Η γενεσις των Ελληνων

Στα αποσπάσματα που ακολουθούν, ο Πίνδαρος και ο Απολλόδωρος αποκωδικοποιούν την αναγέννηση της Ελληνικής φυλής, μετά την κάθαρση που προκλήθηκε από τον μεγάλο κατακλυσμό. Ο Δευκαλίων αφού ταξίδεψε εννέα ολόκληρα μερόνυχτα μέσα εις την θάλασσα, προσέκρουσε εις τον Παρνασσόν. Έκει, αφού σταμάτησαν οι βροχές, βγαίνοντας έξω θυσιάζει εις τον Φίξιον Δία.
Ο Ζεύς έστειλε τον Ερμή σ’ αυτόν και τον παρακίνησε να διαλέξει ότι θέλει. Αυτός διάλεξε να δημιουργηθούν σ’ αυτόν τον τόπο άνθρωποι. Και αφού διέταξε ο Ζεύς να σηκώσει λίθους και να τους ρίξει πάνω από το κεφάλι του, αυτούς που έρριπτε ο Δευκαλίων γίνονταν άνδρες και αυτούς που έρριπτε η Πύρρα γίνονταν γυναίκες. Απ’ όπου ονομάστηκαν μεταφορικά και λαοί από το Λάος που σημαίνει λίθος (Απολλόδωρος, Βιβλιοθήκη, 1, 48, 10).

Το ίδιο γεγονός μας εξιστορεί και ο Πίνδαρος: Φέρνεις εις την πόλιν την γλώσσα της Πρωτογένειας, δία να κατέβουν η Πύρρα και ο Δευκαλίων εις τον Παρνασσόν, όπου με την βούλησιν τον υψηλοβρόντου Διός έκτισαν πρώτα ιερόν, και χωρίς λίθους έκτισαν λίθινον γόνον από το ίδιο έθνος· και οι γόνοι ονομάστηκαν λαοί (Πίνδαρος, Ολυμπία, 9, 42).
Ο Ζεύς και ο Ερμής δημιουργούν στην κορυφή του Παρνασσού τους πρώτους ανθρώπους,
προσφέροντας και πάλι τον δικό τους γόνο. Η Πύρρα και ο Δευκαλίων διασώζονται διότι ήταν αμόλυντοι και καθαροί. Όταν το σκάφος τους προσάραξε στην κορυφή του Παρνασσού, ο Ζεύς τους πρόσταξε να ρίξουν λίθους, χτίζοντας λίθινους γόνους από το δικό τους έθνος.
Το όνομα Δευκαλίων φανερώνει τον κάλλιστο άνδρα του Διός, ενώ το όνομα Πύρρα, φανερώνει το πύρινο ηλιακό σπέρμα, τον νέο γόνο που θα φιλοξενήσει στα σπλάχνα της η πρώτη γυναίκα δια να επέλθουν τα νέα ελληνικά φύλλα.
Ο Απολλόδωρος συνεχίζει την αφήγηση του, εξιστορώντας την καταγωγή των ελληνικών φύλων και καταρρίπτοντας τις σιωνιστικές θεωρίες περί καταγωγής των Ελλήνων από την ανύπαρκτη ινδοευρωπαϊκή φυλή. περί καθόδου των Δωριέων κ.λ.π
Το πρώτο παιδί που έρχεται στο φως από τα σπλάχνα της Πυρράς, μετά την γονιδιακή παρέμβαση του ιδίου του Διός. είναι ο ‘Έλλην, 9.500 χρόνια πριν από την Έλευση του Ιησού Χριστού στην γη. Από τον Δευκαλίωνα και την Πύρρα γεννιούνται παιδιά, πρώτον εκ των οποίων ήταν ο Έλλην, δια τον οποίον λένε ότι γεννήθηκε από τον Δία, δεύτερος ο Αμφικτύων ο οποίος βασίλευσε μαζί με τον Κραναό εις την Αττική και είχε κόρη την Πρωτογένεια.
Απ’ αυτήν και τον Δία γεννήθηκε ο Αέθλιος. Από τον Έλληνα και την νύμφη Ορσηίδα γεννήθηκε ο Δούρος, ο Ξούθος και ο Αίολος. Αυτός λοιπόν ο Έλλην, από τον εαυτόν του ονόμασε Έλληνες αυτούς που ονομάζονται γραικοί και εις τα παιδιά του διαμοίρασε την χωράν και ο Ξούθος παίρνοντας την Πελοπόννησο, από την Κρέουσα την κόρη τον Ερεχθέα, γέννησε τον Αχαιό και τον Ίωνα, από τους οποίους ονομάζονται οι Αχαιοί και οι Ίωνες, ο Δώρος δε παίρνοντας την χωράν πέραν από την Πελοπόννησο, από τον εαυτόν τον ονόμασε τους κατοίκους Δωριείς, ο δε Αίολος βασιλεύοντας εις τους τόπους γύρω από την Θεσσαλία, τους κατοίκους ονόμασε Αιολείς. (Απολλόδωρος, Βιβλιοθήκη, 1, 49, 1 )
Αυτή είναι η γενεαλογία της ελληνικής φυλής, αυτή είναι η αγαθογονία που συντελείται στην κορυφή του Παρνασσού αμέσως μετά τον μεγάλο κατακλυσμό. Είναι η περίοδος που εμφανίζονται στο προσκήνιο της ιστορίας, οι Αιολείς, οι Δωριείς, οι Ίωνες. οι Αχαιοί, οι Θεσσαλοί, οι Μακεδόνες και οι Κρήτες.
Εγγονός του Λώρου, του υιού του Δευκαλίωνος, είναι ο Αστερίας ο οποίος βασίλευσε στην Κρήτη. Σύμφωνα με τον μύθο, ο Ζεύς υπό μορφή πάλλευκου ταύρου, απήγαγε την Ευρώπη και μεταφέροντας την στην πλάτη του έφθασε στην Κρήτη. Εκεί την κατέστησε μητέρα του Μίνωος, του Ραδαμάνθεως και του Σαρπηδόνος και κατόπιν την νύμφευσε με τον βασιλέα της νήσου Αστέρια, που ήταν τρισέγγονος του Δευκαλίωνος. Ο υιός που γεννήθηκε από τον Μίνωα ονομάστηκε και πάλι Δευκαλίων. Η λέξη Μίνωα, με αφομοίωση του (α) εις (ε), μετατρέπεται σε Μι- νώε. Η λέξη νώε προέρχεται από το νωί, που είναι ποιητικός τύπος του νω, και κατά την αττική-ιωνική διάλεκτο σημαίνει, εμείς οι δύο. Νώι δέ χαζώμεσθα, Διός δ’ άλεώμεθα μηνιν. Και εμείς οι δύο (ο Αρης και η Αθηνά) να φύγουμε, του Διός η οργή μην μας πλακώσει. (Ιλιάς, 5, 34)
ΜΙΝΩΑΣ: Υιός του Δία και της Ευρώπης. Αδελφός του Ραδαμάνθυ και του Σαρπηδόνα. Διαδέχτηκε τον βασιλιά της Κρήτης τον Αστερίωνα. Απέκτησε μεγάλη φήμη σαν σοφός βασιλιάς, δίκαιος και για την επιβολή των νόμων που παρελάμβανε (κάθε 9 χρόνια στο βουνό Ίδη) από τον ίδιο τον Δία.
ΕΡΙΧΘΟΝΙΟΣ: Γεννήθηκε από το σπέρμα του Ήφαιστου που έπεσε πάνω στον μηρό της Αθηνάς η οποία το σκούπισε με τα μαλλιά της και μετά το το έριξε στην γη, από την οποία σε κανονικό χρονικό διάστημα βγήκε ο Εριχθόνιος.
ΜΑΚΕΔΝΟΣ: (γενάρχης των Μακεδόνων. Μακεδνός= ευμήκης, ψηλός, μακρής) Υιός του Διός και της Αιθρίας, κόρης του Δευκαλίωνος.
ΕΛΛΗΝΑΣ: Υιός του Δευκαλίωνα και της Πύρρας. Είχε τρεις υιούς, τον Αίολο, τον Δώρο και τον Ξούθο.
ΚΕΚΡΟΠΑΣ: Υιός της Γαίας. Ο πρώτος αυτόχθων βασιλιάς της Αττικής, ήρωας και πρόγονος των Αθηναίων.
ΩΓΥΓΟΣ (ή ΩΓΥΓΗΣ): Ο πρώτος βασιλιάς και πατέρας της ανθρωπότητας. Στα χρόνια του έγινε ο πρώτος μεγάλος κατακλυσμός που φέρει το όνομά του.
ΠΕΛΑΣΓΟΣ: (Ο γενάρχης των Πελασγών, του αρχαιότερου λαού της Ελλάδας) Κατά μία παράδοση είναι υιός του Δία και της Νιόβης, πρώτος βασιλιάς της Αρκαδίας, κατά μία άλλη είναι βασιλιάς του Αργους και κατά την τρίτη υιός του Ποσειδώνα, αδελφός του Αχαιού και του Φθίου. Ο Πελασγός κατά τον Αρκαδικό μύθο που αναφέρει ο Απολλώνιος ο Ρόδιος “ανεδύθη από την γη” και έγινε γενάρχης των ανθρώπων “πριν από την εμφάνιση της Σελήνης”. Γι’ αυτό οι Αρκάδες εθεωρούντο “Προσέληνοι” ή Προσεληναίοι*
ΑΙΓΥΠΤΟΣ: Υιός του Βήλου και της Αγχινόης. Δίδυμος αδελφός του Δαναού και ενώ ο αδελφός του πήρε στο μερίδιό του την Λιβύη, αυτός πήρε την Αίγυπτο.
*Σύμφωνα με ορισμένες εκτιμήσεις, βάσει των αστρονομικών δεδομένων που αναφέρει ο Νόνος (Α 176-197, Β654-659), η Σελήνη έγινε δορυφόρος της γης το 26.147 π.Χ..
Πηγή: Δίοδος  μέσω  Αβέρωφ , διαδυκτιακό πειρατικό !

Διαβάστε περισσότερα »

Λυκόφως... και η απόδραση στο φώς ! !

Με το 65% του εκλογικού σώματος να εναντιώνεται στην νεκρόκασα της Ελλάδας που λέγεται Μνημόνιο πρέπει να ενταθούν οι προσπάθειες να ολοκληρωθεί η έξοδος από αυτό . Η αποβολή του ΔΝΤ είναι εθνικός στόχος. Η εισβολή του σε κάθε χώρα έχει αποτελέσματα πολέμου χωρίς βόμβες.

Όμως η προσπάθεια ανόρθωσης της χώρας είναι ο μεγαλύτερος στόχος . Η ταχεία αναδιάρθωση της χώρας με τεχνικούς όρους πρέπει να ξεκινήσει αμέσως. Ούτε ξένους επιτρόπους χρειαζόμαστε , ούτε θεόσταλτους σωτήρες . Η κοινή λογική και μερικές φυλακίσεις για παραδειγματισμό είναι αρκετές για ξεκίνημα .
Μεγάλες τομές όπως η αναθεώρηση του Συντάγματος είναι επιβεβλημένες , η εξασφάλιση του Δημόσιου χαρακτήρα βασικών υποδομών όπως το νερό και η συνταγματική κατοχύρωση του δημόσιου χαρακτήρα τους . To ίδιο για τα δημόσια δίκτυα , προς αποφυγή παρεξηγήσεων εννοώ αποκλειστικά τα καλώδια του ρεύματος , τις γραμμές του σιδηροδρόμου , τα εθνικά οδικά δίκτυα και τις βασικές τηλεφωνικές υποδομές . Το μέγεθος του Δημόσιου τομέα πρέπει να οριστεί Συνταγματικά το ίδιο και το μέγιστο ύψος του Δημόσιου και ιδιωτικού χρέους .
Όμως η βελτίωση της ανταγωνιστικότητας και η πάταξη της διαφθοράς θα απελευθερώσουν πραγματικά την χώρα από την μέγγενη των τοκογλύφων . Δεν μπορεί μια χώρα που είναι τρικοστή στην παγκόσμια κατάταξη με βάση το ΑΕΠ να είναι στην ενενηκοστή θέση της ανταγωνιστικότητας και της διαφθοράς . Αυτά από μόνα τους εκτός από τεράστια ντροπή είναι και οι βάσεις μελλοντικής εξαθλίωσης.
Δουλειά , θέληση και πατριωτισμός χρειάζεται . Ούτε μεσσίες , ούτε χαρισματικοί ηγέτες είναι απαραίτητοι. Χορτάσαμε από τούτους σαράντα χρόνια τώρα. Ας διεκδικήσουμε το αυτονόητο που είναι μια ευνομούμενη πολιτεία , αξιοκρατίας και δικαιοσύνης .
Είμαστε στη ζώνη του λυκόφωτος το σκοτάδι δεν έφυγε ακόμα . Θέλει μεγάλη προσπάθεια ακόμα να αποδράσουμε στο φώς . Ας έχουμε τα μάτια ανοικτά και τις αισθήσεις σε εγρήγορση μπρός στους νέους "μεσσίες".
Γεωργιάδης Ανέστης
paragoume.wordpress.com

Διαβάστε περισσότερα »

Ο “Διαυγής Θυμός” των Ελλήνων…!

Δημοσιεύτηκε στη Liberation, στις 20/02/2012

Όχι, αυτό που συμβαίνει στην Ελλάδα, αν και δραματικό, δεν είναι μια καταστροφή. Είναι επίσης μια ευκαιρία. Γιατί η δύναμη του χρήματος έχει, για πρώτη φορά, υπερβεί με ένταση το ρυθμό της μέχρι τότε σταδιακής, σχολαστικής και προσεκτικά οργανωμένης καταστροφής του δημόσιου συμφέροντος και της ανθρώπινης αξιοπρέπειας. Και σε μια χώρα τόσο διάσημη για τη φιλοσοφία της ζωής, στον αντίποδα του αγγλοσαξονικού μοντέλου, και διάσημη για την ακούραστη αντίσταση που έχει φέρει στις πολλαπλές μορφές καταπίεσης που προσπάθησαν να τη χαλιναγωγήσουν.

Ο Έλληνας δεν χορεύει και δε θα χορέψει ποτέ στο ένα πόδι, ούτε θα σκύψει δουλικά, ανεξάρτητα από τα καθεστώτα που θέλουν να του επιβάλλουν. Χορεύει με τα χέρια του, σαν να θέλει να πετάξει προς τα αστέρια. Γράφει στους τοίχους αυτό που θα του άρεσε να διαβάσει κάπου αλλού. Καίει μια τράπεζα όταν δεν του αφήνουν πλέον την πολυτέλεια να ψήσει στην παραδοσιακή του ψησταριά. Ο Έλληνας είναι τόσο ζωντανός, όσο η ιδεολογία της απειλής θανάσιμη. Και ο Έλληνας αν και χτυπημένος μέχρι θανάτου, στο τέλος πάντα σηκώνεται.

Ναι, η Ευρώπη της οικονομίας ήθελε να δημιουργήσει ένα παράδειγμα. Αλλά μες τον εκνευρισμό της να χτυπήσει τη χώρα που φαινόταν η πιο αδύναμη στη ευρωζώνη, μέσα στην υπερβολική της βία, η μάσκα της έπεσε. Είναι τώρα περισσότερο από ποτέ, η ώρα να καταδείξουμε το αληθινό της πρόσωπο: αυτό του ολοκληρωτισμού. Γιατί πρόκειται πραγματικά περί αυτού. Και υπάρχει μόνο μία απάντηση στον ολοκληρωτισμό: ο αγώνας, επίμονος και ανυποχώρητος, μέχρι τη μάχη, αν χρειαστεί, καθώς διακυβεύεται η ίδια η ύπαρξη. Έχουμε έναν κόσμο, μια ζωή, και αξίες να υπερασπιστούμε. Παντού στους δρόμους, είναι τα αδέλφια μας, οι αδελφές μας, τα παιδιά μας, οι γονείς μας, οι οποίοι έχουν πληγεί μπροστά στα μάτια μας, ακόμα και αν είναι μακριά. Πεινάμε, κρυώνουμε και πονάμε μαζί τους. Όλα τα χτυπήματα που δέχονται μας τραυματίζουν εξίσου. Κάθε παιδί στην Ελλάδα που λιποθυμά στο σχολείο του, μας καλεί στην αγανάκτηση και στην εξέγερση.

Για τους Έλληνες, είναι καιρός να πούνε όχι, και, για όλους εμάς, ήρθε ο καιρός να τους υποστηρίξουμε. Επειδή ο ελληνικός λαός σήμερα ηγείται της μάχης κατά του οικονομικού ολοκληρωτισμού, που καταστρέφει παντού τη δημόσια περιουσία, απειλεί την καθημερινή επιβίωση, διαδίδει την απόγνωση, το φόβο και την αποχαύνωση μέσα από έναν πόλεμο όλων εναντίον όλων.

Πέρα από έναν συναισθηματικό θυμό που εκτονώνεται με την καταστροφή των συμβόλων της καταπίεσης, αναπτύσσει έναν διαυγή θυμό, των αγωνιστών που αρνούνται να στερηθούν την ίδια τους τη ζωή προς όφελος της τραπεζικής μαφίας και της λογικής της, αυτής του “τρελού χρήματος”. Με τις συνελεύσεις της άμεσης δημοκρατίας, το κίνημα της πολιτικής ανυπακοής, το κίνημα “Δεν πληρώνω” και τις πρώτες εμπειρίες της αυτοδιαχείρισης, μια νέα Ελλάδα αναδύεται αυτή τη στιγμή, που απορρίπτει την τυραννία της αγοράς για λογαριασμό των ανθρώπων. Δεν γνωρίζουμε πόσο καιρό θα πάρει για τους ανθρώπους να ελευθερωθούν από την εθελοντική δουλεία τους, αλλά είναι βέβαιο ότι, αντιμετωπίζοντας τη γελοιότητα της πελατειακής πολιτικής, των διεφθαρμένων δημοκρατιών, τον τραγελαφικό κυνισμό του κράτους των banksters (τραπεζική μαφία), θα έχουμε μόνο την επιλογή -ενάντια σε κάθε εκβιασμό- να διαχειριστούμε τις υποθέσεις μας εμείς οι ίδιοι.

Η Ελλάδα είναι το παρελθόν μας.

Είναι επίσης το μέλλον μας.

Ανακαλύψτε το  ξανά μαζί της!

Το 2012 ας γίνουμε όλοι Έλληνες!

                                                                                                                Μετάφραση: Δ.Κ.

Κείμενο των Ραούλ Βανεγκέμ και Γιάννη Γιουλούντα που δημοσιεύτηκε στη Liberation, στις 20/02/2012

Διαβάστε περισσότερα »

«Mπορείς να βγάλεις τον Έλληνα από την Ελλάδα, αλλά όχι την Ελλάδα από τον Έλληνα»

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ
Η Ελένη Δημαρά είναι στην πρωτοπορία της ιατρικής επιστήμης στον Καναδά. Η διδακτορική της διατριβή ήταν ένα μεγάλο βήμα στην κατανόηση και την θεραπεία του ρετινοβλαστώματος. Μία σπάνια πάθηση που εμφανίζεται στα μικρά παιδιά που οδηγεί στην τύφλωση και τον θάνατο. Τώρα πλέον μπορεί να διαγνωστεί και να θεραπευθεί, αφού η ελληνίδα γιατρός έβαλε ένα μεγάλο λίθο στην θεραπεία αυτού του καρκίνου. Έχει βραβευθεί με το Canada's Rising Stars in Global Health και επίσης είναι στη λίστα 40under 40 του Greek America Foundation.


H Ελένη Δημαρά είναι Σπαρτιάτισσα με τα όλα της. Μπορεί να ζεί στο Τορόντο, μπορεί να ταξιδεύει συχνά στην Κένυα για να βοηθήσει τα μικρά παιδιά, αλλά η Ελλάδα είναι πάντα στην ψυχή της. Στο timeline του facebook δεσπόζει ο Λεωνίδας. «Mπορείς να βγάλεις τον Έλληνα από την Ελλάδα, αλλά όχι την Ελλάδα από τον Έλληνα» δηλώνει στο 5dnews. Διαβάστε όλη τη συνέντευξη:

-Καναδάς , Κένυα , Ελλάδα. Και τις τρεις  χώρες τις ζεις και τις αγαπάς. Περιέγραψε μας για ποιόν ξεχωριστό λόγο αγαπάς κάθε μία από αυτές…
Στον Καναδά γεννήθηκα, μεγάλωσα, σπούδασα και ζω. Είναι μια χώρα που δίνει στους πολίτες της την ελευθερία να κάνουν και να γίνουν οτιδήποτε θέλουν. Γιορτάζει τις διαφορές ανάμεσα των πολιτών της, και δεν κάνει διακρίσεις.
Η Ελλάδα είναι μέσα στο DNA μου. Mπορείς να βγάλεις τον Έλληνα από την Ελλάδα, αλλά όχι την Ελλάδα από τον Έλληνα. Είμαστε ένας λαός με τεράστιο πλούτο που δεν μετριέται οικονομικά, αλλά με τον πολιτισμό, την παράδοση, την οικογένεια, την πίστη, τη σοφία, τη γεωγραφία, την ιστορία ...
Η Κένυα, να σου πω την αλήθεια, μου θυμίζει Ελλάδα, γιατί είναι μια φιλόξενη χώρα της οποίας το ανθρώπινο δυναμικό έχει τεράστιες δυνατότητες, όμως ο κόσμος την βλέπει σαν μια χώρα που χρειάζεται βοήθεια. Η αλήθεια είναι όμως, ότι μόνο οι πολίτες της χώρας ξέρουν καλά τι χρειάζεται για πρόοδο.

-Είπες όχι στο MIT. Δεν είναι μία εύκολη άρνηση. Οι περισσότεροι θα έλεγαν «ΝΑΙ». Εσύ γιατί είπες «ΟΧΙ»;
Όλοι έχουν κολλήσει σε αυτό το μικρό γεγονός στην ζωή μου, μόνο και μόνο επειδή  είναι το «μεγάλο και επίσημο» ΜΙΤ. Η αλήθεια όμως είναι ότι δεν είπα όχι στο ΜΙΤ, αλλά είπα όχι σε μια πρόσκληση του ΜΙΤ να κάνω μια δουλειά που δεν με τραβούσε (instructor position, no research). Είμαι σίγουρη ότι για εμένα, έκανα την σωστή επιλογή, γιατί η δουλειά που διάλεξα αργότερα στο Τορόντο, με έφερε σε αυτή τη θέση που είμαι τώρα (Αssistant professor, global health and genetic research AND teaching, etc) και μου αρέσει.

- Η διδακτορική σου διατριβή γέμισε το κενό που υπήρχε στην  γνώση για το ρετινοβλάστωμα τα τελευταία 25 χρόνια  . Αν δεν κάνω λάθος έχει αναφερθεί σε περισσότερες από 50 μελέτες που έγιναν στη συνέχεια και έγινε αφορμή να παρακινηθούν και άλλες ομάδες ερευνητών . Φαντάζομαι νοιώθεις υπερήφανη . Το μυστικό ποιο ήταν για την επιτυχημένη διατριβή σου;
Κανένα μυστικό, απλώς έτυχε να είμαι στη κατάλληλη θέση την κατάλληλη στιγμή. Βρισκόμαστε σε μια εποχή της γενετικής έρευνας που μας επιτρέπει να κάνουμε πολλά πράγματα που δεν ήταν δυνατόν τα προηγούμενα χρόνια. Με τη σωστή καθοδήγηση και συμβουλή κατά τη διάρκεια του διδακτορικού μου, και με λίγη τύχη να αποκτήσω τα σπάνια δείγματα όγκων που χρειαζόμουν, βγήκε το έργο αυτό.

-Το ρετινοβλάστωμα είναι θεραπεύσιμο πλέον. Μπορείς να περιγράψεις τα συναισθήματά σου όταν βλέπεις ένα μικρό παιδί να έχει θεραπευθεί;
Χαρά, απλή χαρά.

-Η εθελοντική σου συμμετοχή στο πρόγραμμα της Κένυας είναι μία υπερπροσπάθεια για σένα. Έχει προσωπικό κόστος.  Ομως συμμετέχεις με επιμονή. Γιατί;
Γιατί είναι ένα έργο με πολύ μεγάλη  σημασία. Είναι και πείραμα - μπορούμε να πετύχουμε αύξηση των ποσοστών επιβίωσης σε περιβάλλον με έλλειψη πόρων. Ο κόσμος όλο και περισσότερο ενδιαφέρεται για θέματα της παγκόσμιας ανάπτυξης, αλλά γίνεται ολοένα και πιο σαφές ότι σπαταλάμε πόρους και δεν μαθαίνουμε ποια είναι τα λάθη μας και ποιες οι επιτυχίες χρησιμοποιώντας ένα οργανωμένο, επιστημονικό τρόπο. Το πρόγραμμα στην Κένυα έχει τη δυνατότητα να είναι μια πραγματική επιτυχία στο χώρο της υγείας σε παγκόσμια κλίμακα, επειδή σχεδιάστηκε και τέθηκε σε εφαρμογή από την ιατρική κοινότητα της Κένυας, με λίγη συμβολή και υποστήριξη από συνεργάτες από τον Καναδά και την Αγγλια.

-Στα 32 σου χρόνια έχεις βραβευθεί με το Canada's Rising Stars in Global Health. Ποιο είναι το επόμενο βήμα σου στον επιστημονικό χώρο; Τι σχεδιάζεις, ποιοι είναι οι στόχοι σου οι επιστημονικοί;
Το βραβείο αυτό είναι πραγματικά φανταστικό, και υποστηρίζει μία από τις πρωτοβουλίες του προγράμματος της Κένυας, το να αναπτύξουμε ένα εργαστήριο παθολογίας του καρκίνου. Είναι μια δοκιμή - εάν τα αποτελέσματα μας είναι καλά κατά τη διάρκεια των πρώτων 18 μηνών, μπορεί να προχωρήσουμε στην δεύτερη φάση, με βραβείο 1 εκατομμυρίου δολαρίων για την επέκταση του εργαστηρίου να εξυπηρετεί ένα ευρύτερο φάσμα ασθενών.

- Παρακολουθείς τα πάντα γύρω από την Ελλάδα. Twittάρεις  συνέχεια για τις εξελίξεις. Τα θετικά και τα αρνητικά. Πως βλέπεις την κατάσταση στην Ελλάδα;
Δεν μπορώ να πω πολλά για την κατάσταση στην Ελλάδα, γιατί δεν την ζω προσωπικά αυτή τη στιγμή. Αυτό που ξέρω όμως είναι ότι οι Έλληνες έχουν τη σοφία, το πάθος, και την ευφυΐα να βρουν λύση, και σαν Ελληνίδα είμαι έτοιμη να βοηθήσω με όποιον τρόπο μπορώ.

-Φαντάζομαι οι καναδοί φίλοι και συνάδελφοί σε ρωτάνε για την  Ελλάδα. Τι τους λες; Πως τους εξηγείς γιατί έφτασαν τα πράγματα σε αυτή την κατάσταση;
Τους λέω να μην κρίνουν γιατί μια τέτοια κατάσταση μπορεί να μας βρει και εδώ στον Καναδά μια μέρα, ο Θεός μόνο ξέρει! Ο κόσμος εδώ μόνο βλέπει τα προβλήματα και τις ταραχές που δείχνουν οι ειδήσεις. Αυτό που προσπαθώ να κάνω είναι να μοιράζω τα καλά νέα που βγαίνουν από την πατρίδα μας - σαν το “UP Greece Tourism”, το “Μπορούμε”, το “Γίνεται” - γιατί είναι πολλά.

-Τελικά τι είναι Ελλάδα για σένα;
Πατρίδα, γνώση, οικογένεια, χαρά και αγάπη.

5DNews

Διαβάστε περισσότερα »

Αχάριστε Έλληνα τί ζητάς;

Γράφει ο Γιώργος Παπαδάτος

Αχάριστε Έλληνα τί ζητάς επι τέλους ααπό τους Έλληνες πολιτικούς ; Από τους
εκπροσώπους σου πού ΕΣΥ ψήφισες τις τελευταίες εκλογές και τους ταλαιπωρείς ψηφίζοντάς τους για δεκαετίες τώρα αντί να τους επιτρέψεις να πάνε σπίτια τους και ήσυχοι να απολαύσουν τους κόπους τους ; Να ζήσουν εν ειρήνει και ΑΣΦΑΛΕΙΑ στο προάστειο που επέλεξαν μακριά απο το κέντρο με τις ατέλειωτες φασαρίες , τις πορείες , τις πυρκαϊές , τις λεηλασίες ,τους κουκουλοφόρους ,τις καταστροφές , τις απαιτήσεις σου για εργασία και – άκουσον , άκουσον – κοινωνικό κράτος ενω δεν υπάρχει κάν κράτος και τα ατελείωτα θέλω σου ;
Ξέρεις τί αγώνα έδωσαν και δίνουν ταξιδεύοντας κάθε λίγο και λιγάκι σε ολα τα μεγάλα κέντρα αποφάσεων του σημερινού κόσμου ακόμη και με έκτατες αεροπορικές πτήσεις που εσύ πληρώνεις ,πέραν των προγραμματισμένων αερογραμμών για να προλάβουν τις εξελίξεις και να μάθει ο κόσμος όλος για το τιτάνιο έργο που ανέλαβαν να σώσουν τον πλανήτη απο την οικονομική καταστροφή σώζωντας την Ελλάδα ;
Γνωρίζεις , άσχετε Έλληνα πολίτη , οτι για να το πετύχουν αυτό έπρεπε να μάθουν όλοι πόσο δύσκολο έργο ανέλαβαν αφού είχαν να ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΣΟΥΝ ενα διεφθαρμένο κράτος και πολίτες που με τόση επιμονή ,υπομονή και τεράστια κονδύλια τής ΕΕ οι προηγούμενες κυβερνήσεις πέτυχαν ; Κυβερνήσεις , μέλη των οποίων ήταν αυτοι οι ίδιοι ,τους οποίους και πάλι ΕΣΥ ψήφιζες .Πολιτικοί που έκαναν ό,τι μπορούσαν για να οργανώσουν το κράτος πρόνοιας και να εξασφαλίσουν σε δεκάδες χιλιάδες ανήμπορους και οικογένειες πεθαμένων επιδόματα επιβίωσης ύψους κάποιων δίς Ευρώ παρά τη θέλησή σου . Που στο όνομα της δημοκρατίας ,της ελευθερίας και των προοδευτικών ιδεωδών δέν καταπίεσαν κανένα για οικονομική συνεισφορά υπέρ του δημοσίου . Μάλιστα για να αντισταθμίσουν την άκρως αρνητική εντύπωση που προκάλεσε - αδίκως βέβαια – το σύνδρομο του τιτανικού , οπως περιέγραψαν την επερχόμενη καταστροφή , έφεραν τους Ευρωπαίους ελεγκτές να δουν και να μάθουν τί σημαίνει οργάνωση Κράτους . Να τους δώσωμε για μια ακόμη φορά τα φώτα μας .Αυτά αχάριστε Ελληνα δεν τα εκτιμάς ;
Γιατί παραβλέπεις μικρόψυχε Ελληνα πολίτη τη σκληρή δουλειά σύνταξης των
αλλεπάλληλων φορολογικών νομων και νομοσχεδίων , περικοπών ,απολύσεων,
ελέγχου λαθρομεταναστών ,παρεμπορίου , ελέγχου καυσίμων και πάνω απ’όλα
της προβλεπόμενης ανάπτυξης και της διογκούμενης ανεργίας .Ειναι δε τόσο τεράστιος ο όγκος της δουλειάς που προκειμένου να αποφύγουν την υπερκόπωση οι Ελληνες δημόσιοι υπάλληλοι , όλα τα μνημόνια συντάσσονται και γράφονται στην Ευρώπη .
Δηλαδή τους έχομε στριμώξει στη δουλειά .Ετσι όμως θα μάθουν και θα σέβωνται και βαθιά θα εκτιμούν έτι περαιτέρω τον καθένα Ελληνα πολιτικό που θα τους στελνωμε και με σεβασμό και δέος – όπως μέχρι τώρα – θα τον αγκαλιάζουν .
Επομένως , γιατί προβληματίζεσε τί θα ψηφίσης όποτε κι άν γίνουν εκλογές ; Κατά βάθος ΕΣΥ ξέρεις .

Ευχαριστώ για τη φιλοξενία

Διαβάστε περισσότερα »

ΥΠΕΡ ΒΩΜΩΝ ΚΑΙ ΕΣΤΙΩΝ!

Θεά Γη, των μακαρίων μητέρα και των θνητών ανθρώπων
Πανθρέπτειρα, πανδότρια, τελεσφόρα, πανκαταλύτρα,
Αυξητική, καρποφόρα, που σε καλές εποχές αφθονείς,
Έδρα του αθάνατου κόσμου, πολυποίκιλη κόρη,
Που κυοφορείς με επιτόκιες ωδίνες τον πολυειδή καρπό,
Αιωνία, πολύσεπτη, βαθύκολπη, καλότυχη,
Που χαίρεσαι μ΄ευωδιαστές πρασινάδες, ω συ σ΄ανθοστολίσματα θεότης, Η ομβροχαρής, που γύρω της ο πολυποίκιλτος κόσμος των άστρων Περιστρέφεται με την αέναη φύση και τα άγρια ρεύματα.
Αλλά, θεά μακαρία, αύξησε τους πολυχαρείς καρπούς
Έχοντας διάθεση ευμενή μαζί με ευφορίες στις εποχές.
(Ορφικός ύμνος για την γη.)

Όπως μας λέει αυτός ο υπέροχος ορφικός ύμνος, οι Έλληνες ανέκαθεν, από τα βάθη των αιώνων, ήταν δεμένοι με την γη τους, την λάτρευαν, την είχαν θεοποιήσει σαν Γαία-μήτηρ.
Το ίδιο δεμένοι ήταν και με την εστία  τους, την οικία τους, κατ΄επέκταση τον οικογενειακό τους βίο. Προστάτις του σπιτικού τους ήταν η θεά Εστία. Ο βωμός της βρισκόταν στο κέντρο του σπιτιού, με πυρά άσβεστη και οι θυσίες και σπονδές, άρχιζαν με την φράση’’αφ΄Εστίας’’. Άσβεστη πυρά της θεάς βρισκόταν και στο κέντρο κάθε πόλης (Πρυτανεία). Οι αγώνες έναντι της κάθε ξένης επιβουλής γινόταν πάντοτε υπέρ’ ‘Βωμών και Εστιών’’. Ήταν αγώνας ιερός και οι Έλληνες δεν παρέδιδαν ποτέ αμαχητί , γην και ύδωρ. Οι Έλληνες αισθάνονταν πάντα ότι ήταν γηγενείς, αυτόχθονες, δεν είχαν έρθει από αλλού, κατοικούσαν και ζούσαν πραγματικά στην πατρίδα, τρεφόμενοι από μητέρα, όχι μητριά, όπως άλλοι, αλλά από την μητέρα χώρα που κατοικούσαν, μας λέει ο Πλάτων στον ‘’Μενέξενο’’. Κάθε σπιθαμή γης, είναι σπαρμένη με τα κόκκαλα τα ιερά των Ελλήνων, το λέει και ο Εθνικός μας Ύμνος. Πάσα γη είναι τάφος των ανδρών επιφανών, μας λέει ο Θουκυδίδης, μέσω του Περικλή, στον ‘’Επιτάφιο’’ του.
Ο σεβασμός των Ελλήνων προς τα σεπτά οστά, τα ιερά θεμέλια και κειμήλιά μας, φανερώνεται συν τοις άλλοις και στην συμπεριφορά των κατοίκων της Πάργας. Οι Άγγλοι υπέγραψαν με τους Τούρκους στις 17 Μαΐου 1817 συμφωνία πώλησης της Πάργας στον Αλή πασά. Φεύγοντας οι Παργινοί από τις εστίες τους, πήραν μαζί τους, αγκαλιά και τα οστά των προγόνων τους, για να μη τα μιάνει το βάρβαρο χέρι.
Ακόμα και αν πατούσαν το ιερό μας χώμα, οι βάρβαροι κατακτητές, πάντα οι Έλληνες ξεκινούσαν αντίσταση και αγώνα μέχρι να τους εκδιώξουν, όσο χρόνο και θυσίες και αν απαιτούσε αυτός ο σκοπός.
Αυτό το ποτισμένο με αίμα και ιδρώτα χώμα, κρύβει μέσα του τους προαιώνιους θησαυρούς μας. Στα χιλιάδες πεδία των μαχών, οι ήρωες μας κοιμούνται αγκαλιά με τους αποκεφαλισμένους θεούς μας. Μαζί με τους σπόρους που μας τρέφουν, είναι μπλεγμένο και το φτιαγμένο από δάφνη, πουρνάρι και φτελιά, άροτρο, του Ησιόδου, κάπου στην Άσκρα της Βοιωτίας. Στις ρίζες των ελάτων της Ευρυτανίας, αναπαύεται το κουπί του Οδυσσέα. Γυρίζοντας στην Ιθάκη, ένας χρησμός του είπε, ότι για να βρει την ποθητή ηρεμία, πρέπει να πάει σε τόπο όπου δεν ήξεραν από θάλασσα και ταξίδια. Πήρε στον ώμο το κουπί και τράβηξε κατά την Ευρυτανία. Ο μύθος λέει ότι εκεί δεν ήξεραν από θάλασσα και έτσι ο Οδυσσέας εγκαταστάθηκε και ίδρυσε και μαντείο σε μια σπηλιά κοντά στον Προυσό, λεγόμενη ’’Αποκλείστρα’’.
Η Δόξα ακόμη κρυφοπερπατάει πάνω στην πρώην ολόμαυρη ράχη των Ψαρών, αγκαλιάζοντας με το βλέμμα της όλα τα νησιά μας, Ύδρα, Σπέτσες, Χίο, Κρήτη, και την μικρούλα μας Μεγίστη.
Πάνω από την πεδιάδα του Μαραθώνα, έχει ξεμείνει και φτερουγάει η Νίκη, καλώντας τον Πάνα και τα παιδιά του , τους Πανίσκους, για να αποτρέψουν άλλη μια φορά τη νέα απόβαση των βαρβάρων.
Πηγαίνοντας στο Δίστομο, στα Καλάβρυτα και βόρεια στον Χορτιάτη, ίσως ακούσεις τις νύχτες το βουβό κλάμα των παιδιών, και τις κραυγές των μανάδων, που αναζητούν τους άνδρες τους και τους έφηβους γιους τους, θύματα όλοι των λύκων του Παράφρονα, που ατιμώρητοι ακόμα μένουν.
Οι φύλακες των Θερμοπυλών έχουν στήσει ταμπούρι, παίρνοντας την σκυτάλη από τους τριακόσιους του Λεωνίδα, για να φυλάνε τα Στενά, να μην κατέβει ο Βρέννος, όπως τότε το 279 π.Χ. όταν με 300.000 χιλ. Γαλάτες ακολούθησε τα χνάρια του Ξέρξη. Μπήκε από την Υπάτη,ανέβηκαν στην βορεινή πλαγιά της Οίτης, πήραν το παλιό δερβένι Μακρυκάμπι, ανάμεσα στα Βαρδούσια και την Οίτη. Πέρασαν από το χωριό Καστριώτισσα και έφτασαν στην πόλη Κάλλιον του Μόρνου. Στο πέρασμά τους δεν άφησαν κανένα ζωντανό, άνδρες, γερόντους, νήπια, όπου τους έπιναν το αίμα, και τις γυναίκες όπου και νεκρές τις ατίμαζαν.
Δεν κατάφεραν όμως να καταστρέψουν το Μαντείο των Δελφών, εκεί φρόντισε ο ίδιος ο Απόλλων να τους αποδιώξει,και στον γυρισμό έπαθαν πανωλεθρία από τους εναπομείναντες κατοίκους της περιοχής, αφήνοντας ενθύμιο κακό τα κόκαλά τους στη θέση Κοκκάλια, όπως μας λέει ο Δ. Λουκόπουλος (1874-1943),στο βιβλίο του ‘’Θέρμο και Απόκουρο’’.
Όποιος περπατήσει πάνω στα θαμμένα Μακεδονικά οχυρά, θ΄ακούσει το παράπονο των ηρώων. Την προηγούμενη φορά οι κατακτητές, αναγνωρίζοντας τον ηρωισμό μιας χούφτας αγωνιστών, παρουσίασαν όπλα και τιμές. Τώρα οι ίδιοι αυτοί, χλευάζουν έναν ολόκληρο λαό, γιατί τους έδωσαν το δικαίωμα αυτό , οι ασήμαντοι ηγέτες μας του Ναι.
Αν πάμε στο Μανιάκι και στην Αλαμάνα, εμάς θα πάρουν στο κυνηγητό αυτή τη φορά, οι Παπάδες και οι Διάκοι.
Ανεβαίνοντας κατά την Γραβιά, μπορεί να δούμε λίγα χαλάσματα, σκεπασμένα από τα χορτάρια, κάποιοι ίσως και να μην καταλάβουν ότι εδώ υπήρχε ένα Χάνι. Θ΄ακούσουν όμως την βροντερή φωνή του Δυσσέου, να΄ρχεται από την Ακρόπολη καθώς βουτά στο κενό,’’Ξυπνήστε ωρέ’’ να τους κράζει.
Πάνω στα κακοτράχαλα Ηπειρώτικα βουνά, και στις χιονισμένες ρεματιές, πλανιέται ακόμη ο αντίλαλος της τρομερής ιαχής ’’Αέρα’’, που στοιχειώνει ακόμα τους εχθρούς.
Γι αυτό , αυτή τη φορά δεν ήρθαν πάνω σε τανκς και καμιόνια. Τώρα πια εποχούνται μέσα στις ακριβές τους λιμουζίνες, αντί για μυδράλια κρατούν στα αβρά τους χέρια πανάκριβους χαρτοφύλακες, γεμάτους έγγραφα με ταπεινωτικές υπογραφές δικών μας ανθρώπων.
Μη μας ξεγελάν οι Εξευρωπαϊσμένοι πρώην νομάδες της στέπας, οι προηγμένοι και ηθικοί, μα Ούννοι για πάντα στην ψυχή. Αλλάζοντας την καλογυαλισμένη μπότα με το μοντέρνο σκαρπίνι, και τα φονικά όπλα, με τα εξίσου φονικά δάνειά τους, ήρθαν να μας πάρουν τις εστίες μας.
Έτσι και μεις, παίρνοντας σαν μεταλαβειά την παρακαταθήκη των προγόνων μας,’’τοις κείνων ρήμασι πειθόμενοι’’, πρέπει να τους αντιμετωπίσουμε, έχοντας στο νου μας τα τελευταία λόγια του Αυτοκράτορά μας Κωνσταντίνου Παλαιολόγου:
Το δε την Πόλιν σοι δούναι ούτ΄εμόν έστι ούτ΄άλλου των κατοικούντων εν ταύτη, κοινή γαρ γνώμη πάντες αυτοπροαιρέτως αποθανούμεν και ου φεισόμεθα της ζωής ημών.
Το να σου παραδώσω όμως την Πόλη δεν είναι στο χέρι μου ούτε στην δικαιοδοσία οποιουδήποτε από όσους την κατοικούν, διότι με κοινή απόφαση θα πεθάνουμε όλοι οικειοθελώς, και δεν θα λυπηθούμε την ζωή μας.
Με εκτίμηση
Αγγελική Π.

Διαβάστε περισσότερα »

Ποιος είμαι, Θεέ μου;

Γράφει ο ΑΠΕΛΛΗΣ
Ο Γιώργος, είναι ένας μέσος Έλληνας μισθωτός, ετών 40, που δύσκολα πλέον τα φέρνει βόλτα. Όμως, το πρόβλημα του Γιώργου δεν είναι μόνο οικονομικό. Ο Γιώργος έχει πρόβλημα τελευταία, κυρίως με την ταυτότητα του. Δεν ήταν πάντα έτσι τα πράγματα, ή τουλάχιστον, έτσι νόμιζε εκείνος. Όταν όλα κυλούσαν μέσα στη ρουτίνα μιας ευημερούσας καθημερινότητας, ο Γιώργος νόμιζε ότι ήταν ένας «συγκλίνων Ευρωπαίος». Έτσι του είχαν πει και ο Γιώργος το πίστεψε.

Τώρα, όμως, τα σκληρά μέτρα του Μνημονίου, διέλυσαν έξαφνα τις αυταπάτες και τις ψυχολογικές δικλείδες ασφαλείας. Απόμεινε γυμνός στην ψυχή, όσο άδεια μοιάζει να είναι τώρα και η τσέπη του. Βουλιαγμένος στον καναπέ, σχεδόν ρουφηγμένος από την θλίψη του, συνειδητοποιεί για πρώτη φορά τον ανίερο δεσμό της ψυχής του με τις αυξομειώσεις του Χρηματιστηρίου. Θυμάται, ότι όσο ανέβαιναν οι ονομαστικές αξίες αναγάλλιαζε η ψυχή του. Τώρα που οι αξίες και ο μισθός του πήραν την κατηφόρα, η ψυχή του γκρεμίστηκε στα τάρταρα. Τι θα μπορούσε άραγε να την συγκρατήσει, αφού όλα τα «φώτα» της τα είχε συσκοτίσει; Το 4Χ4 είναι σταθμευμένο από κάτω, αλλά δεν έχει πολλή βενζίνη για να το κινήσει. Τα βασικά δρομολόγια. Η ψυχή του ασφυκτιά, αλλά δεν έχει τη δύναμη να την αναστήσει.

Έτσι, ο Γιώργος, διαβαίνοντας πια το κατώφλι της φτώχιας και πίνοντας γουλιά-γουλιά το πικρό ποτήρι της κατάθλιψης, άρχισε επιτέλους να θυμάται τον παλιό εαυτό του και να φιλοσοφεί. Πάντα η δυσκολία ωθεί προς την φιλοσοφία. Η γύμνια της τρέμουσας από το κρύο ψυχής, που έχασε πια την ζεστασιά της απατηλής οικονομικής ασφάλειας, τον έκανε να σκεφτεί, πως χρόνια τώρα είχε πάψει να συλλογιέται. Ένιωσε, εν τούτοις, πως τούτη η δυστυχία, άρχισε να δίνει ένα νέο βάθος στη σκέψη του. Ένα βάθος, που είχε στερήσει η ευμάρεια της επίπλαστης πραγματικότητας. Θυμήθηκε το χωριό του, το παλιό του σαραβαλάκι, κάποια άλλα χρόνια γεμάτα φως και χαρά με φίλους και αγαπημένους. Πολύ παλιά, τότε που όλα ήταν μεν φτωχικά, αλλά όπως λέει και το τραγούδι ευτυχισμένα. Κατάλαβε πως η χαρά δεν εξαρτάται από τον πλούτο, αλλά από το απόθεμα της ψυχής. Μια αναλαμπή ελπίδας φώτισε την εκπληκτική σκέψη, ότι μπορεί μεν να γίνει φτωχός αλλά τούτο δε σημαίνει, ότι πρέπει να γίνει σκλάβος της φτώχιας. Θυμήθηκε εκείνον τον ποιητή που έγραφε, πως:

 

«Φτωχός δεν είναι αυτός που δεν έχει πολλά.

Αληθινά φτωχός, είναι μόνο αυτός που φοβάται την φτώχια του».

 

Από εκείνη την εποχή έχουν περάσει πολλά χρόνια. Ήρθε έπειτα το Ευρώ μαζί με τις φρούδες υποσχέσεις του ευδαιμονισμού. Έλαμψε το χρυσό περιτύλιγμα του ευρωπαϊκού «θαύματος» και τον θάμπωσε, αλλά μαζί του χάθηκε και η ουσία του περιεχόμενου. Θόλωσε η ελληνική ψυχή του. Ήπιε πολύ ουίσκυ και μέθυσε.

Κάπως έτσι ο Γιώργος, μουδιασμένος από τις δυσμενείς εξελίξεις, κράτησε την ψυχή του μέσα στη χούφτα και την φύσηξε για να την ζεστάνει. Έφερε στο νου του τα προηγούμενα χρόνια. Έφτασε μέχρι την παιδική του ηλικία. Δάκρυσε από τη νοσταλγία, σημάδι πως η ετοιμοθάνατη ψυχή του ζούσε ακόμη. Άρχισε να αναρωτιέται «Ποιος είμαι, θεέ μου;» Αντί άλλης απάντησης, η σκέψη του πρόβαλλε στον νοερό καμβά της, όλα τα πρόσωπα που συνέβαλλαν στο σχηματισμό της νεόκοπης ταυτότητας του. Γνήσιο παιδί της εποχής του ο Γιώργος, άρχισε πια να καταλαβαίνει τις αιτίες του προβλήματος.

Δεν ήταν η άδεια του τσέπη, αυτή ήταν μόνο μια συνέπεια. Ήταν η παγιδευμένη ψυχή του. Αυτή, που εγκλωβισμένη στο πλήθος των αντιθέσεων και των αντιφάσεων της ζωής του, αδυνατούσε να τον ακολουθήσει. Θυμήθηκε, ότι από μικρό παιδί μέχρι τώρα, έζησε και ζει μέσα σε παράλληλα σύμπαντα αντίθετων εννοιών και καταστάσεων. Πως ήταν τα πάντα, αλλά και τίποτα. Μια μικρή κουκίδα μέσα σε ένα πέλαγος αντινομιών. Αναλογίστηκε το πλήθος των αντιθέσεων που έθεσαν το υπόστρωμα της ζωής του. Από τη στιγμή που η σκέψη του βρήκε την άκρη του νήματος, άρχισε επιτέλους να ξεπλέκει το κουβάρι της νεοελληνικής του ταυτότητας. Μιας ταυτότητας υπερτροφικής, εθελοτυφλούσας, παραπαίουσας, συμπλεγματικής. Μα πάνω από όλα πλασματικής. Μέσα στον θόλο του κρανίου του οι αντιφατικές έννοιες συγκρούονται με θόρυβο και η ηχώ τους αντηχεί στο κενό της ερώτησης: «Ποιος είμαι, θεέ μου;».

Μια φωνή από το παρελθόν επιβεβαίωσε, ότι «Ανήκομε εις την δύσιν». Αλλίμονο, συμπέρανε, η δύση παραήταν ακριβή και μόνο να της ανήκουμε μπορούσαμε. Ένα λαϊκό τραγούδι στο ραδιόφωνο, ξύπνησε τις μνήμες του από εκείνα τα χρόνια. Η ψυχή του σκίρτησε μέσα στην παλάμη. Ακόμη την έλκυαν οι νότες του μπουζουκιού και οι ήχοι της ανατολής. Αλλού ήταν αυτός και αλλού ήταν η ισορροπίστρια ψυχή του. Αυτός, άκουγε τα τελευταία χιτ και τις ροκιές, αλλά η ψυχή του εκστασιαζόταν με το σόλο κλαρίνο του Σαλέα και με το μπουζούκι του Τσιτσάνη. Αυτός διάβαζε με μανία τις σούτρες του Ράμα και τις Βέδδες, αλλά η ψυχή του προσευχόταν σιωπηλά σε ένα ασκηταριό του Αγίου Όρους, σαν μελισσόκερο και λιβάνι. «Ποιος είμαι, θεέ μου; Πώς βρέθηκα σε αυτόν τον τόπο;»

Και οι αντινομίες των σκέψεων συνέχιζαν να τον βομβαρδίζουν. Του είπαν ότι είναι Ευρωπαίος, αλλά για να γίνει «κανονικός» τέτοιος, θα πρέπει να πάψει να είναι Έλληνας. Ο Γιώργος όμως δεν τους απάντησε, ότι είναι ο κατεξοχήν ευρωπαίος. Άλλοι, του είπαν ότι είναι οι «γνήσιοι» Έλληνες, και πως το Βυζάντιο δεν ήταν ελληνικό. Αυτός σκέφθηκε ότι στο βυζάντιο μιλούσαν ελληνικά. Κάποιοι τρίτοι του είπαν ότι είναι Ρωμιός, άλλοι ότι είναι Γραικός. Μερικοί, του είπαν πως δεν είναι καν Έλληνας. Πως πρέπει να γίνει κοσμοπολίτης. Ότι βρέθηκε τυχαία πάνω σε αυτό το άγριο κομμάτι του βράχου, που το δέρνει ο ήλιος και που το χτυπάνε τρεις θάλασσες και ο άνεμος. Πάνε, λέει, αυτοί οι αρχαίοι, εσύ απλά μιλάς μια γλώσσα. Και ο Γιώργος σχεδόν το πίστεψε.

Η ψυχή του έκλαιγε, και του έδειχνε τα ένδοξα ερείπια, αλλά αυτός δεν τα έβλεπε. Έκλεινε τα μάτια και σχεδίαζε το ευρωπαϊκό του «μέλλον». Πετούσε γοητευμένος προς τον «διαφωτισμό» και τον ευρωπαϊκό ορθολογισμό, όπως η πεταλούδα προς το φως. Αλλά η μυστική ψυχή του αποσυρόταν στο ημίφως, για να σώσει τους  μύθους της από τους προβολείς του φωταδερού αφανισμού. «Μπήκαν στην πόλη οι οχθροί», έψελνε ο άγιος τραγουδιστής, αλλά ο Γιώργος τους ψήφιζε! Η ψυχή του έβλεπε τον δόλο πίσω από τα προσωπεία τους, αλλά ο Γιώργος τυφλός τους χειροκροτούσε! Κούνησε το κεφάλι μετανοημένα.

Αν άκουγε την ψυχή του….αν….

Όμως, η πολιτική σχιζοφρένεια του Γιώργου, έχει και αυτή την ιδιαιτερότητα της. Μέχρι τώρα έβαζε το κόμμα πάνω από την πατρίδα. Τώρα πια του είναι κατανοητό, πως έννοιες όπως συντηρητικός-προοδευτικός, δεξιός-αριστερός, δεν έχουν καμία αξία. Τώρα πια κατάλαβε ότι όλα τα μαγαζιά είναι ίδια. Τώρα που οι «αγορές» με νύχια γαμψά του έσκισαν την πλάτη, ο Γιώργος αναζητά εκ νέου την ταυτότητα του. Διαισθάνεται πως σε αυτήν βρίσκεται η σωτηρία, και μόλις που προλαβαίνει να σώσει την ψυχή του.

 

 

 

Εικόνα – Γλυπτό : Auguste Rodin «Ο στοχαστής»

Διαβάστε περισσότερα »

Σε παρακολουθώ Έλληνα!

Έλληνα, σε παρακολουθώ χρόνια τώρα, και απορώ μαζί σου.Σάματις θα μπορούσα να κάμω κι αλλιώς (να μη σε παρακολουθώ λέω) μιάς κι είμαι σάρκα απ τη σάρκα σου.
Είμαι σίγουρος, πως σαν κι εσένα δεν υπάρχει λαός άλλος δεύτερος στη γη. Είσαι μοναδικός!
Σε παρακολουθούσα τότε που σκεφτόσουν κάθε λογής κομπίνα, ώστε να τσεπώσεις κάμποσα χιλιάρικα απο την Ε.Ε. ως χορηγία η ότι άλλο έβανε η γκλάβα σου. Χαιρόσουν που τους δούλευες, περνιόσουν για ξύπνιος, θεωρώντας όλους τους άλλους μαλάκες, αλλά αποδείκνυες  πόσο δίκιο είχες που αυτοονομάστηκες  Ελληναράς .. τουλάχιστον ξεχώρισες  απ τους  . . . υπόλοιπους Έλληνες.   
Δεν έβλεπες πως σε οδηγούσαν στην δική τους παγίδα, ήξεραν ποιός είσαι, ήξεραν τι είσαι, σε έπαιζαν όπως εκείνοι ήθελαν και είχαν σχεδιάσει προ πολλού.
Ήσουν κουτός !
Σε παρακολουθούσα κάθε φορά, που έρχονταν εκλογές. Γινόσουν δουλοπρεπής, πρόβατο, σε μάζευαν με λεωφωρεία κι αεροπλάνα, με δωρεάν εισητήρια, ολάκερος όχλος απο πρόβατα που τα πήγαιναν για σφαγή μαζεμένα απ  όλη την οικουμένη. Κι εσυ εκεί, χειροκροτούσες, φώναζες, μάλωνες με τον γείτονά σου, ήλπιζες σε ρουσφέτια και ευκολύνσεις, σε εύκολο χρήμα και απατεωνιές, ψηφίζοντας όμοιούς σου απατεώνες.
Ήσουν συνένοχος !
Σε παρακολουθούσα τότε που χρειαζόσουν μια καρέκλα να κάτσεις, μια να βάλεις τα πόδια σου, μια να ακουμπας το χέρι σου, με δύο κινητά στο τραπέζι κι ένα στο αφτί, παριστάνοντας τον χρηματιστή και τον επιχειρηματία, πουλώντας το βιός σου για να αγοράσεις μετοχές, βάζοντας χρέη και υποθήκες, έχοντας "μυριστεί" εύκολο χρήμα. Καημένε, για ακόμη μία φορά σε δούλεψαν, ακριβώς επειδή σε ήξεραν καλά.
Είσαι προβλέψιμος!
Σε παρακολουθώ, που βρίζεις την Merkel, ξεχνώντας πως η κάθε Merkel, ενδιαφέρεται για την δική της χώρα, την δική της πατρίδα, και πολύ καλά κάνει.
Δεν φωνάζεις τόσο όμως εναντίων αυτών που σε κυβερνάνε, η δεν φωνάζεις όσο θα έπρεπε, κι αυτό, επειδή εσυ τους ψήφισες.
Είσαι άδικος!
Τελευταία σε παρακολουθούσα όταν βγήκες στους δρόμους, παριστάνοντας τον δήθεν αγανακτισμένο, ξέροντας -επειδή σε γνωρίζω καλά- πως θα γυρίσεις σύντομα σπίτι σου, θα μαντρωθείς στους τέσσερις τοίχους, και θα συνεχίσεις να κλαίς την μοίρα σου, παραδομένος, φοβισμένος, ανίκανος να ορθώσεις το ανάστημά σου φανερά, κάτι που πολύ εύκολα κάνεις ανώνυμα και εκ του ασφαλούς.
Είσαι χέστης! Ρε, όπως όλοι οι όμοιοί σου κάνγκουρα ελληναρά !
Σε παρακολουθώ καθημερινά, που αφήνεις να ξεπουλάνε την πατρίδα σου, δίχως να επαναστατείς, δίχως να κάνεις κάτι, γιατί απλά, εσένα σε νοιάζει μόνο η μείωση του ..ανύπαρκτου μισθού σου, οι νέοι καθημερινοί φόροι που σου πλασσάρουν, και το πού θα πας να μεταναστεύσεις.
Θυμάμαι που κάποτε με ειρωνευόσουν, λέγοντάς με "λαζογερμανό", "πιατά", και πολλά ακόμη κοσμητικά.  Σήμερα γλύφεις εκεί που έφτυνες.
Είσαι για λύπηση !
Σε παρακολουθώ να έχεις κλειστεί μέσα στο καβούκι σου. Ένα καβούκι, που άλλοι σου έφτιαξαν, γνωρίζοντας πως μόλις σε βάλουν εκεί μέσα, δεν έχουν πλέον να φοβούνται απο εσένα τίποτε απολύτως. Κι εσυ, αισθάνεσαι ασφαλής στο καβούκι μέσα. Δεν ξέρεις καημένε, πως το επόμενο που θα κάνουν, είναι να ανοίξουν την στρόφιγγα και να σε πνίξουν μια για πάντα με τα … δικά σου σκατά !
Δεν έκανες ποτέ σου πράξη, το δικαίωμα που σου δίνει το Σύνταγμα και οι νόμοι του κράτους, να ασκήσεις "σύλληψη ενόχου ως πολίτης", κάτι που στο εξωτερικό το λένε "Civil arrest" και που είναι το αναφαίρετο δικαίωμα κάθε ελεύθερου πολίτη, να συλλάβει κάποιον που τελεί ένα έγκλημα η μια παράνομη πράξη.
Υπάρχει -σε ρωτώ τώρα- μεγαλύτερο έγκλημα, απο αυτό της προδοσίας, εναντίον της πατρίδας ;
Εσύ αντιθέτως κοροϊδεύεις και λοιδορείς τις φωνές Αντίστασης και όπου μπορείς τις απομονώνεις και σπέρνεις τη διχόνοια…
Περίμενε τώρα εσυ δόλιε, να τους βάλουν φυλακή οι επόμενοι ένοχοι, που πάλι εσυ θα ψηφίσεις. Το πιστεύεις αλήθεια;
Αφήνοντας όμως τους προδότες ελεύθερους, γίνεσαι συνένοχος και πάλι, και αυτή τη φορά, συνένοχος προδοσίας, ..πως το μπορείς;  
Τι λέει η συνείδησή σου;
Είσαι ασυνείδητος!
ελληναρά, σε παρακολουθούσα χρόνια, δεν ξέρω για πόσο ακόμη θα υφίστασαι σαν τη μύγα μεσ’το γάλα του λαού σου  για να σε παρακολουθώ, μα θα είμαι εδω, για όσο ακόμη υπάρχεις.
Θα βλέπω τα λάθη σου και θα στα χτυπάω ανελέητα. Μην περιμένεις χάδια απο μένα και κολακείες, γιατί δεν θέλω το κακό σου.
Θα σου μιλάω με γλώσσα σκληρή, ωμή και θα σε κάνω να πονάς. Μα θα 'ναι γιατί σε θεωρώ ακόμα αδερφό μου.
Αυτό που με πικραίνει όμως, είναι πως, ξέρω ότι, ποτέ σου δεν θα με πάρεις υπ' όψη σου. Πάντα θα με θεωρείς ξένο και εχθρό σου, χωρίς ποτέ να δείς,
πως ο εχθρός σου, είσαι εσυ ο ίδιος, και κανένας άλλος.
Αν πάλι το δείς κάποτε, εύχομαι να 'ναι σύντομα, δες το, πρίν είναι πολύ αργά..
Δεν είσαι μόνος σου όμως..!

Το παραπάνω κείμενο το έγραψε ο φίλος Νίκος στο μπλογκ του Α μπε μπα μπλομ  απ όπου το “πήραμε” χωρίς την άδειά του.
Επίσης χωρίς την άδειά του κάναμε κάποιες “παρεμβάσεις” που ξεχωρίζουν γραμμένες με πλάγια γράμματα.

Διαβάστε περισσότερα »