή!

Ἀρχίζω καὶ δυσφορῶ! Δὲν χωράω ἄλλο μέσα σὲ αὐτὸ τὸ κουτί! Δὲν θὰ ἀντέξω γιὰ πολύ!

Κι ὅμως, μαζὶ μὲ τὸ ὕψος, τώρα τελευταῖα ἔχω ἀποκτήσει μίαν περίεργη δύναμι.  Ποὺ κι αὐτὴ μεγαλώνει κάθε στιγμή! Μεγαλώνει, μεγαλώνει, μεγαλώνει… Πιάνω τὴν πέτρα καὶ τὴν στύβω. Τὸ δοκίμασα. Τὴν στύβω, σᾶς δίδω τὸν λόγο μου!

Δὲν ξέρω ἀπὸ ποῦ πηγάζει ὅλη αὐτὴ ἡ δύναμις. Εἶναι κι αὐτὴ παράλογη καὶ καταρρίπτει ὅλους τοὺς φυσικοὺς νόμους! Δὲν δείχνει νὰ ἔχῃ φανερὴ αἰτία. Τὶς νύκτες ὅμως στὰ ὄνειρα μου ἔχω περιέργους ἐπισκέπτες. Πολὺ περιέργους.

Τὴν πρώτη νύκτα ἔφθασε ὁ  Προμηθεύς. Τὸν ἐγνώρισα ἀπὸ τὰ αἷματα ποὺ ἔσταζαν ἀπὸ τὸ συκώτι του. Μὲ κύτταξε ἴσια στὰ μάτια καὶ μοῦ ἔπιασε τὸ χέρι. Τὸ κράτησε σφικτὰ καὶ κάτι ψιθύρισε, ποὺ ὅμως δὲν ἄκουσα.  Χαμογελοῦσε διαρκῶς. Ἔδειχνε εὐτυχισμένος ποὺ ἦταν ἐκεῖ μαζί μου.  Τοῦ ἔδειξα τὸν βρᾶχο γιὰ νὰ κάτσῃ ἀλλὰ δὲν ἤθελε. (Ξέχασα νὰ σᾶς πῶ ὅτι στὰ ὄνειρά μου ἔχω ἕναν μεγάλο βρᾶχο, σὰν θρόνο, ποὺ ἐκεῖ κάθομαι κι ἀγναντεύω. Ὅλοι οἱ καλοὶ χωροῦν νὰ κάτσουν πλάι μου.)  Κάποιαν στιγμὴ, πάντα χαμογελαστός, ξεκίνησε νὰ φύγῃ. Ὅπως τράβηξε τὸ χέρι του ἀνεκάλυψα μίαν μικρὴ φωτεινὴ σφαίρα μέσα στὸ δικό μου.

Λίγες νύκτες ἀργότερα ἔφθασε ὁ Ἡρακλῆς! Στὴν ἀρχὴ τρόμαξα. Ἀλλὰ ὅταν τὸν γνώρισα μαλάκωσα. Ἔκατσε πλάι μου!Δὲν εἶπε πολλά! Μόνον γιὰ τὸ σταυροδρόμι του μίλησε. Ὅταν σηκώθηκε γιὰ νὰ φύγῃ μοῦ ἄφησε τὴν λεοντή του. Ξαφνιάστηκα. Χαμογέλασε κι ἔφυγε. Ἀπὸ μακριά τὸν ἄκουσα νὰ φωνάζῃ: «θὰ σοῦ δίδῃ δύναμι λέοντος»… Καὶ χάθηκε!

Δύο νύκτες ἀργότερα κατέφθασε ὁ Θησεύς!  Κι αὐτὸς δὲν εἶπε πολλά. Ἔκατσε τὴν περισσότερη ὥρα καὶ δὲν μίλαγε. Μοῦ διηγήθηκε ὅμως τοὺς ἄθλους του καὶ ἰδίως τὴν περιπέτειά του στὴν Κρήτη μὲ τὸν Μινώταυρο. Μοῦ χάρισε τὰ σανδάλια του, αὐτὰ τοῦ Αἰγαίως. Καὶ μετὰ χάθηκε  κι αὐτός! Ἀπὸ μακριὰ μοῦ φώναξε «νὰ θυμηθῇς νὰ ἀλλάξῃς τὰ πανιά!» Δὲν κατάλαβα ὅμως τί ἒννοοῦσε.

Μετὰ κατέφθασε ὁ Μιλτιάδης. Μαγικός! Κι αὐτὸς δὲν εἶπε πολλά, παρὰ μόνον αὐτό: «ἐὰν μίαν φορὰ νενικήκαμεν, πάντα μποροῦμε νὰ νικοῦμε!» Ξεκίνησα νὰ ἀρθρώσῳ ἐρωτήσεις μὰ εἶχε ἤδη χαθεῖ. Στὴν θέσι του βρῆκα μόνον μία ἀστραφτερὴ πανοπλία, ἐκείνην ποὺ φόραγε ὅταν ἔφθασε, μαζί μὲ ἕνα μικρὸ ἐγχειρίδιο. Πολὺ μικρό, σχεδὸν σὰν σουγιά.

Τὴν ἐπομένη ἦλθε ὁ Λεωνίδας. Κουβέντα δὲν τοῦ πῆρα. Οὔτε καλοεῖδα τὸ προσωπό του. Ὅταν σηκώθηκε νὰ φύγῃ μόνον μίλησε: «κρατῶ ἀκόμη στὶς Θερμοπῦλες. Δυνάμωσε!» Καὶ ὕστερα χάθηκε. Πρὶν χαθῇ μοῦ ἄφησε μίαν ἀσπίδα. Ἦταν ἀσήκωτη ἀλλὰ σὲ ἔπειθε πὼς μποροῦσε νὰ προστατεύσῃ ἕναν πολεμιστή.

Λίγες νύκτες ἀργότερα κατέφθασε ὁ Θεμιστοκλῆς. Δὲν ἦταν ἰδιαιτέρως ὑψηλός, ἀλλὰ ἦταν πανέμορφος μέσα στὴν ἀστραφτερή του πανοπλία. Καμάρωνα ποὺ τὸν εἶχα δίπλα μου.  Ἄρχισε νὰ μοῦ μιλᾶ γιὰ τὴν Ἀθήνα. Γιὰ τὰ «κόλπα» του πρὸ κειμένου νὰ μπορέσῃ νὰ πείσῃ τοὺς συμπατριῶτες του νὰ τὸν ἀκολουθήσουν. Μαγεύτηκα! Ἀρκετὴν ὥρα ἀργότερα σηκώθηκε καὶ μοῦ εἶπε πὼς πρέπει νὰ πάῃ νὰ κερδίσῃ μίαν ναυμαχία. Χαμογέλασα. Πρὶν φύγῃ ὅμως, ἔβγαλε τὴν περικεφαλαία του καὶ τὴν ἄφησε πλάι μου. Ἔτσι ὅπως ἦταν ἀστραφτερὴ μὲ θάμπωσε!

Κάθε νύκτα ἕνας πρόγονος ἀφήνει τὴν ἡσυχία του καὶ μοῦ ἔρχεται γιὰ παρέα. Κάθε πρωΐ εὕρισκα δίπλα μου τὸ δῶρο ποὺ μοῦ ἄφησε. Ἔχω γεμίσει τὴν ζωή μου μὲ τὰ δῶρα τους. Ἀλλὰ δὲν τελείωσαν ἐκεῖ οἱ ἐπισκέψεις…..

Πρὸ μερικῶν ἑβδομάδων μοῦ ἦλθε ὁ Νικηταρᾶς. Θολὸ τὸ βλέμμα του, λίγο δακρυσμένο, κρατοῦσε κι ἕνα ῥαβδί θεόστραβο, ἔκατσε πλάι μου, μοῦ κράτησε γιὰ λίγο τὸ χέρι, κούνησε τὸ κεφάλι σκεπτικός… Ξάφνου, βγάζει τὴν Νικαταραίικη σπάθα καὶ μοῦ τῆν ἀκουμπᾶ στὰ πόδια. «Πᾶρε», μοῦ λέει. «Κόβει Περσιάνους αὐτὴ ἡ σπάθα… Κόβει καλά!» Μετὰ ἀπὸ λίγο χάθηκε… Μὰ σὰν ἀπὸ μακριὰ νὰ ἄκουσα τὴν φωνή του λίγο ἀργότερα…. «καὶ τοὺς Μαυροκορδάτους κόβει ἡ σπάθα»…. Ξύπνησα καὶ βρῆκα μίαν σπάθα στὰ πόδια τοῦ κρεββατιοῦ μου.

Λίγες νύκτες ἀργότερα, κατέφθασε ὁ Γέρος. Αὐτὸς δὲν ἦταν μόνος του! Εἶχε μαζί του πολλούς. Μαζί του κι ὁ Πλαπούτας καὶ δεκάδες παλληκάρια. Ὅλοι οἱ ἄλλοι ἔκατσαν παράμερα, ὁ Γέρος πλάι μου κι ὁ Πλαπούτας ὀρθός δίπλα του. Κι αὐτοὶ δὲν μιλοῦσαν. Κάποιαν στιγμή ὁ Γέρος μοῦ χάιδεψε τὰ μαλλιά. Τρυφερὸ τὸ χάδι του, ἂν καὶ τὸ χέρι ἀγριεμένο. Τὴν ὥρα ποὺ κίνησε νὰ φύγῃ, βγάζει ἀπὸ τὸ σελάχι του δύο κουμπούρια καὶ τὰ ἀκουμπᾶ ἐκεῖ ποὺ καθόταν. «Αὐτὰ σκοτώνουν τοὺς μουχαμέτηδες» μοῦ εἶπε. Τὸν κύτταξα παραξενεμένη. Εἶχα ἤδη μίαν σπάθα, μίαν λεοντή, μίαν πανοπλία, ἕνα ἐγχειρίδιο,  μίαν περικεφαλαία, κάτι πέδιλα καὶ μίαν φωτεινὴ σφαίρα… Τί νὰ τὰ κάνω καὶ τὰ κουμπούρια; Τότε μίλησε ὁ Πλαπούτας: «Οὕλους τοὺς βασιλεῖς, τοὺς ἀντιβασιλεῖς καὶ τοὺς παρατρεχαμένους τους  νὰ τοὺς πετάξετε ὄξω! Κανέναν μήν ἀφήκετε! Κανέναν!! Οὔλους ὄξω!!!» Τότε πῆρε τὸν λόγο ὀ Γέρος: «Φωτιὰ καὶ τσεκούρι σὲ Νενέκους, προσκυνημένους καὶ πουλημένους! Μὴ ἀφήκετε τίποτα ὄρθιο! Μὲ τὸ αἷμα τους θὰ ξεπλύνουν τὸ αἷμα κάθε ἀθώου! Καὶ μὴν σὲ νοιάζῃ ἡ φυλακή σου. Ἡ δική μου ἦταν μικρότερη καὶ μίκραινε πιὸ γρήγορα ἀπὸ τὴν δική σου. Ἀλλὰ δὲν ἤξερα τὸν τρόπο νὰ μεγαλώσω καὶ νὰ τὴν σπάσω. Ἐσὺ θὰ τὸν μάθῃς!» Μόλις λίγο ἀπεμακρύνθησαν, στρέφει ὁ Γέρος καὶ μοῦ λέει: «Θὰ τὴν σπάσῃς τὴν φυλακή. Μὴν παρακαλέσῃς κανέναν! Γεννήθηκες ἐλεύθερη!»

Τώρα λοιπὸν  ποὺ διαρκῶς ψηλώνω καὶ δυναμώνω, μὲ τόσα ὅπλα γύρω ἀπὸ τὸ κρεββάτι μου, μὲ μίαν φυλακὴ ποὺ διαρκῶς μικραίνει, μὲ ἕνα σῶμα ποὺ γιγαντώνεται, νομίζω πὼς ἀρχίζω νὰ καταλαβαίνω κάτι… Τὴν δύναμι μοῦ τὴν δίδουν οἱ ἐπισκέπτες μου. Ἀφύσικα πράγματα, ἀλλὰ ἀληθινά!

Ξέχασα νὰ σᾶς πῶ ὅμως κάτι.

Τὶς πρὸ ἄλλες  εἶχε ἔλθει ὁ Καραϊσκάκης. Μπαρουτοκαπνισμένος, μαυριδερός καὶ πολὺ θυμωμένος. Μὲ κύτταξε βαθιὰ μέσα στὰ μάτια, μοῦ χαμογέλασε, μοῦ ἔκλεισε τὸ μάτι καὶ κίνησε νὰ φύγῃ. Δὲν μοῦ ἄφησε τίποτα.  Ξάφνου σταμάτησε, ἔστρεψε τὸ κεφάλι λίγο καὶ μοῦ εἶπε:

«γαμῆστε τους»!!!

Φιλονόη.

Υ.Γ. Τὰ δικά σας δῶρα τὰ πήρατε;  Ἀπὸ τὴν Φιλονόη ἐκ τοῦ Πόντου(filonohpontou.wordpress.com)

φωτογραφία ἀπὸ ἐδῶ κι ἐδῶ κι ἐδῶ

Διαβάστε περισσότερα »

Ο «σπόρος που δεν πεθαίνει»

διαφυλάχθηκε στην κιβωτό της γλώσσας, της Μνήμης, της Ορθοδοξίας. Ποτίστηκε με αίμα και ξανα βλάστησε.
Σήμερα ζούμε μια άλλη πτώση. Μπορεί να εξελιχθεί όμως σε ένα νέο ξεκίνημα..
«Το δε την Πόλιν σοι δούναι, ούτ' εμόν εστί ούτε άλλου των κατοικούντων εν αυτή... Κοινή γαρ γνώμη πάντες αυτοπροαιρέτως αποθανούμεν και ου φεισόμεθα της ζωής ημών...» Οι Ελληνες θαυμάζουμε τους γενναίους, τους ελεύθερους ανθρώπους. Ποτέ δεν τραγουδήσαμε τους δειλούς και τους ριψάσπιδες και πολύ περισσότερο τους αποχαυνωμένους εθελοντές δούλους. Μόνο ακριτομυθίες χλεύης κι αποστροφής θα βρει κανείς στη λαϊκή μούσα και παράδοση για τους δειλούς και πολύ περισσότερο για τους προδότες. Αντάρτες, ζορμπάδες, αρειμάνιοι επαναστάτες, φλογεροί προ κινδυνεύοντες μαχητές που περιφρονούν τον θάνατο, γεμίζουν την Ιστορία μας, τους μύθους και τα τραγούδια μας.
Συνήθως οι σκυταλοδρόμοι μας στο εθνικό χρέος είναι νεκροί, πεσόντες κι όχι επιζήσαντες. Η θυσία είναι που γράφει στη Μνήμη. Όταν πρωτοδιάβασα την παραπάνω απάντηση του Κωνσταντίνου Παλαιολόγου στον Μωάμεθ, χαράχτηκε ανεξίτηλα στον νου μου, μαζί με τις αντίστοιχες απαντήσεις των Αθηναίων και του Λεωνίδα στους Πέρσες......
Χίλιες φορές επαναλήφθηκαν τα λόγια αυτά. Από γενναίους Σουλιώτες και Μανιάτες, από αγέρωχους Αρβανίτες και Σφακιανούς. Στο Δραγατσάνι από τους μαυροντυμένους Ιερολοχίτες φοιτητές του Υψηλάντη. Στον Σαγγάριο και στο Αλή Βεράν απ' τον ανθό του Λαού μας. Στην Πίνδο και στα Οχυρά. Από τον Γρηγόρη Αυξεντίου στο Μαχαιρά κι από τους τέσσερις του Αχυρώνα στο Λιοπέτρι, ως τον γενναίο Κουρούπη στην Κερύνεια. Πολλές φορές μόνο με πράξεις, που πάντα ηχούν πιο δυνατά από τις λέξεις.
Προηγήθηκε μια μακρά περίοδος παρακμής. Κακοί ηγέτες, οικονομική αποσύνθεση, υποτέλεια σε ξένες δυνάμεις και στρατιωτική έκπτωση. Η πολυοργανική ανεπάρκεια του κράτους διέλυσε το φρόνημα και τον κοινωνικό ιστό. Η αυτοκρατορική εξουσία απονομιμοποιήθηκε στις συνειδήσεις των τοπικών αρχόντων και μεγάλου μέρους των απλών ανθρώπων. Σας θυμίζουν κάτι μήπως όλα αυτά; Από το Μαντζικέρτ ως την 29η Μάιου 1453, το σαράκι της διάλυσης εκ των έσω έστρωσε τον δρόμο στις λίγες χιλιάδες «Τούρκους», που αυξάνονταν ολοένα με τον βίαιο ή εθελούσιο, δια των προνομίων, εξισλαμισμό.
Γιατί οι Τούρκοι δεν είναι παρά ο κακός μας εαυτός. Ένα μη Έθνος, συνονθύλευμα από εξισλαμισμένους γηγενείς, Έλληνες, Αρμενίους, Φρύγες, Λυδούς, Καρδούχους κ.λπ., με καταλύτη της ιστορικής αντίδρασης μια δράκα οργανωμένους «κυνοκέφαλους» (έτσι τους αποκαλούσαν οι βυζαντινοί) Ασιάτες, που γενετικά χάθηκαν πια μέσα σε δικά μας πρόσωπα και σώματα, αλλά το φονικό και πρωτόγονα ολοκληρωτικό εποικοδόμημα τους κυριάρχησε στη Μ. Ασία. Μια συνάντηση του Ισλάμ με το οργανωμένο πλιάτσικο και τη γενοκτονία. Μια συμμορία τόσο μεγάλη, που αποτελούσε στρατό, ορντου.
Όπου προσκύνησαν οι τοπικές ηγεσίες για να διασφαλίσουν τα προνόμια τους, προσκύνησε και μέρος του λαού. Ο ίδιος ο Μωάμεθ ήταν μισός Έλληνας. Πίσω από τις φανφάρες, τις γιγάντιες σημαίες και τα τεράστια συνθήματα γραμμένα σε πλαγιές βουνών, πίσω από την ύποπτη υπερευθιξία των Τούρκων κρύβεται η απλή αλήθεια της ανυπαρξίας τουρκικού έθνους. Τους πονάει κι εκνευρίζει. Τη βλέπουν στα πρόσωπα τους, στις οικογενειακές μνήμες τους, στα σημάδια που ξεθάβουν συνεχώς από τη γη. Ο τουρκισμός εμπεριέχει τη γενοκτονία και τη λεηλασία. Με αυτά ανδρώθηκε κι επεκτάθηκε. Πήρε πολλούς από τους ανθρώπους μας, άλλους στρατολογώντας τους με τη βία κι άλλους με προνόμια. Άλλους έσφαξε. Παραμένει όμως πάντα απειλητικός δίπλα μας, είτε κεμαλικός είτε ισλαμοφασίστας.
Όσο παράδοξο κι αν ακούγεται, η πτώση είναι η προϋπόθεση της έγερσης. Η Άλωση της Βασιλεύουσας, του κέντρου μιας απ' άκρου εις άκρον εξελληνισμένης αυτοκρατορίας, μέσα από τα δεινά που η οθωμανική τυραννία επισώρευσε στον Ελληνισμό, αποτέλεσε την απαρχή της ζύμωσης για την αναγέννηση του Έθνους.
Ο «σπόρος που δεν πεθαίνει» διαφυλάχθηκε στην κιβωτό της γλώσσας, της Μνήμης, της Ορθοδοξίας. Ποτίστηκε με αίμα και ξαναβλάστησε. Σήμερα ζούμε μια άλλη πτώση. Μπορούμε όμως να τη μετατρέψουμε σε νέο ξεκίνημα, αντιστρέφοντας τους όρους της παρακμής. Με Ηγεσία και Φρόνημα. Με Σκοπό για το Έθνος και εμπνέοντος Φόβο στους φορείς της υποταγής. Φυλάσσοντας άγρυπνα το βίος μας και την ταυτότητα μας. Ενισχύοντας ό,τι μας ενώνει. Εκπέμποντας σταθερά το μήνυμα της αποφασιστικότητας. Έτσι η Κερκόπορτα θα μένει πάντα σφραγισμένη και τα λάβαρα μας θ' ανεμίζουν αγέρωχα στα τείχη.
Άλλωστε, ήμασταν εδώ πριν από αυτούς και θα είμαστε και μετά.
Εφημερίδα «Δημοκρατία»,Κυριακή 29 Μαΐου 2011   Του Φαήλου Κρανιδιώτη

Διαβάστε περισσότερα »

Το σπουδαιότερο μάθημα : Ελευθερία ή θάνατος.

«Λιτά χτίστε τα, απλόχερα,

μεγάλα/ γερά θεμελιωμένα, από

της χώρας/ ακάθαρτης, πολύβοης,

αρρωστιάρας/ μακριά μακριά

τ’ ανήλιαγα σοκάκια/  τα σχολειά χτίστε»

Κωστής Παλαμάς

Ερώτηση: υπάρχει εν Ελλάδι έστω και ένας πολίτης, με κοινό βέβαια νου και όχι κομματικός λακές, που να πιστεύει ότι η νυν ανθυποκυβέρνηση – οι μαριονέτες της τρόϊκας – εξαγγέλλει κάτι, λαμβάνει ένα μέτρο υπέρ του λαού;

Είναι δυνατόν όλες αυτές οι γλίτσες, με τα σπαστά ελληνικά και με το γυάλινο βλέμμα, τα «κωλόπανα» του ΔΝΤ να μοχθούν και να εργάζονται προς το συμφέρον της δύσμοιρης χώρας μας;

Ας το καταλάβουμε όλοι. Η  πατρίδα βρίσκεται σε έσχατο κίνδυνο, λεηλατείται και εξαθλιώνεται ένας ολόκληρος λαός. Όταν ξεκουμπιστούν, θα μείνουν αποκαΐδια, ρημαγμένες ψυχές. Διαλύουν τον κοινωνικό ιστό της χώρας, δεν ορρωδούν προ ουδενός.

Προτίθεται το υπουργείου διά βίου αμάθειας να εφαρμόσει το σχέδιο «Καλλικράτης» και στα σχολεία. Τα κριτήρια, όπως υποστηρίζουν οι «διαβιούτοι», δεν είναι οικονομικά, αλλά παιδαγωγικά.

Μάλιστα. Για το καλό των παιδιών. Να κλείσουν μονοθέσια, διθέσια και τριθέσια σχολεία, η ζωή και η χαρά των εγκαταλελειμμένων και απομακρυσμένων χωριών, και να συγχωνευτούν σε πολυδύναμα (πολυθέσια) σχολικά κέντρα.

Το υπουργείο για να φιμώσει αντιδράσεις δημάρχων, ρίχνει το δέλεαρ: με το κλείσιμο των σχολείων εξοικονομούνται πόροι. Οι ενστάσεις των γονέων και κηδεμόνων θα απαντηθούν με τις γνωστές, γυαλιστερές «χάντρες και τα ασήμαντα «καθρεφτάκια» που επιδαψιλεύουν οι άποικοι τους ανίδεους ιθαγενείς.

Τα παιδιά θα φοιτούν σε μια τάξη, καταργείται η συνδιδασκαλία, θα καλύπτεται η ύλη (οι ψυχές τους να δούμε πότε θα καλυφθούν), θα απολαμβάνουν ευρύτερες δραστηριότητες – ξένες γλώσσες, θεατρικές αγωγές, ηλεκτρονικούς υπολογιστές – αυτά τα ωραία και άκρως παιδαγωγικά προγράμματα, που μορφώνουν, «απογειώνουν» τα σημερινά παιδιά.

Αυτά περίπου είναι τα επιχειρήματα του υπουργείου. Τινάζοντας όμως την χρυσόσκονη από το «σχέδιο», σπάζοντας το κέλυφος της παφλάζουσας ωραιολογίας, αναδίδονται οι αναθυμιάσεις.

Πρώτον: Τα σχολεία κλείνουν, γιατί δόθηκε εντολή από την τρόϊκα, τους πραγματικούς αυθέντες και κυρίαρχους της χώρας. Κάθε φορά που έρχονται, όπως προσέξαμε, εγκαινιάζεται και μια νέα επίθεση κατά του λαού μας (κόψιμο επιδομάτων, δώρων, απολύσεις υπαλλήλων).

Δεύτερον: Κλείσιμο σχολείων συνεπάγεται και κατάργηση οργανικών θέσεων δασκάλων. Όταν και αν ξανάρθουν οι εκτελεστές του ΔΝΤ, θα διατάξουν πάγωμα των προσλήψεων. Το 1 προς 5 είναι για τους αφελείς και ευκολόπιστους.

Τρίτον: Καταφεύγω, εν πρώτοις, σε ένα κείμενο του Ιωάννη Καποδίστρια. Το 1831 στέλνει μια επιστολή στον φίλο του Μουστοξύδη: Γράφει ο συνετός Κυβερνήτης:

«Τα σχολεία δεν είναι απλώς τόποι προσκτήσεως γνώσεων, αλλά κυρίως φροντιστήρια ηθικής, χριστιανικής και εθνικής αγωγής».

Τώρα βέβαια οι λέξεις, τα επίθετα ηθικός, χριστιανικός και εθνικός τελούν υπό διωγμό. Αν μιλήσεις για εθνική αγωγή οι χαυνοπολίτες (Αριστοφάνης) της προοδομανίας θα σκούζουν και θα σαλιαρίζουν για χούντες και δικτατορίες. Γι’ αυτούς η ιστορία αρχίζει μετά την πτώση της Δικτατορίας,  η οποία στο συγχυσμένο τους μυαλό υποδύεται τον ρόλο της  Τουρκοκρατίας.  Το κράτος δεν συγκροτήθηκε το ’21, αλλά το 1974.

Κάποιοι «αντιστασιακοί» των γαλλικών «μπιστρό» θεωρούν εαυτούς και ανώτερο των ενδόξων καπεταναίων της Παλιγγενεσίας. Τι ήταν ο Κολοκοτρώνης, ο Μάρκος, ο Οδυσσέας και η Μαυρογένους μπροστά στη χαριτόβρυτο Μαρία του Πολυτεχνείου;

Το σχολείο, όμως, δεν είναι συνοικιακό μπακάλικο, που δεν πάει καλά και του βάζεις λουκέτο. Το σχολείο, ιδίως για ένα μικρό χωριό, είναι πνευματικός φάρος. Τα χωριά, τα ακριτικά κυρίως, έχουν ρημαχτεί. Αν φύγει και το σχολειό, αν εκλείψει η παιδική, όλο δροσιά και χάρη φωνή, η ελπίδα της νιότης, τα μετατρέπεις σε γηροκομεία. Είναι βέβαιο ότι οι γονείς θα αναγκαστούν «να αποδημήσουν» στις πόλεις. Στην νυν συγκυρία, εθνικοί λόγοι, επιβάλλουν, όχι να κλείσουν, αλλά να ανοίξουν σχολεία σε τέτοιες περιοχές.

Τέταρτον: Φοίτησα σε μονοθέσιο δημοτικό σχολείο, στην Πιερία. Ένας δάσκαλος με 30 και 40 παιδιά. Αυτό δεν εμπόδισε κανένα παιδί, που είχε ζήλο και μεράκι για τα γράμματα, να μορφωθεί και να συνεχίσει στις ανώτερες εκπαιδευτικές βαθμίδες.

Καλό σχολείο δεν σημαίνει άριστος κτιριακός και εποπτικός εξοπλισμός ούτε χίλιες δυο δραστηριότητες που ξεθεώνουν τα παιδιά. «Σχολείο ίσον δάσκαλος» (Παλαμάς). Όλοι μας θυμόμαστε έναν δάσκαλό μας (ή καθηγητή), αναπολούμε με συγκίνηση το φιλότιμό του, την φλόγα της ψυχής του, την αγάπη που μας έδειχνε, την εντιμότητα του, τις σπουδαίες γνώσεις του.

Εκείνοι οι παλιοί, ωραίοι δάσκαλοι αγωνίζονταν σε μονοθέσια ή διθέσια με 70 και 100 μαθητές, χωρίς πολλά εποπτικά μέσα, χωρίς υπολογιστές, με πενιχρότατους μισθούς, πολλές φορές σε ετοιμόρροπες αίθουσες. Και όμως ξεσκόλιζαν μαθητές με ήθος και γνώσεις.

Τώρα όλα τα καλά του Θεού έχουμε, μπαινοβγαίνουν στις τάξεις 10 ειδικότητες, καλωδιώσαμε τα παιδιά, όμως… μηδέν στο πηλίκιο. Καταλήψεις, καταστροφές και απέχθεια για το σχολείο. «Ο κοινός νους βεβαιώνει πως δεν λείπουν απλώς αίθουσες διδασκαλίας ή διδακτικό προσωπικό, τα οποία θα λείπουν και θα συμπληρώνονται αενάως. Λείπει κάτι χρησιμότερο ο μαθητής δεν καταλαβαίνει για ποιο λόγο είναι μαθητής (το «καταλαβαίνει» ολέθρια στο ινστιτούτο ξένων γλωσσών και στο φροντιστήριο), ο δάσκαλος για ποιο λόγο είναι δάσκαλος, η πολιτεία τι θέλει απ’ το σχολείο, ο γονιός τι θέλει από τον εαυτό του, το κράτος, το παιδί και τον δάσκαλο. Δεν πρόκειται για κάποια επιγενόμενη κρίση αξιών, πρόκειται περί κρίσεως του νοήματος, όχι δηλαδή τι αξίζει και τι όχι, αλλά τι σημαίνει και που αποσκοπεί τούτο ή εκείνο. (Στ. Ράμφου: «Αγωνία και ελπίδα για την παιδεία μας», στον «Οικονομικό Ταχυδρόμο», 12 Νοε 1992).

Πέμπτον: Τα πειθήνια ενεργούμενα του ΔΝΤ και της Γ.Ε.Ε. (Γερμανικής Ευρωπαϊκής Ένωσης) προτίθενται να περικόψουν τα οικογενειακά επιδόματα. Ο δημογραφικός όλεθρος της πατρίδας μας επιτείνεται. Αν συνδυαστεί αυτό με την τρομακτική, καταστρεπτική ανεργία των νέων και το κλείσιμο σχολείων σε μικρά χωριά οδεύουμε ολοταχώς σε εκμηδένιση του οικογενειακού θεσμού. Και αυτήν την δημογραφική απίσχνανση θα την αναπληρώσουν, με βάση την λογική των συγκοινωνούντων δοχείων, οι παράνομοι μετανάστες και οι καιροφυλακτούντες όμοροι «φίλοι» μας.

Έκτον, συναφές με τα προηγούμενα. Το σχολείο, τα γλυκά χρόνια του δημοτικού, «δένουν» ένα παιδί με τον τόπο, την γη των προγόνων του. Το σπίτι που γεννήθηκα, το σχολείο που πρωτόμαθα γράμματα, η εκκλησιά που βαφτίστηκα, είναι οι ρίζες που μας αρδεύουν ολοζωής. Και τότε καυχόμαστε ότι είμαστε γέννημα και θρέμμα μιας αγαπημένης γωνιάς της πατρίδας. Κλείνοντας το σχολείο, μεταφέροντας το παιδί, σε άλλη γη και σ’ άλλα μέρη, χάνεται το αίσθημα της εντοπιότητας. Οι πόλεις κατάντησαν σήμερα ανυπόφορες, αρρωστιάρες και ακάθαρτες, γιατί οι περισσότεροι είναι ξένοι, πάροικοι και παρεπιδημούντες, δεν είναι ο τόπος τους.

Έβδομον και τελευταίο: Σχολείο και Εκκλησία πιστοποιούν και μαρτυρούν, δια βίου, την ελληνικότητα και την ιστορική συνέχεια ενός τόπου. Το κουδούνι του σχολείου και η καμπάνα της εκκλησίας διαλαλούν ότι τούτη η πατρίδα ελευθερώθηκε από φριχτά δεσμά, γιατί κάποτε ένα αγιασμένο πετραχήλι δίδασκε στα σκλαβόπουλα το σπουδαιότερο μάθημα του Γένους μας:      Ελευθερία ή θάνατος.

Έγραψε ο Δημήτρης Νατσιός   δάσκαλος-Κιλκίς

Διαβάστε περισσότερα »

Η ελευθερία και η ανεξαρτησία του έθνους μας ξεκινά από τον καθένα μας

Όταν λες την αλήθεια και προ πάντων  βλέπεις την αλήθεια τότε νοιώθεις ελεύθερος και ανεξάρτητος . Η οργή σε πλημμυρίζει και είσαι ικανός να ανατρέψεις οποιοδήποτε σχέδιο. Ικανός βέβαια μόνο όταν βρεθούν και άλλοι ελεύθεροι σαν εσένα. Τότε δεν είσαι ένας αλλά  ΕΙΜΑΣΤΕ ΠΟΛΛΟΙ….!!!!!

Για τους άλλους που δεν πιστεύουν σε συνομωσίες και πως ότι γίνετε στον κόσμο γίνετε απλά γιατι ήρθε η ώρα να γίνει ΚΑΙ ΟΧΙ ΠΩΣ ΣΧΕΔΙΑΣΤΗΚΕ ΠΡΙΝ ΧΡΟΝΙΑ , για  αυτούς παραθέτω παρακάτω την ομιλία του Κεννεντυ το 1961 στους δημοσιογράφους. Την συνέχεια του Κεννεντυ την ξέρετε. Η αφύπνιση που οραματίστηκε είχε ένα λάθος. Έβαλε τον εαυτό του αρχηγό και μπροστάρη.

Η αλήθεια όμως κι η αφύπνιση δεν θέλει μπροστάρηδες. Οι εχθροί είναι πιο δυνατοί. Το να νοιώσεις ελεύθερος και ανεξάρτητος είναι μια προσπάθεια που πρέπει να κάνει ο καθένας μόνος του αθόρυβα. Ένας ένας και μετά όλοι μαζί , μόνο τότε μπορεί να υπάρξει ελπίδα.

Ακολουθεί η ομιλία:

“Κυρίες και κύριοι.

Η λέξη μυστικότητα είναι μη αποδεκτή σε μια ελεύθερη και ανοικτή κοινωνία.

Και είμαστε ως άνθρωποι, κληρονομικά και ιστορικά αντιμέτωποι με μυστικές κοινωνίες.

Με μυστικούς όρκους και μυστικές διαδικασίες.

Είμαστε αντιμέτωποι με μια μονολιθική και ανελέητη συνωμοσία.

Η οποία βρίσκεται κυρίως μέσα στη κυβέρνηση και θέλει να επεκτείνει το πεδίο επιρροής της.

Με διείσδυση αντί για αποφυγή, με υπονόμευση αντί για εκλογή,

με εκφοβισμό αντί για ελεύθερη επιλογή.

Είναι ένα σύστημα που έχει στρατολογήσει τεράστιες ποσότητες

ανθρώπινων και υλικών πόρων.

Υψηλά αποδοτικός μηχανισμός που συνδυάζει στρατιωτικές, διπλωματικές, κατασκοπευτικές, οικονομικές, επιστημονικές και πολιτικές λειτουργίες.

Οι προετοιμασίες (τους) δεν διεξάγονται δημόσια.

Τα λάθη τους θάβονται και δεν δημοσιεύονται.

Οι ενέργειες τους αποσιωπώνται και δεν αναφέρονται.

Καμία δαπάνη δεν ελέγχεται κανένα μυστικό δεν αποκαλύπτεται.

Γι’ αυτό ο Αθηναίος νομοθέτης Σόλων θέσπισε ως έγκλημα για κάθε πολίτη την αποφυγή της δημόσιας αντιπαράθεσης.

Ζητώ την βοήθεια σας, στην τεράστια προσπάθεια πληροφόρησης και αφύπνισης του Αμερικανικού λαού.

Είμαι αισιόδοξος πως με την βοήθεια σας, ο άνθρωπος θα γίνει αυτό που γεννήθηκε να είναι.

Ελεύθερος και ανεξάρτητος.”

John Kennedy “JFK” -

ΑΠΟΣΠΑΣΜΑΤΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΟΜΙΛΙΑ ΤΟΥ την 27.4.1961 ενώπιον της Αμερικανικής Ένωσης Συντακτών

JK

 

Posted by olympiada

Διαβάστε περισσότερα »

"M.Θεοδωράκης: ένας παρανοϊκός, εθνικιστής και φιλοπόλεμος φανφαρόνος"..

σύμφωνα με ελβετική εφημερίδα!  ( Αυτό κι αν είναι ύβρις !! )

«Ο Μίκης Θεοδωράκης και το τραγούδι της παράνοιας», είναι ο τίτλος σχολίου στην ελβετική Neue Zürcher Zeitung -που αναμεταδίδει σήμερα και η Ντόιτσε Βέλλε-με θέμα το..νέο κίνημα «Ανεξάρτητων Πολιτών η Σπίθα» που ως γνωστόν ίδρυσε ο Θεοδωράκης τον Δεκέμβριο:
«Ο Μίκης Θεοδωράκης εκπροσωπούσε πάντα το καλό. Στον ελληνικό εμφύλιο πόλεμο βασανίστηκε από τους φασίστες, στη χούντα το ίδιο. Με τις αντιστασιακές του συναυλίες κίνησε τότε το ενδιαφέρον του κόσμου για την κατάσταση στην πατρίδα του. Αγωνίστηκε για τη βελτίωση των ελληνοτουρκικών σχέσεων. Και ασφαλώς πάνω από όλα είναι ο δημιουργός της περίφημης μουσικής του Ζορμπά. Πως κατέληξε όμως τώρα;»
Η εφημερίδα ενημερώνει για την ίδρυση του κινήματος «των Ανεξάρτητων Πολιτών η Σπίθα» και υπογραμμίζει: «Ο Θεοδωράκης βλέπει τη χώρα του περικυκλωμένη από εχθρούς.
Εάν ήταν ένας από αυτούς τους θερμοκέφαλους συνωμοσιολόγους που κατακλύζουν τα ελληνικά ιδιωτικά κανάλια και εκτονώνονται, δεν θα πείραζε. Όμως η μεταστροφή του Θεοδωράκη από αντιφασίστα-αντιστασιακό σε παρανοϊκό, εθνικιστή και φιλοπόλεμο φανφαρόνο μας αφήνει άναυδους.
Ας ελπίσουμε ότι οι περίπου 10.000 οπαδοί που έχει το κίνημά του στο Facebook έχουν πιο κριτικό πνεύμα...»

Πηγή  

Όταν κάποιοι ,ακόμη και ελληνόφωνοι αδυνατούν να καταλάβουν τι εστί  Έλληνας , τότε το λιγότερο που παθαίνουν , είναι να μένουν  άναυδοι !! 

Διαβάστε περισσότερα »

Κόμμα δικό μου είναι ένα και χρώμα έχει γαλανόλευκο…

Το άρθρο που ακολουθεί είναι σχόλιο αναγνώστη σε άρθρο.

ΒΡΑΧΟΣ

Oι ενστάσεις ορισμένων, μερικώς σωστές και μερικώς άδικες.Βλέπετε υποστηρίξαμε ορισμένοι την – αυτονόητη για εμένα – στάση του Τζαβάρα.
Μας κατηγορούν για κομματόσκυλα-προφανώς δεξιά- γιατί υποστηρίξαμε τον συγκεκριμένο βουλευτή και λοιδωρήσαμε το αγλάϊσμα της αντικειμενικής δημοσιογραφίας, την Τρέμει…Όταν υποστηρίξαμε την στάση της Σακοράφα, πάντα με ενστάσεις, είμαστε και εκεί κομματόσκυλα; Όταν υποστηρίξαμε την στάση της Λιάνας, πάντα με ενστάσεις, είμαστε και εκεί κομματόσκυλα; Αριστερά , του ΚΚΕ, τι στα κομμάτια κομματόσκυλα είμαστε εδώ μέσα τελικά.
Πετάει ο κάθε πικραμένος και με το δίκιο του πικραμένος από την κατάσταση της πολιτικής σήμερα, μια κουβέντα και έτσι – αν δεν συμφωνείς με τον πικραμένο – είσαι κομματόσκυλο…
Αν δεν ήταν απλώς γελοίο, θα ήταν απλώς ύποπτο…
Λοιπόν ωμά. Τα καθίκια που κυβερνούν δεν είναι κάποιου κόμματος οπαδοί και εμείς αντίθετοί τους λόγω ιδεοληψίας και ιδεολογίας.
Τα καθάρματα που κυβερνούν  – τώρα, όχι πριν 1,2,3,4,5,6,7,8,9 χρόνια – είναι μέλη συμμορίας που σκοπό έχουν το κακό των πολιτών της Πατρίδας και το κακό της Πατρίδας. Τελεία και παύλα. Και επειδή μερικοί όσο και να μας λέτε κομματόσκυλα, δεν θα σταματήσουμε να το φωνάζουμε, συνεχίστε να μας λέτε ότι θέλετε. Στα παπάρια μας. Κόμμα δικό μου είναι ένα και χρώμα έχει γαλανόλευκο. Κόμμα μου είναι η Ελλαδάρα μου, και όποιος την πειράξει θα του ξεσκίσω ότι του έχει απομείνει από τις πολυπολιτισμικές του “παρέες”. Κατανοητό;
Άντε χαϊβάνια. Στα αυτονόητα κολλάτε. Ναι η ΝΔ έχει κάνει εγκλήματα, το ΚΚΕ έχει κάνει εγκλήματα, το ΛΑΟΣ έχει κάνει εγκλήματα, το Σύριζα έχει κάνει εγκλήματα, όλοι όσοι έχουν κάτσει σε θέσεις κυβερνητικές έχουν κάνει απίστευτα εγκλήματα και λάθη και πρέπει να καταδικαστούν και να τιμωρηθούν αδιακρίτως και χωρίς έλεος.
Η συμμορία που λέει ότι κυβερνά, έχει διαπράξει ΠΡΟΔΟΣΙΑ και δεν πρέπει απλώς να τιμωρηθεί, μαζί με τους απολογητές της.
Πρέπει να εξαλειφθεί. Τελείως. Να χάσει το φως από τα μάτια της και να πάει στα Τάρταρα. Δια παντός.
Μεχρι να γίνει αυτό, κάθε καρφί που μπαίνει στο “φέρετρο”, καλώς δεχούμενο, από όπου και αν προέρχεται.
Αν χρειαστεί να γίνω κομματόσκυλο για να απαλλαγεί η Πατρίδα από αυτήν την συμμορία, γρήγορα, θα γίνω και αναρχοκομουνιστής, μαρξιστής,λενινιστής, ακροδεξιός,χουντοδεξιός, βασιλικός και ότι “κομματική” ταμπέλα θέλετε, βάλετε.
Έλληνας είμαι και θα είμαι μέχρι να βγει η ψυχή μου.Και όποιος πειράζει την Μάνα μου δεν τον ρωτάω από ποιο κόμμα είναι…
Του πίνω το αίμα…

Διαβάστε περισσότερα »

Η σύγχρονη τεχνολογική πρόοδος ως μέσω καταπίεσης

Έγραψε ο   V4V
Τα τελευταία χρόνια είμαστε όλο μάρτυρες μιας τεράστιας τεχνολογικής προόδου η οποία, ολοένα και περισσότερο, καθορίζει την καθημερινότητά μας. Αν σκεφτούμε την πορεία της ανθρωπότητας, στον βαθμό που την έχουν ανακαλύψει οι ιστορικοί και οι αρχαιολόγοι, αυτό που κάνει εντύπωση είναι το εξής παράδοξο: η ανθρωπότητα άργησε πολύ να ανακαλύψει πολλά πράγματα τα οποία τελικά ανακαλύφθηκαν σε πολύ σύντομο χρονικό διάστημα.

Φέρνοντας στο μυαλό μας τις συνθήκες διαβίωσης ανά τον κόσμο και ανά εποχή θα παρατηρήσουμε ότι αυτές είχαν ελάχιστες διαφορές μεταξύ  τους. Η γεωργία, η κτηνοτροφία, η παρασκευή αλκοόλ, η παρασκευή ενδυμάτων ακόμα και η κατασκευή όπλων και εργαλείων γινόντουσαν με παρόμοιο τρόπο και άλλαζαν ανά περιοχή, τα είδη φυτών, ζώων και μετάλλων που χρησιμοποιούνταν. Ο πολιτισμός βέβαια, και η κοινωνική οργάνωση διέφεραν αλλά θεωρώ ότι τα καθημερινά άγχη διαβίωσης των ανθρώπων ήταν παρόμοια.

Αυτό άλλαξε τα τελευταία χρόνια και άλλαξε ριζικά. Πολλοί από εμάς, λίγο μεγαλύτεροι σε ηλικία, ζήσαμε από την αρχή αυτήν την πρόοδο και από τα πατρικά μας  με το πετρογκάζ και το ένα φώς και μια πρίζα, βρεθήκαμε στα σημερινά σπίτια μας.

Ας προσπαθήσουμε να δώσουμε μια εξήγηση σε αυτό το φαινόμενο της αλματώδης προόδου.

Ουσιαστικά η έναρξη όλων αυτών έγινε στην Αγγλία τον 17^ο αιώνα σε μια εποχή που ονομάστηκε  βιομηχανική επανάσταση. Από τα βιβλία μαθαίνουμε ότι η αρχική ιδέα σε αυτό ήταν ο καταμερισμός των εργασιών δηλ.  ένα εργοστάσιο παραγωγής καρεκλών, αντί να έχει κάθε εργάτη να φτιάχνει ολόκληρη καρέκλα, έβαλε τον κάθε εργάτη να κάνει ένα κομμάτι της καρέκλας και έτσι γινόταν γρηγορότερος με αποτέλεσμα να κατασκευάζονται περισσότερες καρέκλες στον ίδιο χρόνο. Μαθαίνουμε επίσης ότι ο καταλύτης σε αυτόν τον νέο τρόπο παραγωγής, ήταν το κεφάλαιο, μια νέα έννοια για την ανθρωπότητα. Ο κεφαλαιούχος επιχειρηματίας σκέφτηκε τον καταμερισμό εργασίας για να κερδίζει περισσότερα.

Παράλληλα, την ίδια εποχή ξεκινάει να λειτουργεί το τραπεζικό σύστημα με την λογική του δανεισμού, του τόκου και τον καταθέσεων περίπου όπως είναι και σήμερα. Η βασική αρχή του είναι ότι τα χρήματα των καταθετών δεν χρειάζεται να υπάρχουν στο 100% αποθηκευμένα, αλλά αρκεί ένα 10% ώστε το υπόλοιπο 90% να μπορεί να επενδυθεί για να παράγει περισσότερα χρήματα.

Η συνέχεια είναι ανάλογη, ο κεφαλαιούχος ζητά μεγαλύτερη παραγωγή και εδώ έρχεται να τον στηρίξει η τεχνολογική πρόοδος η οποία μέχρι και σήμερα δεν σταματά να ανακαλύπτει νέα πράγματα για να πουλά το κεφάλαιο και ταχύτερους τρόπους μεταφοράς των προϊόντων αυτών.

Γιατί λοιπόν καταφέραμε τέτοια ανάπτυξη σε τόσο σύντομο χρόνο;

Επειδή συνεργάστηκαν άψογα οι τράπεζες και οι κεφαλαιοκράτες και  παράλληλα έδωσαν την δυνατότητα στα δυνατά μυαλά της ανθρωπότητας να στύψουν το μυαλό τους  βρίσκοντας τρόπους να βελτιώσουν την παραγωγικότητα, τις πωλήσεις και τις μεταφορές του κεφαλαίου.

Ας αφήσουμε τώρα τα χρόνια να κυλήσουν και ας έρθουμε στο σήμερα. Η τεχνολογία έχει κατακτήσει την ζωή μας αλλά και τον πολιτισμό μας σε βαθμό που όποιος δεν ξέρει να χειρίζεται Η/Υ θεωρείτε αγράμματος, όποιος δεν έχει  κινητό είναι ακοινώνητος και όποιος δεν έχει αυτοκίνητο είναι κακομοίρης.

Παράλληλα, ο ανθρώπινος πληθυσμός έχει αυξηθεί τόσο όσο ποτέ άλλοτε στην γνωστή ιστορία, σε βαθμό μάλιστα να λέμε ότι όσοι άνθρωποι έζησαν συνολικά στην γη μέχρι τον 18ο αιώνα είναι ίσοι με όσους ζουν σήμερα. Οι λόγοι για αυτό είναι πολλοί με κυριότερους την ανάπτυξη της ιατρικής, των εμβολιασμών και την καλυτέρευση των συνθηκών διαβίωσης. Αφετηρία και αυτών η τεχνολογική πρόοδος που αναφέρουμε παραπάνω.

Εδώ παρατηρούμε το εξής παράδοξο: οι σύγχρονοι ‘σοφοί’, ενώ θα έπρεπε να είναι ισάριθμοι με όσους προηγήθηκαν όλα τα προηγούμενα χιλιάδες χρόνια ή και περισσότεροι, αφού οι συνθήκες και τα μέσα είναι καλύτερα, αντιθέτως είναι ασύγκριτα λιγότεροι. Διευκρινίζω ότι με τον όρο ‘σοφοί’ θεωρώ τους ποιητές, ζωγράφους, δημιουργούς, γλύπτες, συγγραφείς, μελετητές, μουσικούς δηλ. αυτούς που στιγμάτισαν κάθε εποχή.

Η σύγκριση αυτή με κάνει να σκεφτώ ότι η σύγχρονη τεχνολογία όχι μόνο δεν συμβαδίζει με την ανθρώπινη καλλιέργεια αλλά πιθανά την εμποδίζει.

Ας δούμε τώρα και την εξέλιξη της κρατικής εξουσίας ανά τους αιώνες.

Η ανάγκη για ύπαρξη αρχηγών πρέπει να είναι πανάρχαια και αυτό μας το επιβεβαιώνουν και οι σύγχρονες φυλές που ζουν σε απομονωμένα μέρη του πλανήτη. Αλλάζει ο τρόπος επιλογής τους και έχει να κάνει με τις εκάστοτε ιδιαίτερες συνθήκες που επικρατούν. Σαν γενικός κανόνας ισχύει ότι στις πολεμικές φυλές επιλέγετε ο δυνατότερος, ενώ στις  πιο ειρηνικές ο γεροντότερος ή σοφότερος. Βασικές τους αρμοδιότητες η εξής μια: η επιβίωση της φυλής. Αυτό επιτυγχάνεται με την συνοχή, την σωστή ανατροφή των νέων, την πολεμική ετοιμότητα και την διασφάλιση τροφής, στέγης και ένδυσης.

Η αύξηση του πληθυσμού, η πρόοδος και η πολιτιστική ανάπτυξη κάνουν πολυπλοκότερες τις σχέσεις μεταξύ των υπηκόων και καθώς μεγαλώνει η έκταση στην οποία δραστηριοποιείται η κοινωνία, γίνεται απαραίτητη η ύπαρξη κεντρική εξουσίας που θα συντονίζει καλύτερα τις αυξημένες ανάγκες. Εδώ μας θυμίζει ο  John Locke με το κοινωνικό συμβόλαιο, πως η ανάγκη  διασφάλισης των φυσικών δικαιωμάτων της ζωής, της ελευθερίας και της ιδιοκτησίας, ώθησε τους υπηκόους να περιορίσουν την ελευθερία τους και σε αντάλλαγμα το κράτος έπρεπε να εγγυηθεί γι αυτά. Για να καλυφθούν τα έξοδα συντήρησης της εξουσίας, οι υπήκοοι ήταν υποχρεωμένοι να φορολογούνται με ένα ποσοστό της παραγωγής τους ή των χρημάτων τους, που τότε ήταν πολύτιμα μέταλλα πραγματικής αξίας. Πετυχημένες εξουσίες ήταν αυτές που είχαν πρόσβαση σε περισσότερους πόρους για αυτό και οι τότε πόλεμοι γίνονταν για νέες εκτάσεις ώστε να αποκτιούνταν περισσότερες εύφορες περιοχές ή μεταλλεύματα ή βοσκοτόπια κτλ

Η οργάνωση αυτή, με πολλές παραλλαγές βέβαια, συνεχίστηκε ανά τους αιώνες μέχρι τον 17ο αιώνα της βιομηχανικής επανάστασης. Από εκεί και μετά άρχισε η μεγάλη ανάπτυξη και αυτό  έφερε πολλές νέες ανάγκες στους υπηκόους και η κρατική εξουσία επωμίστηκε με νέες αρμοδιότητες. Οι συναλλαγές μεταξύ των πολιτών έγιναν περισσότερες και πολυπλοκότερες, το εμπόριο έγινε διεθνές, το κεφάλαιο και οι τράπεζες ήθελαν ένα άλλο περιβάλλον για να επεκταθούν. Όσες εξουσίες της εποχής δεν αντιλήφθηκαν εγκαίρως την αλλαγή ανετράπησαν βίαια με επαναστάσεις ανά τον κόσμο. Μέσα σε μικρό χρονικό διάστημα η εξουσία είχε αλλάξει και είχε συμπράξει με την νέα εποχή που ονειρευόταν το κεφάλαιο και οι τραπεζίτες.

Η κρατική εξουσία τώρα πρέπει να βοηθήσει να αλλάξει ο κόσμος. Αναλαμβάνει μεγάλα δημόσια έργα, σιδηρόδρομους, λιμάνια, αργότερα δρόμους, έργα ηλεκτροδότησης και τηλεφωνικής επικοινωνίας, νοσοκομεία (για να εμπορεύονται οι φαρμακευτικές τα πανάκριβα φάρμακα τους, σχολεία (για να εκπαιδεύονται με τον «πρέπον» τρόπο τα παιδιά), πιο σύγχρονα μεγαλύτερους αυτοκινητόδρομους, αεροδρόμια, εγκαταστάσεις ιντερνέτ και τόσα άλλα καλούδια της εποχής μας.

Η πολιτεία άρχισε να γίνεται υπερβολικά πολύπλοκη όπως και οι σχέσεις των πολιτών μεταξύ τους. Έπρεπε να βρεθεί τρόπος διευκόλυνσης των καθημερινών συναλλαγών και αυτός ήταν το τραπεζογραμμάτιο. Ας δούμε τον ορισμό του: γραμμάτιο που εκδίδεται από την κεντρική τράπεζα κάθε χώρας για να χρησιμοποιείται στις οικονομικές συναλλαγές· χαρτονόμισμα. Με απλά λόγια, η κρατική εξουσία εξέδιδε χαρτιά κάποιας αξίας, τα οποία αντιστοιχούσαν σε μέρος της περιουσίας της και εγγυούταν για αυτά. Τα χαρτιά αυτά εξυπηρετούσαν στην εύκολη μεταφορά και χρήση τους αντί ενός δύσχρηστου πολύτιμου μετάλλου στο οποίο αναλογούσαν. Για τον λόγω αυτό τα χρήματα έγραφαν σε εμφανές σημείο «πληρωτέο επί τη εμφανίση».

Αυτό αποδείχτηκε πολύ εξυπηρετικό και έτυχε καθολικής χρήσης. Το πρόβλημα ήταν ότι οδήγησε σε διαστρέβλωση των πραγματικών αξιών και άρχισαν να εμφανίζονται οι «φούσκες». Παράλληλα, και με πρωτεργάτες τις τράπεζες και τις νέες ιδέες αξιοποίησης χρήματος, εμφανίστηκαν περισσότερα εργαλεία παραγωγής αξιών: χρηματιστήρια, παράγωγα, αμοιβαία, ομόλογα κ.α. και η διαστρέβλωση συνεχιζόταν και η «φούσκες» μεγάλωναν. Έτσι φτάσαμε σήμερα ένα κιλό σταφύλια να ισούται με το 1/40 της αξίας ενός απορρυπαντικού (1 πακ. Palmolive για τα πιάτα 6EURO, 1 κιλό σταφύλια στο χωράφι 15 λεπτά.)  Όμως οι φούσκες βοήθησαν αρχικά τα εισοδήματα να αυξηθούν και πλέον ο καθένας είχε την δυνατότητα να καλύψει εύκολα τις βασικές του ανάγκες της τροφής και της ένδυσης και να περισσεύουν εισοδήματα για να διατεθούν στις νέες προτάσεις για καλυτέρευση της διαβίωσης. Στην πράξη αυτό οδήγησε σε μαζικές αγορές νέων συσκευών, ψυγεία, κουζίνες, πλυντήρια, τηλεοράσεις, κινητά τηλέφωνα, Η/Υ, laptopς που έτυχαν πλέον καθολικής αποδοχής. Καμία αντίσταση δεν υπήρχε πλέον,  η ανάπτυξη φαινόταν μονόδρομος και όλοι ήταν ευχαριστημένοι.

Πού οδηγηθήκαμε τελικά;

Έχοντας στο μυαλό μας όλη αυτή την πορεία,  πόσο αυτό γιγαντώθηκε με το πέρασμα των χρόνων και τι αντιμετωπίζουμε σήμερα καταλήγω στο συμπέρασμα που αναφέρει και ο τίτλος. Η ζωή που απολαμβάνουμε σήμερα και που διαφέρει κατά πολύ με ότι είχε προηγηθεί στην ανθρωπότητα, συνέβη με συγκεκριμένο τρόπο και σύστημα. Ο τελικός σκοπός φανερώθηκε πλέον και είναι η απόλυτη εξουσία πάνω στον καθένα μας. Να απαρνηθούμε την ελευθερία που έχουμε εκ φυσικού και να υποδουλωθούμε σε μια κοινωνία που μας έφτιαξαν με κινητά, ηλεκτρικό ρεύμα, τραπεζικό σύστημα, ιντερνέτ, αυτοκίνητα, ταξίδια αναψυχής, τηλεόραση, κλαμπάκια , σούπερ μάρκετ τροφίμων, πολυκαταστήματα κτλ.

Τρόποι αντίδρασης υπάρχουν;

Αν δεχτούμε την ανάλυση που προσπάθησα να κάνω, η όλη κατάσταση που ζούμε στις μέρες μας, είναι σχεδιασμένη και δοτή με συγκεκριμένο τρόπο για συγκεκριμένο σκοπό που δεν είναι άλλος από την πλήρη υποταγή της ανθρώπινης φύσης. Κατά καιρούς αναπτύχθηκαν πολλές θεωρίες για καλυτέρευση της υπάρχουσας κατάστασης αλλά ποτέ καμία δεν κατάφερε να επικρατήσει.και πως θα γινόταν αυτό από τη στιγμή που η σύγχρονη ζωή είναι «δώρο» του κεφαλαίου, του χρηματοπιστωτικού συστήματος και της τεχνολογικής ανάπτυξης. Ο συνδυασμός αυτός δεν αφήνει ποτέ, ότι είναι σε αντίθεση με τα συμφέροντα του να καθιερωθεί και πάντα βρίσκει τρόπο να το εξουδετερώνει, έχοντας για όπλο του το χρήμα που είναι ούτως ή άλλως δική του εφεύρεση και κατά συνέπεια το διαθέτει σε όποιο βαθμό χρειάζεται. Δεν χωράει αμφιβολία ότι στις μέρες μας αν έχεις χρήμα κάνεις τα πάντα και ειδικά αυτό το βλέπουμε στην τωρινή «οικονομική κρίση» όπου παρακολουθούμε με απορία να κόβονται χρήματα από τα απαραίτητα και να ξοδεύονται σε περιπτώσεις που φαντάζουν μη αναγκαίες.

Όλα αυτά δείχνουν ότι η αντίδραση δεν μπορεί να γίνει μέσα στο σύστημα αυτό, δηλαδή αν θέλουμε να επαναστατήσουμε απέναντι σε αυτό,  ο μόνος τρόπος είναι να βγούμε από αυτό. Αυτό για να γίνει σημαίνει κάτι το οποίο μοιάζει ακατόρθωτο για τους περισσότερους σήμερα και αυτό είναι η επιστροφή στην οικονομία της αυτάρκειας. Τα προβλήματα προς αυτή την κατεύθυνση είναι πλέον πάρα πολλά και βέβαια καθόλου τυχαία.
1^ο πρόβλημα η σημερινή κατάσταση της αστικοποίησης που όλοι αγοράζουν σπίτια αλλά όχι γη.
2^ο πρόβλημα η εκ του πονηρού πλήρη εξάρτηση των σπόρων από τις πολυεθνικές και η εξαφάνιση των τοπικών παραδοσιακών.
3^ο πρόβλημα η παγκόσμια προσπάθεια που γίνεται για σταδιακή απαγόρευση της εκτροφής ζώων με αφορμή κάποιες ασθένειες που εμφανίστηκαν στο παρελθόν.
Παρόλα τα προβλήματα όμως δεν βλέπω άλλη προοπτική για εμάς και τα παιδιά μας αν θέλουμε στο μέλλον να παραμείνουμε πρώτα άνθρωποι και μετά Έλληνες.

Θα ήθελα πολύ να διαβάσω απόψεις σας πάνω σε αυτήν τη σκέψη και την προοπτική.

Με εκτίμηση,

V4V

Διαβάστε περισσότερα »

Η βάρκα (διαβάστε το οπωσδήποτε)

Με απλά λόγια, η γεωπολιτική της ΕΕ! Με την πένα του JZ

Ένας γερμανός μεγαλέμπορας γάλακτος κάνει τουρισμό στη Γαύδο. Παρατηρεί από μέρες ένα ψαρά που με τη βάρκα του βγαίνει για την ψαριά του. Μια μέρα ο ψαράς ανοίγεται στο πέλαγο, δυο μέρες αράζει με τις τσικουδιές και τα γαυράκια του για μεζέ αγναντεύοντας το απέραντο γαλάζιο…

Τον πλησιάζει μια μέρα ο γερμανός και τον ρωτάει:

_Γιατί δεν βγαίνεις για δουλειά κάθε μέρα;

_Και γιατί να βγάινω κάθε μέρα;

_Μα… άν βγαίνεις κάθε μέρα θα πιάνεις περισσότερα ψάρια!

_Και τι να τα κάνω τα περισσότερα ψάρια;

_Θα τα πουλάς και θα πάρεις μια ακόμα βάρκα!

_Και τι να την κάνω ακόμα μία;

_ Θα πιάνεις περισσότερα ψάρια, και θα κάνεις μια βιοτεχνία τυποποίησης, θα τα πουλάς σε όλες τις αγορές και θα βγάζεις πολλά λεφτά.

_Ε, και;

_Ε, θα αγοράσεις μ΄ αυτά ένα στόλο από καϊκια και θα κάνεις δικό σου εργοστάσιο με εξαγωγές ψαριών! Και θα βγάζεις πάρα πολλά λεφτά, θα έχεις μετοχές κι ομόλογα, καταθέσεις στην Ελβετία, κι όταν τα έχεις όοοολ’ αυτά μετά θα κάααααααθεσαι!

_Γιατί, τώρα τι κάνω;

Αυτό είναι και το φιλοσοφικό πλαίσιο που η Ελληνίδα Γη έδωσε στα παιδιά της. Τους τα έδωσε όλα και σε αφθονία. Αυτό δεν αρέσει καθόλου σ’ αυτούς που όλα τα βλέπουν εμπορεύματα. Τώρα καταλάβατε γιατί επιδοτούσαν το “σπάσιμο” των καϊκιών. Επιδοτούν τον αυτοευνουχισμό μας. Τι λέτε, θα μας τα κόβουν και θα κοιτάμε;

πηγή

Διαβάστε περισσότερα »

Κλείστε ένα κανάλι και ανοίξτε χίλια Blogs

Όπως έχουμε παρατηρήσει όλοι το παιχνίδι της ενημέρωσης παίζεται πλέον με όρους Blogs. Αν δεν υπήρχαν τα blogs και η λυσσασμένη άμυνα του εναντίων του ΔΝΤ του μνημονίου και...
της κυβέρνησης του, όλα γύρω μας θα ήταν διαφορετικά. Τα γνωστά παπαγαλάκια θα κοίμιζαν το κόσμο καθημερινά από τα κλασικά ΜΜΕ τα όποια θα ανταγωνίζονταν αναμεταξύ τους για το πιο είναι το μεγαλύτερο κανάλι της χούντας και ποιο έχει τις πιο καλές πληροφορίες, ή ποιο παίρνει τα πιο πολλά λεφτά από την παρούσα “νέα τάξη πραγμάτων”.
Όλα θα ήταν μέλι γάλα το ΔΝΤ θα έκανε μπίζνες, οι τούρκοι θα έκαναν μπίζνες, πετρέλαιο στο αιγαίο δεν θα υπήρχε, μαζί θα τα είχαμε φάει τα λεφτά, οι εργαζόμενοι θα ήταν λαμόγια που χρεοκόπησαν την χώρα και ο Στρος Καν θα ήταν ο θειος του Γιώργου από την Αμερική με τα πολλά λεφτά.
Το μνημόνιο θα ήταν μηχανισμός σωτηρίας ο Παπανδρέου σωτήρας, η τρόικα σύμβουλοι του πρωθυπουργού, ο Καραμανλής θα παρέδιδε το θρόνο του σε κάποιο τοποτηρητή, ο Νίκος Παπανδρέου θα ετοιμάζονταν για διάδοχος και κουτάλα θα άλλαζε χέρια μεταξύ τους ανά εφταετία.
Και είναι απόλυτα κατανοητό ότι οι πολιτικοί στην μεγάλη τους πλειοψηφία σνομπάρουν και αποφεύγουν, δεν ασχολούνται με τα blogs παρά μόνο για να παραστήσουν ευκαιριακά τους bloggers. Μιλώντας πάντα για την πλειοψηφία και όχι για όλους θα λέγαμε ότι θεωρούν τα blogs γραφικότητα, παραξενιά, τα ταυτίζουν με εκβιασμούς και γενικός με το πόπολο. Ετσι επιλέγουν να συνομιλουν με την άρχουσα κάστα. Περιχαρακωμένοι συνεχίζουν να μιλούν μεταξύ τους, πολιτικοί, δημοσιογράφοι, εκδότες, κανόναρχος, διευθυντές ειδήσεων, όλοι τους σε ένα παράλληλο συμπάν στο οποίο έχουμε εισβάλει και τους παίρνουμε φαλάγγι μέρα με την μέρα…
Είναι προφανώς πολύ πιο δύσκολο να «συνδιαλαγείς» με τα χιλιάδες blogs και απείρως δυσκολότερο από το να κάνεις μια διευθετισούλα εφοριακή ταμειακή ή άλλου τύπου με τα 5-6 κλασικά ΜΜΕ.
Σίγουρα υπάρχουν μεταξύ μας και συμφέροντα και σίγουρα διάφοροι δημοσιογράφοι μες τον χαμό εξασκούν το παλιό καλό παιχνίδι της επιρροής και της στημένης είδησης. Αλλά υπάρχουν χιλιάδες ιστολογία και φωνές και τέλος πάντων μεγαλύτερη αμεσότητα και διαδραστικότητα από το να βλέπεις TV.
Και εάν στην Ελλάδα τα Blogs γιγαντώθηκαν είναι γιατί στην Ελλάδα το παιχνίδι της ενημέρωσης ήταν στημένο κλειστό και οι πολίτες ευφυέστεροι από αυτό το σύστημα.
Σίγουρα τα περισσότερα blogs δεν ενημερωτικά αλλά μάλλον opinion makers. Όμως είναι πολύ πιο αυθεντικοί από τον Τσίμα τον Καψή τον Πρετεντέρη τον Χατζηνικολάου τον Τράγκα την Μακρή. Στα blogs δεν υπάρχουν ολοκληρωμένα σχέδια που φτάνουν να ορίζουν κυβερνητικά επιχειρηματικά ή πολιτικά σχέδια αλλά μικρές στιγμές γεμάτες θυμικό και ένταση. Ακόμη είναι σίγουρο είναι ότι εδώ μια είδηση δεν θα θαφτεί ποτέ. Είναι αδύνατον να αποσιωπηθεί. Ακόμη και ως υπερβολή η είδηση θα βγει και θα τεθεί στην διάθεση όλων.
Και σίγουρα την επόμενη δεκαετία θα υπάρχουν απείρως περισσότερα blogs και ίσως ελάχιστα ενημερωτικά τηλεοπτικά κανάλια ή μέσα συγκέντρωσης και διασποράς πληροφορίας. To MME του μέλλοντος, μοιάζει να είναι περισσότερο info-provider και λιγότερο διαπλεκομμένος διαμορφωτής γνώμης. Αυτό τον ρόλο παίζουν ήδη τα διαδικτυακά τμήματα των εφημερίδων όπου απλώς υπάρχει μια συνεχής ροη ειδήσεων.
Η συγκέντρωση εξουσίας σε λίγους ισχυρούς που έγινε δυνατή δια μέσου της μοναδικής τηλεόρασης που επέτρεψε και την συγκεντρωση ισχύος, αμφισβητείτε πλέον ανοιχτά ως τάση καθώς ενημερωτικό μέσο γίνεται ο προσωπικός υπολογιστής. Κάθε αναγνώστης προσδίδει δύναμη στα ιστολόγια και κάθε νέος αναγνώστης είναι μια μικρή νίκη εναντίων της διαπλοκής.
Κλείστε λοιπόν ένα κανάλι και ανοίξτε χίλια Blogs. Είναι μικρές καθημερινές νίκες υπέρ της Δημοκρατίας είναι ακτιβισμος κίνημα που αλλάζει τον κόσμο και δίνει φωνή σε έναν κόσμο που ήταν σιωπηλός επι πολλά χρόνια.
http://papaioannou.wordpress.com
διαβάστε και ένα ακόμη άρθρο σχετικά με blogs και "blogs", εδώ: http://antiparakmi.blogspot.com/2010/12/blog-post_23.html

Διαβάστε περισσότερα »

Τραγουδούμε κι ας μην υπάρχει αυτί να μας ακούσει…

Στις  26 Οκτώβρη του 1957  η λύρα του έσπασε ,έγινε 1000 κομμάτια μαζί και το δοξάρι. Η μουσική του όμως ακούγεται μέχρι σήμερα στ’ αυτιά μας και κυρίως στις καρδιές μας.Στο μόνο που ίσως έκανε λάθος λέγοντας : “Αν πετάξω χάμου τη λύρα και γίνει κομμάτια ,η μουσική ;  Τι γίνεται ; Υπάρχει μουσική μετά ; χωρίς ποδάρια και κεφαλήν ; Αφού η λύρα είναι τα πόδια και το κεφάλι; και η μουσική η ψυχή ;”  ( Απ το  Καπετάν Μιχάλης ).  “Περίοπας”

Πολεμούμε γιατί έτσι μας αρέσει.

Τραγουδούμε κι ας μην υπάρχει αυτί να μας ακούσει.

Που πάμε; Θα νικήσουμε; Προς τι όλη τούτη η μάχη;

ΣΩΠΑ! Οι Πολεμιστές ποτέ δεν ρωτούνε!!!

Μην καταδέχεσαι να ρωτάς: "Θα νικήσουμε; Θα νικηθούμε;"

ΠΟΛΕΜΑ!

IdeaStudio   απ το   Θολό Τοπίο με ξεκάθαρη ματιά..

Διαβάστε περισσότερα »

To Δίλημμα είναι τα ΕΘΝΙΚΑ, όχι η ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ ! ! !

«Ου καταισχύνω τα όπλα…. αμυνώ δε και υπέρ ιερών και οσίων, και μόνος και μετά πολλών, και την πατρίδα ουκ ελάττω παραδώσω…».

«Το λακωνίζειν εστί φιλοσοφείν» .

Σήμερα λοιπόν και σε αντίθεση με την «αρθρογραφική» μου ιστορία στην μπλογκόσφαιρα θα σχολιάσω την διακαναλική συνέντευξη τύπου του πρωθυπουργού, περιοριζόμενος σε ΜΙΑ ΜΟΝΟ πρόταση από τον ποταμό των, ανούσιων υπολοίπων, προτάσεων που ακούστηκαν  κατά τη  διάρκεια των, σχεδόν,  δύο ωρών της συνέντευξης. …

«Λέτε ότι θα συνεκτιμήσετε και άλλους παράγοντες, πέραν των δημοτικών εκλογών, για το αν θα οδηγήσετε τη χώρα σε εκλογές ή όχι. Ποιοι είναι αυτοί οι παράγοντες;  Τι άλλο μπορεί να σας οδηγήσει σε αυτό το αδιέξοδο; Τι άλλο υπάρχει;»

Ήταν η ΜΟΝΑΔΙΚΗ ερώτηση στην οποία ο πρωθυπουργός κ. Γ. Παπανδρέου δεν απάντησε καν ( έστω και μέσω της γνωστής του οδού της κενολογίας)

ΥΓ. Για την ιστορία και για να σας βάλω στο πνεύμα, θα ήθελα να σας πληροφορήσω ότι στην ατζέντα του υπουργικού συμβουλίου στην Τουρκίας (όπως μετέδωσε το τηλεοπτικό δίκτυο Kanal D) βρέθηκαν θέματα όπως η υφαλοκρηπίδα, ο διεθνής εναέριος χώρος και η έκταση των χωρικών υδάτων στο Αιγαίο. Η συζήτηση διήρκεσε 4,5 ώρες και έγινε στο πλαίσιο της ανασκόπησης της επίσκεψης του Τούρκου πρωθυπουργού Ταγίπ Ερντογάν στην Αθήνα. Το τουρκικό υπουργικό συμβούλιο συζήτησε σενάρια για την επέκταση των ελληνικών χωρικών υδάτων από τα 6 στα  …7 μίλια σε κάποιες περιοχές και σε ορισμένες στα 8 μίλια. Το αναφαίρετο δικαίωμα της χώρας μας στα 12 ν.μ  το οποίο ΚΑΜΙΑ ελληνική κυβέρνηση δεν διανοήθηκε ΠΟΤΕ να το απεμπολήσει, σήμερα … αναζητείται στην μυστική διπλωματία και στην λογική του κ. Γ. Παπανδρέου ….

«Λιγότερα στρέμματα γης για να κοιμάται ήσυχος»!

από το http://www.politis-gr.com/?p=5858

σ.σ. Να συμπληρώσω κι εγώ :

• Τον Δεκέμβριο υπάρχουν πιέσεις για λύση της ονομασίας των Γυφτοσκοπιανών.  Αν θυμάστε από την περασμένη Ανοιξη μιλούσαν για λύση μέχρι τα Χριστούγεννα κι έκτοτε οι δηλώσεις . . . αγνοούνται. Κάτι ξέφυγε του φον Δρουτσα για τον Ρόντος αλλά πέρασε στα ψιλά. Ο Σαμαράς έχει απορρίψει τον Μακεδονία του Βαρδάρη κι ισχυρός Σαμάρας είναι όντως Πρόβλημα.
• Σε μια άλλη ερώτηση απήντησε ο κ.κ.Πρωθυπουργός λέγοντας “Όποιος νομίζει ότι, αποδυναμώνοντας την Κυβέρνηση, θα έχουμε καλύτερα αποτελέσματα σε ό,τι αφορά την πορεία της χώρας και τις όποιες διαπραγματεύσεις έχουμε μπροστά μας, κάνει λάθος. Μια αδύναμη Κυβέρνηση θα έχει μεγαλύτερες δυσκολίες να κάνει μια οποιαδήποτε επαναδιαπραγμάτευση των όρων, των πιο επαχθών όρων, διότι θα θεωρηθεί ότι κάθε τι που διαπραγματεύεται, το κάνει κάτω από την πίεση του εκλογικού αποτελέσματος ή της όποιας αδυναμίας.” . Μα συνήθως συμβαίνει το αντίθετο! Ακόμη κι ο “λαικιστής” πατέρας του ως αντιπολίτευση όταν έβαλε πλάτη στην κυβέρνηση, λέγοντας “βυθίσατε το χώρα” από την Θράκη (!), δεν αποδυνάμωσε την κυβέρνηση, το αντίθετο! Ετρεχαν όλοι στο εξωτερικό, να συμμαζέψουν τους Τούρκους! Ο Σαμαράς τι διαφορετικό κάνει;
• Γιατί να έχουν πρόβλημα στο ΔΝΤ όταν η αξιωματική αντιπολίτευση δεν ζητάει κατάργηση του μνημονίου, αλλά ταχύτερη αποπληρωμή του ! ! ! Δεν θέλουν τα λεφτά τους ;

Πηγή :  netakias.wordpress.com   Το βρήκα στην  Ολυμπιάδα !

Διαβάστε περισσότερα »

Το “φαινόμενο” ‘Ελληνες. Οι φονείς των Αυτοκρατοριών…

Οι Έλληνες είναι μια μοναδική περίπτωση ανάμεσα στους λαούς. Ως λαός μοιάζουν με ένα φυσικό φαινόμενο, το οποίο έχει φάσεις ύφεσης και έξαρσης. Ένα φαινόμενο, που μοιάζει με τη φωτιά. Με τη φωτιά, που είναι απόλυτα ελεγχόμενη μέσα σε ένα λυχνάρι και απόλυτα ανεξέλεγκτη, όταν αρχίζει και καίει τα πάντα στο διάβα της. Αυτό το φαινόμενο, αν δεν ελεγχθεί από το σύστημα εξουσίας εγκαίρως, μπορεί να το καταστρέψει ολοσχερώς. Mιλάμε για την ιστορική πορεία του φαινομένου μέχρι τις ημέρες μας. Δεν μιλάμε μόνον για τους αρχαίους Έλληνες, τους οποίους οι υπόλοιποι λαοί τους γνωρίζουν. Μιλάμε και για τους σύγχρονους Έλληνες. Μιλάμε και για την “άγνωστη” ιστορία των σύγχρονων Ελλήνων. Μιλάμε για μια ιστορία “ολέθρου” για τις σύγχρονες αυτοκρατορίες. Για μια ιστορία, που με μεγάλη προσοχή προσπαθούν οι σημερινοί ισχυροί να κρύψουν, γιατί δεν τους συμφέρουν οι αποκαλύψεις. Δεν τους συμφέρουν τα “κακά” πρότυπα. Ούτε οι ίδιοι οι Έλληνες γνωρίζουν τι ακριβώς έχουν κάνει. Δεν γνωρίζουν ότι η συμμετοχή τους στο σημερινό παγκόσμιο κοινωνικό γίγνεσθαι ήταν καθοριστική. Συμμετοχή απολύτως δυσανάλογη του μεγέθους της Ελλάδας. Συμμετοχή μεγαλύτερη από κράτη-γίγαντες, όπως η Γαλλία, η Γερμανία ή η Ρωσία. Συμμετοχή, που αποτελεί το κρυμμένο “μυστικό” του συστήματος, γιατί, αν αποκαλυφθεί, θα έχουμε ακόμα χειρότερες εξελίξεις. Μόνον στον εικοστό αιώνα οι Έλληνες έχουν νικήσει δύο αυτοκρατορίες και έχουν γίνει η αιτία να καταστραφεί η μεγαλύτερη αυτοκρατορία της σύγχρονης ιστορίας. Θα πάρουμε τα πράγματα με τη σειρά για να καταλάβει ο αναγνώστης τι ακριβώς λέμε. Η μεγαλύτερη αυτοκρατορία του αρχαίου κόσμου ήταν η Περσική. Μια αυτοκρατορία απίστευτης ισχύος σε σχέση... μ’ αυτούς που πιθανόν να είχε αντιπάλους. Μια αυτοκρατορία, που η οργάνωσή της ήταν αιώνες μπροστά από οτιδήποτε εκείνη τη στιγμή μπορούσε να την ανταγωνιστεί. Η αυτοκρατορία αυτή είχε τη “φαεινή” ιδέα να επιτεθεί στους Έλληνες. Προκλήθηκε από αυτούς και θεώρησε ότι ήταν ασφαλές να ανταποδώσει την πρόκληση. Από τη στιγμή που το έκανε αυτό, ήταν θέμα χρόνου να “πεθάνει”. Γιατί; Γιατί συνδέθηκε εχθρικά με ένα “φαινόμενο”. Γιατί “προσανατόλισε” το “φαινόμενο” προς τη μεριά της. Έγινε ένα “βουνό” λαχταριστών “ξύλων” για μια “φωτιά”. Αυτό ακριβώς είναι ο ελληνικός λαός. Μια “φωτιά”. Μια αιώνια “φωτιά”. Μια “φωτιά” κολλώδης. Μια “φωτιά”, που μοιάζει με τα “κριθαράκια” της εμπρηστικής βόμβας Ναπάλμ. “Κολλάει” στο σώμα αυτού που την αγγίζει και δεν ξεκολλάει. Δεν μπορείς ν’ απαλλαγείς από αυτήν, παρά μόνον με τον ακρωτηριασμό. Αυτή η μικρή φωτιά σιγοκαίει, μέχρι να κάψει ολόκληρο το σώμα. Αυτό δεν το γνώριζε η περσική αυτοκρατορία και έβαλε χωρίς πολύ σκέψη το “χέρι” της στο ελληνικό “καμίνι”. Η καταδίκη της ήταν δεδομένη, γιατί το “φαινόμενο” έχει μια συγκεκριμένη φύση. Η φύση τού δίνει μόνιμα χαρακτηριστικά και αυτά τα χαρακτηριστικά —όταν υπάρχει εχθρικότητα απέναντι σε ένα άλλο σύστημα— έχουν μια ανάλογη μονιμότητα. Η “υπομονή” δηλαδή του “φαινομένου” είναι τεράστια, γιατί απλά δεν του κοστίζει τίποτε. Η διάθεση “αντεκδίκησης” είναι τεράστια, γιατί απλά η “φύση” του φαινομένου είναι τέτοια. Για όσο διάστημα υπάρχει “φωτιά” που δεν σβήνει, θα πρέπει να την προσέχει αυτός ο οποίος είναι κοντά της, αν δεν είναι “πυρίμαχος”. Η “φωτιά” δεν τον περιμένει, αλλά θα τον κάψει την οποιαδήποτε ώρα κάνει το λάθος, σαν να τον περίμενε. Σαν να “ζούσε” επί αιώνες μόνον γι’ αυτό. Αυτό έγινε με την Περσική Αυτοκρατορία. Επιτέθηκε στους Έλληνες και άνοιξε “παρτίδες” μ’ αυτούς. Αυτό όμως τους έδωσε έναν “στόχο”. Για έναν λαό, που διαπαιδαγωγείται με τα Ομηρικά Έπη, αυτό είναι κίνητρο. Για έναν λαό, που η παιδεία τού θέτει στόχους απίστευτους, αυτό είναι κίνητρο. Κίνητρο επιβίωσης. Ακόμα κι αν οι Έλληνες ως λαός δεν είχαν τον καιρό εκείνον προοπτικές επιβίωσης, η εχθρότητά τους απέναντι στους Πέρσες θα μπορούσε να τους συντηρεί αιώνες. Το “φαινόμενο” δηλαδή είχε ενεργοποιηθεί και απλά ήταν θέμα χρόνου η αντίδρασή του. Κάποιοι με ένα “ξύλο” σκάλισαν μια “φωτιά” και αυτή “κόλλησε” πάνω σ’ αυτό. Ήταν θέμα χρόνου αυτή η “φωτιά” να εκμεταλλευτεί το δικό τους “ξύλο” και τη δική τους απερισκεψία. Οι γενιές περνούσαν και το “φαινόμενο” απλά βρισκόταν σε ύφεση. Όλα φαινόταν ελεγχόμενα, αλλά δεν ήταν. Γιατί; Διότι ήταν θέμα χρόνου στην πρώτη χαλαρή περίοδο του συστήματος το “φαινόμενο” ν’ αντιδράσει, σαν να είχε στήσει “ενέδρα”. Όταν λοιπόν εμφανίστηκε ο Αλέξανδρος, τα πράγματα έγιναν επικίνδυνα για τους Πέρσες. Όταν υπάρχει κοινή παιδεία, το όραμα του ενός εύκολα γίνεται όραμα του λαού. Αυτό όμως, όταν υπάρχει “προσανατολισμός”, είναι επικίνδυνο. Οι Πέρσες ούτε κατάλαβαν τι έγινε. Δεν μπορούσαν να καταλάβουν. Το “φαινόμενο” τους επιτέθηκε και αυτοί νόμισαν ότι μπορούν να αμυνθούν, ενώ δεν υπήρχε τέτοια πιθανότητα. Γιατί; Διότι το “φαινόμενο” τρέχει. “Καίει” τα πάντα στο πέρασμά του. Δεν το αντιμετωπίζεις ως συμβατικό εχθρικό φαινόμενο. Δεν αντιμετωπίζεις τη φωτιά που σου καίει το δάσος σαν μια ομάδα υλοτόμων, που σου αρπάζει κεφάλαιο. Οι υλοτόμοι “καθυστερούν”. Δέντρο δένδρο προχωρούν και αυτό τους κάνει “αργούς”. Οι υλοτόμοι δημιουργούν σύστημα, για να εκμεταλλεύονται τον κόπο τους και αυτό τους κάνει “στατικούς”. Η φωτιά δεν κάνει το ίδιο. Η φωτιά δεν δημιουργεί φράχτες κι ούτε σέβεται φράχτες. Η φωτιά “τρέχει”. Δεν καθυστερεί. Καταπίνει ό,τι βρίσκει μπροστά της. Δεν την ενδιαφέρει να εκμεταλλευτεί αυτά τα οποία “κατακτά”. Οι Πέρσες αυτό δεν κατάλαβαν. Όταν τους επιτέθηκε ο Αλέξανδρος, αδράνησαν. Αυτός τους “έκαιγε” το δάσος και αυτοί τον περίμεναν. Τους “κατάπινε” πληθυσμούς, γιατί απλά τους ευνοούσε εις βάρος των δικών τους συμφερόντων και όχι εις βάρος κάποιων δικών του. Αυτό του έδινε τρομακτική “ταχύτητα”. Δεν καθυστερούσε με γραφειοκρατικές δραστηριότητες πάνω στα κατακτημένα. Ο “πύρινος” στρατός του απλά έτρεχε. “Πυρπολούσε” τα πάντα στο πέρασμά του. Ο έλεγχος είχε χαθεί. Ακόμα και να νικούσαν τον στρατό του και να σκότωναν τον ίδιο, η ζημιά είχε γίνει. Αυτοί οι οποίοι ευνοήθηκαν από αυτόν δεν θα δέχονταν να επιστρέψουν στην προηγούμενη κατάσταση. Δεν τους συνέφερε να το κάνουν. Δεν μπορούσαν να ξαναδούν τον κόσμο όπως τον έβλεπαν παλιά και συνέφερε τους Πέρσες. Είχαν εξελληνιστεί και γίνονταν και οι ίδιοι φωτιά, που έδινε δύναμη στο πύρινο μέτωπο. Η φωτιά είχε κάνει τη ζημιά της. Απ’ όπου είχε περάσει, τα πράγματα δεν θα ήταν ποτέ ξανά τα ίδια. Από τη στιγμή που υπήρχε αυτό το δεδομένο και ταυτόχρονα ο Αλέξανδρος ήταν ζωντανός και ο στρατός του αήττητος, τα πράγματα ήταν ακόμα πιο δύσκολα. Το “πύρινο” μέτωπο ήταν ενεργό. Ήταν θέμα χρόνου να πλησιάσει την πρωτεύουσά τους. Το λάθος το είχαν κάνει. Υπερεκτίμησαν τις δυνατότητές τους και υποτίμησαν αυτές του “φαινομένου”. Τι έπρεπε να κάνουν; Αυτό το οποίο δεν καταδέχονταν. Να σβήσουν τη “φωτιά” στη γέννησή της, πριν αποκτήσει διαστάσεις. Να αμυνθούν πριν περάσει ο Αλέξανδρος στην Ασία. Να διαλύσουν τον στρατό του μέσα στην Ελλάδα. Να υποστηρίξουν τους αντιπάλους του. Να τρομάξουν τους συμμάχους του. Εκεί φάνηκε η άγνοιά τους. Γελούσαν με την απερισκεψία του νεαρού βασιλιά της Μακεδονίας. Ξαπλωμένοι και εν μέσω πορνών αξιολογούσαν τις ειδήσεις που τους μετέφεραν οι κατάσκοποί τους. Στην κυριολεξία δεν καταδέχθηκαν ως αυτοκράτορες να αμυνθούν στην απειλή. Δεν καταδέχθηκαν να εμποδίσουν το πέρασμα του Αλεξάνδρου στην Ασία. Δεν έστειλαν ούτε ένα μικρό στρατιωτικό σώμα να σταματήσει την απόβασή του στην Ασία. Δεν διανοούνταν ότι έπρεπε να αμυνθούν άμεσα και με όλες τους τις δυνάμεις απέναντι σε έναν τόσο μικρό αντίπαλο. Νόμισαν πως όταν θα συναντιόντουσαν μ’ αυτόν, απλά θα τον νικούσαν. Αυτό ήταν το λάθος. Το “φαινόμενο” το σέβεσαι και το πολεμάς πριν αρχίσει και μεγαλώνει. Το προλαβαίνεις στην εστία του. Αν μεγαλώσει, απλά περιμένεις το τέλος. Μια ολόκληρη ήπειρος μπορεί να καεί από ένα κουτάκι σπίρτα. Αυτό ακριβώς έγινε τότε. Οι Έλληνες στην κυριολεξία “έκαψαν” την Περσική αυτοκρατορία. Από την επόμενη της κατάκτησής της αυτή έπαψε να υπάρχει. Σαν να μην υπήρξε ποτέ. “Έσβησε” από τη μνήμη ακόμα και του ίδιου του χώρου που τη γέννησε. Όταν το “φαινόμενο” έπαψε να έχει μπροστά του πρόκληση και άρα χώρο για να “κάψει”, σταμάτησε την πορεία του. Σταμάτησε στον Ινδό. Σταμάτησε εκεί όπου ξεκινούσε ένας άλλος κόσμος με άλλα χαρακτηριστικά, τα οποία δεν αφορούσαν τους Έλληνες. Ένας άλλος κόσμος, που απλά δεν είχε “παρτίδες” με τη “φωτιά”. Από τον Ινδό όμως και πίσω τα πάντα είχαν “καεί”. Από εκείνη τη στιγμή και πέρα θα έπρεπε απλά να ξαναχτιστούν τα “καμένα” με τη λογική και την ιδεολογία όμως του “φαινομένου”. Από εκεί και πέρα ξεκινά η ιστορία των σύγχρονων αυτοκρατοριών. Των ελληνιστικού τύπου αυτοκρατοριών, οι οποίες φτάνουν στις μέρες μας. Η “φωτιά” πλέον ήταν ελεγχόμενη. Ήταν ο “λύχνος” των αυτοκρατοριών. Οι Έλληνες εντάχθηκαν στις αυτοκρατορίες ως “προνομιούχοι” και χωρίς να έχουν αντίπαλο να τους προκαλεί. Προνομιούχοι στη Ρωμαϊκή αυτοκρατορία, στη Βυζαντινή αυτοκρατορία, στην Οθωμανική αυτοκρατορία κλπ.. Το σύστημα το είχαν χτίσει οι Έλληνες και αυτοί γνώριζαν τις ιδιομορφίες του. Το σύστημα ήταν “πυρίμαχο”, γιατί η “φωτιά” ήταν μέσα του. Οι αυτοκράτορες γνώριζαν την επικινδυνότητα του “φαινομένου” και το σέβονταν. Ποτέ δεν άφηναν τους Έλληνες απ’ έξω στις μοιρασιές και στα προνόμια και το σημαντικότερο… ποτέ δεν θα τους άφηναν να δημιουργήσουν ξεχωριστό κράτος. Οι Έλληνες, ως ξεχωριστή κοινωνική τάξη της αυτοκρατορίας, δεν ήταν ποτέ επικίνδυνοι. Οι Έλληνες μόνον ως ξεχωριστή κοινωνία ήταν επικίνδυνοι. Οι αιώνες “κυλούσαν” και οι Έλληνες εξυπηρετούσαν το σύστημα, όπως κι αν αυτό τους ονόμαζε. Όμως, στους αιώνες αυτούς οι εξελίξεις ήταν μεγάλες. Ο Δυτικός Κόσμος άρχισε ν’ αναπτύσσεται με ρυθμούς μεγαλύτερους απ’ ό,τι ο υπόλοιπος κόσμος. Ανακαλύφθηκε η Αμερική και αυτοί οι οποίοι την ανακάλυψαν τη μοιράστηκαν μεταξύ τους. Η εποχή της αποικιοκρατίας όλους αυτούς τους ισχυροποίησε σε απίστευτο βαθμό. Λαοί, χωρίς μεγάλο πολιτισμικό “βάθος”, απέκτησαν μέγεθος αυτοκρατοριών. Η Αγγλία, που δεν έδωσε στον κόσμο ούτε μια συνταγή μαγειρικής, φιλοδοξούσε να “κυβερνά” τα κύματα. Είχε μέγεθος ασύλληπτο για προηγούμενες αυτοκρατορίες, οι οποίες επεκτείνονταν με “προσηλυτιστές” και όχι με κοινούς λοχίες “οικοπεδοφάγους”. Ο παραδοσιακός χώρος, που φιλοξενούσε τους Έλληνες, είχε σε μεγάλο βαθμό υποβαθμιστεί. Νέοι λαοί κυριαρχούσαν στον κόσμο. Νέοι λαοί όμως σημαίνει και νέες φιλοδοξίες. Για όσο διάστημα αυτές οι φιλοδοξίες δεν “ακουμπούσαν” το “φαινόμενο”, κανένας δεν κινδύνευε. Για όσο διάστημα αυτές οι “αυτοκρατορίες” εχθρεύονταν τους Μάγιας, τους Ίνκας, τους Αβοριγίνες ή τους Πυγμαίους, κανένας δεν απειλούνταν. Ο “πυρίμαχος” χριστιανισμός κατακτούσε τον κόσμο, χωρίς να βρίσκει πουθενά αντίπαλο. Χωρίς να βρίσκει πουθενά κίνδυνο. Μπορούσε να κατακτά και να απειλεί ο ίδιος με “πυρπόληση”. Αυτός όμως ο χριστιανικός κόσμος ήταν αήττητος ως σύνολο. Αυτός ήταν η αυτοκρατορία. Αυτός έλεγχε τους Έλληνες. Για όσο διάστημα δεν υπήρχε κίνδυνος, δεν είχε πρόβλημα με τις φιλοδοξίες των φιλόδοξων νεόπλουτων μελών του. Αυτοκρατορίες “ονειρεύονταν” όλοι υπό τη “σκιά” του αυτοκράτορα της Ρώμης. Υπό τη σκιά του Πάπα. Αυτοκρατορίες ονειρεύονταν οι Γερμανοί, οι Γάλλοι και οι Βρετανοί. Όλοι αυτοί άλλοτε εκ του πονηρού και άλλοτε από άγνοια είχαν αρχίσει να “μιμούνται” την αυτοκρατορική λειτουργία. Ο πλούτος και η έλλειψη αντιπάλου τους το επέτρεπαν. Έτσι σταδιακά άρχισαν υπό τη σκιά του χριστιανισμού ν’ αναπτύσσουν τους δικούς τους αφελείς –ισμούς. Άρχισαν δηλαδή ν’ αναπτύσσουν αυτοκρατορική συμπεριφορά και να προσπαθούν να “δέσουν” στα άρματά τους όσες χώρες δεν μπορούσαν να κατακτήσουν. Κοντά στον αυτοκρατορικό ελληνισμό, τον χριστιανισμό, τον ισλαμισμό, τον βουδισμό κλπ. άρχισαν δειλά-δειλά να εμφανίζονται ο “βρετανισμός”, ο “γαλλισμός”, ο “γερμανισμός” κλπ. Όλες αυτές όμως οι ψευδοαυτοκρατορίες ήταν “ξύλινες”. Το “πυρίμαχό” τους ανήκε στη σφαίρα ιδιοκτησίας της “μαμάς” αυτοκρατορίας, που ήταν ο χριστιανισμός. Απλά κάποιοι μπερδεύονταν. Μπερδεύονταν, γιατί δεν καταλάβαιναν ότι οι αυτοκρατορίες στηρίζονται σε γνώση και όχι σε οικόπεδα. Το γεγονός ότι η βρετανική αυτοκρατορία είχε μεγαλύτερο μέγεθος από την αυτοκρατορία του Αλεξάνδρου, δεν την καθιστούσε αυτοκρατορία. Του Αλέξανδρου η αυτοκρατορία ήταν αυτοκρατορία από τότε που ο ίδιος και η παρέα του ανέλαβε τη διαχείριση της ελληνικής γνώσης. Ήταν αυτοκρατορία από τότε που χωρούσε σε ένα παλάτι της Μακεδονίας. Του Χριστού η αυτοκρατορία ήταν αυτοκρατορία από τότε που Αυτός και η παρέα Του ανέλαβε τη διαχείριση της Γνώσης του Θεού. Από τότε που χωρούσε σε ένα δωμάτιο, όπου δειπνούσαν Δάσκαλος και μαθητές. Εκεί μπερδεύτηκαν οι Δυτικοί χριστιανοί, συγκρίνοντας τα μεγέθη. Την “πάτησαν” όπως την πατάει ένας στρατηγός, που νομίζει ότι είναι Αλέξανδρος, επειδή έχει μεγαλύτερο στράτευμα από εκείνον. Την “πάτησαν” όπως την πατάει ένας λαοφιλής πολιτικός, που νομίζει ότι είναι Ιησούς, επειδή έχει πιο πολλούς προσωπικούς οπαδούς από δώδεκα. Αυτό είναι λάθος, γιατί την αυτοκρατορία τη χαρακτηρίζει η γνώση και όχι το μέγεθος. Η αυτοκρατορία δεν κατακτά χώρους, συνυπάρχοντας με διαφορετικούς. Η αυτοκρατορία “καταπίνει” λαούς, γιατί τους κάνει όμοιους με τα μέλη της. Η αυτοκρατορία είναι μια πύρινη λαίλαπα και ο ηγέτης της μια καθαρή και άσβεστη “φλόγα”. Η αυτοκρατορία του Αλεξάνδρου επεκτεινόταν, γιατί “εξελλήνιζε” τους λαούς και άρα τους υπέτασσε στη εξουσία των Ελλήνων και άρα τη δική του. Η αυτοκρατορία του Ιησού επεκτεινόταν, γιατί “εκχριστιάνιζε” τους λαούς και άρα τους υπέτασσε στην εξουσία των Χριστιανών και άρα τη δική Του. Οι αυτοκρατορίες του Μωάμεθ, του Βούδα κλπ. έκαναν το ίδιο. Όλες αυτές οι αυτοκρατορίες ξεκινούσαν από το “μυαλό” του ιδρυτή τους και έφταναν μέχρι εκείνο το σημείο που το επέτρεπε η δυνατότητα της γνώσης της κάθε μιας. Αν αυτή η γνώση έχανε την αξία της, ακολουθούσε αυτόματα η κατάρρευση. Αν “έσβηναν” οι γνώσεις των ηγετών τους, “έσβηναν” και οι ίδιες. Δεν μπορούσαν ν’ αναπαράγουν τα “κύτταρά” τους και πέθαιναν. Οι νεόκοποι αυτοκράτορες αυτά όλα δεν τα γνώριζαν. Νόμιζαν ότι αρκούσε η δύναμη και το κεφάλαιό τους, για να καλύψει το κενό της γνώσης. Νόμιζαν ότι η απλή κατάκτηση είναι αρκετή. Δεν έβλεπαν για παράδειγμα οι Βρετανοί ότι η παραμονή τους στην Ινδία δεν “κατάπινε” τους Ινδούς. Δεν τους αποσπούσε από την αυτοκρατορία του Βούδα. Δεν έβλεπαν οι Γάλλοι ότι η παραμονή τους στην Αλγερία δεν “κατάπινε” τους Αλγερινούς. Δεν τους αποσπούσε από την αυτοκρατορία του Μωάμεθ. Δεν έβλεπαν ότι κατακτούσαν χωράφια και όχι ανθρώπους και άρα λαούς, όπως οι αυτοκρατορίες. Έχοντας ελέγξει όλοι αυτοί τη Γαλλική Επανάσταση, νόμισαν ότι μπορούν να ελέγχουν τα πάντα. Είχαν εφεύρει το εθνικό κράτος και νόμισαν ότι είχαν βρει την τέλεια λύση. Η λύση, που θα μπορούσε να δώσει αιωνιότητα στο σύστημά τους. Η λύση, που θα μπορούσε σε μικροκλίμακες κρατών να διατηρεί τη “φωτιά” ζωντανή, χωρίς να απειλεί το σύστημα. Αυτό ήταν το εθνικό κράτος. Ένα σύστημα, που αντέγραφε την αυτοκρατορική λειτουργία και μπορούσε να διατηρεί “φωτιά” μέσα του. Όλοι αυτοί νόμιζαν ότι με ελεγχόμενο εξελληνισμό των πληθυσμών τους, θα μπορούσαν να δώσουν μόνιμα χαρακτηριστικά στα συστήματά τους. Θεώρησαν ότι μπορούσαν να υποτάξουν την ελληνική γνώση στις δικές τους φιλοδοξίες. Νόμισαν ότι καμία γνώση δεν μπορεί να απειλήσει την ισχύ τους. Θεώρησαν ότι, από τη στιγμή που ελέγχουν την ελληνική γνώση, δεν κινδύνευαν από κανέναν. Από τη στιγμή λοιπόν που πρόβλημα με τη γνώση δεν είχαν και το κεφάλαιο στην κυριολεξία τους “περίσσευε”, αισθάνονταν όλοι αυτοκράτορες. Όλοι με φιλοδοξίες να κατακτήσουν τον κόσμο, άσχετα αν δεν γνώριζαν τι θα κάνουν, αν θα το κατάφερναν. Η Ρώμη δεν ανησυχούσε, γιατί η ισχύς του χριστιανισμού ήταν τέτοια, που επέτρεπε τα “καπρίτσια” των ισχυρότερων μελών της. Τα προβλήματα ξεκίνησαν, όταν άρχισε να “ανατέλλει” η βιομηχανική εποχή. Εκεί η Ρώμη “κοιμήθηκε”. Γιατί; Γιατί ο ανταγωνισμός στη βιομηχανική εποχή θα έφερνε τους “αυτοκράτορες” στον παραδοσιακό χώρο, όπου υπήρχαν μεγάλες συγκεντρώσεις Ελλήνων. Αυθεντικών Ελλήνων και όχι εξελληνισμένων χριστιανών μέσα από τα ελεγχόμενα συστήματα εκπαίδευσης. Ο πόλεμος στη βιομηχανική εποχή θα γινόταν για το πετρέλαιο και τα κοντινότερα πετρελαϊκά κοιτάσματα για τους Ευρωπαίους ήταν στη Μέση Ανατολή. Άρα έπρεπε να ελεγχθεί η Οθωμανική αυτοκρατορία. Η αυτοκρατορία αυτή ήταν “χαλαρή”, αλλά πολύ χρήσιμη για την παγκόσμια λειτουργία του συστήματος. Γιατί; Γιατί διατηρούσε το “φαινόμενο” σε ύφεση. Ούτε απειλούσε τον χριστιανισμό ούτε απειλούνταν από αυτόν. Είχε βρεθεί μια ισορροπία και αυτό δημιουργούσε συνθήκες ασφάλειας. Οι Έλληνες ήταν από τους ευνοημένους της αυτοκρατορίας και δεν δημιουργούσαν προβλήματα. Στο μεταξύ όμως οι άλλοι σκοτώνονταν μεταξύ τους. Οι πανίσχυροι Άγγλοι έβλεπαν τον κίνδυνο από τη Γαλλία και τη Γερμανία. Φοβούνταν την επιρροή τους στην Οθωμανική αυτοκρατορία. Ταυτόχρονα φοβούνταν και τους ίδιους τους Οθωμανούς. Η εποχή άλλαζε και η “χαλαρή” αυτοκρατορία ίσως να μην ήταν πλέον τόσο ακίνδυνη. Το βιομηχανικό κεφάλαιο είχε ιδιομορφίες, που μπορούσε να ξαναβάλει την Οθωμανική αυτοκρατορία στο “παιχνίδι” της κοσμοκρατορίας. Ήταν πλούσια, είχε αρκετά μορφωμένους πληθυσμούς —μεταξύ των οποίων και Έλληνες— και το χειρότερο απ’ όλα… “καθόταν” επάνω στα πετρέλαια. Δεν ήταν δηλαδή δύσκολο να μετατραπεί σε μηδενικό χρόνο σε βιομηχανική δύναμη και να τινάξει τις ισορροπίες στον αέρα. Ήταν λοιπόν θέμα χρόνου το λάθος. Το λάθος το έκαναν από κοινού οι μεγάλοι της Δύσης. Τι έκαναν; Αυτό το οποίο απαγορευόταν επί αιώνες. Επέτρεψαν στους Έλληνες να ιδρύσουν ανεξάρτητο κράτος και ό,τι αυτό συνεπάγεται. Θεωρούσαν ότι ήταν ακίνδυνη η ίδρυση αυτή και επιπλέον την έβλεπαν σαν ευκαιρία να διαλύσουν την Οθωμανική αυτοκρατορία που τους απειλούσε. Γιατί θεωρούσαν ότι ήταν ακίνδυνο; Τι άλλαξε και θεωρούσαν ακίνδυνο αυτό το οποίο επί αιώνες απαγορευόταν; Νόμιζαν ότι μπορούσαν με τη λογική του εθνικού κράτους να περιορίσουν το “φαινόμενο” εντός πολύ μικρών συνόρων και να το ελέγχουν. Θεώρησαν ότι όχι μόνον μπορούν να το ελέγχουν, αλλά και ότι μπορούν να εκμεταλλεύονται τις ιδιότητές του εις βάρος του. Τι σημαίνει πρακτικά αυτό; Θεωρητικά η Ελλάδα, ως ένα φτωχό κράτος, δεν μπορούσε να έχει δυνατότητες ανάπτυξης και άρα ο εξελληνισμός του να πάρει “βάθος” επικίνδυνο. Θεωρούσαν ότι η υπανάπτυξη θα το καθήλωνε στο σημείο που τους βόλευε. Η κοινωνική βάση του κράτους θα παρέμενε αναγκαστικά σε ένα χαμηλό επίπεδο “εξελληνισμού”. Θα παρέμενε αγράμματη και με μια απλή “ανάμνηση” της ελληνικότητάς της. Η αδυναμία του κράτους ν’ αναπτυχθεί σ’ έναν κόσμο γιγάντων θα το έκανε απόλυτα εξαρτημένο και άρα ελεγχόμενο. Αυτοί θα διόριζαν τις ηγεσίες του και σαν “προστάτες” της ανεξαρτησίας του θα είχαν λόγο σε όλες του τις υποθέσεις. Ένα ακόμα προτεκτοράτο ανάμεσα στα πολλά άλλα, απλά με ένα πιο διάσημο όνομα. Αυτό ήταν το βασικό πλαίσιο στο οποίο θα λειτουργούσε το ελληνικό κράτος. Το “φαινόμενο” θα βρισκόταν υπό πλήρη έλεγχο. Πριν εκδηλώσει την οποιαδήποτε αντιδραστική τάση, θα προλάβαιναν να το ελέγξουν. Γνωρίζοντας τη λειτουργία του, προσπάθησαν και κατάφεραν να του δώσουν “προσανατολισμό”. Εχθρός μόνιμος των Ελλήνων θα γινόταν οι Τούρκοι. Εθνικό “όνειρο” θα γινόταν η κατάκτηση της Πόλης. Ό,τι ήταν οι Πέρσες για τους αρχαίους Έλληνες, θα γίνονταν οι Τούρκοι για τους σύγχρονους. Ό,τι ήταν η Περσέπολη για τους αρχαίους Έλληνες, έγινε η Πόλη για τους σύγχρονους. Το “φαινόμενο” κόλλησε μόνιμα στους Τούρκους. Οι Άγγλοι “αρχιτέκτονες” και οι υπόλοιποι μεγάλοι της Ευρώπης ήταν σε ασφαλή “περιοχή”, εφόσον αυτοί παρουσιάζονταν σαν απελευθερωτές των Ελλήνων. Αυτοί ήταν οι επαγγελματίες “φίλοι” τους. Βρίσκονταν κοντά στο “φαινόμενο”, αλλά δεν είχαν “δοσοληψίες” μ’ αυτό. Το έλεγχαν, αλλά δεν το προκαλούσαν. Όμως, το πρόβλημα δεν ήταν μόνον αυτό. Πρόβλημα είχαν και με τους διάσπαρτους ελληνικούς πληθυσμούς σε χώρους όπου μπορούσαν να δημιουργήσουν πρόβλημα στη βιομηχανική εποχή. Σε πλούσιους χώρους με προοπτικές ταχείας εκβιομηχάνισης δίπλα σε πετρέλαια. Χώρους όπως η Μικρά Ασία ή τα παράλια τους Εύξεινου Πόντου. Χώρους, οι οποίοι θα μπορούσαν ν’ αναπτυχθούν βιομηχανικά και λόγω εθνικής συγγένειας να “αποσπάσουν” τον έλεγχο της μικρής και υπανάπτυκτης Ελλάδας από τους Δυτικούς. Τι έκαναν; Εκμεταλλεύτηκαν τα χαρακτηριστικά των Ελλήνων, που τους στρέφουν εναντίον αυτοκρατοριών. Δεν θα περίμεναν οι γενιές των Ελλήνων να “γεννήσουν” Μεγαλέξανδρο, για να κυνηγήσουν τον εθνικό τους στόχο. Οι Άγγλοι μόνοι τους “διόρισαν” Μεγαλέξανδρο έναν θλιβερό χαφιέ τους. Τον άθλιο Βενιζέλο. Τι έκανε αυτός; Κατέστρεψε τον ελληνισμό τόσο στον Εύξεινο Πόντο όσο και στη Μικρά Ασία. Έβαλε τη μικρή Ελλάδα να προκαλέσει αντίποινα, τα οποία εφαρμόστηκαν εις βάρος των γηγενών πληθυσμών. Έβαλε το ελληνικό κράτος να στείλει στη Σοβιετική Ένωση στρατό για την αντεπανάσταση και αυτό εξόργισε τους κομμουνιστές. Το αποτέλεσμα; Οι κραταιοί ελληνικοί πληθυσμοί της Μαύρης Θάλασσας να βρεθούν στην έρημο του Καζακστάν και να εξουδετερωθούν ως απειλή. Ο ένας κίνδυνος είχε εξουδετερωθεί. Ο άλλος ήταν στη Μικρά Ασία. Οι Άγγλοι έβαλαν τον Βενιζέλο να κηρύξει τον πόλεμο στην Οθωμανική αυτοκρατορία. Η Ελλάδα εισέβαλε στη Μικρά Ασία. Γιατί; Θεωρητικά, για να επανακτήσει το χαμένο της μεγαλείο, πρακτικά, για να προκαλέσει μόνη της την ανταλλαγή πληθυσμών. Την οργή των κομμουνιστών εις βάρος των Ελλήνων του Εύξεινου Πόντου τη συμπλήρωσε η οργή των μουσουλμάνων της Μικράς Ασίας εις βάρος των Ελλήνων. Σ’ έναν πόλεμο εξ’ αρχής στημένο και χαμένο, οι Έλληνες “παγιδεύτηκαν” από τα ίδια τους τα χαρακτηριστικά. Αυτά τα χαρακτηριστικά έγιναν η αιτία να δοθεί το άλλοθι στους Κεμαλιστές να διώξουν τους Έλληνες από τη Μικρά Ασία. Τα αυτοκρατορικά “όνειρα” των Ελλήνων —εξαιτίας ενός χαφιέ των Άγγλων— έγιναν ο απόλυτος “εφιάλτης” τους. Ό,τι είχαν καταφέρει μέσα σε χιλιάδες χρόνια, χάθηκαν από έναν χαφιέ μέσα σε μια πενταετία. Το “τέλος” του αυτοκρατορικού ελληνισμού φαινόταν οριστικό. Ο κόσμος είχε αλλάξει πλέον και δεν υπήρχε πιθανότητα να επιτρέψει στους Έλληνες να επανακάμψουν. Όλος ο ελληνισμός του κόσμου ήταν πλέον σε μια εθνική “κονσέρβα” υπό τον έλεγχο των Άγγλων. Ο άλλοτε κραταιός και πανίσχυρος ελληνισμός έγινε ένας φτωχός και υπανάπτυκτος λαός. Το σχέδιο ήταν τέλειο… ή “μάλλον” τέλειο. Γιατί το λέμε αυτό; Γιατί όλα αυτά προϋποθέτουν μόνιμο έλεγχο. Το “φαινόμενο” ήταν κολλημένο στους Τούρκους, αλλά εκεί έπρεπε να παραμένει. Όταν η Ευρώπη παίρνει κάθε λίγο και λιγάκι “φωτιά” με τους εθνικούς πολέμους, επηρεάζει το “φαινόμενο”. Αργά ή γρήγορα κάποιος από τους “μεγάλους” θα βάλει το “χέρι” του στη “φωτιά”. Ο δρόμος για τα πετρέλαια περνάει από την Ελλάδα και είναι θέμα χρόνου κάποιος να της ζητήσει να κάνει πράγματα, τα οποία δεν θα της αρέσουν. Κάποιος θ’ ανοίξει “παρτίδες” μαζί της. Δεν πέρασαν μερικά χρόνια από την οριστική “κονσερβοποίηση” του ελληνισμού και η Ευρώπη ξαναπαίρνει φωτιά. Νέοι φιλόδοξοι “αυτοκράτορες” θέλουν να κατακτήσουν τον κόσμο. Ο δρόμος όμως για την κατάκτηση “περνάει” και πάλι μέσα από την Ελλάδα. Ο “άξονας” πρέπει να περάσει από την Ελλάδα, για να φτάσει στα πετρέλαια. Πρέπει, με βάση την ελληνική λογική, να τους νικήσει και άρα να τους “ταπεινώσει”. Πώς θα δεχθούν όμως την “ταπείνωση” αυτοί οι οποίοι κοιμούνται με τον Αχιλλέα και τον Μέγα Αλέξανδρο στο μυαλό τους; Πώς θα νικηθούν αυτοί οι οποίοι ντρέπονται για τη φτώχεια τους και γνωρίζουν ότι το μόνο που τους απομένει, για ν’ “αποδείξουν” κάτι σημαντικό στην παγκόσμια κοινωνία, είναι ο ηρωισμός τους και η συγγένεια αίματος με τους διάσημους αρχαίους προγόνους τους; Ο “άξονας” επιτίθεται και το “φαινόμενο” ενεργοποιείται. Μετά από αιώνες αλλάζει ο εχθρός του. Η “φωτιά” κολλάει στο “ξύλινο” σύστημα του φασισμού. Ο “άξονας” γίνεται εχθρός του ελληνικού λαού και όχι απλά εχθρός του υπό αγγλικό έλεγχο ελληνικού κράτους. Ο “άξονας” αποκτά εχθρό το “φαινόμενο” και όχι τη βαλκανική “Μπανανία” με το όνομα “Ελλάδα”. Ο “άξονας” μπορεί να νικήσει εύκολα τον στρατό της “Μπανανίας”, αλλά πλέον θα πρέπει να νικήσει και τον ελληνικό λαό. Αυτό είναι το πρόβλημα και είναι μεγάλο. Ο ελληνικός λαός είπε “ΟΧΙ” και αυτό δεν άλλαζε. Είναι αιώνιο “ΟΧΙ”. Συμφέρει δεν συμφέρει, δεν τους νοιάζει. Σωστό ή λάθος, δεν τους απασχολεί. Το είπαν και από εκεί και πέρα είναι θέμα υπερηφάνειας. Θα το υπερασπιστούν όσο και να τους κοστίσει. Θα “εκτεθούν” στα μάτια της παγκόσμιας κοινωνίας; Τι θα πουν οι ξένοι; Ότι οι σύγχρονοι Έλληνες είναι “μπάσταρδοι”, που δεν έχουν σχέση με τους αρχαίους ήρωες προγόνους τους; Το “φαινόμενο” αρχίζει πλέον κι ανεβάζει “θερμοκρασία”. Τα μάτια “λάμπουν” και ένας λαός ολόκληρος βλέπει τον πόλεμο σαν “ευκαιρία” ανάδειξης και επανασύνδεσης με το “λαμπρό” παρελθόν. Ο ελληνικός λαός είναι ο ΜΟΝΟΣ ΛΑΟΣ στον κόσμο που μέσα σε διάρκεια πέντε χρόνων ΝΙΚΗΣΕ με τον πιο απόλυτο τρόπο δύο “αυτοκρατορίες” και έγινε η αιτία της απόλυτης καταστροφής μιας τρίτης ακόμα μεγαλύτερης. Την ίδια στιγμή το αγγλοκρατούμενο ελληνικό κράτος των χαφιέδων έχασε καί τους δύο αυτούς πολέμους. Τι σημαίνει αυτό το φαινομενικά αντιφατικό; Πώς είναι δυνατόν ένας λαός να κερδίσει δύο πολέμους τη στιγμή που το κράτος του έχασε καί στους δύο; Τον πόλεμο με τους Ιταλούς τον κέρδισε ο ελληνικός λαός μόνος του. Αυτός στήριξε τις λίγες μονάδες του τακτικού στρατού, που βρίσκονταν στα σύνορα. Ο λαός ήταν αυτός ο οποίος ανέλαβε τη διοικητική του μέριμνα. Έπλεκε, επιδιόρθωνε, μαγείρευε και κουβαλούσε ό,τι χρειαζόταν, για να πολεμάνε οι στρατιώτες. Ο λαός ανέλαβε τον εφοδιασμό του. Ο λαός ανέλαβε την περίθαλψή του. Ανήλικοι και γυναίκες κουβαλούσαν όπλα και πυρομαχικά εκεί όπου υπήρχε ανάγκη. Δεν σταμάτησε όμως μόνον σ’ αυτά. Ο λαός μπήκε και στην ίδια τη μάχη. Αυτός ανέλαβε τις ειδικές “δυνάμεις” του. Υλοτόμοι έγιναν οι ιχνηλάτες του στρατού. Τσομπάνηδες έγιναν οι ‘καταδρομείς” του. Ο λαός νίκησε τους Ιταλούς. Αυτός τους απώθησε από την Ελλάδα. Το ελληνικό κράτος εκείνον τον πόλεμο τον είχε χαμένο. Αυτό είναι κάτι το πρωτοφανές για τη σύγχρονη στρατιωτική ιστορία. Ηττήθηκε ένας πανίσχυρος στρατός από μεμονωμένες στρατιωτικές μονάδες και από έναν λαό. Δεν υπήρχε καν κεντρική διοίκηση. Δεν υπήρχε κεντρικό στρατηγείο. Οι αγγλόδουλοι της Αθήνας θεωρούσαν τον πόλεμο τόσο χαμένο, που δεν είχαν μπει στον κόπο οι στρατηγοί να πάνε στο μέτωπο για να ρίξουν έναν πυροβολισμό ή να δώσουν μια εντολή επίθεσης. Το αρχιτρωκτικό, που παρίστανε τον αρχιστράτηγο του ελληνικού στρατού, δεν είχε μετακινήσει καν το επιτελείο του από την Αθήνα. Ο αρχιστράτηγος Παπάγος ήταν μόνον για “ταρατατζούμ και παράτες”. Να φιλάει χέρια βασιλέων και πρέσβεων. “Ήρωας” σε καιρό ειρήνης να φοράει παράσημα, να κυνηγάει “κομμουνιστοσυμμορίτες” και να μοιράζει οικόπεδα σε στρατιωτικούς. Στον πόλεμο, που διεξήχθη επί των ημερών της αρχιστρατηγίας του, απλά δεν συμμετείχε. Από τις εφημερίδες έμαθε ο “αρχιστράτηγος” ότι ο στρατός του νίκησε τους Ιταλούς. Δεν είχε το ζώον ούτε την ευθιξία ν’ αυτοκτονήσει για το μοναδικό και παγκόσμιο ρεκόρ στην παγκόσμια στρατιωτική ιστορία. Αρχιστράτηγος, που η νίκη του στρατού του να τον βρήκε με τις πιτζάμες μακριά από το μέτωπο της μάχης, δεν έχει ξαναϋπάρξει κι ούτε πρόκειται να υπάρξει. Ούτε ως απλός περίεργος παρατηρητής δεν είχε δει το πεδίο της μάχης. Ό,τι θυμόταν από την εποχή που ήταν ανθυπολοχαγός. Η νίκη των Ελλήνων έκανε αίσθηση παγκοσμίως, εφόσον την ίδια εκείνη εποχή μια τεράστια Γαλλία έπεφτε στα χέρια του “άξονα” χωρίς καμία αντίσταση. Ο Χίτλερ γελούσε με τον Μουσολίνι. Γελούσε, γιατί δεν γνώριζε τι συμβαίνει. Επιτέθηκε κι αυτός στην Ελλάδα. Απέναντί του βρήκε κι αυτός δύο διαφορετικές καταστάσεις. Το κράτος της Αθήνας ήθελε να παραδοθεί και ο λαός αρνούνταν. Αξιωματικοί του ελληνικού στρατού αρνούνταν να πολεμήσουν και οι φαντάροι δεν εγκατέλειπαν τις θέσεις τους. Έδιναν άδειες στους στρατιώτες να επιστρέψουν στα σπίτια τους και δεν έφευγε κανένας. Ο Χίτλερ είδε πώς είναι να πολεμάς έναν λαό χωρίς στρατιωτική ηγεσία. Από το πουθενά είχε απώλειες. Ο στρατός ήταν διαλυμένος και τα φυλάκια αντιστέκονταν χωρίς κανέναν απώτερο σκοπό. Απλά αυτοί οι οποίοι ήταν μέσα δεν ήθελαν να νικηθούν. Δεν τους ένοιαζε τίποτε άλλο. Δεν το έκαναν βάση κάποιου εναλλακτικού σχεδίου. Απλά δεν ήθελαν να γυρίσουν στα σπίτια τους νικημένοι. Δεν ήθελαν να τους πουν οι συντοπίτες τους ότι, στη μία και μοναδική φορά που τους δόθηκε η ευκαιρία να γίνουν ήρωες, αυτοί εγκατέλειψαν “Θερμοπύλες”. Το αποτέλεσμα; Χωρίς επίσημο αντίπαλο ο γερμανικός στρατός καθυστερούσε επικίνδυνα και είχε μεγάλες απώλειες. Όταν έφτασε η ώρα της Κρήτης, τα πράγματα έγιναν ακόμα χειρότερα. Το τίμημα σε χρόνο και σε έμψυχο υλικό ήταν ακόμα πιο μεγάλο. Ο πιο ισχυρός στρατός του κόσμου “μάτωνε” από τον “στρατό” της “τσουγκράνας” και του “δρεπανιού”. Ο Χίτλερ είχε μάθει αυτό το οποίο δεν ήξερε κι ο Ξέρξης. Όπως ήταν φυσικό η μάχη των Ελλήνων χάθηκε. Οι Γερμανοί μπήκαν ως κατακτητές στην Ελλάδα. Ο αρχιστράτηγος των Ελλήνων αυτήν τη φορά δεν έμαθε για νίκη του από τις εφημερίδες. Τουλάχιστον είχε γλιτώσει και το “ταξίδι” στον Βορά. Τώρα ετοίμαζε τις βαλίτσες του, για να φύγει εκτός Ελλάδας. Τον ελληνικό λαό θα τον παρατούσε η ηγεσία του στο έλεος των κατακτητών, για να τον “σώσει” μακροπρόθεσμα. Όταν οι Έλληνες ετοιμάζονταν να υπομείνουν το αβάστακτο, οι ηγέτες τους έκλειναν δωμάτια σε ξενοδοχεία του εξωτερικού. Ανάμεσα σ’ αυτούς και η στρατιωτική ηγεσία. Ο αρχιστράτηγος ήταν έτοιμος και με τις βαλίτσες στο χέρι. Ξαφνικά οι πολιτικοί “ηγέτες” τού χρεώνουν τις ήττες και δεν τον παίρνουν μαζί τους. Κλάμα ο αρχιστράτηγος. Και πάλι δεν είχε τη στοιχειώδη ντροπή ν’ αυτοκτονήσει. Και πάλι κάνει το κορόιδο, όταν ο λαός θρηνεί χιλιάδες θύματα, τα οποία έπεσαν ηρωικά για έναν εθνικό σκοπό, για τον οποίο ο αρχιστράτηγος πληρωνόταν να τον δει από απόσταση και δεν έκανε ούτε αυτό. Η γερμανική “μπότα” πατάει την Ελλάδα. Το “φαινόμενο” όμως δεν νικιέται. Η “μπότα” που το πατάει είναι θέμα χρόνου να πάθει ζημιά. Η “φωτιά” κόλλησε πάνω της. Ο ελληνικός λαός δεν τα παρατάει. Δεν τον ενδιαφέρει αν έχασε τον πόλεμο στο στρατιωτικό επίπεδο. Βγαίνει στο βουνό. Δημιουργεί εκ του μηδενός το τερατώδες ΕΑΜ. Το οπλίζει μέσα από τις πολεμικές του πράξεις. Ο εκφραστής του ελληνικού λαού είναι πανίσχυρος και οπλισμένος. Μέσα σε τρία χρόνια σε μια απόλυτα γερμανοκρατούμενη Ευρώπη τα δύο τρίτα τής θεωρητικά κατακτημένης Ελλάδας είναι ελεύθερα. Όμως, το ΕΑΜ ήταν εφιάλτης για τους πάντες. Δεν τρόμαζε μόνον τους Γερμανούς. Τρόμαζε και όσους φιλοδοξούσαν να τους διαδεχθούν στη μεταπολεμική περίοδο. Εξέφραζε τον ελληνικό λαό και όποιος κι αν είναι ο νικητής του πολέμου, θα το έβρισκε μπροστά του. Στους Γερμανούς έκανε τεράστια ζημιά, γιατί τους καθυστερούσε. Τους καθυστερούσε σε έναν πόλεμο όπου η ταχύτητα ήταν το ζητούμενο. Τους δημιουργούσε προβλήματα στα μετόπισθεν και δεν τους επέτρεψε να κάνουν περίπατο στη Μέση Ανατολή, όπως ήταν μέσα στις δυνατότητές τους. Αυτή η καθυστέρηση ήταν το αίτιο της ήττας του “άξονα”. Δεν πρόλαβε να ελέγξει το πετρέλαιο και έμεινε από “καύσιμα”. Οι Έλληνες, που με τον αγώνα τους συνέβαλαν σ’ αυτήν την καθυστέρηση συνετέλεσαν στην ήττα αυτήν. Όταν ηττήθηκαν οι Γερμανοί, η Ελλάδα ήταν η μόνη κατακτημένη χώρα που δεν είδε “απελευθερωτές”. Δεν παρηλάσαν απελευθερωτές στις πλατείες της, όπως συνέβη στη Γαλλία, στην Ολλανδία, στη Δανία κλπ.. Η Ελλάδα είχε απελευθερωθεί από μόνη της πολύ καιρό πριν. Η Ελλάδα είχε απελευθερωθεί από το ΕΑΜ. Ένα ΕΑΜ-ΕΛΑΣ που είχε φτάσει στο σημείο να είναι πιο ισχυρό και πιο καλά εξοπλισμένο από τον προπολεμικό της τακτικό στρατό. Χάρη έκανε η Ελλάδα στον γερμανικό κατακτητικό στρατό, που του επέτρεψε να φύγει από τη χώρα. Αν άφηναν το ΕΑΜ ελεύθερο να δράσει, δεν θα επέστρεφε κανένας Γερμανός στρατιώτης ζωντανός στην πατρίδα του. Οι Έλληνες είχαν νικήσει τις αυτοκρατορίες του άξονα. Τώρα όμως είχαν άλλα προβλήματα. Ο πόλεμος αποκάλυψε πράγματα, τα οποία ήταν καλά κρυμμένα. Διαχωρίστηκε ο λαός από την ηγεσία του. Ο λαός είχε δημιουργήσει με το αίμα του τη δική του ηγεσία. Το ΕΑΜ ήταν έτοιμο να σκοτώσει τους δοσίλογους των Γερμανών και ν’ αφήσει στο απόλυτο περιθώριο τους αγγλόδουλους “παραθεριστές” του Νείλου. Είχε μάθει να ζει ελεύθερος και δεν θα ήθελε να επιστρέψει ξανά στους λακέδες των ιμπεριαλιστών. Αυτό όμως ήταν μια τρομακτική προοπτική για τους Άγγλους. Γιατί; Γιατί, χάνοντας τον έλεγχο της Ελλάδας, κινδύνευαν να χάσουν έναν πόλεμο στον οποίο είχαν νικήσει. Η ανεξάρτητη Ελλάδα ήταν απειλή για τα αγγλικά συμφέροντα στην περιοχή. Η ανεξάρτητη Ελλάδα θα μπορούσε να χειριστεί τα εθνικά της συμφέροντα με τρόπο που αυτά να απειλούσαν την αγγλική πολιτική. Μπορούσε να γίνει σύμμαχος με τους Σοβιετικούς και να καταστρέψει έναν μεγάλο σχεδιασμό. Ταυτόχρονα οι Άγγλοι στον καιρό του πολέμου είχαν χάσει το μεγάλο τους “πλεονέκτημα” στην Ελλάδα. Μέχρι τον πόλεμο εμφανίζονταν σαν οι προστάτες της ελευθερίας του ελληνικού λαού. Στον πόλεμο, εξαιτίας λαθών και πανικού, έχασαν τη συμπάθειά του. Οι Έλληνες, εξαιτίας του αγγλικού αποκλεισμού και λόγω της πείνας που ακολούθησε, έχασαν εκατοντάδες χιλιάδες πολίτες. Δεν τους συμπαθούσαν πλέον. Για λόγους που δεν είναι του παρόντος να εξηγήσουμε, οι Αγγλοσάξονες αποφάσισαν την αλλαγή του παγκόσμιου σχεδιασμού. Σε συνεννόηση με τους Σοβιετικούς χώρισαν τον κόσμο σε Ανατολή και Δύση. Αυτό το έκαναν υποτίθεται για να εκμεταλλευτούν τη νίκη τους εις βάρος όλων των υπολοίπων. Για να λειτουργήσει όμως ένας τέτοιος σχεδιασμός, πρέπει να έχει μια ισορροπία. Το “οξυγόνο” της Δύσης ήταν τα πετρέλαια. Άρα έπρεπε η Ελλάδα, που βρισκόταν σ’ εκείνον τον “δρόμο”, να πάει με το μέρος του ισχυρού, ο οποίος προβλεπόταν να πάρει τα πετρέλαια της Μέσης Ανατολής. Στην προκειμένη περίπτωση με τους Αγγλοσάξονες. Οι Αγγλοσάξονες “καίγονταν” για τα πετρέλαια, γιατί χωρίς αυτά δεν είχε νόημα η νίκη τους. Ταυτόχρονα αυτά δεν ενδιέφεραν τη Σοβιετική Ένωση, γιατί είχε δικά της κοιτάσματα. Άρα το πρόβλημα για τον νέο σχεδιασμό ήταν να πάει η Ελλάδα εκεί όπου προβλεπόταν. Να μην αφεθεί να “παίζει” με τα συμφέροντα των ισχυρών, προκειμένου να ισχυροποιηθεί η ίδια. Το πρόβλημα ήταν να επιβληθούν εκ νέου στην Ελλάδα οι προδοτικές και “απούσες” ηγεσίες, που την “έδεναν” στο άρμα των Αγγλοσαξόνων. Πώς όμως θα γινόταν αυτό; Την Ελλάδα δεν την έλεγχαν πλέον αυτοί οι λακέδες. Αυτοί βρίσκονταν στις όχθες του Νείλου και δεν γνώριζαν καν αν μπορούν να επιστρέψουν με ασφάλεια στα σπίτια τους. Την Ελλάδα την έλεγχε το ΕΑΜ. Την έλεγχαν άνθρωποι, που τους “αγαπημένους” των Δυτικών τούς προόριζαν για εκτελέσεις. Τότε οι ισχυροί αποφάσισαν το χειρότερο δυνατό για τους Έλληνες. Τους έμπλεξαν σε έναν τρομερό εμφύλιο. Αυτοί οι οποίοι ελέγχονταν πλήρως από τον Στάλιν και τους Εγγλέζους δίχασαν τον ελληνικό λαό και τον έβαλαν να αλληλοεξοντωθεί. Κομμουνιστές και φασίστες έκαναν ό,τι τους διέταξαν τα’ αφεντικά τους. Τα συμφέροντα ήταν μεγάλα και η κατάσταση επείγουσα για να υπάρξει καθυστέρηση. Οι Άγγλοι βιάζονταν πολύ, για να έχουν την πολυτέλεια να προστατεύσουν την εικόνα τους. Στα Δεκεμβριανά πυροβόλησαν Έλληνες. Βομβάρδισαν την Αθήνα. Γλίτωσαν τους δοσίλογους. Δολοφόνησαν εν ψυχρώ ήρωες της εθνικής αντίστασης. Επέβαλαν μισητούς βασιλείς. Μεθόδευσαν έναν τρομερό εμφύλιο. Εξόπλισαν εχθρούς, για να αλληλοεξοντωθούν πιο εύκολα. Έδωσαν εκ νέου την εξουσία στους αρχιστράτηγους με τις πιτζάμες. Ποτέ και κανένας ισχυρός στην ιστορία των ανθρώπινων πολέμων δεν φέρθηκε τόσο αχάριστα, τόσο άσχημα και τόσο ύπουλα στους συμμάχους του όσο φέρθηκαν οι Εγγλέζοι στους Έλληνες. Ακόμα και ο Ταμερλάνος σεβόταν τους συμμάχους του. Οι Άγγλοι δεν είχαν ούτε καν τον πολιτισμό του Ταμερλάνου. Αιματοκύλισαν έναν σύμμαχο, ο οποίος τους βοήθησε καθοριστικά στη μεγάλη μάχη. Έναν σύμμαχο, ο οποίος νικούσε τον εχθρό τους, όταν αυτός βομβάρδιζε το ίδιο το Λονδίνο. Έναν σύμμαχο, που έβαλε “πλάτη” για τη δική τους νίκη-αναρρίχηση στην κορυφή του Κόσμου. Έναν σύμμαχο, που δεν τους κόστισε τίποτε. Δεν τον βοήθησαν με στρατεύματα. Δεν τον βοήθησαν με εξοπλισμό. Οι Εγγλέζοι μόνον χαφιέδες έστελναν στην Ελλάδα. Αυτόν τον σύμμαχο στη συνέχεια τον ξέσκισαν. Όταν όλοι οι λαοί πανηγύριζαν τη νίκη σ’ έναν πόλεμο που τον είχαν χάσει, οι Έλληνες έκλαιγαν για έναν πόλεμο που είχαν κερδίσει. Αυτά όλα ήταν αθλιότητες των Άγγλων. Αθλιότητες όμως, που τις “έβλεπαν” οι Έλληνες. Οι Άγγλοι είχαν περάσει πλέον τον Ρουβίκωνα. Ο κόσμος των Ελλήνων ήταν πλέον διαφορετικός. Το “φαινόμενο” πλέον είχε “κολλήσει” στους Αγγλοσάξονες. Του ήταν αδιάφοροι πλέον οι Τούρκοι. Του ήταν αδιάφοροι οι Γερμανοί, που ήταν νικημένοι. Οι Αγγλοσάξονες όχι μόνον τους σκότωσαν, αλλά και τους αδίκησαν στην ιστορική τους πορεία. Τους στέρησαν δόξα. Οι σύγχρονοι Έλληνες νίκησαν αυτοκρατορίες και αυτό αποκρύφτηκε από τους λαούς. Υποβαθμίσθηκε ακόμα και στους ίδιους τους Έλληνες από τις ίδιες της ελληνικές ηγεσίες. Μισούσαν οι ελληνικές ηγεσίες των λακέδων και των δοσίλογων τα επιτεύγματα των Ελλήνων, γιατί δεν συνέφεραν στα αφεντικά τους και δεν συμμετείχαν οι ίδιες πουθενά. Γι’ αυτόν τον λόγο είπαμε στην αρχή του κειμένου ότι οι σύγχρονοι Έλληνες ούτε στο περίπου δεν γνωρίζουν τι έκαναν τον τελευταίο αιώνα. Ούτε στο περίπου δεν γνωρίζουν πόσο “κοντά” είναι στη δόξα των προγόνων τους. Το κατόρθωμα του ιταλικού μετώπου —με δεδομένη τη διαφορά των τεχνολογιών των εποχών— ήταν μεγαλύτερο από τις ιστορικές Θερμοπύλες. Το κατόρθωμα του ΕΑΜ —με βάση το ίδιο δεδομένο και με μια ναζιστική Γερμανία σε πλήρη ισχύ και υπό στρατιωτικό συναγερμό— ήταν μεγαλύτερο από την Επανάσταση του 1821. Το “φαινόμενο” είχε αποδείξει τη διαχρονική του συνέχεια και κάποιοι του στέρησαν τη δόξα. Αυτοί οι κάποιοι ήταν οι Αγγλοσάξονες. Τώρα πλέον οι Έλληνες θα είχαν απέναντί τους μόνον τους Αγγλοσάξονες. Τους Αγγλοσάξονες, που, για να τα καταφέρουν όλα αυτά, είχαν κάνει λάθη. Λάθη, πολλά λάθη. Οι Άγγλοι, προκειμένου να επιβάλλουν τον σχεδιασμό τους —με δεδομένο εκείνη την εποχή την ανυπότακτη Ελλάδα του ΕΑΜ—, “αυτοκτόνησαν”. Μπήκαν σε ένα κοινό σύστημα με τους Αμερικανούς και “έχασαν” τη μάχη μέσα σε λίγα χρόνια. Μέσα σε λίγα χρόνια καταστράφηκε η μεγαλύτερη αυτοκρατορία που είχε υπάρξει ποτέ στον κόσμο. Υπό την ηγεσία ενός ηλίθιου Τσόρτσιλ κατάφεραν το απίθανο. Προκάλεσαν τους χειρότερους εχθρούς του χριστιανικού συστήματος και ταυτόχρονα διέλυσαν την αυτοκρατορία τους. Αυτούς “κληρονόμησαν” οι Αμερικανοί. Το “φαινόμενο” είναι πλέον σταθερά “κολλημένο” στον Αγγλοσαξονισμό. Στον Αγγλοσαξονισμό, που εκφράζεται με τον ίδιο τρόπο, είτε ως Βρετανία είτε ως ΗΠΑ. Στον Αγγλοσαξονισμό, που επένδυσε την κυριαρχία του στο δίπολο με τη Σοβιετική Ένωση. Για όσο διάστημα υπήρχε Σοβιετική Ένωση, κανένας δεν κινδύνευε. Ακίνδυνο είναι το “φαινόμενο” σε τέτοιες συνθήκες. Μπορεί να “περιμένει”, αλλά είναι ακίνδυνο. Οι γενιές μπορεί ν’ αλλάζουν και να μην “ξεχνούν”, αλλά δεν μπορούν να κάνουν και τίποτε. Η Σοβιετική Ένωση όμως δεν ανταποκρίθηκε στις προσδοκίες των εμπνευστών της. Καταρρέει σαν χάρτινος πύργος τη δεκαετία του ενενήντα. Αυτό όμως αλλάζει τον γενικότερο σχεδιασμό ενός συστήματος, που είχε στηριχθεί πάνω σ’ αυτήν. Άρα και πάλι θα πρέπει να δράσουν αυτοί οι οποίοι πρέπει να ελέγχουν τους λαούς και άρα και το “φαινόμενο”. Οι Αγγλοσάξονες και πάλι ως ηγέτες και εκφραστές της Νέας Τάξης έπρεπε να έρθουν στην Ελλάδα, για να την “ευθυγραμμίσουν” με τα υπόλοιπα κράτη. Αυτό όμως προϋποθέτει νέες επεμβάσεις και άρα νέες προκλήσεις. Επεμβάσεις όμως και προκλήσεις στο “φαινόμενο” σε μια εποχή δύσκολη δεν είναι εύκολη υπόθεση. Το “φαινόμενο” δεν ξεχνά. Το “φαινόμενο”, αν σε βρει σε αδυναμία, θα σου επιτεθεί. Αυτό περιμένουμε τώρα. Οι Αγγλοσάξονες ακόμα δεν έχουν καταλάβει τι γίνεται. Παίζουν παιχνίδια εις βάρος του “φαινομένου”. Παίζουν παιχνίδια στην Κύπρο με το Σχέδιο Ανάν. Παίζουν στη Θράκη με τη μειονότητα. Παίζουν στη Μακεδονία με το όνομα. Παίζουν στην Ήπειρο με τους Αλβανούς. Παίζουν στο Αιγαίο με την υφαλοκρηπίδα. Διορίζουν πρωθυπουργούς ανάμεσα στους υπαλλήλους τους. Ελέγχουν τις υπηρεσίες ασφαλείας. Φακελώνουν πολίτες, χωρίς να δίνουν λογαριασμό σε κανέναν. Παίζουν με τη “φωτιά” και δεν το καταλαβαίνουν. Στο απόγειο της δύναμής τους στην πραγματικότητα είναι πιο αδύναμοι από ποτέ. Ταυτόχρονα το “φαινόμενο” είναι πιο ισχυρό από ποτέ. Το αγγλοσαξονικό “δάσος” είναι θεόστεγνο και χωρίς άμυνες και το “φαινόμενο” σε υψηλές θερμοκρασίες. Ο ελληνικός πληθυσμός είναι στην καλύτερη δυνατή κατάσταση από πλευράς γνώσης και νοοτροπίας. Είναι καθαρά ελληνικός στο επίπεδο της παιδείας και όχι μόνον στο επίπεδο των τύπων. Το “φαινόμενο” περιμένει. Το “φαινόμενο” δεν ξεχνά. Δεν ξεχνά ποιος το βύθισε στον εμφύλιο. Δεν ξεχνά ποιος του διχοτόμησε την Κύπρο. Δεν ξεχνά ποιος το έβαλε στη Χούντα. Δεν ξεχνά ποιος του λεηλάτησε την πατρίδα. Δεν ξεχνά και περιμένει. Περιμένει σαν να μην είχε να κάνει τίποτε άλλο όλους αυτούς τους αιώνες. Ένα “αεράκι” περιμένει και φτάνει εύκολα στην υπερατλαντική “Περσέπολη”. Σύντομα θα πάρει “φωτιά” ο κόσμος. Την πιο λυτρωτική “φωτιά” που έχει δει στην ιστορία του. Μέσα σε λίγες μέρες κανένας δεν θα θυμάται τους Αγγλοσάξονες. Σαν να μην υπήρξαν ποτέ.

ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΤΡΑΪΑΝΟΥ

Εθνικό Απελευθερωτικό Μέτωπο – ΕΑΜ Β’

Οι φωτογραφίες απο  το   olympia.gr

Διαβάστε περισσότερα »