Η γενεσις των Ελληνων

Στα αποσπάσματα που ακολουθούν, ο Πίνδαρος και ο Απολλόδωρος αποκωδικοποιούν την αναγέννηση της Ελληνικής φυλής, μετά την κάθαρση που προκλήθηκε από τον μεγάλο κατακλυσμό. Ο Δευκαλίων αφού ταξίδεψε εννέα ολόκληρα μερόνυχτα μέσα εις την θάλασσα, προσέκρουσε εις τον Παρνασσόν. Έκει, αφού σταμάτησαν οι βροχές, βγαίνοντας έξω θυσιάζει εις τον Φίξιον Δία.
Ο Ζεύς έστειλε τον Ερμή σ’ αυτόν και τον παρακίνησε να διαλέξει ότι θέλει. Αυτός διάλεξε να δημιουργηθούν σ’ αυτόν τον τόπο άνθρωποι. Και αφού διέταξε ο Ζεύς να σηκώσει λίθους και να τους ρίξει πάνω από το κεφάλι του, αυτούς που έρριπτε ο Δευκαλίων γίνονταν άνδρες και αυτούς που έρριπτε η Πύρρα γίνονταν γυναίκες. Απ’ όπου ονομάστηκαν μεταφορικά και λαοί από το Λάος που σημαίνει λίθος (Απολλόδωρος, Βιβλιοθήκη, 1, 48, 10).

Το ίδιο γεγονός μας εξιστορεί και ο Πίνδαρος: Φέρνεις εις την πόλιν την γλώσσα της Πρωτογένειας, δία να κατέβουν η Πύρρα και ο Δευκαλίων εις τον Παρνασσόν, όπου με την βούλησιν τον υψηλοβρόντου Διός έκτισαν πρώτα ιερόν, και χωρίς λίθους έκτισαν λίθινον γόνον από το ίδιο έθνος· και οι γόνοι ονομάστηκαν λαοί (Πίνδαρος, Ολυμπία, 9, 42).
Ο Ζεύς και ο Ερμής δημιουργούν στην κορυφή του Παρνασσού τους πρώτους ανθρώπους,
προσφέροντας και πάλι τον δικό τους γόνο. Η Πύρρα και ο Δευκαλίων διασώζονται διότι ήταν αμόλυντοι και καθαροί. Όταν το σκάφος τους προσάραξε στην κορυφή του Παρνασσού, ο Ζεύς τους πρόσταξε να ρίξουν λίθους, χτίζοντας λίθινους γόνους από το δικό τους έθνος.
Το όνομα Δευκαλίων φανερώνει τον κάλλιστο άνδρα του Διός, ενώ το όνομα Πύρρα, φανερώνει το πύρινο ηλιακό σπέρμα, τον νέο γόνο που θα φιλοξενήσει στα σπλάχνα της η πρώτη γυναίκα δια να επέλθουν τα νέα ελληνικά φύλλα.
Ο Απολλόδωρος συνεχίζει την αφήγηση του, εξιστορώντας την καταγωγή των ελληνικών φύλων και καταρρίπτοντας τις σιωνιστικές θεωρίες περί καταγωγής των Ελλήνων από την ανύπαρκτη ινδοευρωπαϊκή φυλή. περί καθόδου των Δωριέων κ.λ.π
Το πρώτο παιδί που έρχεται στο φως από τα σπλάχνα της Πυρράς, μετά την γονιδιακή παρέμβαση του ιδίου του Διός. είναι ο ‘Έλλην, 9.500 χρόνια πριν από την Έλευση του Ιησού Χριστού στην γη. Από τον Δευκαλίωνα και την Πύρρα γεννιούνται παιδιά, πρώτον εκ των οποίων ήταν ο Έλλην, δια τον οποίον λένε ότι γεννήθηκε από τον Δία, δεύτερος ο Αμφικτύων ο οποίος βασίλευσε μαζί με τον Κραναό εις την Αττική και είχε κόρη την Πρωτογένεια.
Απ’ αυτήν και τον Δία γεννήθηκε ο Αέθλιος. Από τον Έλληνα και την νύμφη Ορσηίδα γεννήθηκε ο Δούρος, ο Ξούθος και ο Αίολος. Αυτός λοιπόν ο Έλλην, από τον εαυτόν του ονόμασε Έλληνες αυτούς που ονομάζονται γραικοί και εις τα παιδιά του διαμοίρασε την χωράν και ο Ξούθος παίρνοντας την Πελοπόννησο, από την Κρέουσα την κόρη τον Ερεχθέα, γέννησε τον Αχαιό και τον Ίωνα, από τους οποίους ονομάζονται οι Αχαιοί και οι Ίωνες, ο Δώρος δε παίρνοντας την χωράν πέραν από την Πελοπόννησο, από τον εαυτόν τον ονόμασε τους κατοίκους Δωριείς, ο δε Αίολος βασιλεύοντας εις τους τόπους γύρω από την Θεσσαλία, τους κατοίκους ονόμασε Αιολείς. (Απολλόδωρος, Βιβλιοθήκη, 1, 49, 1 )
Αυτή είναι η γενεαλογία της ελληνικής φυλής, αυτή είναι η αγαθογονία που συντελείται στην κορυφή του Παρνασσού αμέσως μετά τον μεγάλο κατακλυσμό. Είναι η περίοδος που εμφανίζονται στο προσκήνιο της ιστορίας, οι Αιολείς, οι Δωριείς, οι Ίωνες. οι Αχαιοί, οι Θεσσαλοί, οι Μακεδόνες και οι Κρήτες.
Εγγονός του Λώρου, του υιού του Δευκαλίωνος, είναι ο Αστερίας ο οποίος βασίλευσε στην Κρήτη. Σύμφωνα με τον μύθο, ο Ζεύς υπό μορφή πάλλευκου ταύρου, απήγαγε την Ευρώπη και μεταφέροντας την στην πλάτη του έφθασε στην Κρήτη. Εκεί την κατέστησε μητέρα του Μίνωος, του Ραδαμάνθεως και του Σαρπηδόνος και κατόπιν την νύμφευσε με τον βασιλέα της νήσου Αστέρια, που ήταν τρισέγγονος του Δευκαλίωνος. Ο υιός που γεννήθηκε από τον Μίνωα ονομάστηκε και πάλι Δευκαλίων. Η λέξη Μίνωα, με αφομοίωση του (α) εις (ε), μετατρέπεται σε Μι- νώε. Η λέξη νώε προέρχεται από το νωί, που είναι ποιητικός τύπος του νω, και κατά την αττική-ιωνική διάλεκτο σημαίνει, εμείς οι δύο. Νώι δέ χαζώμεσθα, Διός δ’ άλεώμεθα μηνιν. Και εμείς οι δύο (ο Αρης και η Αθηνά) να φύγουμε, του Διός η οργή μην μας πλακώσει. (Ιλιάς, 5, 34)
ΜΙΝΩΑΣ: Υιός του Δία και της Ευρώπης. Αδελφός του Ραδαμάνθυ και του Σαρπηδόνα. Διαδέχτηκε τον βασιλιά της Κρήτης τον Αστερίωνα. Απέκτησε μεγάλη φήμη σαν σοφός βασιλιάς, δίκαιος και για την επιβολή των νόμων που παρελάμβανε (κάθε 9 χρόνια στο βουνό Ίδη) από τον ίδιο τον Δία.
ΕΡΙΧΘΟΝΙΟΣ: Γεννήθηκε από το σπέρμα του Ήφαιστου που έπεσε πάνω στον μηρό της Αθηνάς η οποία το σκούπισε με τα μαλλιά της και μετά το το έριξε στην γη, από την οποία σε κανονικό χρονικό διάστημα βγήκε ο Εριχθόνιος.
ΜΑΚΕΔΝΟΣ: (γενάρχης των Μακεδόνων. Μακεδνός= ευμήκης, ψηλός, μακρής) Υιός του Διός και της Αιθρίας, κόρης του Δευκαλίωνος.
ΕΛΛΗΝΑΣ: Υιός του Δευκαλίωνα και της Πύρρας. Είχε τρεις υιούς, τον Αίολο, τον Δώρο και τον Ξούθο.
ΚΕΚΡΟΠΑΣ: Υιός της Γαίας. Ο πρώτος αυτόχθων βασιλιάς της Αττικής, ήρωας και πρόγονος των Αθηναίων.
ΩΓΥΓΟΣ (ή ΩΓΥΓΗΣ): Ο πρώτος βασιλιάς και πατέρας της ανθρωπότητας. Στα χρόνια του έγινε ο πρώτος μεγάλος κατακλυσμός που φέρει το όνομά του.
ΠΕΛΑΣΓΟΣ: (Ο γενάρχης των Πελασγών, του αρχαιότερου λαού της Ελλάδας) Κατά μία παράδοση είναι υιός του Δία και της Νιόβης, πρώτος βασιλιάς της Αρκαδίας, κατά μία άλλη είναι βασιλιάς του Αργους και κατά την τρίτη υιός του Ποσειδώνα, αδελφός του Αχαιού και του Φθίου. Ο Πελασγός κατά τον Αρκαδικό μύθο που αναφέρει ο Απολλώνιος ο Ρόδιος “ανεδύθη από την γη” και έγινε γενάρχης των ανθρώπων “πριν από την εμφάνιση της Σελήνης”. Γι’ αυτό οι Αρκάδες εθεωρούντο “Προσέληνοι” ή Προσεληναίοι*
ΑΙΓΥΠΤΟΣ: Υιός του Βήλου και της Αγχινόης. Δίδυμος αδελφός του Δαναού και ενώ ο αδελφός του πήρε στο μερίδιό του την Λιβύη, αυτός πήρε την Αίγυπτο.
*Σύμφωνα με ορισμένες εκτιμήσεις, βάσει των αστρονομικών δεδομένων που αναφέρει ο Νόνος (Α 176-197, Β654-659), η Σελήνη έγινε δορυφόρος της γης το 26.147 π.Χ..
Πηγή: Δίοδος  μέσω  Αβέρωφ , διαδυκτιακό πειρατικό !

Διαβάστε περισσότερα »

Λυκόφως... και η απόδραση στο φώς ! !

Με το 65% του εκλογικού σώματος να εναντιώνεται στην νεκρόκασα της Ελλάδας που λέγεται Μνημόνιο πρέπει να ενταθούν οι προσπάθειες να ολοκληρωθεί η έξοδος από αυτό . Η αποβολή του ΔΝΤ είναι εθνικός στόχος. Η εισβολή του σε κάθε χώρα έχει αποτελέσματα πολέμου χωρίς βόμβες.

Όμως η προσπάθεια ανόρθωσης της χώρας είναι ο μεγαλύτερος στόχος . Η ταχεία αναδιάρθωση της χώρας με τεχνικούς όρους πρέπει να ξεκινήσει αμέσως. Ούτε ξένους επιτρόπους χρειαζόμαστε , ούτε θεόσταλτους σωτήρες . Η κοινή λογική και μερικές φυλακίσεις για παραδειγματισμό είναι αρκετές για ξεκίνημα .
Μεγάλες τομές όπως η αναθεώρηση του Συντάγματος είναι επιβεβλημένες , η εξασφάλιση του Δημόσιου χαρακτήρα βασικών υποδομών όπως το νερό και η συνταγματική κατοχύρωση του δημόσιου χαρακτήρα τους . To ίδιο για τα δημόσια δίκτυα , προς αποφυγή παρεξηγήσεων εννοώ αποκλειστικά τα καλώδια του ρεύματος , τις γραμμές του σιδηροδρόμου , τα εθνικά οδικά δίκτυα και τις βασικές τηλεφωνικές υποδομές . Το μέγεθος του Δημόσιου τομέα πρέπει να οριστεί Συνταγματικά το ίδιο και το μέγιστο ύψος του Δημόσιου και ιδιωτικού χρέους .
Όμως η βελτίωση της ανταγωνιστικότητας και η πάταξη της διαφθοράς θα απελευθερώσουν πραγματικά την χώρα από την μέγγενη των τοκογλύφων . Δεν μπορεί μια χώρα που είναι τρικοστή στην παγκόσμια κατάταξη με βάση το ΑΕΠ να είναι στην ενενηκοστή θέση της ανταγωνιστικότητας και της διαφθοράς . Αυτά από μόνα τους εκτός από τεράστια ντροπή είναι και οι βάσεις μελλοντικής εξαθλίωσης.
Δουλειά , θέληση και πατριωτισμός χρειάζεται . Ούτε μεσσίες , ούτε χαρισματικοί ηγέτες είναι απαραίτητοι. Χορτάσαμε από τούτους σαράντα χρόνια τώρα. Ας διεκδικήσουμε το αυτονόητο που είναι μια ευνομούμενη πολιτεία , αξιοκρατίας και δικαιοσύνης .
Είμαστε στη ζώνη του λυκόφωτος το σκοτάδι δεν έφυγε ακόμα . Θέλει μεγάλη προσπάθεια ακόμα να αποδράσουμε στο φώς . Ας έχουμε τα μάτια ανοικτά και τις αισθήσεις σε εγρήγορση μπρός στους νέους "μεσσίες".
Γεωργιάδης Ανέστης
paragoume.wordpress.com

Διαβάστε περισσότερα »

Ο “Διαυγής Θυμός” των Ελλήνων…!

Δημοσιεύτηκε στη Liberation, στις 20/02/2012

Όχι, αυτό που συμβαίνει στην Ελλάδα, αν και δραματικό, δεν είναι μια καταστροφή. Είναι επίσης μια ευκαιρία. Γιατί η δύναμη του χρήματος έχει, για πρώτη φορά, υπερβεί με ένταση το ρυθμό της μέχρι τότε σταδιακής, σχολαστικής και προσεκτικά οργανωμένης καταστροφής του δημόσιου συμφέροντος και της ανθρώπινης αξιοπρέπειας. Και σε μια χώρα τόσο διάσημη για τη φιλοσοφία της ζωής, στον αντίποδα του αγγλοσαξονικού μοντέλου, και διάσημη για την ακούραστη αντίσταση που έχει φέρει στις πολλαπλές μορφές καταπίεσης που προσπάθησαν να τη χαλιναγωγήσουν.

Ο Έλληνας δεν χορεύει και δε θα χορέψει ποτέ στο ένα πόδι, ούτε θα σκύψει δουλικά, ανεξάρτητα από τα καθεστώτα που θέλουν να του επιβάλλουν. Χορεύει με τα χέρια του, σαν να θέλει να πετάξει προς τα αστέρια. Γράφει στους τοίχους αυτό που θα του άρεσε να διαβάσει κάπου αλλού. Καίει μια τράπεζα όταν δεν του αφήνουν πλέον την πολυτέλεια να ψήσει στην παραδοσιακή του ψησταριά. Ο Έλληνας είναι τόσο ζωντανός, όσο η ιδεολογία της απειλής θανάσιμη. Και ο Έλληνας αν και χτυπημένος μέχρι θανάτου, στο τέλος πάντα σηκώνεται.

Ναι, η Ευρώπη της οικονομίας ήθελε να δημιουργήσει ένα παράδειγμα. Αλλά μες τον εκνευρισμό της να χτυπήσει τη χώρα που φαινόταν η πιο αδύναμη στη ευρωζώνη, μέσα στην υπερβολική της βία, η μάσκα της έπεσε. Είναι τώρα περισσότερο από ποτέ, η ώρα να καταδείξουμε το αληθινό της πρόσωπο: αυτό του ολοκληρωτισμού. Γιατί πρόκειται πραγματικά περί αυτού. Και υπάρχει μόνο μία απάντηση στον ολοκληρωτισμό: ο αγώνας, επίμονος και ανυποχώρητος, μέχρι τη μάχη, αν χρειαστεί, καθώς διακυβεύεται η ίδια η ύπαρξη. Έχουμε έναν κόσμο, μια ζωή, και αξίες να υπερασπιστούμε. Παντού στους δρόμους, είναι τα αδέλφια μας, οι αδελφές μας, τα παιδιά μας, οι γονείς μας, οι οποίοι έχουν πληγεί μπροστά στα μάτια μας, ακόμα και αν είναι μακριά. Πεινάμε, κρυώνουμε και πονάμε μαζί τους. Όλα τα χτυπήματα που δέχονται μας τραυματίζουν εξίσου. Κάθε παιδί στην Ελλάδα που λιποθυμά στο σχολείο του, μας καλεί στην αγανάκτηση και στην εξέγερση.

Για τους Έλληνες, είναι καιρός να πούνε όχι, και, για όλους εμάς, ήρθε ο καιρός να τους υποστηρίξουμε. Επειδή ο ελληνικός λαός σήμερα ηγείται της μάχης κατά του οικονομικού ολοκληρωτισμού, που καταστρέφει παντού τη δημόσια περιουσία, απειλεί την καθημερινή επιβίωση, διαδίδει την απόγνωση, το φόβο και την αποχαύνωση μέσα από έναν πόλεμο όλων εναντίον όλων.

Πέρα από έναν συναισθηματικό θυμό που εκτονώνεται με την καταστροφή των συμβόλων της καταπίεσης, αναπτύσσει έναν διαυγή θυμό, των αγωνιστών που αρνούνται να στερηθούν την ίδια τους τη ζωή προς όφελος της τραπεζικής μαφίας και της λογικής της, αυτής του “τρελού χρήματος”. Με τις συνελεύσεις της άμεσης δημοκρατίας, το κίνημα της πολιτικής ανυπακοής, το κίνημα “Δεν πληρώνω” και τις πρώτες εμπειρίες της αυτοδιαχείρισης, μια νέα Ελλάδα αναδύεται αυτή τη στιγμή, που απορρίπτει την τυραννία της αγοράς για λογαριασμό των ανθρώπων. Δεν γνωρίζουμε πόσο καιρό θα πάρει για τους ανθρώπους να ελευθερωθούν από την εθελοντική δουλεία τους, αλλά είναι βέβαιο ότι, αντιμετωπίζοντας τη γελοιότητα της πελατειακής πολιτικής, των διεφθαρμένων δημοκρατιών, τον τραγελαφικό κυνισμό του κράτους των banksters (τραπεζική μαφία), θα έχουμε μόνο την επιλογή -ενάντια σε κάθε εκβιασμό- να διαχειριστούμε τις υποθέσεις μας εμείς οι ίδιοι.

Η Ελλάδα είναι το παρελθόν μας.

Είναι επίσης το μέλλον μας.

Ανακαλύψτε το  ξανά μαζί της!

Το 2012 ας γίνουμε όλοι Έλληνες!

                                                                                                                Μετάφραση: Δ.Κ.

Κείμενο των Ραούλ Βανεγκέμ και Γιάννη Γιουλούντα που δημοσιεύτηκε στη Liberation, στις 20/02/2012

Διαβάστε περισσότερα »

«Mπορείς να βγάλεις τον Έλληνα από την Ελλάδα, αλλά όχι την Ελλάδα από τον Έλληνα»

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ
Η Ελένη Δημαρά είναι στην πρωτοπορία της ιατρικής επιστήμης στον Καναδά. Η διδακτορική της διατριβή ήταν ένα μεγάλο βήμα στην κατανόηση και την θεραπεία του ρετινοβλαστώματος. Μία σπάνια πάθηση που εμφανίζεται στα μικρά παιδιά που οδηγεί στην τύφλωση και τον θάνατο. Τώρα πλέον μπορεί να διαγνωστεί και να θεραπευθεί, αφού η ελληνίδα γιατρός έβαλε ένα μεγάλο λίθο στην θεραπεία αυτού του καρκίνου. Έχει βραβευθεί με το Canada's Rising Stars in Global Health και επίσης είναι στη λίστα 40under 40 του Greek America Foundation.


H Ελένη Δημαρά είναι Σπαρτιάτισσα με τα όλα της. Μπορεί να ζεί στο Τορόντο, μπορεί να ταξιδεύει συχνά στην Κένυα για να βοηθήσει τα μικρά παιδιά, αλλά η Ελλάδα είναι πάντα στην ψυχή της. Στο timeline του facebook δεσπόζει ο Λεωνίδας. «Mπορείς να βγάλεις τον Έλληνα από την Ελλάδα, αλλά όχι την Ελλάδα από τον Έλληνα» δηλώνει στο 5dnews. Διαβάστε όλη τη συνέντευξη:

-Καναδάς , Κένυα , Ελλάδα. Και τις τρεις  χώρες τις ζεις και τις αγαπάς. Περιέγραψε μας για ποιόν ξεχωριστό λόγο αγαπάς κάθε μία από αυτές…
Στον Καναδά γεννήθηκα, μεγάλωσα, σπούδασα και ζω. Είναι μια χώρα που δίνει στους πολίτες της την ελευθερία να κάνουν και να γίνουν οτιδήποτε θέλουν. Γιορτάζει τις διαφορές ανάμεσα των πολιτών της, και δεν κάνει διακρίσεις.
Η Ελλάδα είναι μέσα στο DNA μου. Mπορείς να βγάλεις τον Έλληνα από την Ελλάδα, αλλά όχι την Ελλάδα από τον Έλληνα. Είμαστε ένας λαός με τεράστιο πλούτο που δεν μετριέται οικονομικά, αλλά με τον πολιτισμό, την παράδοση, την οικογένεια, την πίστη, τη σοφία, τη γεωγραφία, την ιστορία ...
Η Κένυα, να σου πω την αλήθεια, μου θυμίζει Ελλάδα, γιατί είναι μια φιλόξενη χώρα της οποίας το ανθρώπινο δυναμικό έχει τεράστιες δυνατότητες, όμως ο κόσμος την βλέπει σαν μια χώρα που χρειάζεται βοήθεια. Η αλήθεια είναι όμως, ότι μόνο οι πολίτες της χώρας ξέρουν καλά τι χρειάζεται για πρόοδο.

-Είπες όχι στο MIT. Δεν είναι μία εύκολη άρνηση. Οι περισσότεροι θα έλεγαν «ΝΑΙ». Εσύ γιατί είπες «ΟΧΙ»;
Όλοι έχουν κολλήσει σε αυτό το μικρό γεγονός στην ζωή μου, μόνο και μόνο επειδή  είναι το «μεγάλο και επίσημο» ΜΙΤ. Η αλήθεια όμως είναι ότι δεν είπα όχι στο ΜΙΤ, αλλά είπα όχι σε μια πρόσκληση του ΜΙΤ να κάνω μια δουλειά που δεν με τραβούσε (instructor position, no research). Είμαι σίγουρη ότι για εμένα, έκανα την σωστή επιλογή, γιατί η δουλειά που διάλεξα αργότερα στο Τορόντο, με έφερε σε αυτή τη θέση που είμαι τώρα (Αssistant professor, global health and genetic research AND teaching, etc) και μου αρέσει.

- Η διδακτορική σου διατριβή γέμισε το κενό που υπήρχε στην  γνώση για το ρετινοβλάστωμα τα τελευταία 25 χρόνια  . Αν δεν κάνω λάθος έχει αναφερθεί σε περισσότερες από 50 μελέτες που έγιναν στη συνέχεια και έγινε αφορμή να παρακινηθούν και άλλες ομάδες ερευνητών . Φαντάζομαι νοιώθεις υπερήφανη . Το μυστικό ποιο ήταν για την επιτυχημένη διατριβή σου;
Κανένα μυστικό, απλώς έτυχε να είμαι στη κατάλληλη θέση την κατάλληλη στιγμή. Βρισκόμαστε σε μια εποχή της γενετικής έρευνας που μας επιτρέπει να κάνουμε πολλά πράγματα που δεν ήταν δυνατόν τα προηγούμενα χρόνια. Με τη σωστή καθοδήγηση και συμβουλή κατά τη διάρκεια του διδακτορικού μου, και με λίγη τύχη να αποκτήσω τα σπάνια δείγματα όγκων που χρειαζόμουν, βγήκε το έργο αυτό.

-Το ρετινοβλάστωμα είναι θεραπεύσιμο πλέον. Μπορείς να περιγράψεις τα συναισθήματά σου όταν βλέπεις ένα μικρό παιδί να έχει θεραπευθεί;
Χαρά, απλή χαρά.

-Η εθελοντική σου συμμετοχή στο πρόγραμμα της Κένυας είναι μία υπερπροσπάθεια για σένα. Έχει προσωπικό κόστος.  Ομως συμμετέχεις με επιμονή. Γιατί;
Γιατί είναι ένα έργο με πολύ μεγάλη  σημασία. Είναι και πείραμα - μπορούμε να πετύχουμε αύξηση των ποσοστών επιβίωσης σε περιβάλλον με έλλειψη πόρων. Ο κόσμος όλο και περισσότερο ενδιαφέρεται για θέματα της παγκόσμιας ανάπτυξης, αλλά γίνεται ολοένα και πιο σαφές ότι σπαταλάμε πόρους και δεν μαθαίνουμε ποια είναι τα λάθη μας και ποιες οι επιτυχίες χρησιμοποιώντας ένα οργανωμένο, επιστημονικό τρόπο. Το πρόγραμμα στην Κένυα έχει τη δυνατότητα να είναι μια πραγματική επιτυχία στο χώρο της υγείας σε παγκόσμια κλίμακα, επειδή σχεδιάστηκε και τέθηκε σε εφαρμογή από την ιατρική κοινότητα της Κένυας, με λίγη συμβολή και υποστήριξη από συνεργάτες από τον Καναδά και την Αγγλια.

-Στα 32 σου χρόνια έχεις βραβευθεί με το Canada's Rising Stars in Global Health. Ποιο είναι το επόμενο βήμα σου στον επιστημονικό χώρο; Τι σχεδιάζεις, ποιοι είναι οι στόχοι σου οι επιστημονικοί;
Το βραβείο αυτό είναι πραγματικά φανταστικό, και υποστηρίζει μία από τις πρωτοβουλίες του προγράμματος της Κένυας, το να αναπτύξουμε ένα εργαστήριο παθολογίας του καρκίνου. Είναι μια δοκιμή - εάν τα αποτελέσματα μας είναι καλά κατά τη διάρκεια των πρώτων 18 μηνών, μπορεί να προχωρήσουμε στην δεύτερη φάση, με βραβείο 1 εκατομμυρίου δολαρίων για την επέκταση του εργαστηρίου να εξυπηρετεί ένα ευρύτερο φάσμα ασθενών.

- Παρακολουθείς τα πάντα γύρω από την Ελλάδα. Twittάρεις  συνέχεια για τις εξελίξεις. Τα θετικά και τα αρνητικά. Πως βλέπεις την κατάσταση στην Ελλάδα;
Δεν μπορώ να πω πολλά για την κατάσταση στην Ελλάδα, γιατί δεν την ζω προσωπικά αυτή τη στιγμή. Αυτό που ξέρω όμως είναι ότι οι Έλληνες έχουν τη σοφία, το πάθος, και την ευφυΐα να βρουν λύση, και σαν Ελληνίδα είμαι έτοιμη να βοηθήσω με όποιον τρόπο μπορώ.

-Φαντάζομαι οι καναδοί φίλοι και συνάδελφοί σε ρωτάνε για την  Ελλάδα. Τι τους λες; Πως τους εξηγείς γιατί έφτασαν τα πράγματα σε αυτή την κατάσταση;
Τους λέω να μην κρίνουν γιατί μια τέτοια κατάσταση μπορεί να μας βρει και εδώ στον Καναδά μια μέρα, ο Θεός μόνο ξέρει! Ο κόσμος εδώ μόνο βλέπει τα προβλήματα και τις ταραχές που δείχνουν οι ειδήσεις. Αυτό που προσπαθώ να κάνω είναι να μοιράζω τα καλά νέα που βγαίνουν από την πατρίδα μας - σαν το “UP Greece Tourism”, το “Μπορούμε”, το “Γίνεται” - γιατί είναι πολλά.

-Τελικά τι είναι Ελλάδα για σένα;
Πατρίδα, γνώση, οικογένεια, χαρά και αγάπη.

5DNews

Διαβάστε περισσότερα »

ΥΠΕΡ ΒΩΜΩΝ ΚΑΙ ΕΣΤΙΩΝ!

Θεά Γη, των μακαρίων μητέρα και των θνητών ανθρώπων
Πανθρέπτειρα, πανδότρια, τελεσφόρα, πανκαταλύτρα,
Αυξητική, καρποφόρα, που σε καλές εποχές αφθονείς,
Έδρα του αθάνατου κόσμου, πολυποίκιλη κόρη,
Που κυοφορείς με επιτόκιες ωδίνες τον πολυειδή καρπό,
Αιωνία, πολύσεπτη, βαθύκολπη, καλότυχη,
Που χαίρεσαι μ΄ευωδιαστές πρασινάδες, ω συ σ΄ανθοστολίσματα θεότης, Η ομβροχαρής, που γύρω της ο πολυποίκιλτος κόσμος των άστρων Περιστρέφεται με την αέναη φύση και τα άγρια ρεύματα.
Αλλά, θεά μακαρία, αύξησε τους πολυχαρείς καρπούς
Έχοντας διάθεση ευμενή μαζί με ευφορίες στις εποχές.
(Ορφικός ύμνος για την γη.)

Όπως μας λέει αυτός ο υπέροχος ορφικός ύμνος, οι Έλληνες ανέκαθεν, από τα βάθη των αιώνων, ήταν δεμένοι με την γη τους, την λάτρευαν, την είχαν θεοποιήσει σαν Γαία-μήτηρ.
Το ίδιο δεμένοι ήταν και με την εστία  τους, την οικία τους, κατ΄επέκταση τον οικογενειακό τους βίο. Προστάτις του σπιτικού τους ήταν η θεά Εστία. Ο βωμός της βρισκόταν στο κέντρο του σπιτιού, με πυρά άσβεστη και οι θυσίες και σπονδές, άρχιζαν με την φράση’’αφ΄Εστίας’’. Άσβεστη πυρά της θεάς βρισκόταν και στο κέντρο κάθε πόλης (Πρυτανεία). Οι αγώνες έναντι της κάθε ξένης επιβουλής γινόταν πάντοτε υπέρ’ ‘Βωμών και Εστιών’’. Ήταν αγώνας ιερός και οι Έλληνες δεν παρέδιδαν ποτέ αμαχητί , γην και ύδωρ. Οι Έλληνες αισθάνονταν πάντα ότι ήταν γηγενείς, αυτόχθονες, δεν είχαν έρθει από αλλού, κατοικούσαν και ζούσαν πραγματικά στην πατρίδα, τρεφόμενοι από μητέρα, όχι μητριά, όπως άλλοι, αλλά από την μητέρα χώρα που κατοικούσαν, μας λέει ο Πλάτων στον ‘’Μενέξενο’’. Κάθε σπιθαμή γης, είναι σπαρμένη με τα κόκκαλα τα ιερά των Ελλήνων, το λέει και ο Εθνικός μας Ύμνος. Πάσα γη είναι τάφος των ανδρών επιφανών, μας λέει ο Θουκυδίδης, μέσω του Περικλή, στον ‘’Επιτάφιο’’ του.
Ο σεβασμός των Ελλήνων προς τα σεπτά οστά, τα ιερά θεμέλια και κειμήλιά μας, φανερώνεται συν τοις άλλοις και στην συμπεριφορά των κατοίκων της Πάργας. Οι Άγγλοι υπέγραψαν με τους Τούρκους στις 17 Μαΐου 1817 συμφωνία πώλησης της Πάργας στον Αλή πασά. Φεύγοντας οι Παργινοί από τις εστίες τους, πήραν μαζί τους, αγκαλιά και τα οστά των προγόνων τους, για να μη τα μιάνει το βάρβαρο χέρι.
Ακόμα και αν πατούσαν το ιερό μας χώμα, οι βάρβαροι κατακτητές, πάντα οι Έλληνες ξεκινούσαν αντίσταση και αγώνα μέχρι να τους εκδιώξουν, όσο χρόνο και θυσίες και αν απαιτούσε αυτός ο σκοπός.
Αυτό το ποτισμένο με αίμα και ιδρώτα χώμα, κρύβει μέσα του τους προαιώνιους θησαυρούς μας. Στα χιλιάδες πεδία των μαχών, οι ήρωες μας κοιμούνται αγκαλιά με τους αποκεφαλισμένους θεούς μας. Μαζί με τους σπόρους που μας τρέφουν, είναι μπλεγμένο και το φτιαγμένο από δάφνη, πουρνάρι και φτελιά, άροτρο, του Ησιόδου, κάπου στην Άσκρα της Βοιωτίας. Στις ρίζες των ελάτων της Ευρυτανίας, αναπαύεται το κουπί του Οδυσσέα. Γυρίζοντας στην Ιθάκη, ένας χρησμός του είπε, ότι για να βρει την ποθητή ηρεμία, πρέπει να πάει σε τόπο όπου δεν ήξεραν από θάλασσα και ταξίδια. Πήρε στον ώμο το κουπί και τράβηξε κατά την Ευρυτανία. Ο μύθος λέει ότι εκεί δεν ήξεραν από θάλασσα και έτσι ο Οδυσσέας εγκαταστάθηκε και ίδρυσε και μαντείο σε μια σπηλιά κοντά στον Προυσό, λεγόμενη ’’Αποκλείστρα’’.
Η Δόξα ακόμη κρυφοπερπατάει πάνω στην πρώην ολόμαυρη ράχη των Ψαρών, αγκαλιάζοντας με το βλέμμα της όλα τα νησιά μας, Ύδρα, Σπέτσες, Χίο, Κρήτη, και την μικρούλα μας Μεγίστη.
Πάνω από την πεδιάδα του Μαραθώνα, έχει ξεμείνει και φτερουγάει η Νίκη, καλώντας τον Πάνα και τα παιδιά του , τους Πανίσκους, για να αποτρέψουν άλλη μια φορά τη νέα απόβαση των βαρβάρων.
Πηγαίνοντας στο Δίστομο, στα Καλάβρυτα και βόρεια στον Χορτιάτη, ίσως ακούσεις τις νύχτες το βουβό κλάμα των παιδιών, και τις κραυγές των μανάδων, που αναζητούν τους άνδρες τους και τους έφηβους γιους τους, θύματα όλοι των λύκων του Παράφρονα, που ατιμώρητοι ακόμα μένουν.
Οι φύλακες των Θερμοπυλών έχουν στήσει ταμπούρι, παίρνοντας την σκυτάλη από τους τριακόσιους του Λεωνίδα, για να φυλάνε τα Στενά, να μην κατέβει ο Βρέννος, όπως τότε το 279 π.Χ. όταν με 300.000 χιλ. Γαλάτες ακολούθησε τα χνάρια του Ξέρξη. Μπήκε από την Υπάτη,ανέβηκαν στην βορεινή πλαγιά της Οίτης, πήραν το παλιό δερβένι Μακρυκάμπι, ανάμεσα στα Βαρδούσια και την Οίτη. Πέρασαν από το χωριό Καστριώτισσα και έφτασαν στην πόλη Κάλλιον του Μόρνου. Στο πέρασμά τους δεν άφησαν κανένα ζωντανό, άνδρες, γερόντους, νήπια, όπου τους έπιναν το αίμα, και τις γυναίκες όπου και νεκρές τις ατίμαζαν.
Δεν κατάφεραν όμως να καταστρέψουν το Μαντείο των Δελφών, εκεί φρόντισε ο ίδιος ο Απόλλων να τους αποδιώξει,και στον γυρισμό έπαθαν πανωλεθρία από τους εναπομείναντες κατοίκους της περιοχής, αφήνοντας ενθύμιο κακό τα κόκαλά τους στη θέση Κοκκάλια, όπως μας λέει ο Δ. Λουκόπουλος (1874-1943),στο βιβλίο του ‘’Θέρμο και Απόκουρο’’.
Όποιος περπατήσει πάνω στα θαμμένα Μακεδονικά οχυρά, θ΄ακούσει το παράπονο των ηρώων. Την προηγούμενη φορά οι κατακτητές, αναγνωρίζοντας τον ηρωισμό μιας χούφτας αγωνιστών, παρουσίασαν όπλα και τιμές. Τώρα οι ίδιοι αυτοί, χλευάζουν έναν ολόκληρο λαό, γιατί τους έδωσαν το δικαίωμα αυτό , οι ασήμαντοι ηγέτες μας του Ναι.
Αν πάμε στο Μανιάκι και στην Αλαμάνα, εμάς θα πάρουν στο κυνηγητό αυτή τη φορά, οι Παπάδες και οι Διάκοι.
Ανεβαίνοντας κατά την Γραβιά, μπορεί να δούμε λίγα χαλάσματα, σκεπασμένα από τα χορτάρια, κάποιοι ίσως και να μην καταλάβουν ότι εδώ υπήρχε ένα Χάνι. Θ΄ακούσουν όμως την βροντερή φωνή του Δυσσέου, να΄ρχεται από την Ακρόπολη καθώς βουτά στο κενό,’’Ξυπνήστε ωρέ’’ να τους κράζει.
Πάνω στα κακοτράχαλα Ηπειρώτικα βουνά, και στις χιονισμένες ρεματιές, πλανιέται ακόμη ο αντίλαλος της τρομερής ιαχής ’’Αέρα’’, που στοιχειώνει ακόμα τους εχθρούς.
Γι αυτό , αυτή τη φορά δεν ήρθαν πάνω σε τανκς και καμιόνια. Τώρα πια εποχούνται μέσα στις ακριβές τους λιμουζίνες, αντί για μυδράλια κρατούν στα αβρά τους χέρια πανάκριβους χαρτοφύλακες, γεμάτους έγγραφα με ταπεινωτικές υπογραφές δικών μας ανθρώπων.
Μη μας ξεγελάν οι Εξευρωπαϊσμένοι πρώην νομάδες της στέπας, οι προηγμένοι και ηθικοί, μα Ούννοι για πάντα στην ψυχή. Αλλάζοντας την καλογυαλισμένη μπότα με το μοντέρνο σκαρπίνι, και τα φονικά όπλα, με τα εξίσου φονικά δάνειά τους, ήρθαν να μας πάρουν τις εστίες μας.
Έτσι και μεις, παίρνοντας σαν μεταλαβειά την παρακαταθήκη των προγόνων μας,’’τοις κείνων ρήμασι πειθόμενοι’’, πρέπει να τους αντιμετωπίσουμε, έχοντας στο νου μας τα τελευταία λόγια του Αυτοκράτορά μας Κωνσταντίνου Παλαιολόγου:
Το δε την Πόλιν σοι δούναι ούτ΄εμόν έστι ούτ΄άλλου των κατοικούντων εν ταύτη, κοινή γαρ γνώμη πάντες αυτοπροαιρέτως αποθανούμεν και ου φεισόμεθα της ζωής ημών.
Το να σου παραδώσω όμως την Πόλη δεν είναι στο χέρι μου ούτε στην δικαιοδοσία οποιουδήποτε από όσους την κατοικούν, διότι με κοινή απόφαση θα πεθάνουμε όλοι οικειοθελώς, και δεν θα λυπηθούμε την ζωή μας.
Με εκτίμηση
Αγγελική Π.

Διαβάστε περισσότερα »

Καλή μας Τύχη...αλλά “συν Αθηνά και χείρα κίνει”….

Καλή σας μέρα και καλό μήνα.Καθώς απο τις 29 Φεβρουαρίου είμουν για 4 μέρες στο Ν.Παπανικολάου για την καθιερωμένη ανα 21 μέρες  3ήμερη ΧΜΘ  ,με την σημερινή μου έξοδο “εδέησε” η τύχη να σας ευχηθώ τώρα , γράφοντας εμβόλιμα σχόλια (με πλάγια γραφή για να ξεχωρίζουν ) ,σε αυτο το πολύ καλό άρθρο της φίλης Λυγερής .Η οποία μην παραλείψω να αναφέρω , “πήρε την την καρδιά και το μυαλό μου” εδώ και δυό χρόνια με την ανακωχή της ανυπότακτης καρδιάς  στα “Λόγια της ψυχής”  της και απο τότε την έχω στα δεξιά της πρώτης μου σελίδας... 
Κατά καλή μας τύχη Γεννηθήκαμε Έλληνες .
Ο Καβάφης στην Ταβέρνα υπό την επήρεια ίσως ενός παραπανίσιου ποτηριού κρασί διερωτάται. :
«Τι φταίει ; Φταίει το κακό το ριζικό μας; Φταίει ο θεός που μας μισεί, Φταίει το κεφάλι το στραβό μας; Φταίει πάνω απ’ όλα το κρασί ;
Ενίσταμαι . (Άλλωστε και ο ίδιος ο ποιητής ,λέγεται, ότι αργότερα τους ..αποκήρυξε αυτούς τους στίχους του που έμελλε να γίνουν «εθνικό» τραγούδι .)
Ε, ας αναλάβει και ο Θεός τις ευθύνες του.....Αλλά “συν Αθηνά και χείρα κίνει”….
Ενίσταμαι λοιπόν γιατί πιστεύω ότι είναι τύχη να γεννηθείς Έλληνας σε μια χώρα λουσμένη στο φως του ήλιου . Ντυμένη στο γαλάζιο τ’ ουρανού . Δαντελοστολισμένη με χιλιάδες ακρογιαλιές κι ονειρεμένα νησιά .
Αλλά Δανειοφορτωμένη στίς πλάτες  παραπαιδιών  των “αγωγιατών”  ελλείψει  ημιόνων (αφού “μαζί τα φάγανε”)…

Είναι τύχη ακόμη κι ας μας πέφτει βαριά κληρονομιά, να έχεις μιαν Ιστορία πολιτισμού που καμιά άλλη χώρα στην Ευρώπη δεν έχει.
Και παρ’ όλο που είναι “άϋλη” αυτή η κληρονομιά , συνωστίζονται απ ανατολή και δύση “νέοι αγωγιάτες” (αυτοί έχουν μπόλικα γαϊδούρια στο τόπο τους αλλά και εδω συνεταίρους) 
Ε, αφού σπρώχνουν τα γαϊδούρια τους ,συνωστιζόμαστε κι μείς και “πέφτουμε “  στο Ζάλογγο, στα παράλια της Σμύρνης και  στις Νέες Θερμοπύλες  οσονούπω μετά την αναγκαστική μας αφύπνηση  απο τη νιρβάνα που μας ρίξαν.
Ας ελπίσουμε  να επιβιώσουμε με ανάλογες μόνο απώλειες.. 

Είναι Τύχη να προέρχεσαι από έναν λαό που έχει προσφέρει στην σύγχρονη ανθρωπότητα μερίδιο, στον χώρο των γραμμάτων, των επιστημών, των Τεχνών .
Να παραδέχεται και η ίδια πως   Ο Έλληνας στο τέλος πάντα σηκώνεται : " Όχι, αυτό που συμβαίνει στην Ελλάδα, αν και δραματικό, δεν είναι μια καταστροφή. Είναι επίσης μια ευκαιρία. Γιατί η δύναμη του χρήματος έχει, για πρώτη φορά, υπερβεί με ένταση το ρυθμό της μέχρι τότε σταδιακής, σχολαστικής και προσεκτικά οργανωμένης καταστροφής του δημόσιου συμφέροντος και της ανθρώπινης αξιοπρέπειας. Και σε μια χώρα τόσο διάσημη για τη φιλοσοφία της ζωής, στον αντίποδα του αγγλοσαξονικού μοντέλου, και διάσημη για την ακούραστη αντίσταση που έχει φέρει στις πολλαπλές μορφές καταπίεσης που προσπάθησαν να τη χαλιναγωγήσουν.

Ο Έλληνας δεν χορεύει και δε θα χορέψει ποτέ στο ένα πόδι, ούτε θα σκύψει δουλικά, ανεξάρτητα από τα καθεστώτα που θέλουν να του επιβάλλουν. Χορεύει με τα χέρια του, σαν να θέλει να πετάξει προς τα αστέρια. Γράφει στους τοίχους αυτό που θα του άρεσε να διαβάσει κάπου αλλού. Καίει μια τράπεζα όταν δεν του αφήνουν πλέον την πολυτέλεια να ψήσει στην παραδοσιακή του ψησταριά. Ο Έλληνας είναι τόσο ζωντανός, όσο η ιδεολογία της απειλής θανάσιμη. Και ο Έλληνας αν και χτυπημένος μέχρι θανάτου, στο τέλος πάντα σηκώνεται.
Διά στόματος Εφημερίδας Liberation:  Ο Έλληνας στο τέλος πάντα σηκώνεται”

Η αλήθεια είναι ότι μεθυσμένοι από την «ουσία» της Ζωής παραπατήσαμε ,και προφανώς χάσαμε τον δρόμο. Παρεκκλίναμε της πορείας του προορισμού μας ……            Ενίσταμαι εδώ  γιατί η Αλήθεια είναι πως “γεννηθήκαμε μεθυσμένοι με άλλο κρασί”  με την πραγματική ουσία της ζωής , με “τ’ αθάνατο του 21” . Επιτήδειοι το νόθευσαν με “μπόμπες” για να παραπατήσουμε προφανώς και να χάσουμε το δρόμο…Δέν παρεκκλίναμε ιδιαίτερα ΓΙΑΤΙ :  Εκείνο  που δεν θα εγκαταλείψει ποτέ τον λαό μας, αλλά ούτε και ο λαός μας στην πλειονότητά του θα προδώσει είναι : 
η Ανθρωπιά
η Αλληλεγγύη
η Γενναιοψυχία
η Φιλοπατρία
η Αγωνιστικότητα
η Αξιοπρέπεια
η Υπερηφάνεια και η Θέληση.

Ας κάνουμε αυτές τις Αξίες ασπίδα μας απέναντι στην λαίλαπα των ανατροπών που οδηγηθήκαμε και ας ανατρέψουμε την κατηφοριά σε ανηφόρα ,για να διαψεύσουμε τις Κασσάνδρες που μας θέλουν τελειωμένους&..

Πως ;;; .Με χίλιους δυο τρόπους καταγεγραμμένους στο DNA μας από τον Οδυσσέα και με το πείσμα, την τόλμη, την ευρηματικότητα, την δύναμη ψυχής του σύγχρονου Έλληνα που διαπρέπει πανταχόθεν της Γης.

Καιρός να αναβιώσει το Ελληνικό πνεύμα της επιχειρηματικότητας στον τόπο που γεννήθηκε.

Οι 'Έλληνες ζούμε την εποχή  των μεγάλων "ανατροπών " σε όλα τα επίπεδα ...

Υπάρχουν και μεγαλύτερες, δεν λέω ....

Ας μην τις απαριθμήσουμε. .  Άλλωστε δεν είναι αυτό το θέμα μας.

Κάθε ανατροπή όμως στην προσωπική  και  οικογενειακή μας ζωή ,σε συνάρτηση με την γενικότερη ανατροπή που βιώνομε σαν κοινωνία αποτελεί ορόσημο.

Τέλος , ή, η αφετηρία μιας νέας αρχής. Ενός κύκλου που έκλεισε για να ανοίξει κάποιος άλλος.

Τότε η αυτού εξοχότης ΤΥΧΗ έρχεται στο προσκήνιο, κάνει επιβλητική την παρουσία της και μείς

την καλώς ορίζουμε με .....Ωσαννά !!!!

Καλή τύχη λοιπόν  στις "πάσης φύσεως " ανατροπές της καθημερινότητάς μας ,μεγάλες -μικρές σαν αυτή π.χ. των ιπταμένων στους αιθέρες που δεν δίστασαν να προσγειωθούν στην Γη στυλώνοντας τα πόδια απέναντι στην ανάγκη για επιβίωση.`  >> Από πιλότοι... ιδιοκτήτες σουβλατζίδικου

Ε, ας αναλάβει και ο Θεός τις ευθύνες του …  Η Ελλάδα είναι το παρελθόν μας , είναι επίσης το μέλλον μας ,  αλλά “συν Αθηνά και χείρα κίνει”….   Ας την ανακαλύψουμε  ξανά μέσα μας !

Διαβάστε περισσότερα »

Ποιος είμαι, Θεέ μου;

Γράφει ο ΑΠΕΛΛΗΣ
Ο Γιώργος, είναι ένας μέσος Έλληνας μισθωτός, ετών 40, που δύσκολα πλέον τα φέρνει βόλτα. Όμως, το πρόβλημα του Γιώργου δεν είναι μόνο οικονομικό. Ο Γιώργος έχει πρόβλημα τελευταία, κυρίως με την ταυτότητα του. Δεν ήταν πάντα έτσι τα πράγματα, ή τουλάχιστον, έτσι νόμιζε εκείνος. Όταν όλα κυλούσαν μέσα στη ρουτίνα μιας ευημερούσας καθημερινότητας, ο Γιώργος νόμιζε ότι ήταν ένας «συγκλίνων Ευρωπαίος». Έτσι του είχαν πει και ο Γιώργος το πίστεψε.

Τώρα, όμως, τα σκληρά μέτρα του Μνημονίου, διέλυσαν έξαφνα τις αυταπάτες και τις ψυχολογικές δικλείδες ασφαλείας. Απόμεινε γυμνός στην ψυχή, όσο άδεια μοιάζει να είναι τώρα και η τσέπη του. Βουλιαγμένος στον καναπέ, σχεδόν ρουφηγμένος από την θλίψη του, συνειδητοποιεί για πρώτη φορά τον ανίερο δεσμό της ψυχής του με τις αυξομειώσεις του Χρηματιστηρίου. Θυμάται, ότι όσο ανέβαιναν οι ονομαστικές αξίες αναγάλλιαζε η ψυχή του. Τώρα που οι αξίες και ο μισθός του πήραν την κατηφόρα, η ψυχή του γκρεμίστηκε στα τάρταρα. Τι θα μπορούσε άραγε να την συγκρατήσει, αφού όλα τα «φώτα» της τα είχε συσκοτίσει; Το 4Χ4 είναι σταθμευμένο από κάτω, αλλά δεν έχει πολλή βενζίνη για να το κινήσει. Τα βασικά δρομολόγια. Η ψυχή του ασφυκτιά, αλλά δεν έχει τη δύναμη να την αναστήσει.

Έτσι, ο Γιώργος, διαβαίνοντας πια το κατώφλι της φτώχιας και πίνοντας γουλιά-γουλιά το πικρό ποτήρι της κατάθλιψης, άρχισε επιτέλους να θυμάται τον παλιό εαυτό του και να φιλοσοφεί. Πάντα η δυσκολία ωθεί προς την φιλοσοφία. Η γύμνια της τρέμουσας από το κρύο ψυχής, που έχασε πια την ζεστασιά της απατηλής οικονομικής ασφάλειας, τον έκανε να σκεφτεί, πως χρόνια τώρα είχε πάψει να συλλογιέται. Ένιωσε, εν τούτοις, πως τούτη η δυστυχία, άρχισε να δίνει ένα νέο βάθος στη σκέψη του. Ένα βάθος, που είχε στερήσει η ευμάρεια της επίπλαστης πραγματικότητας. Θυμήθηκε το χωριό του, το παλιό του σαραβαλάκι, κάποια άλλα χρόνια γεμάτα φως και χαρά με φίλους και αγαπημένους. Πολύ παλιά, τότε που όλα ήταν μεν φτωχικά, αλλά όπως λέει και το τραγούδι ευτυχισμένα. Κατάλαβε πως η χαρά δεν εξαρτάται από τον πλούτο, αλλά από το απόθεμα της ψυχής. Μια αναλαμπή ελπίδας φώτισε την εκπληκτική σκέψη, ότι μπορεί μεν να γίνει φτωχός αλλά τούτο δε σημαίνει, ότι πρέπει να γίνει σκλάβος της φτώχιας. Θυμήθηκε εκείνον τον ποιητή που έγραφε, πως:

 

«Φτωχός δεν είναι αυτός που δεν έχει πολλά.

Αληθινά φτωχός, είναι μόνο αυτός που φοβάται την φτώχια του».

 

Από εκείνη την εποχή έχουν περάσει πολλά χρόνια. Ήρθε έπειτα το Ευρώ μαζί με τις φρούδες υποσχέσεις του ευδαιμονισμού. Έλαμψε το χρυσό περιτύλιγμα του ευρωπαϊκού «θαύματος» και τον θάμπωσε, αλλά μαζί του χάθηκε και η ουσία του περιεχόμενου. Θόλωσε η ελληνική ψυχή του. Ήπιε πολύ ουίσκυ και μέθυσε.

Κάπως έτσι ο Γιώργος, μουδιασμένος από τις δυσμενείς εξελίξεις, κράτησε την ψυχή του μέσα στη χούφτα και την φύσηξε για να την ζεστάνει. Έφερε στο νου του τα προηγούμενα χρόνια. Έφτασε μέχρι την παιδική του ηλικία. Δάκρυσε από τη νοσταλγία, σημάδι πως η ετοιμοθάνατη ψυχή του ζούσε ακόμη. Άρχισε να αναρωτιέται «Ποιος είμαι, θεέ μου;» Αντί άλλης απάντησης, η σκέψη του πρόβαλλε στον νοερό καμβά της, όλα τα πρόσωπα που συνέβαλλαν στο σχηματισμό της νεόκοπης ταυτότητας του. Γνήσιο παιδί της εποχής του ο Γιώργος, άρχισε πια να καταλαβαίνει τις αιτίες του προβλήματος.

Δεν ήταν η άδεια του τσέπη, αυτή ήταν μόνο μια συνέπεια. Ήταν η παγιδευμένη ψυχή του. Αυτή, που εγκλωβισμένη στο πλήθος των αντιθέσεων και των αντιφάσεων της ζωής του, αδυνατούσε να τον ακολουθήσει. Θυμήθηκε, ότι από μικρό παιδί μέχρι τώρα, έζησε και ζει μέσα σε παράλληλα σύμπαντα αντίθετων εννοιών και καταστάσεων. Πως ήταν τα πάντα, αλλά και τίποτα. Μια μικρή κουκίδα μέσα σε ένα πέλαγος αντινομιών. Αναλογίστηκε το πλήθος των αντιθέσεων που έθεσαν το υπόστρωμα της ζωής του. Από τη στιγμή που η σκέψη του βρήκε την άκρη του νήματος, άρχισε επιτέλους να ξεπλέκει το κουβάρι της νεοελληνικής του ταυτότητας. Μιας ταυτότητας υπερτροφικής, εθελοτυφλούσας, παραπαίουσας, συμπλεγματικής. Μα πάνω από όλα πλασματικής. Μέσα στον θόλο του κρανίου του οι αντιφατικές έννοιες συγκρούονται με θόρυβο και η ηχώ τους αντηχεί στο κενό της ερώτησης: «Ποιος είμαι, θεέ μου;».

Μια φωνή από το παρελθόν επιβεβαίωσε, ότι «Ανήκομε εις την δύσιν». Αλλίμονο, συμπέρανε, η δύση παραήταν ακριβή και μόνο να της ανήκουμε μπορούσαμε. Ένα λαϊκό τραγούδι στο ραδιόφωνο, ξύπνησε τις μνήμες του από εκείνα τα χρόνια. Η ψυχή του σκίρτησε μέσα στην παλάμη. Ακόμη την έλκυαν οι νότες του μπουζουκιού και οι ήχοι της ανατολής. Αλλού ήταν αυτός και αλλού ήταν η ισορροπίστρια ψυχή του. Αυτός, άκουγε τα τελευταία χιτ και τις ροκιές, αλλά η ψυχή του εκστασιαζόταν με το σόλο κλαρίνο του Σαλέα και με το μπουζούκι του Τσιτσάνη. Αυτός διάβαζε με μανία τις σούτρες του Ράμα και τις Βέδδες, αλλά η ψυχή του προσευχόταν σιωπηλά σε ένα ασκηταριό του Αγίου Όρους, σαν μελισσόκερο και λιβάνι. «Ποιος είμαι, θεέ μου; Πώς βρέθηκα σε αυτόν τον τόπο;»

Και οι αντινομίες των σκέψεων συνέχιζαν να τον βομβαρδίζουν. Του είπαν ότι είναι Ευρωπαίος, αλλά για να γίνει «κανονικός» τέτοιος, θα πρέπει να πάψει να είναι Έλληνας. Ο Γιώργος όμως δεν τους απάντησε, ότι είναι ο κατεξοχήν ευρωπαίος. Άλλοι, του είπαν ότι είναι οι «γνήσιοι» Έλληνες, και πως το Βυζάντιο δεν ήταν ελληνικό. Αυτός σκέφθηκε ότι στο βυζάντιο μιλούσαν ελληνικά. Κάποιοι τρίτοι του είπαν ότι είναι Ρωμιός, άλλοι ότι είναι Γραικός. Μερικοί, του είπαν πως δεν είναι καν Έλληνας. Πως πρέπει να γίνει κοσμοπολίτης. Ότι βρέθηκε τυχαία πάνω σε αυτό το άγριο κομμάτι του βράχου, που το δέρνει ο ήλιος και που το χτυπάνε τρεις θάλασσες και ο άνεμος. Πάνε, λέει, αυτοί οι αρχαίοι, εσύ απλά μιλάς μια γλώσσα. Και ο Γιώργος σχεδόν το πίστεψε.

Η ψυχή του έκλαιγε, και του έδειχνε τα ένδοξα ερείπια, αλλά αυτός δεν τα έβλεπε. Έκλεινε τα μάτια και σχεδίαζε το ευρωπαϊκό του «μέλλον». Πετούσε γοητευμένος προς τον «διαφωτισμό» και τον ευρωπαϊκό ορθολογισμό, όπως η πεταλούδα προς το φως. Αλλά η μυστική ψυχή του αποσυρόταν στο ημίφως, για να σώσει τους  μύθους της από τους προβολείς του φωταδερού αφανισμού. «Μπήκαν στην πόλη οι οχθροί», έψελνε ο άγιος τραγουδιστής, αλλά ο Γιώργος τους ψήφιζε! Η ψυχή του έβλεπε τον δόλο πίσω από τα προσωπεία τους, αλλά ο Γιώργος τυφλός τους χειροκροτούσε! Κούνησε το κεφάλι μετανοημένα.

Αν άκουγε την ψυχή του….αν….

Όμως, η πολιτική σχιζοφρένεια του Γιώργου, έχει και αυτή την ιδιαιτερότητα της. Μέχρι τώρα έβαζε το κόμμα πάνω από την πατρίδα. Τώρα πια του είναι κατανοητό, πως έννοιες όπως συντηρητικός-προοδευτικός, δεξιός-αριστερός, δεν έχουν καμία αξία. Τώρα πια κατάλαβε ότι όλα τα μαγαζιά είναι ίδια. Τώρα που οι «αγορές» με νύχια γαμψά του έσκισαν την πλάτη, ο Γιώργος αναζητά εκ νέου την ταυτότητα του. Διαισθάνεται πως σε αυτήν βρίσκεται η σωτηρία, και μόλις που προλαβαίνει να σώσει την ψυχή του.

 

 

 

Εικόνα – Γλυπτό : Auguste Rodin «Ο στοχαστής»

Διαβάστε περισσότερα »

Οι Έλληνες, πάντα είχαμε τους αριθμούς εναντίον μας…

Αγαπητό  Ιστολόγιο,(σ.σ. εννοεί το   *Ολυμπία,)

Οι Έλληνες, παράξενη φύτρα ριζωμένη σ’αυτό το παραγώνι της γης, πάντα είχαμε τους αριθμούς εναντίον μας.
Ένας ο Πρωτεσίλαος που πρώτος έκανε την αρχή, στ’ ακρογιάλια της Τροίας.
Ένας ο μπουρλοτιέρης ο Κωνσταντής, που τίναξε την Αρμάδα στη Χίο.
Τριακόσιοι οι Σπαρτιάτες στα Στενά, αμέτρητοι οι Ασιάτες.
Απ’τους 300 της Βουλής, μόνο ο ένας πάνω που αξίζει.
Λίγοι οι ήρωες στου Μεταξά τα οχυρά, χιλιάδες από την άλλη του Χίτλερ οι Ούννοι.
Δέκα εκατομμύρια κοιμήθηκαν στα κρεβάτια τους τα ζεστά.
3 παλικάρια άγρυπνα στο κρύο και στη σκοτεινιά, στου Αιγαίου τα βράχια άφησαν την ψυχή τους, Ιερά Παρακαταθήκη.
Λίγοι της Πόλης οι υπερασπιστές, πολλοί οι καλογήροι.
Ένας το ΟΧΙ ετόλμησε, πολλοί στο ΝΑΙ εσυρθήκαν.
Ανάκατα χωνεύει η Ιστορία ανθρώπους και αριθμούς…
Θέλω να αναφερθώ σε ένα γεγονός που συνέβη κατά τη διάρκεια των λεγόμενων «Μεσσηνιακών πολέμων», για να καταδείξω την αυτοθυσία αυτής της παράξενης φύτρας των Ελλήνων, όταν –ελλείψει εξωτερικών εχθρών- οι Έλληνες έκαναν πόλεμο μεταξύ τους. Οι ισχυροί της τότε εποχής, οι Σπαρτιάτες, είχαν γίνει κύριοι της Αρκαδίας και της Μεσσηνίας και είχαν καταστήσει Είλωτες τους κατοίκους.
Στην κατοχή τους για πολύ καιρό βρέθηκε και η Φιγαλία.
Απελπισμένοι οι Φιγαλείς προσέφυγαν για βοήθεια και συμβουλή στο Μαντείο των Δελφών, τι να κάνουν για να ανακτήσουν την πόλη τους.
Αμείλικτος ο χρησμός της Πυθίας :
Για να νικήσουν, έπρεπε 100 παλικάρια να σταθούν μπροστά-μπροστά στη μάχη και να δώσουν τη ζωή τους θυσία.
Σκληρή η απόφαση του Θεού…100 παλικάρια!!!
Όχι όμως από τη Φιγαλία, αλλά-ακόμη πιο σκληρό- από άλλη πόλη.
Δύσκολα τα πράγματα, αλλά είπαμε παράξενη φύτρα.
Από τη γειτονική πόλη το Ορεσθάσιο, προσέτρεξαν 100 παλικάρια αποφασισμένα να πέσουν στην μάχη για την ελευθερία της Φιγαλίας. Όπως και έγινε.
Οι Σπαρτιάτες έφυγαν και οι Φιγαλείς έστησαν 100 ανδριάντες με τα ονόματά τους, προς τιμή των ηρώων που έπεσαν για αυτούς.
Τριακόσιοι, εκατό, τρεις στα βράχια του Αιγαίου, ένας, πάντα λίγους μας μετράει η Ιστορία. Πάντα είχαμε εναντίον μας τους αριθμούς. Τώρα που χρωστάμε τόσα μα τόσα πολλά, μπορούμε να δώσουμε ΜΙΑ κλωτσιά ;

Με εκτίμηση,
Αγγελική Π.

Διαβάστε περισσότερα »

Πως μεταφράζεται η λέξη “FΙLOTIMO” στα Ελληνικά ;

Ή η λέξη :  KEFI ;

Στο 5μηνο το έλλειμα εκτοξεύθηκε στα 15.57 δις !!

Μέσα σε 16 μήνες οι πραγματικά άνεργοι, αυξήθηκαν κατα 750.000.

Μέσα σε 16 μηνες το χρηματιστήριο γύρισε 15 χρόνια πίσω.

Μέσα σε σε 16 μήνες το έλλειμα αυξήθηκε κατά 100δις.

Μέσα σε 16 μήνες η ύφεση έφτασε στα επίπεδα του 1945.

Μέσα σε 16 μήνες 10% του πληθυσμού πέρασε στην κατηγορία “κάτω απο το όριο της φτώχειας”.

Μέσα σε 20 μήνες έχουν χαριστεί στις τράπεζες – και τα χρέη αυτά καλούνται να πληρώσουν οι πολίτες – 100 δις.

Μέσα σε 20 μήνες τα έσοδα του κράτους συρικνώθηκαν σε ποσοστό 15%.

Αν μπορούσαμε να μεταφράσουμε στα Ελληνικά τη λέξη “FILOTIMO” ίσως να είχαμε και άλλη κυβέρνηση.

Στα ιαπωνικά η λέξη δεν μεταφράζεται. Εκεί θα είχαν κλείσει χρόνο απο το “XARAKIRI”.

Στα ελληνικά … 

Μέσα σε ένα μήνα ο πρωθυπουργός έκανε διακοπές σε 4 νησιά και στα πιο ακριβά ξενοδοχεία αυτών.:     http://kepparou.blogspot.com/2011/08/fulotimo.html  Το “αντιγράψαμε απ το olympia.gr , και να συμπληρώσουμε πως ο prime minister της Ελλάδος κάνει το ΚΕΦΙ του.Ενδεχομένως παρεξήγησε και αυτή την έννοια… ορμώμενος απ το παρακάτω βίντεο. Εκτός όμως απ  αυτά που λέει η πρωταγωνίστρια για το Ελληνικό KEFI ,που παραδέχεται πως δεν μπορεί να το εξηγήσει ακριβώς ,το KEFI για τον Έλληνα περιλαμβάνει και μια άλλη δραστηριότητα…… ΟΤΑΝ ΚΑΠΟΙΟΣ ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΦΙΛΟΤΙΜΟ,ο Έλληνας έρχεται με “κέφι” και του εξηγεί με σαφή τρόπο την γιαπωνέζικη πλευρά του θέματος.  ΑΠΟΛΑΥΣΤΕ :

Διαβάστε περισσότερα »

Οὔτε ἕνας Ἕλλην νὰ μὴν τοὺς ἀνοίξῃ τὰ μάτια!

Διάβαζα στὸ in.gr πρὸ ὁλίγου κάτι ἀστεῖο!

Τὴν βοήθεια τοῦ κοινοῦ ζητοῦν παπυρολόγοι γιὰ νὰ μεταφράσουν ἀρχαῖα Ἑλληνικὰ κείμενα!!!

Λονδίνο

Το Πανεπιστήμιο της Οξφόρδης ζητά τη βοήθεια των χρηστών του Διαδικτύου για να ολοκληρώσει την αποκρυπτογράφηση των περίφημων παπύρων της Οξυρρύγχου, μιας αχανούς συλλογής χειρογράφων των προχριστιανικών και χριστιανικών χρόνων, γραμμένων κυρίως στα ελληνικά.

«Στόχος μας είναι να μεταγράψουμε όσο γίνεται περισσότερα κείμενα από τους πρωτότυπους πάπυρους και στη συνέχεια να τους ταυτοποιήσουμε και να ανακατασκευάσουμε το κείμενο» δήλωσε στο BBC ο Δρ Ντερκ Όμπινκ, επικεφαλής της προσπάθειας

Στο δικτυακό τόπο του εγχειρήματος, οι χρήστες καλούνται να κοιτάξουν φωτογραφίες των πάπυρων και να αντιστοιχήσουν τους χαρακτήρες που βλέπουν στο χειρόγραφο με τα πλήκτρα ενός εικονικού πληκτρολόγιου στα ελληνικά.

Αυτό σημαίνει ότι οι χρήστες δεν χρειάζεται να γνωρίζουν αρχαία ελληνικά για να συμβάλλουν στην προσπάθεια.

Η Οξύρρυγχος, μια κωμόπολη της Άνω Αιγύπτου, κατακτήθηκε από τον Μέγα Αλέξανδρο το 322 π.Χ, οπότε εντάχθηκε στην περιοχή όπου κυριαρχούσε η ελληνική γλώσσα.

Χιλιάδες πάπυροι βρέθηκαν σε τάφους και σε αποθέτες απορριμμάτων στα τέλη του 19ου και τις αρχές του 20ού αιώνα.

Η μελέτη τους αποκάλυψε σημαντικά φιλολογικά και θρησκευτικά κείμενα, διοικητικά έγγραφα, ιδιωτικές επιστολές και άλλα κείμενα.

Ανάμεσά τους, σημαντικά έργα της Σαπφούς, του Μένανδρου, του Σοφοκλή, του Ευριπίδη, καθώς και το αρχαιότερο απόσπασμα του Κατά Ιωάννη Ευαγγέλιο.

Εκατοντάδες πάπυροι παραμένουν όμως αμετάφραστοι, κάτι που θα μπορούσε τώρα να αλλάξει με τη βοήθεια του κοινού.

Χί χί χί… Τί στὰ κομμάτια παπυρολόγοι εἶναι αὐτοὶ ποὺ ζητοῦν τὴν βοήθεια τοῦ κοινοῦ; Θὰ μᾶς τρελλάνουν;

Ἐγὼ  ἤξερα πὼς ἐὰν βρεθῇ κάποιος πάπυρος, γιὰ νὰ διαβαστῇ τρέχουμε στοὺς παπυρολόγους. Τώρα γιατὶ ἀνεστράφῃ αὐτό; Συνέβη κάτι καὶ ἀδυνατοῦν; Μήπως ζορίζονται; Μὰ γιὰ ἐτοῦτο δὲν πληρώνονται; Τί στὰ κομμάτια; Γιατί ζητοῦν τὸν ἐρασιτέχνη νὰ συνδράμῃ;

Ξέρετε κάτι; Μᾶς ἔχουν ἁρπάξει τὰ πάντα! Δὲν ἔχουν ἀφήσει τίποτα γιὰ τὸ καλὸ τῆς ἀνθρωπότητος καὶ φροντίζουν ὡς τε ὅσα ἔκλεψαν νὰ γεμίζουν μόνον τὶς τσέπες τους. 

Ἔφτιαξαν πολιτισμό (λέμε τώρα) βασιζόμενοι σὲ ἀρχές, ἔννοιες καὶ ἰδέες ποὺ οἰ δικοί μας πρόγονοι δημιούργησαν.

Ἔφτιαξαν γλῶσσες, βασιζόμενοι μόνον στὴν δική μας, ἀμήτωρα γλώσσα.

Ἔφτιαξαν συστήματα μετατροπῆς μας σὲ ὑπηκόους, ἀπομακρύνοντάς μας ἀπὸ τὴν ἀλήθεια καὶ τὴν γνώσι.

Δῆλα δή, ὅσα μᾶς ἔκλεψαν τὰ χρησιμοποίησαν μόνον γιὰ νὰ καταδυναστεύουν ἐμᾶς καὶ κάθε ἄλλον λαό. Τώρα ζητοῦν βοήθεια; Γιατί; Γιὰ νὰ λάβουν κι ἄλλην γνώσι; Ποιός χρηματοδοτεῖ αὐτὲς τὶς γνώσεις; Ποιός θὰ τὶς παραλάβῃ; Ποιὸς ἀνισόρροπος νοῦς θὰ τὶς χρησιμοποιήσῃ πάλι καὶ πάλι καὶ πάλι γιὰ νὰ σκλαβώνῃ κι ὄχι γιὰ νὰ ὀμορφαίνῃ;

Κάποτε ἕνας διδάσκαλος εἶχε ἀνακαλύψει κάτι μοναδικό. Τοῦ ζητοῦσαν τὴν πληροφορία διάφοροι, ἀπὸ κάθε μεριὰ τοῦ πλανήτου. Ὅμως ἐκεῖνος (κατ’ ἐμὲ πολὺ σωστὰ) ἀπεφάσισε νὰ τὴν κρατήσῃ μόνον γιὰ τὰ παιδιὰ τῆς Ἑλλάδος.

Κάπως ἔτσι δὲν πρέπει νὰ πράττουμε ὅλοι  μας; Ἐὰν θέλουμε νέα Ἑλλάδα, πῶς θὰ τὴν ἀποκτήσουμε; Ξεπουλῶντας γνώσεις, ἰδέες καὶ πληροφορίες, ποὺ ἴσως ἀργότερα νὰ βοηθήσουν τὸν τόπο καὶ τοὺς ἀνθρώπους του;

Οὔδεῖς Ἕλλην δὲν πρέπει νὰ βοηθήσῃ σὲ κανένα ἐγχείρημα τέτοιου εἴδους. Οὐδεῖς Ἕλλην δὲν πρέπει νὰ στηρίξῃ καμμίαν τέτοια προσπάθεια. Οὐδεῖς Ἕλλην δὲν πρέπει νὰ δώσῃ γνώσεις. Ὄχι τώρα ποὺ τὸ σπίτι μας γκρεμίζεται.

Ἔτσι κι ἀλλοιῶς ἡ γνώσις εἶναι γιὰ ὅλους. Ἀλλὰ θὰ πρέπῃ νὰ χρησιμοποιεῖται γιὰ τὸ καλὸ τῆς ἀνθρωπότητος κι ὄχι γιὰ τὴν καταστροφή της. Συνεπῶς, τὰ «ὅπλα» μας θὰ πρέπῃ νὰ παραμένουν μόνο ἐδῶ. Διότι ὅταν θὰ κτίσουμε τὸν «οἶκο» μας ἐκ νέου, ὀφείλουμε νὰ ἔχουμε «ὑλικὰ» τέτοια ποὺ θὰ τὸ κρατήσουν ὄρθιο γιὰ πάρα πάρα πάρα πολὺ καιρό.

Κρίνατε κι ἀποφασίστε μόνοι σας. Ἀλλὰ μὲ καρδιὰ γεμάτη Ἑλλάδα πάντα.

Φιλονόη.

Υ.Γ. Ἀκόμη καὶ στὰ ἔργα τῶν δικῶν μας προγόνων, πληρώνουμε πνευματικὰ δικαιώματα στὶς ἐκδόσεις Λειψίας. Εἰρωνία; Καὶ νὰ ἦταν μόνον αὐτό….

Διαβάστε περισσότερα »

Ἔχω ψηλώσει τώρα τελευταῖα!

Δὲν ξέρω πῶς γίνεται, ἀλλὰ τώρα τελευταῖα ἔχω ψηλώσει πάρα πολύ! Μὰ πάρα πάρα πολύ!

Φυσιολογικὰ τὸ ὕψος μου ἔπαψε νὰ ἀλλάζῃ γύρω στὰ 17. Ἔμεινα στὸ 1,70 περίπου, ἕνα κανονικὸ (μὲ τὰ δικά μου δεδομένα) ὕψος. Μάλλιστα, τὰ τελευταῖα χρόνια, λίγο τὰ διάφορα γεγονότα καὶ τὰ συναισθήματα ποὺ γεννοῦσαν, λίγο τὰ βάρη τῆς ζωῆς, λίγο ἡ ἡλικία ποὺ τρέχει…..Ἔνοιωθα πὼς τὸ 1,70 μειωνόταν σταδιακῶς.. Συρρίκνωσις λέγεται αὐτό ἐὰν δὲν τὸ ξέρετε.

Τώρα τελευταῖα ὅμως κάτι ἔχει συμβεῖ. Ἔχω ψηλώσει πάρα πολύ! Δὲν ξέρω πῶς γίνεται καὶ πηγαίνω ἐνάντια στοὺς νόμους τῆς φύσεως… Ἀλλὰ γίνεται. Κάτι στὸ περπάτημά μου, κάτι στὸ βλέμμα μου, κάτι στὴν καθημερινότητά μου, κάτι στὶς νύκτες μου… Καθημερινῶς ψηλώνω καὶ περισσότερο.

Δὲν ξέρω ποῦ θὰ καταλήξω. Αἰσθάνομαι σὰν ἔνα παιδὶ ποὺ ἐπὶ τέλους ἀνακαλύπτει τὴν θέσι του μέσα στοὺς ἐνήλικες. Ἢ ἀκόμη καλλίτερα, σὰν ἕνας σκλᾶβος ποὺ ἐπὶ τέλους πέταξε τὶς ἁλυσίδες του….

Κάτι περίεργα πράγματα ποὺ συμβαίνουν ὅμως στὸν κόσμο. Ὅλοι καὶ ὅλα γύρω μου μαζεύονται, μικραίνουν, χάνονται. Οἱ πολιτικοί μας, οἱ κομματᾶρχες μας, τὰ βολεμένα μας, οἱ δυνάμεις καταστολῆς ποὺ χρησιμοποιοῦν, κάποιοι γνωστοί μου καὶ φίλοι μου ποὺ δὲν θέλουν νὰ ξεκολλήσουν ἀπὸ τὴν μιζέρια καὶ τὸν φόβο τους, τὸ Ἑλλαδοξεφτιλιστάν… Ὅλα γύρω μου μικραίνουν, μειώνονται, συρρικνώνονται, χάνονται, σβήνουν, τελειώνουν…. Κι ἐγὼ μεγαλώνω, ψηλώνω, ὀμορφαίνω… Περίεργα πράγματα.. Πολὺ περίεργα… Ἀφύσικα θὰ ἔλεγαν κάποιοι….

Καὶ ποιά εἶναι ἡ μεγάλη εἰρωνία;

Ἀκόμη εὑρίσκομαι μέσα σὲ ἕνα μεγᾶλο κουτί. Μίαν εἰρκτή!  Μίαν ἀνήλιαγη φυλακή.  Λογικὰ, πάντα μὲ βάσι τὴν κοινή λογική, εἶναι ἀδύνατον νὰ βγῶ ἀπὸ ἐκεῖ μέσα!  Δὲν γίνεται! Ἔτσι λένε ὅλοι! Δὲν γίνεται λένε νὰ βγῶ ἀπὸ τὴν φυλακή μου παρὰ μόνον μὲ ἀντικλείδι! Ἔτσι λένε! Ἔτσι πιστεύουν!

Αὐτὴ ἡ φυλακὴ ὅμως, μικραίνει ἐπίσης, ὅπως ὅλα τὰ ἄλλα γύρω μου. Κάποιαν στιγμή, ἢ ποὺ θὰ μὲ πλακώσῃ καὶ θὰ μὲ σκάσῃ καὶ θὰ μὲ λιώσῃ, ἢ ποὺ θὰ σπάσῃ. Κι ἐγὼ ψηλώνω, μεγαλώνω κι ὀμορφαίνω κάθε στιγμή! Καὶ ἡ φυλακή στενεύει κάθε στιγμή!

Ἀρχίζω καὶ δυσφορῶ! Δὲν χωράω ἄλλο μέσα σὲ αὐτὸ τὸ κουτί! Δὲν θὰ ἀντέξω γιὰ πολύ!

Κι ὅμως, μαζὶ μὲ τὸ ὕψος, τώρα τελευταῖα ἔχω ἀποκτήσει μίαν περίεργη δύναμι.  Ποὺ κι αὐτὴ μεγαλώνει κάθε στιγμή! Μεγαλώνει, μεγαλώνει, μεγαλώνει… Πιάνω τὴν πέτρα καὶ τὴν στύβω. Τὸ δοκίμασα. Τὴν στύβω, σᾶς δίδω τὸν λόγο μου!

Δὲν ξέρω ἀπὸ ποῦ πηγάζει ὅλη αὐτὴ ἡ δύναμις. Εἶναι κι αὐτὴ παράλογη καὶ καταρρίπτει ὅλους τοὺς φυσικοὺς νόμους! Δὲν δείχνει νὰ ἔχῃ φανερὴ αἰτία. Τὶς νύκτες ὅμως στὰ ὄνειρα μου ἔχω περιέργους ἐπισκέπτες. Πολὺ περιέργους.

Τὴν πρώτη νύκτα ἔφθασε ὁ  Προμηθεύς. Τὸν ἐγνώρισα ἀπὸ τὰ αἷματα ποὺ ἔσταζαν ἀπὸ τὸ συκώτι του. Μὲ κύτταξε ἴσια στὰ μάτια καὶ μοῦ ἔπιασε τὸ χέρι. Τὸ κράτησε σφικτὰ καὶ κάτι ψιθύρισε, ποὺ ὅμως δὲν ἄκουσα.  Χαμογελοῦσε διαρκῶς. Ἔδειχνε εὐτυχισμένος ποὺ ἦταν ἐκεῖ μαζί μου.  Τοῦ ἔδειξα τὸν βρᾶχο γιὰ νὰ κάτσῃ ἀλλὰ δὲν ἤθελε. (Ξέχασα νὰ σᾶς πῶ ὅτι στὰ ὄνειρά μου ἔχω ἕναν μεγάλο βρᾶχο, σὰν θρόνο, ποὺ ἐκεῖ κάθομαι κι ἀγναντεύω. Ὅλοι οἱ καλοὶ χωροῦν νὰ κάτσουν πλάι μου.)  Κάποιαν στιγμὴ, πάντα χαμογελαστός, ξεκίνησε νὰ φύγῃ. Ὅπως τράβηξε τὸ χέρι του ἀνεκάλυψα μίαν μικρὴ φωτεινὴ σφαίρα μέσα στὸ δικό μου.

Λίγες νύκτες ἀργότερα ἔφθασε ὁ Ἡρακλῆς! Στὴν ἀρχὴ τρόμαξα. Ἀλλὰ ὅταν τὸν γνώρισα μαλάκωσα. Ἔκατσε πλάι μου!Δὲν εἶπε πολλά! Μόνον γιὰ τὸ σταυροδρόμι του μίλησε. Ὅταν σηκώθηκε γιὰ νὰ φύγῃ μοῦ ἄφησε τὴν λεοντή του. Ξαφνιάστηκα. Χαμογέλασε κι ἔφυγε. Ἀπὸ μακριά τὸν ἄκουσα νὰ φωνάζῃ: «θὰ σοῦ δίδῃ δύναμι λέοντος»… Καὶ χάθηκε!

Δύο νύκτες ἀργότερα κατέφθασε ὁ Θησεύς!  Κι αὐτὸς δὲν εἶπε πολλά. Ἔκατσε τὴν περισσότερη ὥρα καὶ δὲν μίλαγε. Μοῦ διηγήθηκε ὅμως τοὺς ἄθλους του καὶ ἰδίως τὴν περιπέτειά του στὴν Κρήτη μὲ τὸν Μινώταυρο. Μοῦ χάρισε τὰ σανδάλια του, αὐτὰ τοῦ Αἰγαίως. Καὶ μετὰ χάθηκε  κι αὐτός! Ἀπὸ μακριὰ μοῦ φώναξε «νὰ θυμηθῇς νὰ ἀλλάξῃς τὰ πανιά!» Δὲν κατάλαβα ὅμως τί ἒννοοῦσε.

Μετὰ κατέφθασε ὁ Μιλτιάδης. Μαγικός! Κι αὐτὸς δὲν εἶπε πολλά, παρὰ μόνον αὐτό: «ἐὰν μίαν φορὰ νενικήκαμεν, πάντα μποροῦμε νὰ νικοῦμε!» Ξεκίνησα νὰ ἀρθρώσῳ ἐρωτήσεις μὰ εἶχε ἤδη χαθεῖ. Στὴν θέσι του βρῆκα μόνον μία ἀστραφτερὴ πανοπλία, ἐκείνην ποὺ φόραγε ὅταν ἔφθασε, μαζί μὲ ἕνα μικρὸ ἐγχειρίδιο. Πολὺ μικρό, σχεδὸν σὰν σουγιά.

Τὴν ἐπομένη ἦλθε ὁ Λεωνίδας. Κουβέντα δὲν τοῦ πῆρα. Οὔτε καλοεῖδα τὸ προσωπό του. Ὅταν σηκώθηκε νὰ φύγῃ μόνον μίλησε: «κρατῶ ἀκόμη στὶς Θερμοπῦλες. Δυνάμωσε!» Καὶ ὕστερα χάθηκε. Πρὶν χαθῇ μοῦ ἄφησε μίαν ἀσπίδα. Ἦταν ἀσήκωτη ἀλλὰ σὲ ἔπειθε πὼς μποροῦσε νὰ προστατεύσῃ ἕναν πολεμιστή.

Λίγες νύκτες ἀργότερα κατέφθασε ὁ Θεμιστοκλῆς. Δὲν ἦταν ἰδιαιτέρως ὑψηλός, ἀλλὰ ἦταν πανέμορφος μέσα στὴν ἀστραφτερή του πανοπλία. Καμάρωνα ποὺ τὸν εἶχα δίπλα μου.  Ἄρχισε νὰ μοῦ μιλᾶ γιὰ τὴν Ἀθήνα. Γιὰ τὰ «κόλπα» του πρὸ κειμένου νὰ μπορέσῃ νὰ πείσῃ τοὺς συμπατριῶτες του νὰ τὸν ἀκολουθήσουν. Μαγεύτηκα! Ἀρκετὴν ὥρα ἀργότερα σηκώθηκε καὶ μοῦ εἶπε πὼς πρέπει νὰ πάῃ νὰ κερδίσῃ μίαν ναυμαχία. Χαμογέλασα. Πρὶν φύγῃ ὅμως, ἔβγαλε τὴν περικεφαλαία του καὶ τὴν ἄφησε πλάι μου. Ἔτσι ὅπως ἦταν ἀστραφτερὴ μὲ θάμπωσε!

Κάθε νύκτα ἕνας πρόγονος ἀφήνει τὴν ἡσυχία του καὶ μοῦ ἔρχεται γιὰ παρέα. Κάθε πρωΐ εὕρισκα δίπλα μου τὸ δῶρο ποὺ μοῦ ἄφησε. Ἔχω γεμίσει τὴν ζωή μου μὲ τὰ δῶρα τους. Ἀλλὰ δὲν τελείωσαν ἐκεῖ οἱ ἐπισκέψεις…..

Πρὸ μερικῶν ἑβδομάδων μοῦ ἦλθε ὁ Νικηταρᾶς. Θολὸ τὸ βλέμμα του, λίγο δακρυσμένο, κρατοῦσε κι ἕνα ῥαβδί θεόστραβο, ἔκατσε πλάι μου, μοῦ κράτησε γιὰ λίγο τὸ χέρι, κούνησε τὸ κεφάλι σκεπτικός… Ξάφνου, βγάζει τὴν Νικαταραίικη σπάθα καὶ μοῦ τῆν ἀκουμπᾶ στὰ πόδια. «Πᾶρε», μοῦ λέει. «Κόβει Περσιάνους αὐτὴ ἡ σπάθα… Κόβει καλά!» Μετὰ ἀπὸ λίγο χάθηκε… Μὰ σὰν ἀπὸ μακριὰ νὰ ἄκουσα τὴν φωνή του λίγο ἀργότερα…. «καὶ τοὺς Μαυροκορδάτους κόβει ἡ σπάθα»…. Ξύπνησα καὶ βρῆκα μίαν σπάθα στὰ πόδια τοῦ κρεββατιοῦ μου.

Λίγες νύκτες ἀργότερα, κατέφθασε ὁ Γέρος. Αὐτὸς δὲν ἦταν μόνος του! Εἶχε μαζί του πολλούς. Μαζί του κι ὁ Πλαπούτας καὶ δεκάδες παλληκάρια. Ὅλοι οἱ ἄλλοι ἔκατσαν παράμερα, ὁ Γέρος πλάι μου κι ὁ Πλαπούτας ὀρθός δίπλα του. Κι αὐτοὶ δὲν μιλοῦσαν. Κάποιαν στιγμή ὁ Γέρος μοῦ χάιδεψε τὰ μαλλιά. Τρυφερὸ τὸ χάδι του, ἂν καὶ τὸ χέρι ἀγριεμένο. Τὴν ὥρα ποὺ κίνησε νὰ φύγῃ, βγάζει ἀπὸ τὸ σελάχι του δύο κουμπούρια καὶ τὰ ἀκουμπᾶ ἐκεῖ ποὺ καθόταν. «Αὐτὰ σκοτώνουν τοὺς μουχαμέτηδες» μοῦ εἶπε. Τὸν κύτταξα παραξενεμένη. Εἶχα ἤδη μίαν σπάθα, μίαν λεοντή, μίαν πανοπλία, ἕνα ἐγχειρίδιο,  μίαν περικεφαλαία, κάτι πέδιλα καὶ μίαν φωτεινὴ σφαίρα… Τί νὰ τὰ κάνω καὶ τὰ κουμπούρια; Τότε μίλησε ὁ Πλαπούτας: «Οὕλους τοὺς βασιλεῖς, τοὺς ἀντιβασιλεῖς καὶ τοὺς παρατρεχαμένους τους  νὰ τοὺς πετάξετε ὄξω! Κανέναν μήν ἀφήκετε! Κανέναν!! Οὔλους ὄξω!!!» Τότε πῆρε τὸν λόγο ὀ Γέρος: «Φωτιὰ καὶ τσεκούρι σὲ Νενέκους, προσκυνημένους καὶ πουλημένους! Μὴ ἀφήκετε τίποτα ὄρθιο! Μὲ τὸ αἷμα τους θὰ ξεπλύνουν τὸ αἷμα κάθε ἀθώου! Καὶ μὴν σὲ νοιάζῃ ἡ φυλακή σου. Ἡ δική μου ἦταν μικρότερη καὶ μίκραινε πιὸ γρήγορα ἀπὸ τὴν δική σου. Ἀλλὰ δὲν ἤξερα τὸν τρόπο νὰ μεγαλώσω καὶ νὰ τὴν σπάσω. Ἐσὺ θὰ τὸν μάθῃς!» Μόλις λίγο ἀπεμακρύνθησαν, στρέφει ὁ Γέρος καὶ μοῦ λέει: «Θὰ τὴν σπάσῃς τὴν φυλακή. Μὴν παρακαλέσῃς κανέναν! Γεννήθηκες ἐλεύθερη!»

Τώρα λοιπὸν  ποὺ διαρκῶς ψηλώνω καὶ δυναμώνω, μὲ τόσα ὅπλα γύρω ἀπὸ τὸ κρεββάτι μου, μὲ μίαν φυλακὴ ποὺ διαρκῶς μικραίνει, μὲ ἕνα σῶμα ποὺ γιγαντώνεται, νομίζω πὼς ἀρχίζω νὰ καταλαβαίνω κάτι… Τὴν δύναμι μοῦ τὴν δίδουν οἱ ἐπισκέπτες μου. Ἀφύσικα πράγματα, ἀλλὰ ἀληθινά!

Ξέχασα νὰ σᾶς πῶ ὅμως κάτι.

Τὶς πρὸ ἄλλες  εἶχε ἔλθει ὁ Καραϊσκάκης. Μπαρουτοκαπνισμένος, μαυριδερός καὶ πολὺ θυμωμένος. Μὲ κύτταξε βαθιὰ μέσα στὰ μάτια, μοῦ χαμογέλασε, μοῦ ἔκλεισε τὸ μάτι καὶ κίνησε νὰ φύγῃ. Δὲν μοῦ ἄφησε τίποτα.  Ξάφνου σταμάτησε, ἔστρεψε τὸ κεφάλι λίγο καὶ μοῦ εἶπε:

«γαμῆστε τους»!!!

Φιλονόη.

Υ.Γ. Τὰ δικά σας δῶρα τὰ πήρατε;  Ἀπὸ τὴν Φιλονόη ἐκ τοῦ Πόντου(filonohpontou.wordpress.com)

φωτογραφία ἀπὸ ἐδῶ κι ἐδῶ κι ἐδῶ

Διαβάστε περισσότερα »

Έλληνα γεια σου…

Έλληνα  γεια σου! Απευθύνομαι σε σένα νεαρέ Έλληνα!
Εσένα, που γεννήθηκες την εποχή του μεγάλου μεταρρυθμιστή, του Χαρίλαου Τρικούπη.
Εσένα, που η δημαγωγία του Δεληγιάννη σε βρήκε μαθητή του Γυμνασίου ή του Σχολαρχείου.
Εσένα, που η εφηβεία σου σημαδεύτηκε από την ήττα του 1897.
Εσένα, που έμελλε στην καρδιά της νιότης σου να περάσεις σ΄ έναν άλλο αιώνα, τον 20^ο αιώνα.

Εσύ, μεγάλωσες δύσκολα, σε αντίξοες συνθήκες, με πολλές ελλείψεις, χωρίς μέσα, χωρίς πολυτέλειες. Ο κόσμος σου ίσα που έφτανε μέχρι την Πρωτεύουσα του Νομού και αυτό ήταν ένα μακρύ ταξίδι επί ώρες με το άλογο. Πως να πας στην Αθήνα, την Πρωτεύουσα; Πώς να έλθεις από την Καλαμάτα, με τον μουτζούρη (τρένο της εποχής); Ήθελες μια ολάκερη μέρα. Πως να έλθεις από την Κρήτη με τα καράβια «θαλασσοπνίχτρες». Πώς να έλθεις από την Άρτα;  Πολύ πιο δύσκολα ήταν να έλθεις από τα σκλαβωμένα Δωδεκάνησα. Δυο μέρες ήθελες να έλθεις από την Κατερίνη.  Πώς να κατέβεις; Παντού Τουρκιά. Τρέχα να περάσεις τα σύνορα. Και αν το μπορέσεις, πώς να γυρίζεις μετά να ξαναδείς τη φαμίλια σου; Σε δύσκολα χρόνια γεννήθηκες  Έλληνα του 1880, του 85, του 90.΄
Τα δυσκολότερα όμως δεν έχουν έλθει ακόμα.

      Τώρα  που ετοιμάζεσαι να ανοίξεις σπίτι, κάποιοι ζωηροί συνομήλικοί σου, άντε ίσως καμιά δεκαριά χρόνια πιο μεγάλοι, με έναν κάποιο, Παύλο Μελά πάνε να ξεσηκώσουν τη Μακεδονία. Είναι πράγματι άμυαλοι. Δεν κάθονται στα αυγά τους. Πάνε να τα βάλουνε με την Αυτοκρατορία των Οθωμανών. Ο Σουλτάνος δεν τα σηκώνει αυτά. Άσε που από την εποχή του Ντισραέλι, του Άγγλου Πρωθυπουργού, εδώ και 20 χρόνια οι Τούρκοι έχουν την αβάντα της Μεγάλης Αυτοκρατορίας. Δεν θυμούνται τη ζημιά του ΄97; Που πάνε;

Και έχουν ανέβει και κάποιοι κουζουλοί από  την Κρήτη που φαίνεται έχουν φουσκωμένα τα μυαλά από έναν επαναστάτη, ονόματι Βενιζέλο.

Αυτόν θα τον μάθεις σύντομα. Ώσπου να σου κάνει η κυρά το δεύτερο κουτσούβελο, θα τον φέρουν οι στρατιωτικοί Πρωθυπουργό.

Και μαζί με τον Γεροβασιλιά, όταν θα πλησιάζει αυτός, μισό αιώνα Βασιλείας, θα σε καλέσουν να ελευθερώσεις την υπόλοιπη Ελλάδα.

Αρχιστράτηγος θα είναι ο Διάδοχος. Δέκα χρόνια θα πολεμάς. Με χιόνια, χαλάζι, βροχές και λιοπύρι. Εσύ, θα τρέχεις σε βουνά και σε λαγκάδια να διώξεις τον Τούρκο. Θα πάρεις φόρα. Θα φτάσεις μακριά. Μια ανάσα από την Αγιά Σοφιά. Θα μπεις στη Σμύρνη Ελευθερωτής.

Δέκα χρόνια νεαρέ  Έλληνα έχεις το όπλο, εφ΄ όπλου λόγχη.

Δέκα χρόνια πόλεμος, κακουχίες. Θα τριπλασιάσεις την Ελλάδα. Θα ανταμώσεις τον Φίλιππο στη Μακεδονία, τον Αχιλλέα στην Τροία.

Ίσως εκεί κοντά  στο  Γρανικό να ανταμώσεις και τον Αλέξανδρο.

Ο Γέρος του Μοριά θα σε καμαρώνει, μέχρι … μέχρι η φαγωμάρα από τον ξένο δάκτυλο που τον έκλεισε φυλακή στο Ναύπλιο να ξαναφωλιάσει στους πολιτικούς της, σχεδόν εκατό χρόνια μετά, για να ξαναπάρει ο τόπος την κάτω βόλτα. Θα ζήσεις τη σφαγή της Μικράς Ασίας και θα ακολουθήσει ο ξεριζωμός του γένους. Θα σηκώσεις το βαρύ φορτίο της προσφυγιάς. Τα παιδιά σου θα είναι μεγάλα πια και εσύ θα είσαι γέρος! Τις προάλλες, έγραφαν θαρρώ οι εφημερίδες «Εστία» και «Ακρόπολις» για μια άμαξα που παρέσυρε γέροντα 40 ετών στην Κηφισιά. Τα βάσανα σου δεν έχουν τελειωμό. Ενός κακού μύρια έπονται. Ζεις, εκτελέσεις στο Γουδί, κινήματα, αντικινήματα, για να φτάσει το ΄36 ο ήρωας του ΄12-΄13, ο Μεταξάς, να κάνει με τη σειρά του το δικό του κίνημα, όπως πριν από αυτόν ο Βενιζέλος, ο Κονδύλης, ο Πάγκαλος, ο Πλαστήρας και άλλοι. Αν και δικτατορία, κάτι αρχίζει να ροδίζει. Καλύτερες συνθήκες για δουλειά, κοινωνική ασφάλιση, αλλά και οργάνωση του Στρατού. Μετά από δέκα χρόνια στο Μέτωπο, έχει φοβηθεί το μάτι σου. Είναι και τα παιδιά σου πλέον σε ηλικία επιστράτευσης. Δεν θα το αποφύγεις και αυτό το ποτήρι Νεαρέ Γέροντα.

      Ο φασισμός κτυπά πισώπλατα την Ελλάδα. Από το ΄12 έως το ΄22 πολεμούσες κοιτάζοντας Ανατολικά. Τώρα το παιδί σου θα πολεμήσει κοιτάζοντας Δυτικά. Άλλα 10 χρόνια, απέναντι σε δύο φασισμούς. Πρώτα τον Μαύρο και μετά τον Ερυθρό. Θα ξεκινήσει από την Πίνδο στις 28 Οκτώβρη του 40, για να ξαποστάσει το ΄49 μετά τον Γράμμο και το Βίτσι. Είσαι πια στα εβδομήντα. Οι Βασιλιάδες θα έχουν φύγει και θα έχουν ξαναγυρίσει πολλές φορές. Είδες πολλούς, από τον Γεώργιο που δολοφονήθηκε μετά την απελευθέρωση της Μακεδονίας μέχρι τον Αρχιστράτηγο της Νίκης, τον Κωνσταντίνο. Τον αδικοχαμένο από δάγκωμα πιθήκου Αλέξανδρο, τον αυταρχικό Γεώργιο και τον πράο Παύλο. Έζησες όλους τους Βασιλιάδες εκτός από τον τελευταίο.

Έζησες Δημοκρατίες, δικτατορίες, εξορίες, πείνες, εφευρέσεις. Είδες το άλογο να παραχωρεί τη θέση του στο αυτοκίνητο. Είδες  τον άνθρωπο να πετάει. Είδες τη λάμπα πετρελαίου να παραχωρεί τη θέση της στον ηλεκτρισμό. Πολλά νέα πράγματα που το καθήκον για την Ελλάδα δεν σου επέτρεψε να τα απολαύσεις όσο ήθελες. Ίσως εκεί στα τριάντα χρόνια σου, να πρόλαβες να χορέψεις τσάρλεστον, να είδες την Παξινού ή την Κοτοπούλη σε κάποιο θέατρο. Όμως μέχρι εκεί. Τα χρόνια τρέχουν, νεαρέ Γέροντα. Ο Αρχάγγελος έχει ανοίξει το παρουσιολόγιο στον παράδεισο και έχει φθάσει στο όνομά σου. Τα παιδιά σου γεννήθηκαν στην πρώτη δεκαετία του Αιώνα, τα εγγόνια σου γεννημένα στα δύσκολα χρόνια του πολέμου έχουν ήδη αναρτήσει την εικόνα σου στο διαμερισματάκι τους στην Κυψέλη ή στο Παγκράτι. Εκεί γύρω, που έναν αιώνα μετά θα γεννηθεί το δισέγγονό σου. Όλοι μέχρι τότε προσπάθησαν και κατάφεραν να μεγαλώσουν την Ελλάδα σου και εσύ το δέχθηκες με χαρά, παρότι θυσίασες νιάτα και απολαύσεις.

      Φθάσαμε όμως παππού, στην εποχή του Σοσιαλισμού και του «μεγάλου επαναστάτη», του Ανδρέα Παπανδρέου που ήταν κάτι σαν τον Δεληγιάννη, την εποχή που εσύ γεννιόσουν. Κουβέντες ωραίες, παραμύθια, πολλά «θα» και στο τέλος ο ηθικός και κοινωνικός εξευτελισμός. Η σοσιαλιστική λαίλαπα, των πρασινοφρουρών και των «αυριανιστών», μέσα σε λίγα χρόνια μετέτρεψαν, το καφενείο του Στρατή σε pub, τα λαϊκά ταβερνεία, σε disco. Το τσιγάρο το έκαναν κοκαΐνη. Τον ελληνικό καφέ, «φραπέ». Οι σκελέες έγιναν σλιπάκια.

Ο θούριος έγινε hits. Το πρόσωπο σπαθί έγινε face control. Το φρόνημα έγινε «ωχ αδελφέ». Η πατρίδα μας έγινε πολυπολιτισμική. Το αίμα που έχυσες τόσα χρόνια για το καλό της έγινε Εθνικισμός. Τα ιερά και τα όσια είναι γι΄αυτούς παλιομοδίτικα.

Ο ξένος δάκτυλος των Άγγλων και των Γάλλων έγινε τώρα Αμερικανικός, παρά την συνθηματολογία του «ΕΟΚ και ΝΑΤΟ το ίδιο συνδικάτο» και του «η Ελλάδα ανήκει στους Έλληνες». Με την μεθοδολογία της άκρατης και αλόγιστης δανειοδότησης της χώρας, υποθηκεύσαμε το μέλλον σου. Ξένος δάκτυλος υπήρχε πάντα νέε του προηγούμενου αιώνα, αλλά με μια μικρή διαφορά από τους σημερινούς. Εσένα σε ενοχλούσε, αυτοί δείχνουν να το απολαμβάνουν.

      Μετά  ήλθε ο Μητσοτάκης, ο σοσιαλίσταρος  εκσυγχρονιστής Σημίτης, ο νεώτερος Καραμανλής και τελευταία ο υιός Ανδρέα Παπανδρέου.

      Αυτός ήλθε για να ξαναφέρει να σύνορα της πατρίδας μας από εκεί που τα πήρες εσύ, τον προηγούμενο αιώνα με το αίμα σου και τα έφθασες εδώ που είναι σήμερα. Ψήφισε πριν ένα χρόνο, μια Ευρωπαϊκή συνθήκη λεγόμενη Μνημόνιο που εξαθλιώνει τους Έλληνες και υποθηκεύει τα κυριαρχικά δικαιώματα της πατρίδος, παραιτούμενος ταυτόχρονα κάθε ασυλίας που πηγάζει από νόμους ή διεθνείς συνθήκες.

      Εσύ, για ότι πολέμησες σήμερα θεωρείται ταμπού. Οι Τούρκοι ξαναβρήκαν 558 χρόνια μετά ανοιχτή την κερκόπορτα. Βολτάρουν στο Αιγαίο όποτε γουστάρουν, όπου γουστάρουν και όσο γουστάρουν. Βλέπεις ο «Αβέρωφ» είναι χρόνια παροπλισμένος στο Φαληρικό Όρμο. Μαζί του και ο «Κουντουριώτης».  Τώρα στέλνουμε στην πόλη γιουσουφάκια που τραγουδάνε καλά, χορεύουν καλύτερα και δόξα τον Αλλάχ. Από την άλλη, αυτούς που πολέμησαν στο πλευρό των Ιταλών το ‘40 εσένα και τα παιδιά σου, τους Αλβανούς, τους μπάσανε μέσα. Τόσο μέσα, Έλληνα, που σου πήραν τις δουλειές, τα σπίτια, τα μαγαζιά, ακόμη και τις γυναίκες. Όμως δεν μας έφταναν αυτοί, βάλαμε μέσα και όλους τους Ασιάτες και δείχνουμε να το απολαμβάνουμε.

Ερωτώ, λοιπόν, την Ιστορία που τα ‘δε όλα μέσα στους αιώνες. Αυτή που πολλές φορές σου χάιδευε το πονεμένο μέτωπο ανταλλάσοντας τον πόνο σου με ρυτίδες. Ποιος έπραξε το σωστό;

Εσύ, που δεν γεύτηκες τις χαρές της νιότης σου για να ανδρωθεί η Ελλάδα και τα εγγόνια σου ή αυτοί που ακολουθούν το δικό τους story.

Μέσα σε 36 χρόνια χάσαμε την Κυρήνεια, την Αμμόχωστο. Οι Αλβανοί δημιουργούν θέμα Τσαμουριάς στη Θεσπρωτία, τα νησιά μας και το Αιγαίο μας αμφισβητείται, οι ξυπόλητοι Σκοπιανοί μας πήραν το όνομα της Μακεδονίας μας και τα Εθνικά μας Σύμβολα, οι Τούρκοι αλωνίζουν την Θράκη μας και το Τουρκικό προξενείο στην Κομοτηνή, προετοιμάζει ανενόχλητο το έδαφος για την προσάρτησή της. Στην Κρήτη υποκινούνται αυτονομιστικά κινήματα ανεξαρτησίας, από την μητέρα Ελλάδα.

      Άντε  παιδιά κουράγιο. Λίγο δεβαριεδισμό, λίγο ακόμα παχυδερμισμό και θα φέρουμε πάλι τα σύνορα εκεί που ήταν το 1897.

      Εσύ νεαρέ Έλληνα του 1904, του ΄12-΄13, του ΄19-΄22, του ΄40-΄41, του ΄74, ξύπνα και σήκω. Αρκετά ξαπόστασες στο μνήμα σου. Σήκω γιατί αν αρνηθείς αυτό το νέο προσκλητήριο κάποιοι απόγονοί σου είναι διατεθειμένοι να παραχωρήσουν ακόμη και το μνήμα σου. Για την Ελλάδα που εσύ στερήθηκες νιάτα και ομορφιά, πολεμώντας με το καριοφίλι στο χέρι και την εικόνα του Χριστού στο στήθος.

Ξύπνα αγόρι  μου, φόρεσε τα καλά σου, η Ελλάδα σε περιμένει. Εσένα και τη γενιά  σου να σώσεις τη φαμίλια σου. Λίγο ακόμη παλικάρι μου γιατί η  Ελλάδα δεν πρέπει να πεθάνει. Το ‘λεγες στα βουνά. Στην στρατώνα. Στις μάχες. Όλοι μαζί Λεβέντες μου.

      Αφύπνισε  και συμπαρέσυρε τους Έλληνες και κυρίως τους νέους με το φρόνημά σου και την αγωνιστικότητά σου, σε πανεθνικό ξεσηκωμό κατά της ψηφίσεως του μεσοπρόθεσμου νέου μνημονίου. Μαζί με σένα, όλοι οι Έλληνες, όλοι μια φωνή, μια καρδιά. Τώρα ξανά, σαν πρώτα.

      Στείλε  το μήνυμά σου, σε εκείνους τους επιλήσμονες  πολιτικούς-βουλευτές αύριο που  θα το ψηφίσουν και θα τοποθετήσουν την ταφόπλακα των ονείρων σου, της επιβίωσης της οικογένειάς σου και της ακεραιότητας της πατρίδος σου.

      Εδώ και τώρα βροντοφώναξέ τους πως δεν  θα ξεχάσεις τα ονόματα όσων ψηφίσουν το επαχθές μεσοπρόθεσμο και θύμισέ τους πως, έχει ο καιρός γυρίσματα και πως η Ιστορία επαναλαμβάνεται και εκδικείται.

Έγραψε  ο Παναγιώτης Αποστόλου 

-----------------------------------------------------------------------------------------------------------

Τι σημαίνει “Έλλην- ας” και “πατριωτισμός”, παίδες;

“Κρίτων” (51α), Πλάτωνoς: «ἢ οὕτως εἶ σοφὸς ὥστε λέληθέν σε ὅτι μητρός τε καὶ πατρὸς καὶ τῶν ἄλλων προγόνων ἁπάντων τιμιώτερόν ἐστιν πατρὶς καὶ σεμνότερον καὶ ἁγιώτερον καὶ ἐν μείζονι μοίρᾳ καὶ παρὰ θεοῖς καὶ παρ᾽ ἀνθρώποις τοῖς νοῦν ἔχουσι, καὶ σέβεσθαι δεῖ καὶ μᾶλλον ὑπείκειν καὶ θωπεύειν πατρίδα χαλεπαίνουσαν ἢ πατέρα, καὶ ἢ πείθειν ἢ ποιεῖν ἃ ἂν κελεύῃ, καὶ πάσχειν ἐάν τι προστάττῃ παθεῖν ἡσυχίαν ἄγοντα, ἐάντε τύπτεσθαι ἐάντε δεῖσθαι, ἐάντε εἰς πόλεμον ἄγῃ τρωθησόμενον ἢ ἀποθανούμενον, ποιητέον ταῦτα, καὶ τὸ δίκαιον οὕτως ἔχει, καὶ οὐχὶ ὑπεικτέον οὐδὲ ἀναχωρητέον οὐδὲ λειπτέον τὴν τάξιν, ἀλλὰ καὶ ἐν πολέμῳ καὶ ἐν δικαστηρίῳ καὶ πανταχοῦ ποιητέον ἃ ἂν κελεύῃ ἡ πόλις καὶ ἡ πατρίς, ἢ πείθειν αὐτὴν ᾗ τὸ δίκαιον πέφυκε· βιάζεσθαι δὲ οὐχ ὅσιον οὔτε μητέρα οὔτε πατέρα, πολὺ δὲ τούτων ἔτι ἧττον τὴν πατρίδα;»

Η μήπως είσαι τόσο σοφός, που σου διαφεύγει ότι, και από τη μητέρα και από τον πατέρα και απότους προγόνους όλους, το πιό ακριβό είναι η πατρίδα, το πιό σεβαστό και πιό ιερό, που βρίσκεται πιό ψηλά από όλα και μεταξύ των θεών και μεταξύ των γνωστικών ανθρώπων, και πρέπει να τη σεβόμαστε και να υποτασσόμαστε περισσότερο στην πατρίδα, όταν υποφέρει, και να τη θωπεύουμε, παρά στον πατέρα και στη μητέρα, και αν τυχόν δε βρίσκουµε σωστές τις εντολές της ή να προσπαθούµε να την πείθουµε ή να εκτελούµε όσα προστάζει; Ξεχνάς ακόµη πως πρέπει να υποφέρουµε χωρίς διαµαρτυρίες αν µας υποχρεώνει να πάθουµε κάτι, είτε προστάζει να  µας δέρνουν είτε να µας ρίχνουν δεµένους στη φυλακή είτε να µας στέλνουν στον πόλεµο για να πληγωθούµε ή και να σκοτωθούµε; ∆εν έχεις λοιπόν καταλάβει ότι οφείλουµε όλα αυτά να τα κάνουµε,  και το δίκαιο έτσι είναι,  και όχι να αποφεύγουµε τη στράτευση ούτε να οπισθοχωρούµε από δειλία την ώρα της  µάχης ούτε να λιποτακτούµε, αλλά και στον πόλεµο και στο δικαστήριο και παντού έχουµε χρέος να εκτελούµε όσα προστάζει η Πολιτεία και η Πατρίδα, ή, αν έχουµε άλλη γνώµη, να την πείθουµε ποιο είναι πραγµατικά το δίκαιο; Και ότι δεν είναι σύµφωνο  µε τον θείο νόµο να φέρνεται ο άνθρωπος µε βία ούτε στη µητέρα ούτε στον πατέρα, και από αυτούς πολύ λιγότερο ακόµη στην Πατρίδα;

περισσότερα απ την άνω περικοπή >> εδω

Διαβάστε περισσότερα »

Ο «σπόρος που δεν πεθαίνει»

διαφυλάχθηκε στην κιβωτό της γλώσσας, της Μνήμης, της Ορθοδοξίας. Ποτίστηκε με αίμα και ξανα βλάστησε.
Σήμερα ζούμε μια άλλη πτώση. Μπορεί να εξελιχθεί όμως σε ένα νέο ξεκίνημα..
«Το δε την Πόλιν σοι δούναι, ούτ' εμόν εστί ούτε άλλου των κατοικούντων εν αυτή... Κοινή γαρ γνώμη πάντες αυτοπροαιρέτως αποθανούμεν και ου φεισόμεθα της ζωής ημών...» Οι Ελληνες θαυμάζουμε τους γενναίους, τους ελεύθερους ανθρώπους. Ποτέ δεν τραγουδήσαμε τους δειλούς και τους ριψάσπιδες και πολύ περισσότερο τους αποχαυνωμένους εθελοντές δούλους. Μόνο ακριτομυθίες χλεύης κι αποστροφής θα βρει κανείς στη λαϊκή μούσα και παράδοση για τους δειλούς και πολύ περισσότερο για τους προδότες. Αντάρτες, ζορμπάδες, αρειμάνιοι επαναστάτες, φλογεροί προ κινδυνεύοντες μαχητές που περιφρονούν τον θάνατο, γεμίζουν την Ιστορία μας, τους μύθους και τα τραγούδια μας.
Συνήθως οι σκυταλοδρόμοι μας στο εθνικό χρέος είναι νεκροί, πεσόντες κι όχι επιζήσαντες. Η θυσία είναι που γράφει στη Μνήμη. Όταν πρωτοδιάβασα την παραπάνω απάντηση του Κωνσταντίνου Παλαιολόγου στον Μωάμεθ, χαράχτηκε ανεξίτηλα στον νου μου, μαζί με τις αντίστοιχες απαντήσεις των Αθηναίων και του Λεωνίδα στους Πέρσες......
Χίλιες φορές επαναλήφθηκαν τα λόγια αυτά. Από γενναίους Σουλιώτες και Μανιάτες, από αγέρωχους Αρβανίτες και Σφακιανούς. Στο Δραγατσάνι από τους μαυροντυμένους Ιερολοχίτες φοιτητές του Υψηλάντη. Στον Σαγγάριο και στο Αλή Βεράν απ' τον ανθό του Λαού μας. Στην Πίνδο και στα Οχυρά. Από τον Γρηγόρη Αυξεντίου στο Μαχαιρά κι από τους τέσσερις του Αχυρώνα στο Λιοπέτρι, ως τον γενναίο Κουρούπη στην Κερύνεια. Πολλές φορές μόνο με πράξεις, που πάντα ηχούν πιο δυνατά από τις λέξεις.
Προηγήθηκε μια μακρά περίοδος παρακμής. Κακοί ηγέτες, οικονομική αποσύνθεση, υποτέλεια σε ξένες δυνάμεις και στρατιωτική έκπτωση. Η πολυοργανική ανεπάρκεια του κράτους διέλυσε το φρόνημα και τον κοινωνικό ιστό. Η αυτοκρατορική εξουσία απονομιμοποιήθηκε στις συνειδήσεις των τοπικών αρχόντων και μεγάλου μέρους των απλών ανθρώπων. Σας θυμίζουν κάτι μήπως όλα αυτά; Από το Μαντζικέρτ ως την 29η Μάιου 1453, το σαράκι της διάλυσης εκ των έσω έστρωσε τον δρόμο στις λίγες χιλιάδες «Τούρκους», που αυξάνονταν ολοένα με τον βίαιο ή εθελούσιο, δια των προνομίων, εξισλαμισμό.
Γιατί οι Τούρκοι δεν είναι παρά ο κακός μας εαυτός. Ένα μη Έθνος, συνονθύλευμα από εξισλαμισμένους γηγενείς, Έλληνες, Αρμενίους, Φρύγες, Λυδούς, Καρδούχους κ.λπ., με καταλύτη της ιστορικής αντίδρασης μια δράκα οργανωμένους «κυνοκέφαλους» (έτσι τους αποκαλούσαν οι βυζαντινοί) Ασιάτες, που γενετικά χάθηκαν πια μέσα σε δικά μας πρόσωπα και σώματα, αλλά το φονικό και πρωτόγονα ολοκληρωτικό εποικοδόμημα τους κυριάρχησε στη Μ. Ασία. Μια συνάντηση του Ισλάμ με το οργανωμένο πλιάτσικο και τη γενοκτονία. Μια συμμορία τόσο μεγάλη, που αποτελούσε στρατό, ορντου.
Όπου προσκύνησαν οι τοπικές ηγεσίες για να διασφαλίσουν τα προνόμια τους, προσκύνησε και μέρος του λαού. Ο ίδιος ο Μωάμεθ ήταν μισός Έλληνας. Πίσω από τις φανφάρες, τις γιγάντιες σημαίες και τα τεράστια συνθήματα γραμμένα σε πλαγιές βουνών, πίσω από την ύποπτη υπερευθιξία των Τούρκων κρύβεται η απλή αλήθεια της ανυπαρξίας τουρκικού έθνους. Τους πονάει κι εκνευρίζει. Τη βλέπουν στα πρόσωπα τους, στις οικογενειακές μνήμες τους, στα σημάδια που ξεθάβουν συνεχώς από τη γη. Ο τουρκισμός εμπεριέχει τη γενοκτονία και τη λεηλασία. Με αυτά ανδρώθηκε κι επεκτάθηκε. Πήρε πολλούς από τους ανθρώπους μας, άλλους στρατολογώντας τους με τη βία κι άλλους με προνόμια. Άλλους έσφαξε. Παραμένει όμως πάντα απειλητικός δίπλα μας, είτε κεμαλικός είτε ισλαμοφασίστας.
Όσο παράδοξο κι αν ακούγεται, η πτώση είναι η προϋπόθεση της έγερσης. Η Άλωση της Βασιλεύουσας, του κέντρου μιας απ' άκρου εις άκρον εξελληνισμένης αυτοκρατορίας, μέσα από τα δεινά που η οθωμανική τυραννία επισώρευσε στον Ελληνισμό, αποτέλεσε την απαρχή της ζύμωσης για την αναγέννηση του Έθνους.
Ο «σπόρος που δεν πεθαίνει» διαφυλάχθηκε στην κιβωτό της γλώσσας, της Μνήμης, της Ορθοδοξίας. Ποτίστηκε με αίμα και ξαναβλάστησε. Σήμερα ζούμε μια άλλη πτώση. Μπορούμε όμως να τη μετατρέψουμε σε νέο ξεκίνημα, αντιστρέφοντας τους όρους της παρακμής. Με Ηγεσία και Φρόνημα. Με Σκοπό για το Έθνος και εμπνέοντος Φόβο στους φορείς της υποταγής. Φυλάσσοντας άγρυπνα το βίος μας και την ταυτότητα μας. Ενισχύοντας ό,τι μας ενώνει. Εκπέμποντας σταθερά το μήνυμα της αποφασιστικότητας. Έτσι η Κερκόπορτα θα μένει πάντα σφραγισμένη και τα λάβαρα μας θ' ανεμίζουν αγέρωχα στα τείχη.
Άλλωστε, ήμασταν εδώ πριν από αυτούς και θα είμαστε και μετά.
Εφημερίδα «Δημοκρατία»,Κυριακή 29 Μαΐου 2011   Του Φαήλου Κρανιδιώτη

Διαβάστε περισσότερα »

Σήμανε η ώρα να γίνουμε ένα...

Στο παρουσιολόγιο της ιστορίας θα δηλώσεις απών;

Σήμερα η χώρα βρίσκεται σε ένα ιστορικό σταυροδρόμι. Μέσα σε έναν πλανήτη που βιώνει τεράστιες γεωπολιτικές και οικονομικές ανακατατάξεις, η Ελλάδα έχει βρεθεί εγκλωβισμένη, με μία κυβέρνηση που μάλλον δεν έχει συναίσθηση ούτε των ευθυνών της, αλλά ούτε και της κρισιμότητας στην οποία πρέπει να ανταπεξέλθει.
Το μεγάλο δυστύχημα, όμως, για την χώρα, δεν είναι η ανικανότητα (ή η δολιότητα κατ’ άλλους) της παρεούλας που (δια)κυβερνά την χώρα. Το μεγάλο πρόβλημα δεν είναι η δύσκολη οικονομική θέση της Ελλάδας, που απειλείται έως και με γεωγραφική συρρίκνωση. Εξάλλου, τα προβλήματα υπάρχουν για να λύνονται, ακόμη και με την μέθοδο του Μ. Αλεξάνδρου όταν συνάντησε τον Γόρδιο Δεσμό...
Το ζητούμενο, αλλά μη ευρισκόμενο, το ποθούμενο είναι η συνειδητοποίηση του προβλήματος και η ενότητα των πολιτών. Αυτό μας λείπει… δυστυχώς.
Ιστορικά, είμαστε ένας λαός, ο οποίος είχε πάντα μεγάλες διαφωνίες. Ενίοτε αυτές οι διαφωνίες υπήρξαν και καταστροφικές. Όμως, αυτό το μειονέκτημά μας είναι συνάμα και όπλο δημιουργίας. Γιατί μέσα από την διαφωνία, μέσα από την διαφορετική άποψη είναι δυνατόν να γεννηθεί κάτι νέο, να δημιουργηθεί κάτι πρωτότυπο και μοναδικά υπέροχο. Αυτή η ανησυχία του ελληνικού πνεύματος, υπήρξε άλλωστε και η γενεσιουργός δύναμη σε όλα όσα κατόρθωσε ο Ελληνισμός.
Σήμερα, όμως, οι πολίτες της χώρας βρίσκονται σε ένα παράξενο καθεστώς συναισθηματικής φόρτισης, λογικής συντριβής και πλήρους απραξίας…! Είναι γεγονός πως αυτό το «κράμα» ενέχει τεράστιους κινδύνους πρώτα για τον ίδιο τον λαό κι έπειτα για όλους τους άλλους. Διαπιστώνοντας πως ενώ έχουμε συνειδητοποιήσει την ρίζα του προβλήματος που γιγαντώνεται σε καθημερινή βάση και απειλεί την ίδια μας την ύπαρξη, παρατηρώ πως δεν είμαστε σε θέση να αφήσουμε στην άκρη όλα εκείνα (τα μικρά ή τα μεγάλα) που μας χωρίζουν, προκειμένου να σταθούμε απεγκλωβισμένοι απέναντι στο κοινής διαπίστωσης πρόβλημά μας. Συνεχίζουμε να αναμασάμε ο ένας τα λάθη του άλλου, αλλά δεν βρίσκουμε τη δύναμη της ψυχής που απαιτείται για να πιαστούμε χέρι-χέρι και να σταθούμε απέναντι σε όσα μας απειλούν.
Έντεχνα, το σύστημα διαρρέει τις «φωνές» που το διατηρούν στην εξουσία, τις «φωνές» του «διαίρει και βασίλευε». Και όλοι εμείς, «μοιραίοι και άβουλοι αντάμα» πιανόμαστε με τα μικρά δικά μας λάθη, αντί να πιέσουμε και να σπάσουμε το απόστημα που δηλητηριάζει την κοινωνία και τον πολιτικό βίο.
Αδέρφια είμαστε, σε τούτη τη χώρα που ποτέ δεν δίστασε να τα βάλει με τους μεγάλους του πλανήτη. Ακόμη και όταν ήξερε ο Έλληνας πως έδινε αγώνες που τις είχε χαμένες, έπεφτε αγωνιζόμενος επειδή η ψυχή του δεν σήκωνε το να ζήσει ατιμασμένος. Μεγάλη κατάρα η διχόνοια και κόστισε πολύ αίμα σε τούτη τη γη. Διχόνοια και μικροψυχία πάνε μαζί. Αυτό μας αξίζει; Χωρίς καμιά προσπάθεια, δίχως να δώσουμε κανέναν αγώνα, γραφόμαστε στα βιβλία των υποτακτικών της άρχουσας ανίκανης τάξης…;
Σήμερα, αυτοί οι «άρχοντες» και οι δούλοι τους, φροντίζουν να μας βομβαρδίζουν με κάθε μέσο, με κάθε τρόπο και σε κάθε ώρα της ημέρας. Χρησιμοποιούν όλα τους τα όπλα. Και ξέρετε γιατί; Επειδή φοβούνται… Επειδή τρέμουν την δύναμη που έχουμε όλοι μας όταν γινόμαστε ένα...
Ελάτε λοιπόν αδέρφια. Ας παραμερίσουμε αυτά που μας χωρίζουν. Ελάτε να κάνουμε ένα βήμα μπρος, για να γίνουμε ένα απέναντι σε αυτά που μας απειλούν. Μετά, όταν όλα θα έχουν τελειώσει, μαζί θα γεννήσουμε κάτι νέο, μαζί θα χτίσουμε μέσα από τα παθήματά μας, μέσα από τα λάθη μας, αλλά και μέσα από τον κοινό μας αγώνα. Κι αν θέλετε, αν έτσι το προτιμάτε, όταν θα έρθει εκείνη η στιγμή να μαλώσουμε και πάλι, να πιαστούμε και πάλι με τα μικρά που φαντάζουν μεγάλα. Και ξέρετε γιατί θα το κάνουμε; Θα το κάνουμε επειδή θα μπορούμε!!! Αν όμως δεν βαδίσουμε σήμερα ο ένας πλάι στον άλλο, τότε αύριο δεν θα μπορούμε να μαλώσουμε ούτε για τα μικρά και ασήμαντα, επειδή θα έχουμε χάσει τα μεγάλα, τα σπουδαία… τα ιδανικά!
Μην αναρωτιέστε αν μπορούμε. Ρωτήστε μόνο τους εαυτούς σας αν θέλετε να σηκώσετε το ανάστημά σας απέναντι στους εργολάβους που καταστρέφουν τις ζωές μας για να μας στριμώξουν στην φυλακή τους...

Κωνσταντίνος Μιχαήλ

Διαβάστε περισσότερα »

Η Ελληνίδα Μάνα και ο καημός της….

Για τα παιδιά με νοιάζει.

Που γεννιούνται μαθαίνοντας πως ο ήλιος είναι θανατηφόρος

Που γεύονται σάρκες μεταλλαγμένες

Που βουτάνε τη μπουκιά τους σε παλιόλαδα

Που μασάνε τους καρπούς της γης ποτισμένους με δηλητήρια

Που πίνουν βρώμικα νερά

Που κολυμπάνε σε μολυσμένες θάλασσες

Που ανασαίνουν αέρα δηλητήριο.

Που ζουν μέσα στο τσιμέντο και δεν ένοιωσαν ποτέ τη μυρουδιά της φύσης

Που δεν κοιμήθηκαν κάτω από δέντρο με τη δροσιά από τα φύλλα να στάζει στο πρωινό ξύπνημα.

Που δεν σκαρφάλωσαν ποτέ να ξετρυπώσουν μια φωλιά

Που δεν είδαν ποτέ ένα αγρίμι

Για τα παιδιά με νοιάζει

Γιατί ακόμα και μέχρι εμένα , μέχρι τη δική μου γενιά υπάρχουν μνήμες, γεύσεις, μυρουδιές, αγγίγματα, αισθήσεις κοιμισμένες που κάποτε υπήρξαν.

Ήπια αγνό γάλα, έφαγα βερίκοκα που μοσχοβόλαγαν, μύρισα ψωμί ζυμωτό που μοσχοβόλαγε στο ξεφούρνισμα, ζαλίστηκα με τη μυρουδιά απ΄τις πορτοκαλιές, μάζεψα θυμάρι και χόρτα, είδα τη ρίγανη να ξεραίνεται στον ήλιο και τη φρέσκια ντομάτα να γεμίζει μοσχοβολιές το κυριακάτικο τραπέζι.

Έτρεχα στο κυρ-Λεωνίδα να μου δώσει το φρέσκο αυγό κάθε πρωί και με χαιρέταγε φωνάζοντας «γειά σου μόρτη!»

Ακολουθούσα σαν υπνωτισμένη τη μυρουδιά δυόσμου απ΄τα κεφτεδάκια της γειτόνισσας , κι εκείνη με περίμενε πάντα μ΄ενα πιατάκι γεμάτο και δυο φέτες ψωμί ψημένες στη σχάρα.

Έμαθα συνταγές απ΄τη γιαγιά, προσπάθησα να πλέξω, να κεντήσω. Μου διάβασαν παραραμύθια. Μάτωσα τα γόνατα στις αυλές απ΄τα χαλίκια. Τσακώθηκα για τους βόλους. Κράτησα την ισορροπία μου στα στρατιωτάκια ακούνητα αμίλητα κι αγέλαστα.

Με είδα σε ασπρόμαυρες φωτογραφίες ντυμένη σουλιώτισσα.

Κοιμήθηκα στην αγκαλιά της μάνας μου στο συνοικιακό ταβερνάκι χαζεύοντας το βαρέλι με το κοκκινέλι και τη θαυματουργή βρυσούλα του

Με είδα να κοκκινίζω στο πρώτο φλερτ , στο πρώτο πάρτυ.

Χόρεψα μπλουζ που διαρκούσαν δέκα λεπτά κι όλο κάποιος έβαζε το βυνίλιο ξανά από την αρχή μέχρι να καταφέρει να πάρει την υπόσχεση από τη Σούλα.

Κάπνισα κρυφά το πρώτο τσιγάρο, άφιλτρο, κι ένοιωθα ότι ήμουν όλη μια αμαρτία.

Τσουρούφλισα την άκρη των μαλλιών σε κάποια ανάσταση.

Φύλαγα σ΄ενα μικρό ημερολόγιο ένα κλαράκι βάγια

Για τα παιδιά με νοιάζει.

Με είδα στην ανθρώπινη διάστασή μου ανακατεμένη με γέλιο και δάκρυ.

Αποκοιμήθηκα στη καρέκλα ενός νοσοκομείου προσμένοντας με λαχτάρα τα καλά νέα, ξενύχτησα σε σπίτι που πενθούσε πίνοντας καφέ ελληνικό , κι έβγαλα από μέσα μου 2 παιδιά . Ένα πιθανό στρατιώτη και μια πιθανή μάνα.

Χωρίς να ξέρω αν θα πολεμήσουν , αν θα γεννήσουν.

Φοβάμαι μήπως μαζί με το άρωμα του αγνού λαδιού, τη γεύση του αγνού μελιού, και το άρωμα από θυμάρι, μήπως χάθηκαν οι πόλεμοι τους κι οι γέννες τους.

Μήπως ζήσουν σ΄ενα κόσμο που η γέννα κι ο θάνατος θα έχουν μετατραπεί σε μια ακόμα μεταλλαγμένη εμπειρία.

Για τα παιδιά με νοιάζει.

Να πολεμήσουν και να γεννήσουν ένα νέο κόσμο.

Που να μιλάει με όλες τις αισθήσεις.

Που να έχει βρει ξανά από την αρχή τα πολύτιμα.

ΕΝΑ ΜΕΓΑΛΟ ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ ΣΕ ΟΣΑ ΠΑΙΔΙΑ ΑΝΑΡΤΟΥΝ ΚΕΙΜΕΝΑ ΜΟΥ ΣΤΑ ΜΠΛΟΓΚ ΤΟΥΣ, ΣΕ ΟΣΟΥΣ ΦΙΛΟΥΣ ΕΧΟΥΝ ΤΗΝ ΥΠΟΜΟΝΗ ΝΑ ΜΕ ΔΙΑΒΑΖΟΥΝ, ΣΕ ΟΣΟΥΣ ΕΧΟΥΝ ΒΑΛΕΙ ΣΤΗ ΛΙΣΤΑ ΤΟΥΣ ΤΟ ΜΠΛΟΓΚ ΑΥΤΟ. ΔΕΝ ΕΙΜΑΙ ΚΑΛΗ ΣΤΙΣ ΔΗΜΟΣΙΕΣ ΣΧΕΣΕΙΣ, ΟΥΤΕ ΕΧΩ ΜΕΓΑΛΕΣ ΓΝΩΣΕΙΣ ΣΤΟ ΤΙ ΓΙΝΕΤΑΙ ΜΕΣΑ ΣΤΗ ΜΠΛΟΓΚΟΣΦΑΙΡΑ. ΕΝΣΤΙΚΤΩΔΩΣ ΑΚΟΛΟΥΘΩ, ΑΝΑΚΑΛΥΠΤΩ, ΔΙΑΒΑΖΩ. ΤΟ ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ ΕΙΝΑΙ ΓΙΑΤΙ ΜΕ ΤΙΜΟΥΝ ΚΑΙ ΜΟΥ ΔΙΝΟΥΝ ΘΑΡΡΟΣ ΝΑ ΓΡΑΦΩ. ΝΑ ΑΙΣΘΑΝΟΜΑΙ ΠΩΣ ΚΑΤΙ «ΠΙΑΝΕΙ ΤΟΠΟ» ΚΑΙ ΝΑ ΕΛΠΙΖΩ ΠΩΣ ΟΙ ΝΕΩΤΕΡΟΙ ΘΑ ΤΑ ΠΟΥΝ ΚΑΛΥΤΕΡΑ ΑΠΟ ΕΜΑΣ ΤΙΣ ΠΑΛΙΕΣ ΣΑΚΑΡΑΚΕΣ. ΔΕΝ ΕΛΠΙΖΩ ΣΤΟΥΣ ΝΕΟΕΛΛΗΝΕΣ, ΕΛΠΙΖΩ ΣΤΟΥΣ ΝΕΟΥΣ ΕΛΛΗΝΕΣ.

vasiliskos

Διαβάστε περισσότερα »

Γιατί εδώ και γιατί αυτοί, οι Έλληνες ;

ΒΡΑΧΟΣ :

Έχω γράψει πολλές φορές ότι όποιος συζητά με μογγολοειδή είναι ή ηλίθιος ή προδότης.
Αυτό είναι και ηλίθιος και προδότης.Και προφανέστατα εκτελεί σχέδιο το οποίο έχει κατά νου (ποιητική αδεία, μην δίνετε σημασία, δεν έχει νου), πολύ πριν “αρπάξει” την εξουσία, από τους αδαείς ανόητους που τον πίστεψαν…
Για την ακρίβεια δεν είναι προδοτικό σχέδιο.Έτσι σκέφτονται πάντα οι δούλοι…Τι είναι καλύτερο για τον αφέντη…Δούλοι στην ψυχή, γιατί υπάρχουν και άλλοι, υποδουλωμένοι, που σκέφτονται τρόπους να “καθαρίσουν” στεγνά, τον αφέντη, γιατί είναι τουλάχιστον ελεύθερες ψυχές…
Οι “γεννημένοι” δούλοι διαφέρουν…Υποτάσσονται χωρίς ανταλλάγματα. Προσκυνούν χωρίς κέρδος. Μαρτυράνε δίχως ξύλο.”Ανοίγουν” τα πόδια, από άποψη…Πέφτουν στα τέσσερα χωρίς προτροπές…Γιατί έτσι έμαθαν, από πάππου προς πάππου, από μάνα και γιαγιά.Δούλοι στην ψυχή.
Ασύμβατο για Έλληνες,αφύσικο,αδιανόητο. Και αφού είναι αφύσικο, είναι εχθρικό προς την ζωή και απλώς θέμα χρόνου να αποβληθεί….
Όλο αυτό έχει δομηθεί,σαν ιδέα και σαν ενέργειες, στον φόβο.Στον τρόμο. Αυτά τα πλάσματα είναι γεννημένα δειλά. Η ζωή τους είναι δειλή και οι ενέργειες τους επίσης. Γιατί είναι αμόρφωτα και απαίδευτα, ξένα προς τον Τόπο, πλάσματα. Όλα τα πτυχία, όλων των Πανεπιστήμιων, όλου του πλανήτη, δεν μπορούν να δώσουν απάντηση σε μία πολύ απλή ερώτηση, τόσα και τόσα χρόνια: Γιατί εδώ και γιατί αυτοί, οι Έλληνες;
Ε, δεν θ΄απαντηθεί ποτέ…
Κάνε όσες διαπραγματεύσεις θες,  μικρέ…Διάβασε ότι σου δίνουν και αν σου βαστάει,υπόγραψέ το.
Κάπου το’χε πει ο Κολοκοτρώνης.”Ο Θεός υπέγραψε την Ελευθερία της Πατρίδος και δεν παίρνει πίσω την υπογραφή του”…
Σε ότι θεό και αν πιστεύετε…Εδώ έχουμε τον δικό μας…

Διαβάστε περισσότερα »