Έλληνες γρηγορείτε.

Ο Β. Βενιζέλος  υποστηρίζει ότι έχει επίγνωση της κατάστασης !!!  και  μας  απειλεί κατάμουτρα ότι πάει για πρώτο κόμμα το ΠΑΣΟΚ στις επερχόμενες εκλογές.
Μαζί για τη νίκη είπε ο Μπένι τονίζοντας ότι όλοι μαζί μια αγκαλιά θα οδηγήσουν το ΠΑΣΟΚ στις εκλογές.
Τώρα τη μεγάλη αγκαλιά να την εκλάβω ως σεξουαλική παρενόχληση;
Διότι την πρωτιά στις εκλογές μόνο ως χιούμορ μπορώ να την εκλάβω.
Σαν το ανέκδοτο με το λαγό και το λιοντάρι που ο πρώτος... έβριζε το δεύτερο και μόλις τον έπιασε το λιοντάρι , ο λαγός  “χεσμένος” είπε: Ε, λέμε και καμιά… μα….α για να περνά η ώρα.
Μπορεί ο λαός μας να μην έγινε λιοντάρι ακόμη και να ψάχνει “προσωρινα παγωμένος” στους  κάδους απορριμάτων μόλις τελειώνουν οι λαϊκές ,
αλλά το Μπένυ έχει χεσμένη τη φωλιά του κι ας παίζει “επικοινωνιακά παιχνίδια” φανερά , το μποξεράκι “παντιέρα” του το ξέρει !!!   

Έτσι και ο Βενιζέλος λέει ότι του έρθει για να περάσει η ώρα και να ξεγελαστεί κι ο κόσμος του ΠΑΣΟΚ να πάει να ψηφίσει την άλλη Κυριακή. Και να πάει χωρίς να έχει μαζί του γιαούρτια και πατάτες, ειδικά τώρα που είναι φθηνές από το Νευροκόπι, μετατρέπονται σε φθηνότερο «όπλο».

Έχει, λέει, πλήρη επίγνωση του τι περνά ο κόσμος αλλά όλοι μαζί πρέπει να κάνουμε την προσπάθεια να κρατήσουμε τη χώρα όρθια.

Όμως, θα πρέπει να αναρωτηθούμε: Από που κι ως που έχει επίγνωση της κατάστασης ο Βενιζέλος; Πήγε ποτέ στις φτωχογειτονιές, πήγε στις ουρές του ΟΑΕΔ, στα εργοστάσια που δουλεύουν με 500 ευρώ επειδή αυτός το αποφάσισε; Ή μήπως ρώτησε κανέναν δανειολήπτη πώς θα πληρώσει την επόμενη δόση του δανείου του;

Άραγε ο κ. Βενιζέλος τολμά να πάει να ζητήσει την ψήφο του μικροκαταθέτη ο οποίος εμπιστεύθηκε το ελληνικό δημόσιο κι αγόρασε ομόλογα μέχρι 100.000 αλλά τώρα χάνει τα μισά λεφτά;
Έχει την ίδια επίγνωση και με όλους τους άλλους. Όσο ξέρει ο Παπανδρέου, ο Σαμαράς, ο Παπαδήμος και όλοι όσοι αποφασίζουν για μας, άλλο τόσο ξέρει κι ο Μπένυ.
Ενδεικτικό της "επίγνωσης" του είναι η πρόσφατη δήλωση του πως :

"δεν υπάρχει ούτε μία ελληνική οικογένεια, που να μην έχει επενδύσει σε μικρά ή μεγάλα ακίνητα".

Ζουν στην κοσμάρα τους...
Έχουμε την ευκαιρία να τους πετάξουμε έξω από τη ζωή μας στις επόμενες εκλογές. Θα το κάνουμε ή θα υποκύψουμε στους εκβιασμούς τους?

Η αλαζονεία είναι βασικό χαρακτηριστικό του κ. Βενιζέλου, όπως και η κομπορρημοσύνη. Τώρα προστίθεται και η αναίδεια, η έλλειψη σεβασμού στον ελληνικό λαό.

 
Ολόκληρη η δήλωση – μνημείο αναίδειας του κ. Βενιζέλου είναι η εξής:

 
«Ευχαριστώ θερμά το Εθνικό Συμβούλιο του ΠΑΣΟΚ που μου έκανε την πολύ μεγάλη τιμή να με ανακηρύξει σήμερα υποψήφιο Πρόεδρο του ΠΑΣΟΚ. Γύρω από την υποψηφιότητά μου συσπειρώνεται όλη η δημοκρατική προοδευτική παράταξη που την εξέφραζε, την εκφράζει και θα την εκφράζει το ΠΑΣΟΚ.
Η κρισιμότητα των περιστάσεων που ζει η πατρίδα μας και η παράταξή μας, οδήγησε ένα πολύ μεγάλο αριθμό στελεχών του ΠΑΣΟΚ στην υποστήριξη της υποψηφιότητάς μου. Έχω πλήρη συνείδηση της ευθύνης που επωμίζομαι, αλλά αυτή η ευθύνη είναι μια ευθύνη συλλογική και η δράση μας θα είναι ομαδική.
Όλοι θα είναι δίπλα μου και εγώ θα είμαι δίπλα σε όλους. Ειδικά αναφέρομαι στο Χρήστο Παπουτσή που είχε την πολιτική παρρησία να παρουσιάσει την προγραμματική του πρόταση και να την αναδείξει στην Εθνική Συνδιάσκεψη.
Θέλω να αναφέρω ονομαστικά όλους τους φίλους και συναγωνιστές, αλλά δεν μπορώ να το κάνω μέσα στα όρια αυτής της σύντομης δήλωσης. Απευθύνομαι προσωπικά στην κάθε Ελληνίδα και στον κάθε Έλληνα, απευθύνομαι προσωπικά σε όλα τα στελέχη, τα μέλη, τους φίλους, τους ψηφοφόρους κάποια στιγμή του ΠΑΣΟΚ και τους καλώ να γυρίσουν εδώ στο σπίτι τους, στη μεγάλη κοίτη της δημοκρατικής, προοδευτικής παράταξης.
Έχω αποδείξει, υπό πολύ δύσκολες συνθήκες, την πίστη μου στις εσωκομματικές, πολυφωνικές διαδικασίες.
Τώρα, την άλλη Κυριακή, πρέπει να μετατρέψουμε την διαδικασία εκλογής του νέου Προέδρου του ΠΑΣΟΚ σε μια μεγάλη γιορτή δημοκρατίας και συμμετοχής. Πρέπει να σπάσουμε τα φράγματα που θέλουν να μας στήσουν ώστε να κρατηθεί το ΠΑΣΟΚ σιωπηλό και ακίνητο, όπως θέλουν να κρατήσουν σιωπηλή και ακίνητη κάθε γνήσια πολιτική έκφραση.
Τώρα πρέπει να πάρουμε ξανά την υπόθεση στα χέρια μας, γιατί ο στόχος μας είναι καθαρός, είναι ρεαλιστικός, είναι η νίκη στις βουλευτικές εκλογές, είναι η πρωτιά, το ΠΑΣΟΚ για το καλό του έθνους πρέπει να έχει τον κεντρικό, τον πρώτο λόγο στις πολιτικές εξελίξεις.
Έχω πλήρη επίγνωση των ερευνών της κοινής γνώμης. Γνωρίζω σε βάθος τι τραβάει το κάθε νοικοκυριό, ο κάθε Έλληνας πολίτης, τις δυσκολίες, τις θυσίες, τη δυσφορία, αλλά όλοι μαζί κάνουμε μια προσπάθεια, μια εθνική προσπάθεια να κρατήσουμε τη χώρα όρθια.
Και τώρα μετά την ολοκλήρωση του περιβόητου PSI έχει ανοίξει ένα τεράστιο παράθυρο ευκαιρίας. Ένα παράθυρο ευκαιρίας για να κερδίσουμε το χαμένο έδαφος, για να αναπληρώσουμε απώλειες, για να αποκτήσουμε ξανά την αξιοπρέπεια και την υπερηφάνεια μας ως έθνος, ως πολίτες της Ευρώπης, ισότιμοι και όχι ως παρίες της ευρωζώνης.
Φίλες και φίλοι, σας περιμένω εγώ και όλοι οι φίλοι μου, οι συναγωνιστές μου του ΠΑΣΟΚ με ανοιχτή αγκαλιά την επόμενη Κυριακή στις οργανώσεις μας, στις κάλπες για να δείξουμε ότι υπάρχουμε, ότι η παράταξη είναι ζωντανή, ότι εμείς μπορούμε να σηκώσουμε και θα σηκώσουμε ξανά το βάρος της ανανέωσης, της αναγέννησης και της προοπτικής του τόπου.
Αρχίζουμε».

Διαβάστε περισσότερα »

Το παιδί του λαού ξέρει τι σημαίνει μεροδούλι - μεροφάι

Το σύνδρομο του λουστράκου

«Εγώ, ξέρετε, δεν έχω γεννηθεί ούτε υπουργός ούτε αντιπρόεδρος, αλλά έχω ξεκινήσει από τις δυτικές συνοικίες της Θεσσαλονίκης και ξέρω τι σημαίνει μεροδούλι - μεροφάι». Θα μπορούσε να είναι λαϊκός τραγουδιστής, από αυτούς που με την τσίμπλα στο μάτι ψαρεύουν την πελατεία τους στα πρωινάδικα. Ίσως ακόμη και πρωταγωνιστής σε μελό του πενήντα. Ο φτωχός πλην έντιμος λουστράκος. Όμως, όχι! Είναι ο αντιπρόεδρος της κυβέρνησης Παπαδήμου και υπουργός Οικονομικών Ευάγγελος Βενιζέλος.

Ο Βενιζέλος χθες βράδυ, στο κεντρικό δελτίο του Mega, άρχισε την προεκλογική του εκστρατεία. Απολαύοντας όλα τα ωφελήματα μιας συνέντευξης σε ώρα τηλεοπτικής αιχμής, προσπάθησε να γίνει κι αυτός ένα «παιδί του λαού», κατά το θρυλικό στερεότυπο του λουστράκου. Είναι ένα εξαιρετικά επιτυχημένο πρότζεκτ, το οποίο προφανώς αντέγραψε από τον εξ ίσου επιτυχημένο κομφερασιέ Γιώργο Καρατζαφέρη.

Και είναι πράγματι άξιος θαυμασμού. Και μίμησης ακόμη. Το φτωχόπαιδο από τη Θεσσαλονίκη, που έφτασε με κόπο και προσωπικές θυσίες να γίνει ο σωτήρας της πατρίδας (μας):

«Πετύχαμε να μειωθεί το ιστορικό βάρος του χρέους κατά 110 δισ. ευρώ, κατά 50 ποσοστιαίες μονάδες του ΑΕΠ. Ο κάθε Έλληνας, τα 10 εκατομμύρια Ελλήνων βγάζουν από την πλάτη τους 11.000 ευρώ ο καθένας».

Ο Ευάγγελος Βενιζέλος λοιπόν πήγε στις Βρυξέλλες, με... βοηθό τον Παπαδήμο, έχοντας στην πλάτη (μας) χρέος 163% του ΑΕΠ. Και, ω του θαύματος, επέστρεψε με το χρέος αυτό μειωμένο κατά 50% του ΑΕΠ. Δηλαδή, μετά την αφαίρεση του «κουρέματος», που ακόμη δεν έγινε, 113% του ΑΕΠ.

Και τώρα πρέπει να κάνει τεράστιες «μεταρρυθμίσεις», με αίμα, πόνο και δάκρυα, όπως ταιριάζει στον παροιμιώδη λουστράκο των μελό, ώστε, σε οκτώ χρόνια από σήμερα, να έχει φτάσει το ίδιο αυτό χρέος στο 120% τού τότε (αυξημένου από τη συνεχή ανάπτυξη) ΑΕΠ. Μάλιστα. Ό,τι πεις. Άλλωστε απάντηση με όρους λογικής σε ένα τεράστιο ψέμα, σε μια προφανή ανοησία, είναι αδύνατον να δώσεις – δεν αξίζει καν τον κόπο...

Ο Γκαίμπελς έλεγε ότι όσο πιο μεγάλο είναι ένα ψέμα τόσο ευκολότερα γίνεται πιστευτό. Κυρίως επειδή κανείς δεν μπορεί να πιστέψει ότι είσαι ικανός για κάτι τόσο χοντροκομμένο. Άρα μάλλον λες... αλήθεια. Όταν μάλιστα έχεις απέναντί σου ανθρώπους που δεν τολμούν – ή απλώς δεν θέλουν – να σε στριμώξουν για τις ανοησίες που λες, τα πράγματα γίνονται ακόμη απλούστερα.

Τόσο δε απλούστερα ώστε να χαλαρώσεις. Έως του σημείου να λες την αλήθεια: «Όταν εμείς έχουμε αυτή την εξουθενωτική πολυφωνία στη χώρα μας, πώς μπορεί να μας πιστέψουν εύκολα ότι έχουμε εθνική ενότητα;» απεφάνθη ο μελλοντικός πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ.

Δηλαδή η πολυφωνία, κοινώς η δημοκρατία, διασπά την εθνική ενότητα. Η οποία εθνική ενότητα εδράζεται αποκλειστικώς επί των απόψεων και της πρακτικής του Βενιζέλου και των ομοφρόνων του. Επίσης εξουθενώνει τη χώρα. Ακριβώς μάλιστα την ώρα που τη σώζει ο Σωτήρας Βενιζέλος.

Το θανάσιμο αμάρτημα

Πάντως η μυθολογία του μελό διδάσκει ότι ο μικρός λουστράκος, όταν μεγαλώνει, γίνεται ένας άνθρωπος με συμπόνια, με αρχές, «χρήσιμος στην κοινωνία», με αυτοθυσία και αλληλεγγύη προς τους άλλους. Πουθενά δεν λέει ότι γίνεται θαυμαστής και εκφραστής του ολοκληρωτισμού. Πουθενά δεν λέει ότι κανένας άλλος πλην Αυτού δεν έχει δικαίωμα να εκφράζει την άποψή του και να προσπαθεί να την καταστήσει πλειοψηφική. Και ότι, αν το κάνει, διασπά την εθνική ενότητα.

Λένε πολλοί «άσπονδοι» – αλλά και πραγματικοί, ειλικρινείς – φίλοι του ότι το θανάσιμο αμάρτημα του Βενιζέλου είναι η αλαζονεία. Ότι, στο τέλος, θα γίνει για τον φιλόδοξο υπουργό πολιτικά μοιραία. Ίσως γι’ αυτό οι συνομιλητές του, ως φιλεύσπλαχνοι Σαμαρείτες, έσπευσαν να τον προστατεύσουν.

● Όλγα Τρέμη: «Και τι θα έπρεπε, να μην έχουμε πολυφωνία;».

● Παύλος Τσίμας: «Είναι και η πολυφωνία ένα από τα κεκτημένα μας που θέλουμε να διατηρήσουμε, να μην το χάσουμε».

Ο Ευάγγελος Βενιζέλος όμως έχει, προφανώς, πάρει τον δρόμο του. Τον δρόμο χωρίς επιστροφή:

«Βεβαίως, η πολυφωνία η δημοκρατική. Αλλά εδώ μιλάμε για την ανάγκη ύπαρξης του έθνους. Δηλαδή η Δημοκρατία δεν συμβιβάζεται μ’ αυτό που λέγεται εθνική ενότητα, εθνική στρατηγική, κοινωνική συναίνεση; Η Δημοκρατία δεν είναι το πολίτευμα του ερασιτεχνισμού, της ανευθυνότητας και της επικίνδυνης επαφής με το ναρκοπέδιο. Η Δημοκρατία είναι το πολίτευμα της ευθύνης και της προοπτικής».

Με απλά λόγια, ο συνταγματολόγος Βενιζέλος, ο άνθρωπος που θέλει να ηγηθεί της πάλαι ποτέ «μεγάλης δημοκρατικής παράταξης», μας λέει ότι:

1. Η πολυφωνία ενδέχεται να μην είναι δημοκρατική. Διότι η πολυφωνία είναι δημοκρατική υπό όρους. Με βασικότερο όλων να συμφωνείς με την άποψη Βενιζέλου.

2. Η δημοκρατία πρέπει να είναι συμβατή με την εθνική στρατηγική, δηλαδή με τη στρατηγική που διαμορφώνει ο Βενιζέλος. Και με την εθνική ενότητα. Όπως την αντιλαμβάνεται ο Βενιζέλος, ο οποίος διαπρέπει στη στρατηγική του εθνικού διαχωρισμού με γελοίες κατασκευές του είδους «κόμμα του ευρώ», του οποίου προφανώς ηγείται ο Βενιζέλος, και «κόμμα της δραχμής», στο οποίο συμπεριλαμβάνονται όλοι οι άλλοι, με μόνο κριτήριο το ότι διαφωνούν με τον Βενιζέλο.

Σε κάθε άλλη περίπτωση η δημοκρατία δεν είναι δημοκρατία. Και το έθνος, το οποίο επιβίωσε επί αιώνες από επιδρομές και κατοχές, από επαναστάσεις και σφαγές, από πτωχεύσεις, πολέμους, καταστροφές, ένα έθνος που επέζησε χύνοντας ωκεανούς αίματος, θα πάψει να υπάρχει. Εκτός αν όλοι εμείς συμφωνήσουμε με τον Βενιζέλο.

Η «πεφωτισμένη ολιγαρχία»

3. «Η Δημοκρατία δεν είναι το πολίτευμα του ερασιτεχνισμού, της ανευθυνότητας και της επικίνδυνης επαφής με το ναρκοπέδιο».

Δηλαδή η δημοκρατία είναι ένα άθλημα για «επαγγελματίες» και «ειδικούς», οι οποίοι, με αυτές τις ιδιότητες, μπορούν να είναι ταυτοχρόνως και «υπεύθυνοι». Κάτι σαν τους εξ απονομής «αρίστους» της Διαμαντοπούλου. Αυτό, όμως, αν θυμόμαστε καλά από το δημοτικό, λέγεται ολιγαρχία.

Και, καθώς οι «ολίγοι», οι «άριστοι», οι «επαγγελματίες» και οι «υπεύθυνοι» παραπέμπουν σε ένα είδος επαγγελματικής «πεφωτισμένης ολιγαρχίας», αξίζει να δούμε τι έγραφε στα Νέα, στις 25 Ιανουαρίου 2012, ένας δημοσιογράφος που σε καμιά περίπτωση δεν μπορεί να θεωρηθεί, με όρους Βενιζέλου, ούτε «ερασιτέχνης» ούτε «ανεύθυνος» ούτε μανιακός με τα «ναρκοπέδια». Γιάννης Πρετεντέρης λοιπόν:

«Η κρίση όμως καλλιεργεί σχεδόν παθολογικά το σύνδρομο του σωτήρα. Κι από σωτήρες, να φάνε κι οι κότες. (...) Θα δεχτώ ακόμη, για την οικονομία της συζήτησης, ότι οι επιδιώξεις τους στοχεύουν απλώς στην ανόρθωση της πατρίδας και ότι οι προθέσεις τους είναι οι αγνότερες. Το ζήτημα όμως δεν είναι μόνο τι επιδιώκουν. Αλλά και πώς το επιδιώκουν. (...)

Αν διεκδικούν να αναλάβουν την καθοδήγηση του τόπου προς τη μία ή την άλλη κατεύθυνση, τότε στις δημοκρατίες δεν υπάρχει άλλη μέθοδος από την κάλπη. Και τότε, αν ο ελληνικός λαός αποδεχτεί την ευγενή καθοδήγησή τους, ευχαρίστως να μας οδηγήσουν και στην Κόλαση.

Τα άλλα που ακούω περί “κυβερνήσεων των αρίστων” που θα υπέρκεινται “των κομμάτων” και θα πολιτεύονται με γνώμονα κάποιο ομιχλώδες “συμφέρον του τόπου”, το οποίο θα προσδιορίζεται ερήμην του λαού, δεν είναι απλώς μπαρούφες. Είναι πολύ επικίνδυνα πράγματα. Διότι ακόμη και η πιο πεφωτισμένη ολιγαρχία δεν είναι τελικώς παρά μια άθλια ολιγαρχία».

Από μια άποψη, κρίμα ίσως που, κατά τη χθεσινή συνέντευξη Βενιζέλου, ο Πρετεντέρης απουσίαζε από το πάνελ...

4. «Η Δημοκρατία είναι το πολίτευμα της ευθύνης και της προοπτικής».

Ποιας προοπτικής; Αυτής που ζούμε εδώ και μια διετία. Και αυτής που προδιαγράφουν οι συμφωνίες του Βενιζέλου και του Παπαδήμου. Άνευ λοιπών σχολίων.

114 (λέξεις)

Όλα αυτά μας είπε ο Βενιζέλος χθες το βράδυ. Μόνο με 56 λέξεις. Φυσικά θα μπορούσε να μας πει τα ίδια και με λιγότερες – και να είναι πολύ πιο ευθύς και σαφέστερος. Για την ακρίβεια χρειάζονταν μόλις 21. Τόσες χρειάστηκε ο απείρως πιο ειλικρινής – όπως πάντα άλλωστε – συναντιπρόεδρος της κυβέρνησης Παπαδήμου Θεόδωρος Πάγκαλος για να περιγράψει την αντίληψή του για όσα εξελίσσονται ή δρομολογούνται σήμερα στην Ελλάδα:

«Είναι μεγάλο πρόβλημα για τους συμπολίτες μου, εγώ όμως είμαι υπέρ του να χάνει κανείς την εθνική κυριαρχία του. Πάντα ήμουν».

Όμως ο Πάγκαλος προέρχεται από αστικό τζάκι. Παραδοσιακό, με καταγωγή από το Βυζάντιο. Απόγονος στρατηγού. Με λαμπρές επιδόσεις στα θέματα δημοκρατίας και εθνικής κυριαρχίας.

● Όπως η συνθήκη του 1926, στα χρόνια τη δικτατορίας του, που προέβλεπε τη συγκυριαρχία της Γιουγκοσλαβίας στο λιμάνι της Θεσσαλονίκης και την κοιλάδα του Αξιού.

● Όπως αργότερα, την περίοδο της Κατοχής.

Ως εκ τούτου ο Θεόδωρος Πάγκαλος, με όνομα βαρύ σαν Ιστορία, δεν μασάει τα λόγια του. Τα λέει «τσεκουράτα». Διότι δεν τον κατατρύχει το σύνδρομο του λουστράκου. Επομένως μπορεί να λέει ευθέως αυτό που πάντα πίστευε.

Χωρίς εμείς να χρειαζόμαστε 1.130 λέξεις για να περιγράψουμε τι εννοεί. Μόλις 114 (συμπτωματικά συμβολικός ο αριθμός) είναι αρκετές...

Του Σταύρου Χριστακόπουλου

Διαβάστε περισσότερα »

Φόρου υποτελείς στους τοκογλύφους… η Μικρή Ζητιάνα στα Κόκκινα Φανάρια ….. (Παλιά Ελληνική ταινία ) ασπρόμαυρη .

Του Σταύρου Χριστακόπουλου

Ο Ευάγγελος Βενιζέλος, λίγο πριν ψηφιστεί το Μεσοπρόθεσμο, έκανε μια ακόμη ματσαραγκιά: από τις πολλές που έχουμε δει από το υπουργείο Οικονομικών στο πλαίσιο της «μνημονιακής» λειτουργίας του: αφαίρεσε από.... τη Βουλή την αρμοδιότητα να ελέγχει τις συμβάσεις της εκποίησης της δημόσιας περιουσίας. Διόλου... περίεργο, αφού αυτή η πρόβλεψη δεν μπορούσε να συνδυαστεί με τις υπόλοιπες του Μεσοπρόθεσμου και του εφαρμοστικού νόμου.

● Πώς δηλαδή να ελέγξει η Βουλή τη λειτουργία του ταμείου της «αξιοποίησης» της εθνικής περιουσίας όταν η δραστηριότητά του δεν μπορεί καν να ελεγχθεί από την κυβέρνηση;

● Ενός ταμείου το οποίο θα πουλάει όσο θέλει, σε όποιον θέλει, για όσο χρόνο θέλει κα τα έσοδα που θα μαζεύει θα πηγαίνουν κατευθείαν στις τσέπες των δανειστών;

● Τι δουλειά έχει η Βουλή στο μεγαλύτερο σκάνδαλο από ιδρύσεως του ελληνικού κράτους;

Το πολύ - πολύ και οι βουλευτές, προσυπογράφοντας και επικυρώνοντάς το, να καθίσταντο συνένοχοι στα αλλεπάλληλα σκάνδαλα που μοιραία θα προκύψουν. Βεβαίως το πρόβλημα δεν ήταν αν οι βουλευτές θα ήταν συνένοχοι, αλλά η πλήρης αδιαφάνεια στη λειτουργία του εν λόγω ταμείου.

Μήπως το ίδιο δεν συνέβη με την πρώτη δανειακή σύμβαση με την τρόικα; Ποιος την είδε και ποιος την ξέρει εκτός από τους δανειστές μας και όσους την ενέκριναν και την υπέγραψαν; Κλειδαμπαρωμένη είναι στα συρτάρια της νομικής εταιρείας η οποία κατασκεύασε τις πρόνοιες του τερατώδους σχεδίου Ανάν.

Το ίδιο λοιπόν θα συμβεί και με το ταμείο κατάσχεσης της ελληνικής περιουσίας, όπως το ίδιο θα συμβεί με την επόμενη δανειακή σύμβαση. Η «σωτηρία της χώρας», λοιπόν, είναι αδιανόητο για την κυβέρνηση να γίνει με διαφάνεια, δικαιοσύνη, νομιμότητα και τήρηση του Συντάγματος, το οποίο, όπως έχετε δει όχι μόνο στα ρεπορτάζ του «Π», αλλά και στο ίδιο το κείμενο του Μεσοπρόθεσμου Πλαισίου, γίνεται απλώς κουρελόχαρτο μαζί με όλο το ρυθμιστικό πλαίσιο που ορίζει τη νομιμότητα γύρω από τις χρήσεις της γης.

Άλλωστε αυτές οι προϋποθέσεις (διαφάνεια, δικαιοσύνη, νομιμότητα και τήρηση του Συντάγματος), τηρούμενες, αν πιστέψουμε τα φερέφωνα των δανειστών και της κυβέρνησης, θα επέσυραν την πτώχευση της χώρας.

● Διότι δεν είναι δυνατόν να εμπιστευόμαστε στη διεφθαρμένη κοινωνία και τους ακόμη πιο διεφθαρμένους εκπροσώπους της να ελέγξουν – δηλαδή να κρίνουν, να καθυστερήσουν ή να ακυρώσουν – τις επιδιώξεις των τοκογλύφων.

● Διότι, επιπλέον, είναι γνωστό ότι όποιος διαφωνεί με τις καταστροφικές κυβερνητικές και τροϊκανές αθλιότητες έχουν βάλει τα λεφτά τους στην πτώχευση και περιμένουν να εισπράξουν από τα CDS σε ευρώ για να κερδοσκοπήσουν από τη δραχμή που φέρνει η πτώχευση.

Όπως λέει άλλωστε και ο απίστευτος αυτός Παπουτσής, μέχρι και επεισόδια έκαναν όλοι αυτοί στο Σύνταγμα για να βρουν ευκαιρία να μπουν στη Βουλή, να ακυρώσουν την ψήφιση του Μεσοπρόθεσμου και να προκαλέσουν την πτώχευση.

Και καλά, να τα λέει ο Παπουτσής πάει κι έρχεται. Δυστυχώς τα ίδια λένε και γράφουν λίγο πιο «κομψά» και διάφοροι επαγγελματίες της «επικοινωνίας», οι οποίοι ενίοτε πουλάνε και αντίθεση στο... Μνημόνιο ακριβώς την ώρα που, πέντε αράδες παρακάτω, θεωρούν εκ των ων ουκ άνευ το πλήρες ξεπούλημα.

Από μια άποψη ευτυχώς που λέγονται και γράφονται τέτοιου επιπέδου ανοησίες και μπαίνει ο κάθε κατεργάρης στον πάγκο του. Αλλά δεν είναι αυτό το θέμα μας...



Έρχονται οι... επίτροποι

Εν τω μεταξύ προχωρούν κανονικότατα όλα όσα έχουν συζητηθεί την προηγούμενη περίοδο με στόχο τον ασφυκτικό περιορισμό της ελληνικής εθνικής κυριαρχίας. Άλλωστε, όπως είπε κι αυτός ο καλός άνθρωπος, ο προεδρεύων της Ευρωζώνης Ζαν Κλοντ Γιούνκερ μιλώντας στο γερμανικό περιοδικό Focus που κυκλοφορεί σήμερα, «η κυριαρχία των Ελλήνων θα περιοριστεί δραστικά». Βεβαίως, όπως συμπληρώνει ο καλός αυτός κύριος, «δεν πρέπει να προσβάλλουμε τους Έλληνες, αλλά να τους βοηθήσουμε».

Στο πλαίσιο της «βοήθειας» ο ίδιος ανήγγειλε την αποστολή στην Ελλάδα ειδημόνων από την Ευρωζώνη, οι οποίοι θα συνδράμουν στην εφαρμογή του «προγράμματος μεταρρυθμίσεων». Τι να κάνει όμως κι αυτός; Όπως επισημαίνει για να μην υπάρξουν παρεξηγήσεις, «οι Έλληνες δήλωσαν πρόθυμοι να δεχτούν εισαγωγή τεχνογνωσίας από την Ευρωζώνη».

Ποιοι Έλληνες; Ο Γιώργος Παπανδρέου, ο οποίος, όπως εναργώς είχε περιγράψει στο Εθνικό Συμβούλιο του ΠΑΣΟΚ, πήγε στους Ευρωπαίους και τους είπε ότι είμαστε (προφανώς ο κρατικός μηχανισμός και η κυβέρνησή του) εντελώς άχρηστοι και άρα θα πρέπει να μας στείλουν επιτρόπους που θα φροντίσουν για όσα η κυβέρνησή του αδυνατεί να κάνει...

Ακόμη ο Γιούνκερ είπε με κάθε επισημότητα πως «απαιτείται για το επικείμενο κύμα ιδιωτικοποιήσεων μία λύση κατά το πρότυπο της γερμανικής Τρόιχαντ», της εταιρείας δηλαδή που ανέλαβε, μετά την ενοποίηση της Γερμανίας το 1990, να διαλύσει πλήρως την τέως Ανατολική Γερμανία μη αφήνοντας πέτρα πάνω σε πέτρα και εν τέλει φορτώνοντας τεράστια βάρη στους Γερμανούς φορολογούμενους. Έτσι έφυγαν και οι τελευταίες αμφιβολίες – απ’ όσους τυχόν τις είχαν – για το είδος της διαχείρισης που επιφυλάσσουν οι τοκογλύφοι σε οτιδήποτε ελληνικό.

Παρεμπιπτόντως, είκοσι χρόνια μετά, τα σημάδια από τη δράση της Τρόιχαντ είναι εμφανή ακόμη και σήμερα στην ισχυρότερη χώρα της Ευρώπης.



Τα έδωσαν όλα – κι έρχονται κι άλλα...

Μια ακόμη σημαντική παρατήρηση όμως από τον προεδρεύοντα της Ευρωζώνης ήταν ότι το ελληνικό φορολογικό σύστημα δεν λειτουργεί «σε πλήρη έκταση». Συνεπώς κάτι θα πρέπει να κάνουν και γι’ αυτό οι εμπερίστατοι εμπειρογνώμονες.

Εδώ όμως ο Γιούνκερ είναι αδιάβαστος για τον απλούστατο λόγο ότι ήδη ο Βενιζέλος τον έχει πιάσει κορόιδο: έχει ήδη δρομολογήσει την ιδιωτικοποίηση της συλλογής των φόρων. Χαρακτηριστικό το ρεπορτάζ του Κ. Αντωνάκου στο Έθνος της Κυριακής:

«Το εναρκτήριο λάκτισμα για το νέο εθνικό φορολογικό σύστημα θα δοθεί στις αρχές Σεπτεμβρίου με την υλοποίηση του προγράμματος συγχώνευσης ή και κατάργησης πάνω από 200 από τις 289 εφορίες που υπάρχουν σε ολόκληρη τη χώρα, με στόχο την εξοικονόμηση περίπου 3.000 υπαλλήλων και την αξιοποίησή τους στο ελεγκτικό έργο.

Ταυτόχρονα θα τεθεί σε εφαρμογή σχέδιο για τη συμμετοχή ελεγκτικών εταιρειών, καθώς και λογιστικών και φοροτεχνικών γραφείων στη συλλογή των ληξιπρόθεσμων χρεών και φόρων, κατά το πρότυπο της Πορτογαλίας. Αρχικά οι ιδιωτικές εταιρείες θα έχουν διαμεσολαβητικό ρόλο για την είσπραξη και απόδοση των βεβαιωμένων οφειλών και στη συνέχεια θα αναλάβουν ενεργότερο ρόλο στον φοροελεγκτικό και εισπρακτικό μηχανισμό με ειδική σύμβαση με το Δημόσιο».

Με άλλα λόγια η σχέση μας με τους δανειστές μας ευτελίζεται σε αυτήν ενός προτεκτοράτου με τον μεγάλο αφέντη του.

● Τους δίνουμε το σύνολο της εθνικής περιουσίας για να την κάνουν ό,τι εκείνοι νομίζουν.

● Τους δίνουμε τον χρόνο που χρειάζονται για να γλιτώσουν τις τράπεζές τους.

● Τους δίνουμε την εκτέλεση του προϋπολογισμού μέσω πέντε πολυεθνικών από την άνοιξη του 2010.

● Τους δίνουμε εμπράγματες εγγυήσεις για δάνεια που μέχρι χθες ήταν στον αέρα.

● Τους δίνουμε κάθε δικαίωμα σε αξιοπρεπή εργασία, ασφάλιση σύνταξη και διαλύουμε – ως κυβέρνηση Παπανδρέου – κάθε ίχνος κοινωνικού κράτους.

Επειδή δεν αρκούν όλα αυτά, τα οποία ήδη αναιρούν κάθε δικαίωμα άσκησης εσωτερικής πολιτικής και κάθε έννοια έννομης τάξης, δύο μόνο πράγματα απέμειναν: οι τραπεζικές καταθέσεις και η ιδιωτική περιουσία από τη μια και η απευθείας συλλογή των φόρων από την άλλη.

Μια και από Σεπτέμβριο αρχίζει το μεγάλο κόλπο της «αναδιάρθρωσης» του φοροεισπρακτικού μηχανισμού, για την τελική φάση απέμεινε το άλλο σκέλος. Και μην νομίζετε ότι θα αργήσει η δρομολόγηση. Έχουμε άλλη μια δανειακή σύμβαση να υπογράψουμε, και μάλιστα το συντομότερο δυνατόν...

Επειδή όμως κάποια πράγματα έχουν ειπωθεί πολύ νωρίς, προτείνουμε να ξαναδιαβάσετε το κείμενο με τίτλο Αναμνήσεις... γκιλοτίνας. Γράφτηκε τον Ιανουάριο αυτού του έτους και περιέχει πολύ ενδιαφέρουσες επισημάνσεις, όπως έχουν καταγραφεί εκείνες τις μέρες και από διεθνή ΜΜΕ...
ΠΗΓΗ

Διαβάστε περισσότερα »