Σε παρακολουθώ Έλληνα!

Έλληνα, σε παρακολουθώ χρόνια τώρα, και απορώ μαζί σου.Σάματις θα μπορούσα να κάμω κι αλλιώς (να μη σε παρακολουθώ λέω) μιάς κι είμαι σάρκα απ τη σάρκα σου.
Είμαι σίγουρος, πως σαν κι εσένα δεν υπάρχει λαός άλλος δεύτερος στη γη. Είσαι μοναδικός!
Σε παρακολουθούσα τότε που σκεφτόσουν κάθε λογής κομπίνα, ώστε να τσεπώσεις κάμποσα χιλιάρικα απο την Ε.Ε. ως χορηγία η ότι άλλο έβανε η γκλάβα σου. Χαιρόσουν που τους δούλευες, περνιόσουν για ξύπνιος, θεωρώντας όλους τους άλλους μαλάκες, αλλά αποδείκνυες  πόσο δίκιο είχες που αυτοονομάστηκες  Ελληναράς .. τουλάχιστον ξεχώρισες  απ τους  . . . υπόλοιπους Έλληνες.   
Δεν έβλεπες πως σε οδηγούσαν στην δική τους παγίδα, ήξεραν ποιός είσαι, ήξεραν τι είσαι, σε έπαιζαν όπως εκείνοι ήθελαν και είχαν σχεδιάσει προ πολλού.
Ήσουν κουτός !
Σε παρακολουθούσα κάθε φορά, που έρχονταν εκλογές. Γινόσουν δουλοπρεπής, πρόβατο, σε μάζευαν με λεωφωρεία κι αεροπλάνα, με δωρεάν εισητήρια, ολάκερος όχλος απο πρόβατα που τα πήγαιναν για σφαγή μαζεμένα απ  όλη την οικουμένη. Κι εσυ εκεί, χειροκροτούσες, φώναζες, μάλωνες με τον γείτονά σου, ήλπιζες σε ρουσφέτια και ευκολύνσεις, σε εύκολο χρήμα και απατεωνιές, ψηφίζοντας όμοιούς σου απατεώνες.
Ήσουν συνένοχος !
Σε παρακολουθούσα τότε που χρειαζόσουν μια καρέκλα να κάτσεις, μια να βάλεις τα πόδια σου, μια να ακουμπας το χέρι σου, με δύο κινητά στο τραπέζι κι ένα στο αφτί, παριστάνοντας τον χρηματιστή και τον επιχειρηματία, πουλώντας το βιός σου για να αγοράσεις μετοχές, βάζοντας χρέη και υποθήκες, έχοντας "μυριστεί" εύκολο χρήμα. Καημένε, για ακόμη μία φορά σε δούλεψαν, ακριβώς επειδή σε ήξεραν καλά.
Είσαι προβλέψιμος!
Σε παρακολουθώ, που βρίζεις την Merkel, ξεχνώντας πως η κάθε Merkel, ενδιαφέρεται για την δική της χώρα, την δική της πατρίδα, και πολύ καλά κάνει.
Δεν φωνάζεις τόσο όμως εναντίων αυτών που σε κυβερνάνε, η δεν φωνάζεις όσο θα έπρεπε, κι αυτό, επειδή εσυ τους ψήφισες.
Είσαι άδικος!
Τελευταία σε παρακολουθούσα όταν βγήκες στους δρόμους, παριστάνοντας τον δήθεν αγανακτισμένο, ξέροντας -επειδή σε γνωρίζω καλά- πως θα γυρίσεις σύντομα σπίτι σου, θα μαντρωθείς στους τέσσερις τοίχους, και θα συνεχίσεις να κλαίς την μοίρα σου, παραδομένος, φοβισμένος, ανίκανος να ορθώσεις το ανάστημά σου φανερά, κάτι που πολύ εύκολα κάνεις ανώνυμα και εκ του ασφαλούς.
Είσαι χέστης! Ρε, όπως όλοι οι όμοιοί σου κάνγκουρα ελληναρά !
Σε παρακολουθώ καθημερινά, που αφήνεις να ξεπουλάνε την πατρίδα σου, δίχως να επαναστατείς, δίχως να κάνεις κάτι, γιατί απλά, εσένα σε νοιάζει μόνο η μείωση του ..ανύπαρκτου μισθού σου, οι νέοι καθημερινοί φόροι που σου πλασσάρουν, και το πού θα πας να μεταναστεύσεις.
Θυμάμαι που κάποτε με ειρωνευόσουν, λέγοντάς με "λαζογερμανό", "πιατά", και πολλά ακόμη κοσμητικά.  Σήμερα γλύφεις εκεί που έφτυνες.
Είσαι για λύπηση !
Σε παρακολουθώ να έχεις κλειστεί μέσα στο καβούκι σου. Ένα καβούκι, που άλλοι σου έφτιαξαν, γνωρίζοντας πως μόλις σε βάλουν εκεί μέσα, δεν έχουν πλέον να φοβούνται απο εσένα τίποτε απολύτως. Κι εσυ, αισθάνεσαι ασφαλής στο καβούκι μέσα. Δεν ξέρεις καημένε, πως το επόμενο που θα κάνουν, είναι να ανοίξουν την στρόφιγγα και να σε πνίξουν μια για πάντα με τα … δικά σου σκατά !
Δεν έκανες ποτέ σου πράξη, το δικαίωμα που σου δίνει το Σύνταγμα και οι νόμοι του κράτους, να ασκήσεις "σύλληψη ενόχου ως πολίτης", κάτι που στο εξωτερικό το λένε "Civil arrest" και που είναι το αναφαίρετο δικαίωμα κάθε ελεύθερου πολίτη, να συλλάβει κάποιον που τελεί ένα έγκλημα η μια παράνομη πράξη.
Υπάρχει -σε ρωτώ τώρα- μεγαλύτερο έγκλημα, απο αυτό της προδοσίας, εναντίον της πατρίδας ;
Εσύ αντιθέτως κοροϊδεύεις και λοιδορείς τις φωνές Αντίστασης και όπου μπορείς τις απομονώνεις και σπέρνεις τη διχόνοια…
Περίμενε τώρα εσυ δόλιε, να τους βάλουν φυλακή οι επόμενοι ένοχοι, που πάλι εσυ θα ψηφίσεις. Το πιστεύεις αλήθεια;
Αφήνοντας όμως τους προδότες ελεύθερους, γίνεσαι συνένοχος και πάλι, και αυτή τη φορά, συνένοχος προδοσίας, ..πως το μπορείς;  
Τι λέει η συνείδησή σου;
Είσαι ασυνείδητος!
ελληναρά, σε παρακολουθούσα χρόνια, δεν ξέρω για πόσο ακόμη θα υφίστασαι σαν τη μύγα μεσ’το γάλα του λαού σου  για να σε παρακολουθώ, μα θα είμαι εδω, για όσο ακόμη υπάρχεις.
Θα βλέπω τα λάθη σου και θα στα χτυπάω ανελέητα. Μην περιμένεις χάδια απο μένα και κολακείες, γιατί δεν θέλω το κακό σου.
Θα σου μιλάω με γλώσσα σκληρή, ωμή και θα σε κάνω να πονάς. Μα θα 'ναι γιατί σε θεωρώ ακόμα αδερφό μου.
Αυτό που με πικραίνει όμως, είναι πως, ξέρω ότι, ποτέ σου δεν θα με πάρεις υπ' όψη σου. Πάντα θα με θεωρείς ξένο και εχθρό σου, χωρίς ποτέ να δείς,
πως ο εχθρός σου, είσαι εσυ ο ίδιος, και κανένας άλλος.
Αν πάλι το δείς κάποτε, εύχομαι να 'ναι σύντομα, δες το, πρίν είναι πολύ αργά..
Δεν είσαι μόνος σου όμως..!

Το παραπάνω κείμενο το έγραψε ο φίλος Νίκος στο μπλογκ του Α μπε μπα μπλομ  απ όπου το “πήραμε” χωρίς την άδειά του.
Επίσης χωρίς την άδειά του κάναμε κάποιες “παρεμβάσεις” που ξεχωρίζουν γραμμένες με πλάγια γράμματα.

Διαβάστε περισσότερα »

Τα τρία σημάδια παλιγγενεσίας

Tου Χρηστου Γιανναρα

Aμέσως μετά τον δεύτερο μεγάλο πόλεμο, τη γερμανική κατοχή, τον λιμό της κατοχής και την πολυαίμακτη κομμουνιστική ανταρσία, οι πρώτοι «τουρίστες» που έφτασαν μαζικά στη συφοριασμένη Ελλάδα ήταν Ελληνοαμερικανοί. Ερχονταν να ξαναβρούν όσους συγγενείς επέζησαν, να μετρήσουν νεκρούς, να κομίσουν όποια ιδιωτική βοήθεια ήταν μπορετό, κυρίως σε ρουχισμό.

Πρέπει αυτές οι επισκέψεις να έγιναν αισθητές στην ελλαδική κοινωνία, ήταν εκτεταμένο φαινόμενο. Ο Ελληνοαμερικανός συγγενής αποτέλεσε αξιοπερίεργη παρουσία, σχολιάστηκε, κρίθηκε, ταξινομήθηκε: Η αμερικανίζουσα προφορά των ελληνικών, η διάνθισή τους με ελληνοποιημένες αμερικάνικες λέξεις, οι περίεργες αμφιέσεις, οι συνεχείς συγκρίσεις του αμερικανικού με τον ελληνικό τρόπο του βίου, μαζί και μια αφέλεια εμπιστοσύνης τις ανθρώπινες σχέσεις (σε αντίθεση με την οξυμμένη πάντοτε καχυποψία των Ελλαδιτών), όλα αυτά μαζί, συγκροτούσαν τον τύπο που χαρακτηρίστηκε σκωπτικά: ο «μπρούκλης» (προφανώς από τον κάτοικο του Brooklyn) ή «το αμερικανάκι».

Η ελλαδική κοινωνία έβγαινε τότε από μια συντελεσμένη καταστροφή, η χώρα ήταν ερειπωμένη, πάρα πολλά χωριά εγκαταλελειμμένα, στέρηση και...... φτώχεια απροσμέτρητη, η ανασφάλεια κυρίαρχο αίσθημα. Κι όμως ο Ελλαδίτης έβλεπε τον φανταχτερό σε όλα του «μπρούκλη» με συμπάθεια αλλά αφ' υψηλού. Δεν παραδόθηκε με κεχηνότα θαυμασμό στο «μοδέρνο» και στο φανταχτερό, στάθηκε όχι απλώς κριτικά, αλλά και με σκώμμα, που σημαίνει: με κάποια συναίσθηση υπεροχής.

Ειρωνεύτηκαν και σατίρισαν οι Ελλαδίτες την αισθητική των Ελληνοαμερικανών και τη γλωσσική τους υποβάθμιση. Δεν μπορούσαν, τότε, να μην περιγελάσουν (διακριτικά ή εκ των υστέρων) το θέαμα ενήλικου άνδρα με πολύχρωμα σορτς και λουλουδάτο πουκαμισάκι ή της ώριμης γυναίκας με ξέχειλα από μαραμένες σάρκες εξώπλατα φορέματα και πελώρια ντεκολτέ. «Σνόμπαρε» αυτή την ανεμελιά για την αισθητική ο Ελλαδίτης, όπως τη σνομπάρει πάντοτε κάθε καλλιεργημένος άνθρωπος, που ξέρει να ξεχωρίζει το τι του ταιριάζει από το τι ομοιότροπα επιβάλλει η μόδα. Καθόλου τυχαία ο αισθητικός εκβαρβαρισμός της αμφίεσσης στις ΗΠΑ συμβαδίζει με τα τεράστια ποσοστά παχυσαρκίας του πληθυσμού και τα ανάλογα ποσοστά των «λειτουργικώς αναλφαβήτων».

Λειτούργησε επίσης τότε, ως αφορμή αφ' υψηλού θεώρησης των «μπρούκληδων», η κακή γλωσσική τους εκφραστική: γελούσαν οι Ελλαδίτες με τα γραμματικά και συντακτικά λάθη στη γλώσσα τους. Καταστραμμένοι, ρημαγμένοι, ζώντας με μεγάλες στερήσεις, επέμεναν να αξιολογούν τους ανθρώπους από τη γλώσσα που μιλούσαν, όχι από τα λεφτά τους, όχι από τις χρυσές καδένες. Ο Μποστ, ιδιοφυής σκιτσογράφος, κατάκτησε την ελλαδική κοινωνία ποντάροντας ακριβώς στη γραμματική και συντακτική ευαισθησία (και κατάρτιση) των Ελλήνων - σήμερα κανένας δεν θα γελούσε με το καυστικό του χιούμορ, αφού το στραπατσάρισμα της γλώσσας που χαρακτήριζε άλλοτε τους απαίδευτους και τους ολιγόνοες είναι σήμερα γνώρισμα υπουργών και πρωθυπουργών.

Είναι συναρπαστικό να μελετήσει κανείς την παραλληλία γλωσσικής ευαισθησίας (ακόμα και άσχετης από σχολική φοίτηση και σπουδές) με τις αισθητικές απαιτήσεις στην ένδυση, σε προγενέστερα χρόνια. Να μελετήσει κυρίως το πώς προσέλαβαν το δυτικό ένδυμα οι Ελληνες στο ελλαδικό κράτος και πώς οι Ελληνες οι εκτός ελλαδικού κράτους. Γιατί κάποτε η Ελληνίδα της Αλεξάνδρειας, της Σμύρνης, της Οδησσού, της Τραπεζούντας φορούσε τη μακριά τουαλέτα με την τέλεια άνεση της οποιασδήποτε Ευρωπαίας, ενώ η Ελλαδίτισσα που πρωτόβαλε τέτοιο φόρεμα στο Μπρούκλιν ή στο Σικάγο έμοιαζε αμέσως να μιμείται κάτι ξένο και γι' αυτό να μοιάζει κωμική. Το ίδιο και ο άντρας με το φράκο ή το σμόκιν.

Το μυστικό πρέπει να ήταν ότι οι Ελληλνες οι εκτός ελλαδικού κράτους ένιωθαν περήφανοι για την ελληνικότητά τους, ζούσαν την ελληνικότητα ως πολιτισμική υπεροχή, ως ποιότητα ζωής. Με αυτή τη βιωματική σιγουριά είχαν την αυτονόητη άνεση να προσλαμβάνουν οτιδήποτε καινούργιο που το εύρισκαν ταιριαχτό με τα γούστα τους, να το αφομοιώνουν στον «αέρα» της ευγενικής τους καταγωγής. Αυτή τη στάση πρέπει να υπονοούσε ο Γιάννης Τσαρούχης όταν έλεγε: «Για να είσαι κοσμοπολίτης, πρέπει πρώτα να είσαι Ελληνας».

Η επίσημη ιδεολογία του «εθνικού» κράτους (τόσο στην εκπαίδευση όσο και στην πολιτική πρακτική - στη συγκρότηση των θεσμών και στη λειτουργία τους) ήταν πάντοτε στους αντίποδες της κοσμοπολίτικης αρχοντιάς: Το κράτος προϋπέθετε την Ελλάδα βαλκανική επαρχία της Ευρώπης, που για να εκπολιτιστεί και εκσυγχρονιστεί, όφειλε να μιμηθεί (όχι να προσλάβει) τη Δύση. «Πρόοδος» ήταν η αντιγραφή, ο πιθηκισμός από μειονεξία ή ξιπασιά, που καθηλώνει στον ρόλο του ουραγού, στο ρίσκο της παρωδίας, της καρικατούρας - τον «μπρούκλη» τον γέννησε το ελλαδικό κράτος, όχι η αμερικανική κοινωνία.

Το κακοφορεμένο φράκο συνοδεύτηκε στην κρατική Ελλάδα από δάνειες αντιλήψεις για τη γλώσσα (κοραϊκή «καθαρεύουσα» και ψυχαρική «δημοτική») και από επαχθή δάνεια χρηματικά που κράτησαν τους Ελλαδίτες πάντοτε υποτελείς των «φίλων» και «συμμάχων» τους Ευρωπαίων. Τι σύμπτωση, που ο εκπασοκισμός της ελλαδικής κοινωνίας, τα τελευταία τριάντα επτά χρόνια, αναζωπύρωσε εντυπωσιακά το ίδιο τριπλό σύμπτωμα: Κατάστρεψε, σε βαθμό αναπηρίας, τη νεοελληνική γλώσσα και έκφραση. Προπαγάνδισε την «ανεμελιά» στην αμφίεση βυθίζοντας μεγάλες πληθυσμικές ομάδες σε ενδυματολογική ακαλαισθησία, την πιο επιδεικτική που γνώρισε ποτέ αυτός ο τόπος. Και καταδίκασε το κράτος σε ανήκεστη οικονομική υποτέλεια, για το υπόλοιπο του αιώνα, λόγω εξωφρενικού δανεισμού με τους πιο ταπεινωτικούς όρους.

Συμπέρασμα: Αν υπάρξει ποτέ πολιτική παράταξη με συνεπή και προγραμματικό αντι-πασοκισμό, θα το αντιληφθούμε από τρία σημάδια: Θα έχει πρώτη προτεραιότητα, τη γλώσσα. Η εξωτερική εμφάνιση των μπροστάρηδων θα απηχεί την αρχοντιά της ελληνικής λαϊκής παράδοσης, αυτήν που μεταγγίζεται με το γάλα της μάνας. Και τρίτο, θα συνεγείρει τους Ελληνες σε αγώνα απεξάρτησης από τον πατριδοκτόνο δανεισμό.

Αυτά τα τρία.

πηγη

Διαβάστε περισσότερα »

Δεν υπάρχει…

Έκπληκτη η Κλίντον με τον πίνακα του Παπανδρέου “Ατέρμονο πεδίο-Δελφοί”

Ακούστε διάλογο πρωθυπουργού μιας χώρας που έχει καταρρεύσει με Υπουργό Εξωτερικών των ΗΠΑ! Δεν υπάρχει αυτό το πράγμα. Μας κοροιδεύουν κανονικότατα μπροστά στα μάτια μας!

Μιλάνε για πίνακες, τον στολισμό του γραφείο του πρωθυπουργού, ακόμα και για ποδόσφαιρο!

Έδειξε πάντως, ιδιαίτερο ενδιαφέρον στον πίνακα «Ατέρμονο Πεδίο – Δελφοί», που το είδαμε για πρώτη φορά στην διακαναλική συνέντευξη του Γ. Παπανδρέου και αντικατέστησε τον πίνακα “ΕΛΛΑΣ ΕΥΓΝΩΜΟΝΟΥΣΑ” του Θεοδώρου Βρυζάκη του 1858.Και το “παιντί” απάντησε βεβαίως βεβαίως :  “Κάναμε μια ανακαίνιση εδω μέσα ήταν καταθλιπτικά πριν !!! “ Εεε ! μα βέβαια ,δεν είναι ανεκτό να “βιάζεις” μια χώρα και να την έχεις ζωγραφιά πάνω απ’ το κεφάλι σου να  ευγνωμονεί…….    Διαβάστε παλαιότερο άρθρο μας :  Σας πειράζει 'H Ελλάς ή ευγνωμονούσα' κύριε Παπανδρέου  ; 

 

Μακάρι να ήξερε η Χίλαρι και ο ΓΑΠ και σημαίνουν οι Δελφοί . . .

Διαβάστε περισσότερα »

Έλληνας, καταντάς!

Γράφει ο φίλος  AATON  :

Κάποτε δεν υπήρχε μεγαλύτερη τιμή, απο το να σε ρωτάνε τι είσαι, και να λές εσυ με καμάρι, "Είμαι ΕΛΛΗΝ"
Σήμερα κυρίες και κύριοι, ακούς να λένε κάποιοι που βγάζουν λάθος συνθήματα, το "Έλληνας γεννιέσαι, δεν γίνεσαι"

ΛΑΘΟΣ!!

σήμερα αγαπητέ μου,
"Έλληνας, ούτε γεννιέσαι, ούτε γίνεσαι. 
Έλληνας.. κ α τ α ν τ ά ς.."

Ναι, θεωρείται πλέον πανευρωπαϊκά, μεγάλη κατάντια το να είσαι Έλληνας σήμερα.
Η χώρα των "λαμογιών".
Πολύς κόσμος χρησιμοποιεί την λέξη "λαμόγιο" μα είμαι πολύ σίγουρος πως λίγοι γνωρίζουν τι σημαίνει. Πάμε λοιπόν να την αναλύσουμε, με τις δικές μου φτωχές γνώσεις, κι όποιος κατέχει καλύτερα, μας διαφωτίζει περισσότερο μετά.
Λάμια= πόρνη
Γιός= ..ο γιός της.
Λαμόγιο= Της πουτ@νας ο γιός με απλά λόγια, γι αυτό προσοχή όταν αποκαλείτε κάποιον "λαμόγιο", μην χαλάσετε τίποτε φιλίες χωρίς αιτία.
Οι πόρνες λοιπόν ως γνωστόν, εργάζονται συνήθως σε πορνείο. Τι πιο ταιριαστό λοιπόν για το Ελλαδιστάν, στο να θεωρείται η χώρα των λαμογιών; Γιατί να μην επονομαστεί "Μπουρδελιστάν" ή πιο ευγενικά, "Πορνιστάν"; Μας χαλάει;
Εδώ δεν μας χαλάει που ζούμε σε ένα μπουρδέλο, και μας χαλάει η ταμπέλα που 'χει απ' έξω; Ας σοβαρευτούμε κάποτε και ας δούμε την πραγματικότητα κατάματα.
Πρόκειται για μια επιχείρηση, και όχι για χώρα.
Μια επιχείρηση, όπου τα αφεντικά είναι μια χούφτα νεοβαθύπλουτων που ξέμειναν απο την Τουρκοκρατία μερικοί, και κάποιοι απο την κατοχή του 40, οι οποίοι γαμάν και δέρνουν τους 10. εκατομμύρια περίπου ανόητους και ανίκανους να σκευτούν εργάτες της επιχείρησης.
Κάθε τόσο εμφανίζεται και ένας λαοπλάνος εθνοσωτήρας που παρασύρει τα πλήθη με υποσχέσεις φούμαρα, που τον πηδάει μετά, μαζί με μερικές αεροσυνοδούς, και που ο πανηλίθιος λαός τον πληρώνει πανάκριβα, στήνοντάς του κατόπιν και αδριάντα.
Μια επιχείρηση που δήθεν έδιωξε τον φασίστα και δικτάτορα Παπαδόπουλο, για να κάνει τα χειρότερα κατόπιν, αλλά κάτω απο άλλες επωνυμίες, πιο ..

δημοκρατικές.
Που έδιωξε τον Βασιλιά, για να τα τρώνε εις τριπλούν οι τσάκαλοι της βουλής και οι αυλικοί τους, και που είναι τόσοι, που ο βασιλιάς δεν είχε τόσους, ούτε σε εφτά ζωές.
Μια επιχείρηση που την κυβερνάει η καθ' όλλα αμφισβητούμενη πλέον γεννιά του Πολυτεχνίου, που καπηλεύθηκε τον ηρωϊσμό άλλων, για να αναρριχηθεί στην εξουσία και να ρημάξει τον τόπο, κι ότι απέμεινε.
Το ξύλο όμως το τρώνε πάντα οι χαχόλοι, δηλαδή ο λαός.
Και αυτοί κλέβουν, ρημάζουν, αφανίζουν την χώρα, την εξευτελίζουν σε όλη την πλάση και την καταρακώνουν οικονομικά, χωρίς ποτέ να τρώνε ξύλο απο κανέναν.
Χωρίς ποτέ να πάει φυλακή κανένας τους.
Με το ένα κοράκι να σώζει το άλλο, κι όλα μαζί να τρώνε το πτώμα της πατρίδας και τις σάρκες του λαού της.
Της χώρας του Πλάτωνα και του Αριστοτέλη, να την κάνουν περίγελο σε Γερμανούς και πάσης φύσεως κατακάθια της Ευρώπης, με τις κλεψιές και τις ρεμούλες τους.
Κι εμείς καθόμαστε και τους κοιτάμε απαθείς, σαν ζώα μετά το φαγητό, αναμασώντας την τροφή που μας ταίζουν και την τρώμε ασταμάτητα κι αχόρταγα.
Και που ποτέ δεν λέμε "Φτάνει, χόρτασα δεν θέλω άλλο.. φάτε το εσείς".
Που τους αφήνουμε να βγάζουν βιβλία δήθεν ιστορίας για τα σχολεία, κι όπου την σφαγή της Μικρασιατικής καταστροφής την μετάτρεψαν σε "θανάτους αιφνίδιους απο..συνωστισμό..", αμαυρώνοντας μνήμες και θυσίες σύγχρονων ηρώων.
Και αντί να γυρίσει κάποιος και να τους γιαουρτώσει και να τους στείλει στο διάολο αυτούς που τα έγραψαν, αλλά και αυτούς που τα ενέκριναν, μαλώνουμε για το ποιός θα πάρει το κύπελο και ποιός το τελευταίο βίντεο της Τζούλιας απ' το περίπτερο..
Η παραποίηση της ίδιας μας της ιστορίας, απο εμάς τους ίδιους..
Και μας πονάει δήθεν μετά, που το ίδιο κάνουν και οι Σκοπιανοί; Εδώ μόνοι μας βγάζουμε τα μάτια μας.. μάλλον κάποιοι εκεί πάνω μας τα βγάζουν, κι εμείς τρέχουμε μετά, αόμματοι πλέον, να τους ευχαριστήσουμε που θα πάρουμε νωρίς σύνταξη σαν τυφλοί..
Η σύνταξη θα είναι πολύ πικρή, και θα είναι για πάντα. Κι όχι μόνο για μας, μα και για τα παιδιά μας, τα εγγόνια μας, και τις γεννιές που θα 'ρθουν.
Άραγε τι θα τα πούμε;
Οι παππούδες μας μας έκαναν περήφανους με τις ιστορίες τους και τον ηρωϊσμό τους. Εμείς τι περηφάνεια θα μεταδώσουμε στα δικά μας παιδιά; στα εγγόνια μας;
Τι θα τα πούμε, ότι είμασταν μια γεννιά απο κότες, που λούφαζαν δίχως ντροπή, ενώ γνώριζαν πως τις πήγαιναν για σφαγή;
Σοβαρά; αυτό θα πούμε; Γιατί αυτό είμαστε...
Μην περιμένουμε όμως να μας έχουν σε εκτίμιση κατόπιν τα παιδιά ή τα εγγόνια μας.. Και αν δεν μας φτύσουν στα μούτρα, θα 'ναι γιατί το σάλιο τους θα είναι πολύτιμο.

Και ο λαός αυτός αποχαυνωμένος, αποβλακωμένος,
ξέρει τα πάντα για κάθε σοβαρό ζήτημα της πατρίδας.
Ξέρει για παράδειγμα τα πάντα για το μουντιάλ,
για τονΠαναθηναϊκό η τον Ολυμπιακό,
για το βραχιόλι που έχασε η Βανδή στο καμαρίνι της,
τι μάρκα ήταν η ..σαμπάνια της Τζούλιας..

μα δίχως να γνωρίζει τι του ξημερώνει αύριο..

Μαλάκα Έλληνα, ξύπνα, γαμώ τον ύπνο σου και την απάθειά σου..
Σήκω και δες πώς σε κατάντησαν
και πώς θα σε καταντήσουν ακόμη..

Ξ Υ Π Ν Α !!

Διαβάστε περισσότερα »

Ann Prettifor: Η Ελλάδα έχει τυραννια…

Ann Pettifor
New Economist, Author, “Debtonation – The Coming First World Debt Crisis”
25 Απριλίου ..2010

Η ταπεινωτική παράδοση της οικονομικής αυτονομίας της Ελλάδας, ήρθε ακριβώς την τελευταία Παρασκευή του Απριλίου στις 23. Ο δημοκρατικά εκλεγμένος πρωθυπουργός, Γιώργος Παπανδρέου, μετέφερε στους διορισμένους ανώτερους υπαλλήλους στις Βρυξέλλες και την Ουάσιγκτον, τη δύναμη να καθορίζουν τη φορολογική πολιτική της Ελλάδας. Με άλλα λόγια, τις αποφάσεις για τη φορολογία, και πώς τα φορολογικά έσοδα πρέπει να διανεμηθούν.

Πηγαίνοντας πίσω στην ιστορία και στο 1765, οι Βοστονέζοι όπως ο James Otis και ο Samuel Adams περιέγραψαν “τη φορολογία χωρίς αντιπροσώπευση ως μορφή τυραννίας”.

Σήμερα, ένα έθνος που υπήρξε το λίκνο της δυτικής δημοκρατίας, θα κυβερνηθεί αποτελεσματικά από τους μακρινούς, αόρατους και με ανομολόγητους στόχους,  ανώτερους διορισμένους υπαλλήλους της ΕΕ και του ΔΝΤ.

Όταν οι ηγέτες της Ελλάδας συμφώνησαν το 1992 να υπογράψουν τη Συνθήκη του Μάαστριχτ, και να οργανώσουν μια ενιαία πολιτική για το νόμισμα, στην ουσία, παρέδωσαν τους ισχυρούς μοχλούς για τη δημοκρατική διαχείριση της οικονομίας τους – στους τραπεζίτες της ΕΕ.

Κατ’ αρχάς, παρέδωσαν τη δύναμη να καθορίζεται από την χώρα,  η αξία του ελληνικού νομίσματος καθώς και η συναλλαγματική ισοτιμία. Από την 1η Ιανουαρίου, το 1999, η αξία του ελληνικού νομίσματος καθορίζεται από τους τραπεζίτες και τους σχεδιαστές πολιτικής που βρίσκονται στην Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα (ΕΚΤ) στη Φρανκφούρτη της  Γερμανίας.

Υπήρξαν πλεονεκτήματα στην εισαγωγή ενός πανευρωπαϊκού νομίσματος. Το ενιαίο νόμισμα περιόρισε το κόστος των διασυνοριακών συναλλαγών, έγινε στις ........

χρηματιστικές αγορές περισσότερο ευέλικτο, και επέτρεψε στις μεγαλύτερες τραπεζικές εταιρίες να παρέχουν μια ευρύτερη σειρά τραπεζικών υπηρεσιών στον λαό της Ελλάδας, καθώς επίσης και στην υπόλοιπο της Ευρώπης.

Αλλά κάνοντας το ισοζύγιο, διαπιστώνεται πως ο λαός της Ελλάδας έχει κερδίσει λιγότερα από την ευρωζώνη από ότι οι χρηματοδοτικοί οργανισμοί. Η ΕΕ και η ΕΚΤ έκλεισαν τα μάτια τους στις μεθοδεύσεις των τραπεζών, όπως για παράδειγμα στην  IKB του Ντίσελντορφ, η οποία  παίχτηκε στις ξένες αγορές, συμπεριλαμβανομένων και των  CDOs που πωλήθηκαν από την  Goldman Sachs.

Κάτω από την ομπρέλα  της ΕΚΤ, οι ευρωπαϊκοί τραπεζίτες έγιναν ανεξέλεγκτοι στον δανεισμό, συμπεριλαμβάνων των Ελλήνων τραπεζιτών. Οι τράπεζές τους έγιναν πάρα πολύ ισχυρές για να αποτύχουν.

Ωστόσο, καμιά από τις παραπάνω επιλογές δεν φάνηκε να ενοχλεί,  έως ότου εξερράγη η οικονομική κρίση. Η ΕΚΤ επέλεξε να αναπτύξει για τις ιδιωτικές τράπεζες προγράμματα διάσωσης, με την εγγύηση της, μέσα από πιστώσεις δισεκατομμυρίων Ευρώ.

Στην Ελλάδα τώρα, η παράδοση του ελέγχου της αξίας του νομίσματος στους τραπεζίτες, ως παρενέργεια, είχε την αδυναμία της κυβέρνησης να αναπτύξει την όποια πολιτική προστασίας της εσωτερικής αγοράς με υποτίμηση του νομίσματος όπως γίνονταν στο παρελθόν.

Όπως η  Μεγάλη Βρετανία για παράδειγμα,  που παρέμεινε μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης, αλλά η της οποίας κυβέρνηση επέλεξε σοφά να μην παραδώσει τον έλεγχο της στερλίνας στην ΕΚΤ, και αρνήθηκε να εισέλθει στη ζώνη του ευρώ το 1999,

Έτσι η Μεγάλη Βρετανία όπως και οι  ΗΠΑ απολαμβάνουν τα καλά της αυτονομίας από τις πολιτικές της ευρωζώνης. Και οι δύο έχουν αποκριθεί στη παγκόσμια οικονομική κρίση με την άρνηση τους να επέμβουν καθώς η αξία των νομισμάτων τους έπεσε. Αυτό κατέστησε τις εξαγωγές ανταγωνιστικότερες, και παράλληλα, έθεσε  ένα εμπόδιο στις εισαγωγές.

Κατά συνέπεια και οι ΗΠΑ και η Μεγάλη Βρετανία, ξαναβάζουν  τις οικονομίες τους στη λογική της εξισορρόπησης των.

Όχι όμως και οι Έλληνες. Οι οποίοι  επέλεξαν να υιοθετήσουν οικονομικές πολιτικές τέτοιες που να προσαρμόσουν τη συναλλαγματική ισοτιμία τους, έτσι ώστε να  ταιριάζει καλύτερα  με τις ανάγκες και τις προσδοκίες της γερμανικής οικονομίας, παρά με τον εαυτό τους.

Αλλά ακόμη  χειρότερα και από αυτό. Με την ένταξή της στην ευρωζώνη, η Ελλάδα παρέδωσε την εξουσία της κεντρικής της τράπεζας, να θέτει δηλαδή τα κατάλληλα σε κάθε περίπτωση επιτόκια, προσαρμοσμένα στις εκάστοτε ελληνικές οικονομικές συνθήκες. Και πάλι, αυτή η πολιτική είναι σε πλήρη  αντίθεση με τις επιλογές της Μεγάλη Βρετανίας και των ΗΠΑ, όπου οι κεντρικοί τραπεζίτες διατηρούν την εξουσία να προσδιορίζουν τα επιτόκια των τραπεζών τους, επηρεάζοντας έτσι όλες τις τιμές της οικονομίας.

Για την Ελλάδα οι τιμές του δανεισμού ορίσθηκαν  από την ΕΚΤ στη Φρανκφούρτη σε ένα ποσοστό περισσότερο  κατάλληλο για τη Γερμανία, παρά για την  Ελλάδα, δεδομένου ότι  η Γερμανία θεωρείται ως ατμομηχανή της ευρωπαϊκής οικονομίας.
Με συνέπεια, τα ελληνικά νοικοκυριά και οι επιχειρήσεις να έχουν, για μια δεκαετία, επιτόκια δανεισμού, αρκετά χαμηλά για την ελληνική πραγματικότητα.

Τα χαμηλά επιτόκια ενθάρρυναν στη συνέχεια τον απερίσκεπτο δανεισμό εκ μέρους των ελληνικών τραπεζών, των επιχειρήσεων, των νοικοκυριών και της ελληνικής κυβέρνησης.

Ο απερίσκεπτος δανεισμός, βοηθήθηκε με την ύψωση εμποδίων για μετακινήσεις του κεφαλαίων πέρα από την ευρωζώνη, έτσι ώστε οι  Έλληνες να μπορούν εύκολα να δανειστούν από τις γερμανικές και γαλλικές κλπ τράπεζες.

Συγχρόνως, η ΕΕ έκλεισε τα μάτια της όταν η ελληνική κυβέρνηση εργάστηκε με την  Goldman Sachs για «να καλύψει» τα χρέη του δημόσιου τομέα, και να «μεταμφιέσει» το τεράστιο σε έκταση έλλειμμα της Ελλάδας.

Εφ’ όσον αναπτυσσόταν ο ιδιωτικός τραπεζικός τομέας με αυτές τις ρυθμίσεις, η ΕΚΤ και η ΕΕ καθώς και οι κυβερνήσει όπως της Γερμανίας και της Γαλλίας αγνόησαν τις δραστηριότητές  της Goldman Sacks.

Αλλά δυστυχώς το ιδιωτικό οικονομικό σύστημα των τραπεζών συντρίφτηκε από τη διεθνή κρίση και χτύπησε την Ελλάδα σκληρά. Η κυβερνητική οικονομική διαχείριση ήταν αδύνατη, και μάλιστα  παραπλανητική, ενώ  ως αποτέλεσμα των περιορισμών της ευρωζώνης, έχουμε και το να καταστούν  μη ανταγωνιστικοί οι τομείς τόσο των υπηρεσιών όσο και του κατασκευαστικού κλάδου.

Το δημόσιο χρέος εκτινάχθηκε στα ύψη, και σύντομα η Ελλάδα χρειάστηκε δάνεια για να χρηματοδοτήσει το έλλειμμα. Αυτή η αδυναμία, που συνδυάστηκε με την ανοικτή φύση της ελληνικής οικονομίας, έκανε τη χώρα εύκολο θύμα για τις κερδοσκοπικές επιθέσεις των παιχτών στην παγκόσμια αγορά ομολόγων.

Την τελευταία  Παρασκευή, αντί να αποκηρύξει το χρέος, ο Έλληνας πρωθυπουργός συνθηκολόγησε στις απαιτήσεις των τεχνοκρατών και των κερδοσκόπων και παρέδωσε την Ελλάδα και  την κυριαρχία της κυβέρνησής της στα θέματα οικονομικής πολιτικής, στην ΕΕ και το ΔΝΤ.

Σήμερα η Ελλάδα ζει κάτω από ένα καθεστώς που οι Βοστονέζοι πίσω το 1765 θα είχαν περιγράψει  ως τυραννία. Ενώ έχουν υπάρξει διαμαρτυρίες και ταραχές, δεν είναι σαφές αν τελικά  η Ελλάδα θα έχει το αντίτιμο ενός συμβαλλόμενου μέρους στο πάρτι τσαγιού της Βοστώνης. Ή, όπως οι Βοστονέζοι, οι  Έλληνες θα ενώσουν την φωνή τους με τους Ιρλανδούς, τους Πορτογάλους και τους Ισπανούς  – των οποίων η αυτονομία απειλείται ομοίως – για να παλέψουν για ανεξαρτησία.

Έτσι εμάς μας απομένει να περιμένουμε για να δούμε. Όπως εξάλλου μας διδάσκει η ιστορία, η κατάκτηση της ανεξαρτησίας, δεν είναι μια εύκολη υπόθεση

Δημοσιεύτηκε απο  Πατριωτικό Μέτωπο  στο  Olympia.gr

Διαβάστε περισσότερα »

Κύριοι, ήθελα να 'ξερα, δεν ντρέπεστε;

Βλέπω την πατρίδα μου την δοξασμένη, να την έχουν καταντήσει έρμαιο αναίσχυντων αρπακτικών, ανίκανων πολιτικών, και ανεγκέφαλων ψηφοφόρων.
Αλήθεια, δεν ντρέπονται οι μέν να ρίχνουν τα βάρη στους δε; Να διασπούν ακόμη και τις ώρες αυτές τις δύσκολες τον χιλιοταλαιπωρημένο αυτό λαό, πού τόσο πολύ έχουν ντροπιάσει παγκοσμίως με την ανικανότητά τους;
Ποιός απο αυτούς μπορεί να πεί δίχως να κοκκινίσει και δίχως ντροπή αν όντως έχει έστω και για δείγμα αίσθημα ευθύνης απέναντι στην πατρίδα και τον λαό, πως η παράταξή του, όποια κι αν είναι αυτή, δεν έβλαψε την χώρα και τους πολίτες της στο ελλάχιστο;
Λίγη ντροπή ας είχαν, λίγη ντροπή μονάχα, δεν ήθελα τίποτε άλλο..
Παινευόμασταν ως τα χτές όλοι εμείς που ζούμε στο εξωτερικό, όταν μας ρωτούσαν απο πού καταγόμαστε. Είμαι Έλληνας!! λέγαμε όλοι με καμάρι.
Σήμερα σκύβουμε το κεφάλι, και προσπερνάμε, μην τυχόν και μας ρωτήσουν.
Πονάμε κάθε φορά που μας λένε, "η χώρα σας πάει για φούντο, εσείς τι λέτε;"
Τι να πούμε..μαλακίες να λέμε;
Δώστε μας μια καλή δικαιολογία να πούμε εσείς που κυβερνάτε, πείτε μας καμιά καλή απάντηση, γεμάτη "εξυπνάδα" και στόμφο, απ' αυτές που τόσο εύκολα έχουμε πάντα στα χείλη εμείς οι Έλληνες.. Δώστε μας ακόμη ένα δείγμα της "μαγκιάς" σας..
Πάει η περηφάνεια μας κύριοι.
Την πήρατε σβάρνα κάποιοι απατεώνες που ξέρατε ποιές θέσεις να πιάσετε για να τα κονομήσετε.
Την πήρατε σβάρνα κάποιοι πολιτικοί, που όχι μόνο δεν άξιζε να είστε πολιτικοί, μα ορισμένοι έπρεπε να πάτε φυλακή ισόβια.
Κι όμως, εσείς έχετε βολέψει τη θέση σας με βουλευτικές ασυλίες.
Εσύ κι εγώ δόλιε Ζιμπαμπουίνε θα είμαστε πάντα οι κατάδικοι κι οι έγκλειστοι, ως και για ψύλλου πήδημα. Αυτούς δεν τους πιάνει νόμος. Είναι υπεράνω του νόμου. Βλέπεις, αυτοί τον κατασκευάζουν, και πάντοτε κομμένο και ραμμένο στα μέτρα τα δικά τους. Εμείς θα είμαστε μια ζωή στην αποκάτω, οι προδωμένοι.
Εσυ, εγώ, και το Ελλαδιστάν..
Κρίμα!

Πηγή :  Α ! μπε μπα Blog  Το Μπινελικοδρόμιο..

Διαβάστε περισσότερα »

Το κατά Χαζών (απόκρυφον) Ευαγγέλιον !

Τω καιρώ εκείνω εγένετο της εκδιδομένης το κιγκλίδωμα εις την ιεράν και ένδοξον γην της Ελλαδισταάν. Από τας εποχάς του εκλιπόντος πατρός του άρχοντος Γαπώδη όπου ο λαός το έριξε στο σορολόπ παρατήσας την παραγωγήν και ξεκοκαλίζων τα δανεικά, έρευσεν ύδωρ αρκετόν εις την πορείαν του υπερηφάνου και περιουσίου λαού.

Ούτως ειπείν όλα έγιναν μπάχαλο αφού άπαντες εις την ιεράν γην έναν και μόνον λόγο ακολουθούσαν πια πιστά εως θανάτου: Την ιεράν επιταγήν του πατρός του άρχοντος που έγινε σημαία και πιστις ιερά , την περίφημον σκέψιν «φάτε τα όλα κι ας λείπει το τσοβόλα». Η κατάστασις εκτραχύνθει επικινδύνως και οι άρχοντες την εκμεταλλεύτηκαν δια να αποδείξουν παγκοσμίως την δύναμιν των.

Φοβηθέντες την θεωρίαν του χάους και αφού επί άρχοντος Κινέζου τα μάζεψαν όλα με τα χρηματιστήρια, ύστερα είπαν να τα διαλύσουν όλα επί άρχοντος Μπουχεσώδη. Ο ιερός λαός όμως δεν καταλάβαινε από αυτά και έκανε λυσσαλέα αντίσταση κατά των κατακτητών βαρβάρων και αλλόθρησκων.

Τότε οι κατακτηταί χεσμένοι πατοκόρφως εσυσκεύθησαν δια να λάβουν αποφάσεις σοβαράς. Εις εξ αυτών ο ….

μαύρος ο αράπης ο νταμ ταμ ταμ, συνέλαβε την ιδέαν δια να μην αντιδρά ο λαός να τον κάνουν εξουσίαν. Έτσι με συνοπτικάς διαδικασίας ο άρχων Γαπώδης, υιός εκλεκτός του πατρός, ανέλαβε τας τύχας του ιερού λαού. Κατόπιν τούτου αφού και ο λαός είναι εις την εξουσίαν όλα θα είναι μια χαρά καμωμένα εσκέφθησαν και θα τα αρπάξουμε όλα.

«Αμ δε», ανεφώνησεν ό λαός που θα ξεχάσουμε εμείς τα καλά και τα ωραία μας, «τι μας λέτε, ρε παπάρες».

Έσκασαν από το κακό τους οι άρχοντες και φώναξαν τον άρχοντα Γαπώδη δια εντολάς: το και το μεγάλε, φράγκο δεν υπάρχει ούτε σάλιο πες τους, τέλος η καλοπέραση αν δεν πάρετε μέτρα.

Επιστρέψας ο άρχων με δάκρυα στα μάτια ενημέρωσε τον συγκυβερνώντα λαόν δια το τραγικόν της θέσεως που ήταν. Ο συγκυβερνήτης χέστηκε και έβαλε τα γέλια. Ο άρχων αποκαράφλιασε εντελώς και αγωνιών έτρεξε να ενημερώσει διότι δεν είναι να παίζεις τώρα και να χάνεις το αρχοντιλίκι που απέκτησες.

Τραβώντες τα μαλλιά των οπισθίων τους οι άρχοντες εκέκραξαν : «κόψτα όλα, ρε μάπα. και μισθούς και δουλειές, πάρτους το σκάλπ».

Φοβηθείς ο άρχων άρχισε με τους σφογγοκωλάριους να εφαρμόζει τα μέτρα και να τρομάζει τον συγκυβερνήτη λαόν. Αφού το παρατράβηξαν το σχοινί, οι άρχοντες του πέταξαν και κάτι ψιλά για τον κόπο του. Ό άρχων και οι σφογγοκωλάριοι επανηγύρισαν τας επιτυχίας μετά το ξεφτιλίκι.

Οι μοναδικοί που συνέχισαν τους κλαυθμούς και τα «ανάθεμά σε κερατά παπατζή» ήτο ελάχιστοι μικροεπαγγελματίες και συνταξιούχοι. Αυτοί ούτως ή άλλως ποτέ δεν θα εγένοντο συγκυβερνήτες.

Πηγή :   Simple Man

Διαβάστε περισσότερα »