Μπερθ οφ α νέισιον

Του Νικόλα Δημητριάδη

εφημερίδα Ρήξη, τ.71, Φεβρουάριος 2011

Birth of a nation τιτλοφορήθηκε το 1905 μία αμερικάνικη κινηματογραφική παραγωγή, σχετική με τον αμερικανικό εμφύλιο πόλεμο και την ανοικοδόμηση των Η.Π.Α. Θεωρήθηκε πρωτοπόρα για τα κινηματογραφικά δεδομένα της εποχής της, προκάλεσε, όμως, και πολλές αντιδράσεις για την ερμηνεία της ιστορίας που προέβαλλε ( και κυρίως για την ηρωοποίηση της Κου Κλουξ Κλαν). Τον ίδιο τίτλο επέλεξε και το συγκρότημα Αλαφούζου για τη νέα τηλεοπτική υπερπαραγωγή 1821: η γέννηση ενός έθνους (προσθέτοντας, τελικώς, και τη λέξη «-κράτους»).

Το θλιβερό πρώτο επεισόδιο ακολούθησαν οι αναμενόμενες αντιδράσεις για την ερμηνεία της ιστορίας που προκρίνει –και προωθεί– η σειρά. Αναπαράγει όλα τα ιδεολογήματα της σημερινής κατεστημένης ιστορικής σκέψης: ωραιοποίηση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, απόκρυψη των διωγμών των Ελλήνων, ανακήρυξη του έθνους σε φαντασιακή κατασκευή που επινόησαν οι αστοί διανοούμενοι του 18ου αιώνα, αποσιώπηση των καταστροφικών συνεπειών που είχε διαχρονικά η αποικιακή εξάρτηση της περιοχής μας από τις Μεγάλες Δυνάμεις και εν γένει αυθαίρετη, ανιστόρητη και σχηματική κατασκευή της ελληνικής ιστορίας, βάσει προτύπων που (σαν γνήσιοι μεταπράτες της διανόησης) αντέγραψαν από άλλες, ευρωπαϊκές, χώρες.

Κι αν οι επαναστάτες του 1821 χρησιμοποιούσαν διαρκώς λέξεις όπως ελευθερία, πατρίδα, θρησκεία, κ.λπ, για τον υπεύθυνο της σειράς, Θάνο Βερέμη, «Η μέγιστη προσφορά του 1821 είναι ότι συνιστά ένα εκσυγχρονιστικό γεγονός»…

Στη συζήτηση που ακολούθησε μετά το δεύτερο επεισόδιο, ο παρουσιαστής κύριος Τατσόπουλος απολογήθηκε για την απόκρυψη πολλών ιστορικών δεδομένων με το παιδαριώδες επιχείρημα ότι ο περιορισμένος χρόνος δεν επέτρεπε την παράθεση όλων των γεγονότων της Τουρκοκρατίας. Λες και η επιλογή των γεγονότων που θα προβληθούν έγινε τυχαία –με κληρωτίδα– και δεν υπαγορεύθηκε από συγκεκριμένες ιδεολογικές επιταγές.

Από το πρώτο επεισόδιο ο κύριος Τατσόπουλος μας είχε αποκαλύψει, με ύφος νάρκισσου ινστρούχτορα, πως «κάθε εποχή ξαναεφεύρει την ιστορία της και προβάλλει πάνω στην ιστορία τις εμμονές της, τις εμπάθειές της και τις επιδιώξεις της». Δεν μας είπε, όμως, ποιες εμμονές, εμπάθειες και επιδιώξεις έχει ο ίδιος, καθώς και οι υπόλοιποι συντελεστές της παραγωγής. Διότι, ως γνωστόν, οι «πεφωτισμένοι» καθηγητές μας σχετικοποιούν και ξαναγράφουν την ιστορία μας, ισχυριζόμενοι ότι είχε γραφεί με τρόπο που να εξυπηρετεί τις πολιτικές, ιδεολογικές και κοινωνικές αντιλήψεις της εκάστοτε εξουσίας. Αποφεύγουν όμως να προβάλουν αυτή την ανάλυση και στους εαυτούς τους…

Οι ιδιότητες του κυρίου Βερέμη (πρώην πρόεδρος του ΕΛΙΑΜΕΠ, πρώην πρόεδρος του Εθνικού Συμβουλίου Παιδείας, συνεργάτης της Καθημερινής και μέλος του νεοφιλελεύθερου κόμματος «Δράση») καταδεικνύουν ότι η σειρά δεν αποτελεί ένα αδιάφορο ντοκυμαντέρ του Νάσιοναλ Τζεογκράφικ, αλλά μία τηλεοπτική παραγωγή με καταφανείς πολιτικές συνεπαγωγές. Είναι μία περίπτωση ανάλογη του βιβλίου Ιστορίας της ΣΤ’ Δημοτικού της κυρίας Ρεπούση, του ιδρύματος CDRSEE. Οι θιασώτες της κατεστημένης ιστορικής σκέψης δεν μπορούν εύκολα να μας πείσουν ότι ο Τζ. Σόρος, το Στέιτ Ντιπάρτμεντ, οι θαμώνες της λέσχης Μπίλντεμπεργκ και οι υπόλοιποι χρηματοδότες του ΕΛΙΑΜΕΠ και του CDRSEE διέθεσαν τα χρήματά τους για να μας διδάξουν την ακριβή ημερομηνία έναρξης της ελληνικής Επανάστασης. Δεν πείθεται εύκολα κανείς ότι ο διεθνής κερδοσκόπος Τζ. Σόρος έχασε τον ύπνο του σκεπτόμενος ότι οι Έλληνες αγνοούν αν η Επανάσταση έγινε Τετάρτη ή Παρασκευή. Είναι προφανές ότι το ζήτημα βρίσκεται αλλού. Δεν πρόκειται απλώς για μια ακαδημαϊκή διαφωνία. Οι ίδιοι οι ιστορικοί αυτοί μας υπενθυμίζουν διαρκώς (όπως π.χ. όταν υπέγραφαν υπέρ του σχεδίου Ανάν) ότι τα κίνητρά τους δεν περιορίζονται στην ικανοποίηση της επιστημονικής τους περιέργειας.

Όπως επίσης δεν είναι εύκολο να μας πείσουν πως όποιος διαφωνεί μαζί τους είναι αγράμματος, γραφικός, εθνικιστής, housewife (sic) και ό,τι άλλο χαρακτηρισμό αποδίδουν σε όποιον αμφισβητήσει τα φαντασιόπληκτα ιδεολογήματά τους. Με όλο τον ελιτισμό και την αλαζονεία που διακρίνει τις ελληνικές ελίτ (πολιτική, οικονομική και κυρίως πνευματική) προσπαθούν να μας πείσουν πως οι μόνες πιθανές ερμηνείες της ιστορίας είναι αυτές των φραγκοπασαλειμμένων ελίτ από τη μία και των Λιακόπουλου και Άδωνη από την άλλη. Οι μόνοι που πείθονται, βέβαια, είναι όσοι ταυτίζονται ιδεολογικά μαζί τους, άντε –το πολύ- και ένα κομμάτι της μεταμοντέρνας αριστεράς, που υιοθετεί άκριτα τα ιδεολογήματα του νεοφιλελευθερισμού και της παγκοσμιοποίησης, αρκεί να ικανοποιούν το «αντιεθνικιστικό» φετίχ της. Δεν είναι διόλου τυχαίο το γεγονός πως η ίδια νοοτροπία και φρασεολογία διακρίνει και την πολιτική μας ελίτ. Όποιος διαφωνεί με το μνημόνιο είναι άσχετος, γραφικός, εθνικιστής κλπ. Η ίδια φρασεολογία επαναλαμβάνεται κάθε φορά που η πολιτική και η ιδεολογία του καθεστώτος γίνονται αντικείμενο κριτικής. Το εκβιαστικό δίλημμα «ΕΛΙΑΜΕΠ ή Λιακόπουλος» παραπέμπει εύστοχα στο δίλημμα «Μνημόνιο ή καταστροφή», για να μη θυμηθούμε το «Καραμανλής ή τανκς»… Και αποκαλύπτει τον χυδαίο ολοκληρωτισμό που χαρακτηρίζει τη νοοτροπία της εξουσίας, της κατεστημένης διανόησης και των θλιβερών παπαγάλων τους.

εφημερίδα Ρήξη, τ.71, Φεβρουάριος 2011

xilapetres.blogspot.com

Διαβάστε περισσότερα »

ΣΚΑΙ 1821 : “Ξεχάσανε” τους Νεομάρτυρες;

netakias.wordpress.com

Τέτοια κείμενα διαβάζω και με λυπούναι αλλά κι οργίζομαι για την κατάντια της σύγχρονης Ιεραρχίας με τις μερτσεντες, real estate και τραπεζικούς λογαριασμούς.

Είχα γράψει και στο προηγούμενο άρθρο επιγραμματικά για κάποιους νεομάρτυρες, τότε που υπήρχε Εκκλησία κι όχι “επικρατούσα Θρησκεία”, τότε που οι Ιερείς ήταν ένας από το χωρίο και η Εκκλησία ανήκε στο χωριό κι όχι στον Παπά, που ήταν απλός διαχειριστής.

Σήμερα οι Παπάδες συμμετέχουν σε Υπουργικά Συμβούλια, πάνε σε συναυλίες με την Συνοδιά των ΜΑΤ και συνανστρέφωνται με την αλητοελιτοκρατία και τους Φαρισαίους γιατί είναι οι ίδιοι Φαρισαίοι.
πες μου τους φίλους σου...

συναυλία ειρήνης!

 

ΠέφτουνΔακρυγόνα στην Εκκλησία κι ο Ιερώνυμος…τρώει φακές με τον Σταύρο Θεοδωράκη για να μας το παίξει…χριστιανός.

Διαβάστε πως πρέπει να είναι ένας ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ Ιερέας.

Οι Αρχιερείς κατά την Επανάσταση του ’21

Συντάκτης: Πέτρος Α. Γεωργαντζής

Τετάρτη, 25 Μαρτίου 2009

O ΚΛΗΡΟΣ ΣΤΟΝ ΑΓΩΝΑ – ΟΙ ΑΡΧΙΕΡΕΙΣ ΚΑΙ ΤΟ 21

αντίδραση ή προσφορά;

Σε μια αναμέτρηση λοιπόν και αντιπαράταξη θυσιαστικά δύο θρησκειών και δύο κόσμων οι Ορθόδοξοι Έλληνες κληρικοί και μάλιστα οι αρχιερείς όχι μόνο δεν αντέδρασαν ούτε χλεύασαν τον αγώνα, αλλ’ όπως είναι φυσικό και αυτονόητο, υπήρξαν οι φυσικοί ταγοί και ηγέτες, του αγωνιζομένου λαού. Πραγματικοί μπροστάρηδες, που, σαν άλλοι Μωυσείς ανέλαβαν να οδηγήσουν το λαό από τη σκλαβιά στην ελευθερία με κάθε προσωπική τους θυσία.

Το ράσο όλων των κληρικών, από του ασημότερου καλόγερου μέχρι του πολιουσεβάσμιου και άγιου Πατριάρχη, μεταβλήθηκε σε φλάμπουρο, που ηλέκτριζε και πύρωνε τα πνεύματα των αγωνιζομένων Ελλήνων. Η συμμετοχή των κληρικών, και μάλιστα των αρχιερέων, ήταν τόσο φυσική και τόσο αυτονόητη και απαραίτητη, ώστε όχι μόνο να συμπαρίστανται σε κάθε αγωνιστική προσπάθεια αλλά να θεωρούνται εκ των ων ουκ άνευ, μια και οι Έλληνες δεν επιχειρούσαν τίποτε, εάν προηγουμένως δεν έβλεπαν τους ρασοφόρους να τους ευλογούν, με τους σταυρούς και τα ιερά τους άμφια, και να τους οδηγούν στο καθήκον.

Ενδεικτικό του πόσο πολύ υπολόγιζαν όλοι οι Έλληνες (διοικούντες και λαός) τότε την παρουσία των αρχιερέων στις πολεμικές συρράξεις είναι και ένα έγγραφο της προσωρινής Ελληνικής κυβερνήσεως κατά το Μάιο του 1825, με το οποίο, μπροστά στον κίνδυνο της προελάσεως του Ιμπραήμ, έδωσε εντολή στους αρχιερείς, που βρισκόταν στο Μωριά: Κομάνων Αγαθάγγελο, Παροναξίας Ιερόθεο, Φαρσάλων Γεράσιμο, Τριπόλεως Δανιήλ και Ρέοντος και Πραστού Διονύσιο, να κινηθώσι όσον τάχος για να περιέρχονται τις επαρχίες Άργους, Τριπολιτζάς, Βοστίτζης (Αιγίου), Πατρών, Λεονταρίου και Μεσσήνης και να κηρύσσουν το της εθνεγερσίας σάλπισμα, προτρέποντας τους χριστιανούς σε γενική εξέγερση κατά του τυράννου κατακτητού δια να συντρέξουν εις την ταχείαν ξεκίνησιν των στρατευμάτων.

Κατά συνέπεια δεν πρέπει να θεωρείται υπερβολική η κρίση ότι άνευ της συμμετοχής, της συμπαραστάσεως και της συμπράξεως του ιερού κλήρου δεν θα ευωδούντο τα του ιερού αγώνος.

Ο Φωτάκος, δίδοντας το μέτρο της εκτιμήσεως και του σεβασμού των τότε Ελλήνων στους ρασοφόρους, χαρακτηρίζει τον κλήρο θεόπεμπτο και σεβάσμιο και επιλέγει εις την επανάστασιν πρώτος ο κλήρος εφάνη εις τον αγώνα με τον σταυρόν και με τη σπάθην εις τας χείρας.

Σε άλλο πάλι σημείο των απομνημονευμάτων του (ως να διαισθάνθηκε ότι θα εγερθούν άνδρες, που θα ισχυρισθούν ότι οι αρχιερείς δια της βίας σύρθηκαν στον αγώνα) τονίζει εμφαντικά και απερίφραστα: Οι αρχιερείς της και άπας ο λοιπός κλήρος…αυθόρμητος εκινήθη. . .και πρώτος έλαβε τα όπλα.

Αναγνωρίζοντας δε την αμέριστη συμμετοχή και συνδρομή των κληρικών στους αγώνες του 1821 αναφωνεί:

Ευτυχισμένη ήταν η ημέρα της επαναστάσεως της ελληνικής φυλής, διότι και τότε και προ χρόνων ακόμη το έθνος είχε και τον θεόπεμπτον και σεβάσμιον κλήρον ως οδηγόν του… Ο Κλήρος παρουσιάσθη εμπρός με τον σταυρόν και με το όπλον εις τας χείρας, έβαλε την φωνήν εκ μέρους της θρησκείας και έδωκε το σύνθημα πατρίς και θρησκεία.. .εσυμβούλευσε, ευλόγησε, αγίασε τα όπλα, ύψωσε την σημαίαν του σταυρού… Έκαστος δε κληρικός επήρε πλέον ως έργον του πολέμου να παρευρίσκεται παντού εις τα στρατόπεδα και εις τα φροντιστήρια δια να ετοιμάζη τα πολεμοφόδια και τας τροφάς, όχι μόνον δι ιδίων εξόδων και θυσιών αλλά και με τα ιδία του τα χέρια, άλλοι δε εξ αυτών να πολεμούν τον εχθρόν της πίστεως και της πατρίδος, μαζί με τους στρατιώτας και άλλοι πάλιν να στέκωνται έμπροσθεν του Υψίστου και να επικαλούνται την εξ ύψους βοήθειαν. . .

Ούτως δε ενεργείται η Ελληνική επανάστασις από όλας τας τάξεις των κληρικών, των αρχιερέων δηλαδή, των ιερέων και των μοναχών των μοναζόντων εις τα ιερά καταγώγια, τα οποία έγιναν κοινά δια την ελευθερίαν την εθνικήν.

Τέλος η επιτροπή που συστήθηκε (1833) από τον Όθωνα (μεταξύ των οποίων ο Σπ. Τρικούπης, ο Π. Νοταράς και ο Σκαρλ. Βυζάντιος) για τα Εκκλησιαστικά πράγματα της Ελλάδος, έγραψε στην έκθεσή της:

Πρώτοι οι ιερείς του Υψίστου έκλιναν ους ευήκοον εις την φωνήν της ελευθερίας και περιζωσάμενοι μετά της νοητής ρομφαίας του Ευαγγελικού λόγου το ξίφος του Άρεως, διέπρεψαν πολλαχώς εις τον Ελληνικόν αγώνα. Και τα ονόματα των εν Κωνσταντινουπόλει αθλησάντων Αρχιερέων θέλουν στολίζει δια παντός τας πρώτας σελίδας της νεωτέρας Ελληνικής ιστορίας.

Και μόνο με τα παραπάνω κείμενα θα έπρεπε να σιγήσει κάθε αντίρρηση και αντίλογος για τη συμπεριφορά του κλήρου και μάλιστα των αρχιερέων κατά το 1821. Επειδή όμως πιθανώς να υπάρχουν έστω μερικοί που θα επιμένουν να αμφισβητούν τις μαρτυρίες εκείνων των αυτοπτών και συναγωνιστών των ιεραρχών και επειδή είναι γεγονός ότι δεν φωτίσθηκε ακόμα επαρκώς η πτυχή της συνεισφοράς των αρχιερέων στην παλιγγενεσία του 1821 θα καταβληθεί προσπάθεια να έλθουν στο φως ορισμένες τουλάχιστον ενέργειες και δραστηριότητες των τότε αρχιερέων, όσες δηλ. η σμίλη της ιστορίας κατόρθωσε να περισώσει μέσα από το χαλασμό και την ερήμωση εκείνων των χρόνων, μια και είναι αδύνατον να περιγραφεί αναλυτικά η όλη προσφορά αυτών λόγω ποικιλίας και πυκνότητος μαχητικής αλλά και εξειδικευμένης προσφοράς.

___ΑΡΧΙΕΡΕΙΣ ΣΤΟΝ ΑΓΩΝΑ ΤΟΥ 1821___

Είναι γνωστόν αλήθεια ότι οι μύδροι των επικριτών δε στρέφονται γενικά κατά του κλήρου αλλά κυρίως κατά των αρχιερέων η γενικά κατά του ανωτέρου κλήρου. Σε πολλές μάλιστα περιπτώσεις γίνεται αντιδιαστολή ότι ενώ ο κατώτερος κλήρος (εννοώντας τους ιερείς) συμμετέσχε και συνέπραξε σύξυλος στον αγώνα, ο ανώτερος κλήρος και μάλιστα οι αρχιερείς ήταν εκείνοι που αντέδρασαν και αντιτάχθηκαν σ’ αυτόν.

Για να υποστηρίξουν δε τις απόψεις και ισχυρισμούς τους οι επικριτές επικαλούνται πραγματικά περιστατικά και λόγους των ιδίων των ιεραρχών, που μαρτυρούν ότι μεμονωμένα ό α ή β ιεράρχης, ή μερικοί τουλάχιστον από αυτούς, έδειχναν να δυσπιστούν και να αμφιβάλλουν για τη δυνατότητα επιτυχίας ενός τέτοιου εγχειρήματος, όπως ο γενικός ξεσηκωμός του γένους, ενώ για άλλους ότι έφθαναν να αντιδρούν και να φαίνονται ότι τάσσονται στο πλευρό των Τούρκων. Αναφέρονται ακόμα και ορισμένες αδυναμίες ή και πάθη των ιεραρχών, που τα προβάλλουν ως βδεληρά και αποτρόπαια, ξεχνώντας ότι και οι αρχιερείς είχαν σώμα και ήταν άνθρωποι σαν όλους τους άλλους συγχρόνους τους ή και σαν και εμάς σήμερα με τις μικροεπιθυμίες, φιλοδοξίες, όνειρα, εγωισμούς κ.λπ. και επομένως θα πρέπει να τους βλέπουμε όσο κι αν ήταν οι κατά τόπους κεφαλές της Εκκλησίας και εις τύπον Θεού ως ανθρώπους και όχι ως αγγέλους.

Ξεπερνώντας λοιπόν τις ενδεχόμενες και αναγνωριζόμενες ανθρώπινες αδυναμίες, που τους καταμαρτυρούν, θα πρέπει να αναζητήσουμε να δούμε εάν τελικά κατόρθωσαν να αρθούν στο ύψος των τότε περιστάσεων και να προσφέρουν θετικό έργο στην υπόθεση του 1821.

Επιχειρώντας μάλιστα να διερευνήσουμε τα μύχια των ανθρώπων εκείνων και να τους ηθογραφήσουμε καλό είναι να μη μένουμε στα λόγια ή τις ενέργειες κάποιας οποιασδήποτε στιγμής τους αλλά να αναζητούμε τις οριακές στιγμές της πολιτείας τους, και μάλιστα του τέλους τους, γιατί, όπως έγραψε και ο Θουκυδίδης, προς το τελευταίον εκβάν έκαστον των πριν υπαρξάντων κρίνεται, και ανάλογα να τους μακαρίσουμε ή να τους κατακρίνουμε, κατά το απόφθεγμα του Σόλωνος μηδένα προ του τέλους μακάριζε (αλλά και κατάκρινε).

Πόσο κοντά λοιπόν στην αλήθεια είναι ο ισχυρισμός των επικριτών ότι αντέδρασαν οι αρχιερείς στο 1821; Ήταν στα αλήθεια εναντίον της αποτινάξεως του τουρκικού ζυγού ή όχι; Αλλά και εάν δεν αντέδρασαν ποια η συμμετοχή τους στο έπος του 1821; Ποια η θετική και αδιαμφισβήτητη συνεισφορά τους στην παλιγγενεσία των Ελλήνων;

Το ερώτημα αυτό θα επιχειρηθεί να διερευνηθεί και να απαντηθεί. Ποιο συγκεκριμένα θα αναζητηθούν στοιχεία και μαρτυρίες για το πόσοι και ποιοι από τους αρχιερείς συμμετέσχαν, αυτόβουλοι και απρόσκλητοι, ενεργά και δραστήρια στον αγώνα. Πόσοι και ποιοι πήραν στο ένα χέρι το Σταυρό και στο άλλο το γιαταγάνι. Πόσοι εγκατέλειψαν τις πατερίτσες για τα καρυοφύλλια, τους θρόνους για τα μετερίζια και τα ταμπούρια, την επισκοπή για την ελευθερία.

Ποιοι πάλι δοκιμάσθηκαν σαν αληθινοί ποιμένες χάρη του λαού στα ανήλια, υγρά, θεοσκότεινα, δυσώδη και φοβερά μπουντρούμια των τουρκικών φυλακών όπου επί μέρες και μήνες ή χρόνια καθημερινά δοκίμαζαν τα πάνδεινα βασανιστήρια και φρικτές στερήσεις.

Τέλος ποιοι έδωσαν και την τελευταία τους πνοή, ώστε το όραμα τόσων γενεών να θεμελιωθεί και στοιχειωθεί επάνω στα λιπόσαρκα, αιμάσσοντα και ασπαίροντα κορμιά σκέλεθρά τους, ώστε από τα κατ εξοχήν ιερά τους κόκκαλα να εξανθίσει ο κάλλιστος σπόρος και καρπός της ελευθερίας.

Έτσι π.χ. ο Σκαρίμπας, αν και ισχυρίζεται ότι όλοι οι ιεράρχες χλεύασαν και αντέδρασαν στο 21, τελικά φθάνει να παραδεχθεί ότι, έστω, μόνον οι αρχιερείς Σαλώνων Ησαΐας, Μεθώνης Γρηγόριος και Ρωγών Ιωσήφ υπήρξαν εκείνοι, που με τη θέληση τους συμμετέσχαν στον αγώνα και έδωσαν και τη ζωή τους σ’ αυτόν.

Άλλοι όμως ερευνητές δέχονται ότι ο αριθμός των αρχιερέων που συμετέσχαν με τον α ή β τρόπο στους αγώνες του 1821 και πρόσφεραν και τη ζωή τους ή βασανίσθηκαν και δοκιμάσθηκαν από τους δυνάστες σ’ αυτόν τον ιερό πόλεμο είναι πολλαπλάσιοι.

Αλλά και αυτοί που υπεραμύνονται της προσφοράς των αρχιερέων δυστυχώς δεν αναφέρουν επώνυμα και συγκεκριμένα παρά μόνο ελάχιστα ονόματα αρχιερέων, συνήθως τα ίδια και τα ίδια, που επαναλαμβάνονται από όλους τους μελετητές και συγγραφείς, ως απόδειξη της συμπράξεως των αρχιερέων στην παλιγγενεσία.

Έτσι συνήθως αναφέρονται τα ονόματα του Πατριάρχου Γρηγορίου και των αρχιερέων Αδριανουπόλεως Δωροθέου, Εφέσου Διονυσίου, Δέρκων Γρηγορίου, Αγχιάλου Ευγενίου, Π. Πατρών Γερμανού, Χριστιανουπόλεως Γερμανού, Δημητσάνης Φιλοθέου, Σαλώνων Ησαία, Ρωγών Ιωσήφ, Μεθώνης Γρηγορίου, Κορώνης Γρηγορίου, Κύπρου Κυπριανού, Κρήτης Γερασίμου, Έλους Ανθίμου, Ταλαντίου Νεοφύτου, και, κατά περίπτωση, μερικών άλλων, ωσάν μόνον αυτοί να ήταν οι αρχιερείς που πήραν μέρος στους αγώνες του Έθνους.

Αλλ’ όπως είναι ευνόητο, εάν πραγματικά μόνον οι παραπάνω αρχιερείς ήταν εκείνοι που πήραν μέρος στον αγώνα, όσο κι αν, συγκρινόμενοι με τους 23 του Σκαρίμπα, θεωρούνται πολλαπλάσιοι, εν τούτοις αν ήθελαν συγκριθεί με τους 190 ή έστω 200 αρχιερείς που υπήρχαν σ’ ολόκληρη την Οθωμανική αυτοκρατορία θα πρέπει να ομολογηθεί ότι αποτελούν περιορισμένη μειοψηφία, και φαίνεται να δικαιώνονται σε αρκετά υψηλό βαθμό οι επικριτές των.

Φαίνεται όμως ότι ο αριθμός των αρχιερέων που έλαβε μέρος στην Επανάσταση και θυσιάσθηκε σ’ αυτήν πρέπει να είναι μεγαλύτερος, γιατί διαφορετικά δε θα μπορούσε η επί των εκκλησιαστικών επιτροπή του Όθωνα να γράψει το 1833, οπόταν δηλ. ακόμα ήταν νωπές οι μνήμες, ότι: Εν διαστήματι της επαναστάσεως, πολλαί των επαρχιών της Ελλάδος εστερήθησαν τους Αρχιερείς τους, θυσιασθέντας τους περισσοτέρους εις τους υπέρ της πατρίδος αγώνας. Όπως δε συνάγεται και από άλλα σημεία της ίδιας εκθέσεως από τους 49 αρχιερείς, που ποίμαιναν επί Τουρκοκρατίας τας ήδη συγκροτούσας το Βασίλειον της Ελλάδος επαρχίας μόνον 22 αρχιερείς επέζησαν εις τας άχρι τούδε πολιτικάς μεταβολάς αυτού του τόπου, πράγμα βέβαια που σημαίνει ότι οι άλλοι 27, που πραγματικά ήταν και οι περισσότεροι, θυσιάσθηκαν κατά τη διάρκεια του ιερού αγώνα.

Για το λόγο αυτό θα επιχειρηθεί μια ενδελεχέστερη διερεύνηση του όλου θέματος για τη στάση και συμπεριφορά αν όχι του συνόλου των αρχιερέων (γιατί, δυστυχώς, δεν υπάρχουν στοιχεία για όλους) οπωσδήποτε όμως της συντριπτικής πλειονότητας αυτών. Να διαπιστωθεί επί τέλους εάν οι αρχιερείς έλαβαν θετική η αρνητική στάση στην επανάσταση, κατά πόσο δηλ. την χλεύασαν ή την καταπολέμησαν, όπως διατείνονται οι επικριτές τους, ή την υπερασπίσθηκαν και την υπηρέτησαν με λόγια, έργα, όπλα, μαρτύρια ή και τη ζωή τους.

Για το λόγο αυτό και προκειμένου να είναι πιο συστηματική και μεθοδική η διερεύνηση της στάσεως και προσφοράς των αρχιερέων στο 21 θα επιχειρηθεί η παρουσίαση αυτών ταξινομημένη κατά την εξής σειρά:

α) Αγωνιστές Ιεράρχες 1) της Πελοποννήσου, Στερεάς Ελλάδος και των νησιών του Αιγαίου Πελάγους και 2) των υπολοίπων περιοχών του Ελληνισμού, οι οποίοι εγκατέλειψαν τις επαρχίες και θέσεις τους, για να συμπράξουν και αυτοί στους αγώνες του Έθνους.

β) Αρχιερείς που φυλακίσθηκαν, βασανίσθηκαν, εξορίσθηκαν και γενικά κακοπάθησαν η αναγκάσθηκαν να εγκαταλείψουν τις επαρχίες τους επειδή θεωρήθηκαν ότι συνεργούσαν στην παλιγγενεσία του Γένους και

γ) Αρχιερείς που θυσιάσθηκαν, ως ολοκαυτώματα, στο βωμό της ελευθερίας του Γένους.

Α’ ΑΡΧΙΕΡΕΙΣ ΑΓΩΝΙΣΤΕΣ

Όπως τονίσθηκε και προηγουμένως οι Έλληνες Ορθόδοξοι κληρικοί και μάλιστα οι κατά τόπους αρχιερείς στη συντριπτική τους πλειονότητα δέχθηκαν με νεανική αδημονία το μεσσιανικό μήνυμα της απολυτρώσεως του δούλου γένους, που, ως άγγελοι της σωτηρίας του Έθνους, ευαγγελίζονταν οι Φιλικοί και με Συμεωνική εγκαρτέρηση και ελπίδα προσδοκούσαν την ευλογημένη ώρα. Βέβαια ως υπεύθυνοι ταγοί του γένους έπρεπε να είναι μέχρι παρεξηγήσεως αυτοσυγκρατημένοι και προσεκτικοί, φρόνιμοι και επιφυλακτικοί, προσποιητοί κόλακες με ευλύγιστη μέση και απλόχερη γενναιοδωρία προς τους κρατούντας, προς δε ελεγκτικοί και επιτιμητικοί προς τυχόν θερμοαίμους και ανυπόμονους πατριώτες και ταυτόχρονα ειδήμονες, δραστήριοι και άγρυπνοι φιλογενείς.

Όταν όμως ήχησαν οι σάλπιγγες της ελευθερίας και σήμαναν της ανάστασης οι καμπάνες, οι αρχιερείς εγκατέλειψαν τα προσχήματα και τα κατά συνθήκη μειδιάματα ή προσκυνήματα προς τους αλλοθρήσκους και αλλογενείς δυνάστες του γένους και έδειξαν τον πραγματικό τους εαυτό οπουδήποτε και αν υπηρετούσαν. Τα σκουλήκια μεταμορφώθηκαν σε σταυραετούς.

Ως ένας άνθρωπος συνεγέρθηκαν χωρίς αμφιταλαντεύσεις και αμφιγνωμίες και όχι απλώς συντάχθηκαν αλλά προτάχθηκαν των αγωνιζομένων Ελλήνων. Έτσι μαρτυρούνται να συμμετέχουν από την πρώτη στιγμή του ένοπλου πλέον αγώνα ενεργά και δραστήρια σχεδόν όλοι τους. Άλλοτε μέσα στις εκκλησιές με το λόγο, το κήρυγμα, τις ευχές, τις παροτρύνσεις η τις απειλές για να ενθαρρύνουν και ξεσηκώσουν τους δειλούς και αμφιταλαντευομένους και άλλοτε στα στρατοπεδα και τα πεδία των μαχών με τις συνταλαιπωρίες, τις πείνες, τις αγρύπνιες, τις συγκατακλείσεις στα ταμπούρια και την κοινή τύχη στις πολεμικές συρράξεις. Κοντά σ αυτά αναδείχθηκαν οι ένθερμοι και ειλικρινείς προασπιστές του λαού στις εθνοσυνελεύσεις ή οι κατ έξοχή άξιοι αντιπρόσωποι του έθνους στις διάφορες Ευρωπαϊκές συσκέψεις η κυβερνήσεις.

Πιο συγκεκριμένα αναφέρονται να έλαβαν ενεργό μέρος στον αγώνα:

Α’ Από τους αρχιερείς της Πελοποννήσου οι:

1) Παλ. Πατρών Γερμανός

2) Ρέοντος και Πραστού Διονύσιος

3) Δαμαλών Ιωνάς

4) Έλους Άνθιμος

5) Κερνίτσης Προκόπιος

6) Κορίνθου Κύριλλος

7) Ανδρούσης Ιωσήφ

8) Τριπολιτζάς Δανιήλ

9) Βρεσθένης Θεοδώρητος

10) Λακεδαιμονίας Χρύσανθος

11) πρ. Τριπολιτζάς Διονύσιος

12) Μαΐνης Νεόφυτος

13) Μαΐνης Ιωσήφ

14) Μαλτζίνης Ιωακείμ

15) Χαριουπόλεως Βησσαρίων

16) Ζαρνάτας Γαβριήλ

17) Ανδρουβίτσας Θεόκλητος

18) Πλάτζης Ιερεμίας

19) Καρυουπόλεως Κύριλλος

20) Μηλέας Ιωσήφ

Β’ Από τους αρχιερείς της Στερεάς Ελλάδος οι:

21) Αθηνών Διονύσιος

22) Ταλαντίου Νεόφυτος

23) Λιτζάς και Αγράφων Δοσίθεος

24) Θηβών Παίσιος

25) Λοιδωρικίου Ιωαννίκιος

26) Μενδενίστης Γρηγόριος

27) Μενδενίτσης Διονύσιος

Γ’ Από τους αρχιερείς των Νήσων Αιγαίου Πελάγους οι:

28) Καρύστου Νεόφυτος

29) Παροναξίας Ιερόθεος

30) Σάμου Κύριλλος

31) Χίου Δανιήλ

32) Σκιάθου και Σκοπέλου Ευγένιος

33) Σκύρου Γρηγόριος

34) Αιγίνης, Πόρου και Ύδρας Γεράσιμος

35) Άνδρου Διονύσιος

36) Τζιάς και Θερμίων Νικόδημος

Για όλους του παραπάνω αρχιερείς όμως ο δύσπιστος επικριτής θα μπορούσε να αντιτείνει ότι όλοι αυτοί, ή, έστω οι περισσότεροι από αυτούς, ξεσηκώθηκαν στην επανάσταση κάτω από το ζορμπαλίκι των ελληνικών γιαταγανιών. Αν είναι δυνατόν! Αλλά και εάν υποτεθεί ότι αυτή είναι η αλήθεια, τι θα μπορούσε να ισχυρισθεί για ένα άλλο νέφος αρχιερέων, που επειδή στις επαρχίες τους δεν είχε εκδηλωθεί ή δε μπόρεσε να ευδοκιμήσει η επανάσταση, δε δίστασαν να εγκαταλείψουν τους θρόνους και τις τιμές για να σπεύσουν αυτόκλητοι, όπου υπήρχαν επαναστατικές εστίες και μάλιστα προς την αγωνιζομένη νότια Ελλάδα για να συμμετάσχουν στον αγώνα προς αποτίναξη του Οθωμανικού ζυγού;

Έτσι βλέπουμε να σπεύδουν προς τις επαναστατημένες περιοχές αρχιερείς από διάφορα μέρη και με τον α ή β τρόπο να συμπράττουν και αυτοί για τον κοινό σκοπό.

Πιο συγκεκριμένα:

Α’ Από τη Θεσσαλία σπεύδουν οι:

37) Πρ. Λαρίσης Κύριλλος

38) Δημητριάδος Αθανάσιος

39) Δημητριάδος Παρθένιος

40) Σταγών Αμβρόσιος

41) Φαναριοφαρσάλων Γεράσιμος

Β’ Από την Ήπειρο οι:

42) πρ. Άρτης και Ναυπάκτου Πορφύριος

43) πρ. Παραμυθιάς Προκόπιος

44) πρ. Παραμυθιάς Αμβρόσιος

45) Περιστεράς Λεόντιος

46) πρ. Ρωγών Μακάριος

Γ’ Από την Μακεδονία οι:

47) Αρδαμερίου Ιγνάτιος

48) Ειρηνουπόλεως και Βατοπεδίου Γρηγόριος

49) Σιατίστης Ιωαννίκιος

Δ’ Από τη Θράκη οι:

50) Μετρών Μελέτιος

51) Σηλυβρίας Μακάριος

52) Παμφίλου Κύριλλος

53) Θεοδωρουπόλεως Άνθιμος

Ε’ Από τη Μικρά Ασία οι:

54) Μοσχονησίων Βαρθολομαίος

55) Ηλιουπόλεως Άνθιμος

56) πρ. Αγκύρας Αγαθάγγελος

57) Μυρρίνης Σωφρόνιος

58) Ελαίας Παΐσιος

59) Κομάνων Αγαθάγγελος

Τέλος για να κλείσει όλο αυτό το νέφος των γνωστών αγωνιστών ιεραρχών, θα πρέπει να συγκαταριθμηθούν ακόμα και οι:

60) Πατριάρχης Αλεξανδρείας Θεόφιλος και

61) Μολδοβλαχίας Βενιαμίν.

Για τους παραπάνω αρχιερείς που εγκατέλειψαν τις επαρχίες και τις τιμές για να λάβουν μέρος, όπου τους είχε ανάγκη η πατρίδα, δεν είναι εύκολο στον οποιονδήποτε επικριτή να ισχυρισθεί ότι το έκαμαν κάτω από τη βία των επαναστημένων Ελλήνων.

Αντίθετα, θέλω να πιστεύω πως όλοι συμφωνούν ότι, οι αρχιερείς αυτοί εγκατέλειψαν τις θέσεις τους και το γάμο για τα πουρνάρια, γιατί ένιωθαν μέσα τους πύρωμα ψυχής για ελευθερία, σεβασμό, αξιοπρέπεια, τιμή και πάνω απ όλα ΠΑΤΡΙΔΑ και ΘΡΗΣΚΕΙΑ.

Κοντά όμως σ’ όλους αυτούς τους αγωνιστές ιεράρχες θα πρέπει αναντίλεκτα να προστεθούν και οι:

62) Μεθώνης Γρηγόριος

63) Σαλώνων Ησαΐας

64) Ρωγών Ιωσήφ

65) Ιερισσού και Αγίου Όρους Ιγνάτιος

66) Πλαταμώνος Γεράσιμος

67) Μαρωνείας Κωνστάντιος και

68) Σωζοπόλεως Παΐσιος

οι οποίοι, όπως θα αναφερθεί και πιο κάτω, πέρα από την αγωνιστική τους προσφορά, θυσιάσθηκαν στον υπέρ όλων αγώνα και για τούτο γι’ αυτούς γίνεται λόγος και σε άλλη συνάφεια.

Τέλος θα πρέπει ακόμα να συγκαταριθμηθούν στους αγωνιστές ιεράρχες και οι:

69) Αδριανουπόλεως Γεράσιμος

70) Βιζύης Ιωάσαφ

71) Αγαθουπόλεως Ιωσήφ

72) Βάρνας Φιλόθεος και

73) Ευδοκιάδος Γρηγόριος

οι οποίοι, πέρα από την αγωνιστική τους παρουσία, δοκιμάσθηκαν, βασανίσθηκαν ή αναγκάσθηκαν να εγκαταλείψουν τις επαρχίες τους όπως θα γίνει αναλυτικώτερα λόγος πιο κάτω για τον καθένα από αυτούς.

Αθροιστικά λοιπόν ένα σύνολο 73 επωνύμων αρχιερέων μαρτυρούνται να έλαβαν ενεργό μέρος στις διάφορες φάσεις του απελευθερωτικού αγώνα των Ελλήνων από όλα τα διαμερίσματα της Ελλάδος.

Και να ληφθεί υπόψη ότι οι περισσότεροι από αυτούς μπήκαν στη τιτανομαχία παρά την κάποια προχωρημένη ηλικία, που οπωσδήποτε έφερναν στους ώμους τους και τις συμπαρομαρτούσες προς αυτά καχεκτικότητες και ασθένειες, που αναμφίβολα καθιστούσαν αν όχι προβληματική πάντως δυσχερή τη διακίνηση και καθόλου δραστηριότητά τους, μέσα στις μύριες κακουχίες και δοκιμασίες, που συνεπαγόταν η απόφαση για την ανάσταση του Γένους ή όπως λέγει ένας δόκιμος μελετητής εν ιδρώτι πολλώ και πόνοις και κακουχίαις, στερήσεσί τε και συμφοραίς. . . .εν λιμώ, λοιμώ και δίψη, εν αυχμώ και κρυμώ.

Παρ’ όλα αυτά όμως οι αγωνιστές ιεράρχες περισσότερο από οποιαδήποτε άλλη κατηγορία η τάξη αγωνιστών αποδείχθηκαν αεί παίδες στο φρόνημα και την ψυχή.

Β’ ΑΡΧΙΕΡΕΙΣ ΜΑΡΤΥΡΕΣ

Ο αριθμός όμως των αρχιερέων, που συνέδραμαν, συνέπραξαν και συναγωνίσθηκαν μαζί με όλους τους άλλους Έλληνες στο έπος της παλιγγενεσίας του 1821 δεν εξαντλείται μόνο με τον παραπάνω κατάλογο, των αγωνιστών ιεραρχών.

Υπάρχει και μια δεύτερη κατηγορία αρχιερέων, οι οποίοι έδωσαν το παρόν τους, τη μαρτυρία και τη συνεισφορά τους στον αγώνα με πιο επώδυνο γι’ αυτούς τρόπο.

Πρόκειται για το νέφος εκείνο των αρχιερέων, που με ποικίλους, ασύλληπτους από ανθρώπινο νου και απερίγραπτους από ανθρώπινα χείλη η χέρια, τρόπους, δοκιμάσθηκαν, ταπεινώθηκαν, διαπομπεύθηκαν και εξευτελίσθηκαν από τους κρατούντες με φυλακίσεις, φοβερά βασανιστήρια, εξορίες, εκθρονίσεις, περιορισμούς, χλευασμούς και ταπεινώσεις για τον απλό και μόνο λόγο ότι ήταν Έλληνες Ορθόδοξοι χριστιανοί αρχιερείς. Μιλιέτ μπασήδες (=εθνάρχες) των ρωμιών και κύριοι υπόλογοι απέναντι στο σουλτάνο και τους επάρχους του για ό,τι ήθελε συμβεί στην επαρχία τους ή ακόμα και για απλή υπόνοια συνεργείας ή ανοχής, αν μη συμμετοχής, στον αγώνα των απίστων.

Έτσι ουσιαστικά οι κατά τόπους αρχιερείς των Ελλήνων ήταν στην κυριολεξία οι κυριώτεροι και πλέον υπεύθυνοι όμηροι στα χέρια του σουλτάνου, που μ’ αυτό τον τρόπο προσπαθούσε να κρατά υποχείριους και καταδυναστευόμενους τους Έλληνες κάθε περιοχής.

Αλλά παρά τα φρικτά βασανιστήρια που κατά καιρούς δοκίμαζαν οι αρχιερείς στις διάφορες τουρκικές ειρκτές, φούρνους, λουτρά και μπουντρούμια, υστερούμενοι, θλιβόμενοι, κακοχούμενοι και υφιστάμενοι τα πάνδεινα, αυτοί δεν λύγισαν. Προτιμούσαν όλες τις ταπεινώσεις, εξαθλιώσεις, εξορίες και στερήσεις και υπέμειναν, όσο άντεχαν, πιο αγόγγυστα τα ποικίλα βασανιστήρια των δημίων τους, παρά να προδώσουν το Έθνος και τους οραματισμούς του.

Αν και δεν είναι γνωστά όλα όσα υπέμειναν οι αρχιερείς από τους δυνάστες τους στα δύσκολα εκείνα χρόνια της νεώτερης Ελληνικής τιτανομαχίας και για τους περισσότερους από αυτούς ελάχιστες μόνο πληροφορίες ή απλώς νύξεις και ενδείξεις έχουμε, ενώ για τη συντριπτική πλειονότητα αυτών δε γνωρίζουμε απολύτως τίποτα, θα καταβληθεί προσπάθεια να εκδιπλωθεί και η πτυχή αυτή της προσφοράς των αρχιερέων στο 1821. Και τούτο, διότι κι αν ακόμα αυτοί δεν έφθασαν να γευθούν την τελευταία σταγόνα της ολοκληρωτικής δοκιμασίας και θυσίας τους, το θάνατο, εν τούτοις, με τα καθημερινά βασανιστήρια και εκροές των αιμάτων τους, ήταν σα να έδιναν τη ζωή τους κάθε μέρα, επιβεβαιώνοντας το Γραφικό: ένεκά σου θανατούμεθα όλη την ημέραν (Ρωμ.8,36)

Έτσι η σιωπηλή και σεμνή αυτή στρατιά των βασανισμένων και μαρτυρικών αρχιερέων, κι αν δεν έλαβε από τους ανθρώπους το φωτοστέφανο του εθνομάρτυρα και νεομάρτυρα, αναμφίβολα και αναμφισβήτητα αποτελεί την εκλεκτή μερίδα των ιδανικών εκείνων ποιμένων, που αυταπαρνούμενοι θέσεις, αίγλη, ανέσεις, τιμές, πολυχρόνια, φήμες, χειροφιλήματα αλλά και ελευθερία κινήσεως, σωματική ακεραιότητα κ.λπ μέχρι και τη ζωή τους, έθεσαν τον εαυτό τους υπέρ του λαού του Θεού, που τους εμπιστεύθηκε το γένος και η Εκκλησία, και αναδείχθηκαν πραγματικοί μ ά ρ τ υ ρ ε ς, που με όλες τις δοκιμασίες και τα βασανιστήρια τους φανέρωσαν, μαρτύρησαν και διακήρυξαν μπροστά στους αλλοπίστους τι σημαίνει Ορθόδοξος επίσκοπος.

Η στάση τους λοιπόν μπροστά στις δοκιμασίες αναδεικνύεται από τις ουσιαστικώτερες εκδουλεύσεις των αρχιερέων προς το Έθνος μια και η δική τους δοκιμασία αποδείχθηκε ακατάβλητος κυματοθραύστης όπου εκτονώνονταν το μένος, η αντεκδικητικότητα και ο θρησκευτικός φανατισμός των Μουσουλμάνων Τούρκων αφ ετέρου δε σωτήριο κρηπίδωμα για τους αγωνιζομένους Έλληνες, γιατί αντλούσαν δύναμη και κουράγιο να υπομένουν και αυτοί τους δικούς τους κατατρεγμούς και δοκιμασίες.

Αναδιφώντας λοιπόν τις πηγές της ιστορίας εκείνων των χρόνων, τις γνωστές και άγνωστες μαρτυρίες, ενθυμήσεις, απομνημονεύματα, επιστολές, κώδικες και λοιπά κείμενα με έκπληξη ανακαλύπτουμε ένα αρκετά μεγάλο αριθμό αρχιερέων να έχει δεχθεί ποικίλες δοκιμασίες, φυλακίσεις και βασανιστήρια. Το πιο ίσως αξιοθαύμαστο είναι ότι όλοι αυτοί, σεμνοί από τη φύση ή τη θέση τους, βάσταζαν, με υπερηφάνεια μεν αλλά χωρίς κομπορρημοσύνες, τα στίγματα των βασάνων ως εύσημα της συνεισφοράς των στην κοινή υπόθεση της ελευθερίας του γένους.

Ποιος όμως ο ακριβής αριθμός των δοκιμασθέντων αρχιερέων παραμένει άγνωστος. Από τα λίγα στοιχεία που μπόρεσαν να συλλεγούν προκύπτει ο παρακάτω κατάλογος, που δεν νομίζω να είναι ευκαταφρόνητος:

Α Οι Πατριάρχες

1) Ευγένιος

2) Άνθιμος

3) Χρύσανθος

4) Αγαθάγγελος

Β Οι Αρχιερείς

5) Χαλκηδόνος Άνθιμος

6) Νικομηδείας Πανάρετος

7) Δέρκων Ιερεμίας

8) Θεσσαλονίκης Ματθαίος

9) Μυτιλήνης Καλλίνικος

10) Σμύρνης Παΐσιος

11) Εφέσου Μακάριος

12) Δέρκων Νικηφόρος

13) Προύσης Νικόδημος

14) Σβορνικίου Γαβριήλ

15) Αδριανουπόλεως Γεράσιμος

16) Ηρακλείας Ιγνάτιος

17) Τορνόβου Ιλαρίων

18) Ρασκοπρεσρένης Ζαχαρίας

19) Βιζύης Ιωάσαφ

20) Φιλιππουπόλεως Σαμουήλ

21) Χαλκηδόνος Αγαθάγγελος

22) Αγαθουπόλεως Ιωσήφ

23) Βάρνας Φιλόθεος

24) Ρόδου Αγάπιος

25) Ιωαννίνων Γαβριήλ

26) Άρτης Άνθιμος

27) Ευδοκιάδος Γρηγόριος

28) πρ. Ελασσώνος Σαμουήλ

29) Ρέοντος και Πραστού Διονύσιος

30) Βρεσθένης Θεοδώρητος

31) Ευρίπου Γρηγόριος

32) Σερρών Χρύσανθος

33) Τριπολιτζάς Δανιήλ

34) Ανδρούσης Ιωσήφ

35) Κορίνθου Κύριλλος

36) Βιδύνης Γερμανός

37) Λαρίσης Μελέτιος

38) Αρκαδίας (Κρήτης) Νεόφυτος

39) Διδυμοτείχου Καλλίνικος

40) Μυριοφύτου Σεραφείμ.

41) Νύσσης Ιωσήφ

42) πρ. Μήλου Διονύσιος

Γ’ ΑΡΧΙΕΡΕΙΣ ΘΥΜΑΤΑ

Τρίτη μερίδα, ασφαλώς η εκλεκτότερη και ηρωικότερη των αρχιερέων που συνέπραξαν και συνέπαθαν μαζί μ όλους τους άλλους Έλληνες για τον κοινό σκοπό, την αποτίναξη του Τουρκικού ζυγού και την απόλαυση της θρησκευτικής και εθνικής ελευθερίας, είναι αναμφίβολα όλες εκείνες οι σεπτές και άγιες μορφές των ανωτάτων κληρικών, οι οποίες, ως εθελόθυτα εξιλαστήρια θύματα, πορεύθηκαν το δρόμο του μαρτυρίου και της θυσίας.

Όλοι αυτοί αδιαμφισβήτητα αποτελούν τον κατ’ έξοχή σεβάσμιο χορό, που πήρε επάνω του, περισσότερο από οποιαδήποτε άλλη εκλεκτή μερίδα των Ελλήνων, την οργή, το μίσος, το πάθος, τη θρησκευτική υστερία και φανατισμό του μουσουλμανικού όχλου και της εξουσίας. Ταυτόχρονα όμως όλοι αυτοί με την αυτοθυσία και το αίμα τους θεμελίωσαν ασάλευτα και στερέωσαν αταλάντευτα το οικοδόμημα της ελευθερίας των Ελλήνων, σφυρηλάτησαν, χαλύβδωσαν και γαλβάνισαν τη θέληση κάθε ελληνικής ψυχής, ώστε να πληρωθεί με ιδανικά και οραματισμούς για ιερή εκδίκηση και την επίτευξη του επιδιωκόμενου με κάθε τρόπο, και να αναζητεί πλέον η τη νίκη η τη θανή, όπως θα τραγουδήσει ο εθνικός μας ποιητής, χωρίς πισωγυρίσματα.

Παράλληλα η θυσία όλων αυτών γέννησε και γιγάντωσε την απαίτηση και των άλλων Ορθοδόξων λαών, και μάλιστα των Ρώσων, για θρησκευτική ικανοποίηση και αντάξια τιμωρία των υβριστών της θρησκείας του Χριστού, αλλά και συνετέλεσε όσο τίποτε άλλο στη μεταστροφή των εχθρικών αισθημάτων των Ευρωπαίων, στον αγώνα των Ελλήνων, σε κατανόηση, συμπάθεια, συνδρομή και τέλος συμπαράσταση και συμπαράταξη.

Δυστυχώς όμως παρά την τόσο υψηλή και ουσιαστική συμβολή της θυσίας των αρχιερέων για τη θεμελίωση και επίτευξη της ελευθερίας των νεοελλήνων, ο χορός αυτός στην πλειονότητά του είναι αφανής και άγνωστος. Και το ακόμα πιο ειρωνικό είναι ότι αυτή η άγνοια υπάρχει και σ’ αυτή την επίσημη Εκκλησία, ώστε και αυτή να σιωπά ή να αναμασά και να προβάλλει μόνο 510 ονόματα αρχιερέων, που θυσιάσθηκαν για την ελευθερία, ωσάν μόνον αυτοί να ήσαν. Οι πολέμιοι δε και αρνητές της προσφοράς των αρχιερέων τους περιορίζουν σε 23 με συνέπεια να εκμηδενίζεται και να καταντά ανύπαρκτη η αιματηρή συνεισφορά των Ιεραρχών στον αγώνα και να διατείνονται ότι οι αρχιερείς χλεύασαν, αφόρισαν και πολέμησαν τον αγώνα του 1821.

Και όμως η πραγματικότητα είναι πολύ διαφορετική. Οι αρχιερείς που έπεσαν θύματα της οργής και του φανατισμού των Τούρκων αποτελούν επιβλητικό χορό δεκάδων ιεραρχών. Αν και δεν μπορούμε να έχουμε υπόψη μας το σύνολο των ιεραρχών που θυσιάσθηκαν για την ελευθερία, τα στοιχεία που κατέστη δυνατόν να συλλεγούν προκύπτει ο εξής εντυπωσιακός κατάλογος των αρχιερέων που αναδείχθηκαν εθελόθυτα εξιλαστήρια θύματα:

Α Οι Πατριάρχες

1) Γρηγόριος Ε

2) Κύριλλος ΣΤ

Β Οι Αρχιερείς

3) Εφέσου Διονύσιος

4) Αγχιάλου Ευγένιος

5) Νικομηδείας Αθανάσιος

6) Τορνόβου Ιωαννίκιος

7) Αδριανουπόλεως Δωρόθεος

8) Θεσσαλονίκης Ιωσήφ

9) Δέρκων Γρηγόριος

10) Σωζοπόλεως Παΐσιος

17) Μαρωνείας Κωνστάντιος

12) Γάνου και Χώρας Γεράσιμος

13) Μυριοφύτου και Περιστάσεως Νεόφυτος

14) Σαμμακοβίου Ιγνάτιος

15) Μονεμβασίας Χρύσανθος

16) Χριστιανουπόλεως Γερμανός

17) Άργους και Ναυπλίου Γρηγόριος

18) Ωλένης Φιλάρετος

19) Δημητσάνης Φιλόθεος

20) Κορώνης Γρηγόριος

21) Μεθώνης Γρηγόριος

22) Σαλώνων Ησαΐας

23) Ρωγών Ιωσήφ

24) Λαρίσης Πολύκαρπος

25) Λαρίσης Κύριλλος

26) Γηρομερίου Αγαθάγγελος

27) Κίτρους Μελέτιος

28 Ιερισσού και Αγ. Όρους Ιγνάτιος

29) Πλαταμώνος Γεράσιμος

30) Χίου Πλάτων

31) Κύπρου Κυπριανός

32) Πάψου Χρύσανθος

33) Κιτίου Μελέτιος

34) Κυρηνείας Λαυρέντιος

35) Κρήτης Γεράσιμος

36) Κνωσού Νεόφυτος

37) Χερσονήσου Ιωακείμ

38) Ρεθύμνης Γεράσιμος

39) Κυδωνίας Καλλίνικος

40) Λάμπης Ιερόθεος

41) Πέτρας Ιωακείμ

42) Σητείας Ζαχαρίας

43) Κισάμου Μελχισεδέκ

44) Διουπόλεως Καλλίνικος

45) Νύσσης Μελέτιος

Για την ιστορική αλήθεια θα πρέπει να σημειωθεί εδώ ότι οι αναφερόμενοι από άλλους ως εθνομάρτυρες αρχιερείς Άρτας, Ιωαννίνων και Γρεβενών, δε μαρτυρούνται να θυσιάσθηκαν και γι’ αυτό δε τους συμπεριλαμβάνω στην παραπάνω λίστα των θυμάτων αρχιερέων.

Απολογιστικό συμπέρασμα

Μετά τα παραπάνω νομίζω ότι είναι καιρός πλέον να επιχειρήσουμε να κάνουμε έναν απολογιστικό συγκριτικό πίνακα για να δούμε με αριθμούς και ποσοστά τη συμμετοχή των αρχιερέων στον εθνικό μας αγώνα.

Έτσι με βάση την αψεγάδιαστη και ανελέητη γυμνή αλήθεια των αριθμών θα μπορούμε πλέον να μιλούμε για μικρή η μεγάλη συμμετοχή αυτών στην παλιγγενεσία και να παύσουν επί τέλους οι μεγαλοστομίες για αόριστες εκατόμβες θυμάτων αλλά και οι γκρίνιες και μεμψιμοιρίες των επικριτών ότι μόνο 23 ήταν οι αρχιερείς που έλαβαν μέρος στον αγώνα.

Από τους 200 λοιπόν αρχιερείς, που, όπως είδαμε πιο μπροστά, υπήρχαν σ’ ολόκληρη την Οθωμανική αυτοκρατορία, μαρτυρούνται να:

α) Έλαβαν ενεργό μέρος, στον αγώνα επώνυμα και αδιαμφισβήτητα, 73 Ιεράρχες, δηλ. ποσοστό 36,5%.

β) Είναι γνωστοί ότι δοκιμάσθηκαν, φυλακίσθηκαν, βασανίσθηκαν κ.λπ. 42 αρχιερείς, δηλ. ποσοστό 21,0% και

γ) Μαρτυρείτε ότι θυσιάσθηκαν για την ελευθερία, είτε από βασανιστήρια και θανατώσεις των Τούρκων είτε στις πολεμικές συρράξεις, 45 αρχιερείς, δηλ. ποσοστό 22,5%.

Αν όμως ληφθεί υπόψη ότι οι πλείστοι αρχιερείς της Μ. Ασίας, της Συρίας, της Σερβίας ή Βουλγαρίας λόγω αδιαφορίας ή αδυναμίας των χριστιανών των περιοχών αυτών, δεν έλαβαν μέρος στους αγώνες, τότε το ποσοστό των αρχιερέων της Ελληνικής χερσονήσου, δηλ. από τη Θράκη, τη Μακεδονία και τα δυτ. παράλια της Μ. Ασίας και κάτω είναι ασφαλώς πολύ υψηλότερο, που φθάνει οπωσδήποτε γύρω στα 90% του συνολικού αριθμού των αρχιερέων.

Σε τελική ανάλυση λοιπόν δε θα πρέπει να αναζητούμε ποιοι αρχιερείς και πως έλαβαν μέρος στον αγώνα αλλά ποιοι είναι αυτοί οι ελάχιστοι αρχιερείς, δηλ. το υπόλοιπο 10% που δεν έλαβαν μέρος στην εθνεγερσία του 1821 και γιατί.

http://www.antibaro.gr/watch/views/0309-arxiereis-1821.html

ΒΙΒΛΙΟ ΠΡΟΤΑΣΗ : Κ.Ζουράρι – Φιλοκαλούμεν μετ’ ανταρσίας (εκδ.Αρμός)

Διαβάστε περισσότερα »

ΠΡΟΣ ΣΚΑΙ: 1453-1821 Ολοι οι Απελευθερωτικοί Αγώνες των Ελλήνων!

“Το δε την Πόλιν σοι δούναι, ουτ’ εμόν εστί, ούτ’ άλλου των κατοικούντων εν ταύτη,
κοινή γαρ γνώμη πάντες αυτοπροαιρέτως αποθανούμεν και ου φεισόμεθα της ζωής ημών.”

Κωνσταντίνος Παλαιολόγος 1453

Ας διαβάσουν τα παρακάτω Ιστορικά Ντοκουμέντα, ο Μυστακοφόρος ΕΛΙΑΜΕΠ κι ο “Συγγραφέας” κ.Πέτρος “δώστε-του-το-νόμπελ-να φύγει” Τατσόπουλος αλλά κι ο συμπατριώτης μου Αρης “ο-Κωνσταντινουπολίτης-που-νομιζε-ότι-ήταν-Ελληνας”

ΑΙ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΕΙΣ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ ΠΡΟ ΤΟΥ 1821!

Δεν θα αναφερθώ στους Αμυντικούς Πολέμους, όπως η Άλωση της Χαλκίδας, η Πολιορκία της Ρόδου, η Άλωση της Ρόδου κτλ, αλλά μόνο στις διαρκείς προσπάθειες απελευθέρωσης των ΕΛΛΗΝΩΝ!

ΕΙΣΑΓΩΓΗ

Μετά την Αλωαη της βασιλεύουσας στα εδάφη της Ανατολικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας παρέμεναν πληθυσμοί αδύναμοι λόγω των προηγηθείσων της Αλώσεως πολεμικών δοκιμασιών, αλλά και με την Ελπίδα ότι ή συμφορά θα ήταν προσωρινή. Παραδόσεις πριν από το 1453 προέλεγαν για την Άλωση αλλά και για την ανάσταση του Γένους, με την βοήθεια των Χριστιανικών Δυνάμεων και φυσικά της |Υπερμάχου Παναγιάς. Υπάρχουν επιστολές κι άλλα κείμενα, λογίων της εποχής, αλλά και τα δημοτικά τραγούδια κι οι “Θρήνοι”.

Ο Ανδρόνικος Κάλλιστος (1400-1486) στην “Μονωδίαν” του γράφει “Επί τη δυστυχεί Κωνσταντινούπολει” απευθύνεται προς την Ρώμην και την Βενετίαν και ικετεύει να επέμβουν: “Ω Ρώμη θεία, τι πότε δράσεις, της θυγατρός γενομένης δούλης;”

ΧΡΟΝΟΛΟΓΙΟΝ

1457

Ο λόγιος Βησσαρίων (1403-1472) από την Τραπεζούντα, μαθητής του Γεμιστού, μητροπολίτηςς Νικαίας, παρά του ότι μετεστράφει στονΚαθολικισμό.. Προσπάθησε με όποιον τρόπο μπορούσε να απελευθερώσει τους Ελληνες. Με την επιρροή που είχε στον πάπα Καλλιστό Γ’ συγκέντρωσαν χρήματα, εξόπλισαν 40 πλοία και το 1457 με 10.000 στρατιώτες έπλευσε στο Αιγαίο και μαζί με την βοήθεια των Ιπποτών του Αγίου Ιωάννου και του Μέγα Μαγίστρου, κατέλαβαν την Λέσβο, την Λήμνο, την Θάσο και την Σαμοθράκη, τον Αύγουστο του 1458 η σταυροφορία διαλύθηκε.

1459

Ο Βησσαρίων με τον πάπα Πίο Β‘, ξαναπροσπάθησε να οργανώσει σταυροφορία αλλά τα σχέδια ναυάγησαν από τις εσωτερικές διαμάχες των Γερμανών ηγεμόνων.

1463

Ο καρδινάλιος πλέον Βησσαρίων το 1463 ξανασυγκέντρωσε στρατό από το Μιλάνο, από τη Γερμανία και την Ιταλία κι από την Μοδένα και Βολώνια πλοία ενώ κι ο Βησσαρίων εξόπλισε κι ένα με δικά του έξοδα. Όμως για να πετύχει χρειαζόντουσαν και την συνδρομή της Βενετίας. Ο πάπας στις 8 Νοεμβρίου 1463 έστειλε γράμμα στον δόγη της Βενετίας Μoro που έγγραφε :

“…Αμα φανής επί του Βουκενταύρου ενδεδυμένος την πολύτιμον στολήν, ου μόνο η Ελλάς αλλά και η Ασία θα λαβώσει τα όπλα. Μεγάλη τιμή τη δημοκρατία τιμή κι όφελος τη Χριστιανοσύνη θέλουσι προσγίνει άμα υμείς ενωθήτε μεθ ‘ημών, αφού μάλιστα πρόκεται περί πολέμου υπέρ της θρησκείας του Σωτήρος…”

Τι γράφει ο Πάπας το 1463; Η “Ελλάς”! Το 1463! Κι ο Τατσόπουλος ψάχνει ακόμη να μάθει από την καταγωγή του σπέρματος που μας έκανε Ελληνες το 1821! Δυστυχώς ο δόγης ολιγώρησε να απαντήσει κι ο πάπας απεβίωσε εν τω μεταξύ κι η εκστρατεία ακυρώθει.

1463

Μετά την κατάλυση του δεσποτάτου του Μωριά από τους Μογγόλους το 1460, η Βενετία άρχισε να προετοιμάζεται να υπερασπισθεί τις κτήσεις της στην Πελοπόννησο. Το 1463 κήρυξε πόλεμο κατά των Τούρκων απέστειλε τον Alvise Loredano και αργότερα τον Αρχιστράτηγο Bertolo d’Este. Η απελευθέρωση του Αργους αναπτέρωσε το ηθικό των Ελλήνων και εξεγέρθηκαν. Μερικοί από τους αρχηγούς, που δεν ήταν Ελληνες κατά τους άσχετους οχετούς του ΣΚΑΙ, ήταν ο Κροκόδειλος Κλαδάς, ο Μιχαήλ Ράλλης, ο Πέτρος Ραλλης, ο Μιχαήλ Μπούας, ο Νικόλαος Γραίτζας κι άλλοι. Στο Γαρδίκι ήταν ο Προικονοκοκκάς, ο Μανουήλ Μπόχαλης, στην Καρύταινα ο Παλαιολόγος Γραιτζάς. Το πρώτο χρόνο ο πόλεμος πήγαινε καλά, αλλά μετά τον θάνατο του d’Este τον Νοέμβριο του 1463 περιορίσθηκαν σε αμυντικό πόλεμο, μέχρι την άφιξη του Malatesta. Απελευθέρωσαν την Καλαμάτα, απέτυχαν να κυριεύσουν το φρούριο του Μυστρά. Οι Μογγόλοι αντεπιτέθηκαν με τον βεζίρη Μαχμούτ πασά, η πλάστιγγα έγειρε υπέρ των βαρβάρων κι οι ο Malatesta εγκαταλείπει τους υπόδουλους στην τύχη τους ο προνοητής του Μωριά Barbarigo φονεύτικε λίγο αργότερα, ο Ράλλης ανασκολοπίσθη κι ο στρατός διαλύθηκε. Από τους διωγμούς πολλοί αιχμαλωτίστηκαν και πολλοί κατέφυγαν στην Ζάκυνθο κι άλλες βενετοκρατούμενες περιοχές.

1468-1469

Ο λόγιος, όχι του τύπου ΕΛΙΑΜΕΠ, Μιχαήλ Αποστόλης εις το “Προσφώνημα” του προς τον Αυτοκράτορα της Γερμανίας Φρειδερίκον Γ’ τον καλεί να απελευθερώσει του Ελληνας (!) και να δώσει τον θρόνο της Κωνσταντινουπόλεως στον υιό του Μαξιμιλιανόν

1470

Η Χαλκίς εάλω.

1492-1496

Μετά τον θάνατο του Μωάμεθ Β’ το σουλτανάτο το διεκδίκησανοι γιοί του Βαγιαζίτ Β’ και Τζέμ. Ο Τζέμ ηττήθηκε και μετά από περιπλάνηση κατέληξε στην Αυλή του Καρόλου Η’ της Γαλλίας. Ο Τζεμ θεωρήθει κατάλληλη ευκαιρία για μια νεα σταυροφορία ως διάδοχος. Σημαντικό ρόλο έπαιξε κι ο Ανδρέας Παλαιολόγος ανιψιός του Κωνσταντίνου, που παραχώρησε το δικαίωμα του στον θρόνο του Βυζαντίου στον βασιλεία της Γαλλίας. Ο Κάρολος επικεφαλής 30.000 ανδρών διέβη τις Αλπεις το 1494, ενώ ο στόλος μετέφερε άλλες 10.000 άνδρες. Οι Ελληνες μόλις έμαθαν το νέο αναθάρρησαν κι ιδιαιτέρως οι κάτοικοι της Ηπείρου και της δυτικής Ελλάδας. Οι επαναστάτες 5.000 κατέλαβαν την Σκόρδαν κι άλλους τόπους και περίμεναν την βοήθεια που τελικά ουδέποτε ήρθε. Οι Βενετοί κατέλαβαν το πλοίο που είχε στείλει ο καθολικός Επίσκοπος Δυρραχίου Μαρτίνος με όπλα. Ο Μαρτίνος αφέθηκε ελεύθερος οι Βενετοί πρόδωσαν την Επανάσταση στον Σουλτάνο κι αυτή καταπνίγηκε εν τη γενέσει της.

1508

Ο Ιανός Λάσκαρις το 1508 είχε συντάξει σχέδιο εκστρατείας εναντίων των Τούρκων κι απευθύνθηκε κατά καιρούς στον ηγεμόνες της Ευρώπης όπως ο Κάρολο Η’, Λουδοβίκο ΙΒ’, αρχιδούκα της Αυστρίας Φερδινάνδο, πάπα Ιούλιο Β’, Λέοντα Ι’, Κλημέντα Ζ’. Χαρακτηριστική είναι και μια επιστολή του που αναφέρει για …. Ελληνες! Ναι!

“..Τους γουν περι τον αρχιερέα τον άκρον ανακοινουμένους εκάστοτε σοι περί μεγίστων, ο παύη παροξύνων, προστήναι μεν της ευσεβών…..Και ου υπερ σώσαι την Ελλάδα πονείς, των δε καθ’εκάστον Ελλήνων υπερφρονείς…”

Ναι ΕΛΛΑΔΑ κι ΕΛΛΗΝΕΣ το 1508! Επιστήμονες στην Ιστορία και πρωταθλητές στη οσφυοκαμψία, αυτά δεν σας τα έμαθαν στην Πρεσβεία; Ψάξτε εσείς για σπέρματα και DNA! Για φρονήματα και Εθνικσμούς! ΕΛΛΗΝΕΣ το 1508!

1513

Ο Μάρκος Μοσουρός εκδίδει από το τυπογραφείο του Αλδου Μανούτιου τα έργα του Πλάτωνα, κι απευθύνεται προς τον πάπα Λέοντα Ι’ και τον ικετεύει να ηγηθεί εκστρατεία δια την απελευθέρωση των Ελλήνων.

1521

Άλωση Βελιγραδίου

1522

Άλωση Ρόδου

1529

Πολιορκία της Βιέννης

1566

Ξεσηκώνονται στην Χιμάρα ! Λόγω της υψηλής φορολογία και του επαχθούς παιδομαζώματος, Δυστυχώς δεν είχαν την τύχη να μάθουν από τον ΣΚΑΙ, ότι το παιδομάζωμα ήταν μύθος, απλώς ήταν κυβερνητικό έργο για την μείωση της Ανεργίας κι αυξήσεως της Απασχόλησης. Αρε κωλο-Ελληνόφωνοι από τότε τεμπέληδες ήσασταν, αλλά δεν ζούσε ο Πάγκαλος να σας τα χώνει. Οι Χιμαριώτες πρόβαλλαν ισχυροτάτη αντίσταση και έσφαξαν πολλούς υπάνθρωπους… συγγνώμη Paxottmanous. Τον Μαρτιο του 1570 οι Βενετοί υποχρεώνονται να σεβαστούν την αυτονομία της Χιμάρας μετά την εκδίωξη των Τούρκων ενώ τους δίνουν κι όπλα. Οι επαναστάτες με αρχηγό τον Εμμανουήλ Μορμόρη συνέχισαν τον Αγώνα μέχρι το 1573!

1568

Οι Μανιάτες ξεκινούν Αντάρτικο. Οι Τούρκοι έστειλαν 25 πλοία, έκαψαν τα χωρία και έκανα τα φονικά, που οι Βερέμης τα λέει “περνάγαμε ωραία, με τούτη την παρέα, λα-λα-λα”. Οι Μανιάτες κατάφεραν να προβάλλουν αντίσταση στα Ορεινά κι οι Τούρκοι έφυγαν άπραγοι. Παράλληλα με την Μάνη ξεσηκώνονται και σε μικρότερες περιοχές Γαλαξίδι, Σάλωνα, Κρήτη, Επτάνησα. Αξιομνημόνευτοι είναι, ο Κερκυραίος Πέτρος Λαντζάς, οι Κρήτες Νικόλαος Φασιφώνης και Μιχαήλ Μακρής

1571

Η γνωστή Ναυμαχία της Ναυπάκτου. Μετά την κατάληψη και της Κύπρου οι Ισπανοί, οι Βενετοί κι ο πάπας ο Πίος Ε’ παρασκεύαζαν εκστρατεία κατά των Τούρκων. Οι Ελληνες ήταν πάλι σε επαναστατικό αναβρασμό στην Πελοποννήσου και στην Ήπειρο. Ο Πελοποννήσιος μάλιστα Πέτρος Μενάγιας υπέβαλε στην Ισπανική Κυβέρνηση κάλεσμα για απελευθέρωση. Οι Τούρκοι στην περιοχή ήταν μόνον 5.000 περίπου με 1.400 ιππείς αρκούσαν μόλις 10.000 Ισπανοί και 1.000 ιππείς. Το σχέδιο προέβλεπε συγκέντρωση στο βασίλειο της Νεαπόλεως, επίθεση στα στρατηγικά σημεία στο Ναβαρίνο, Ανδρούσα και Μεθώνη. Ο πληθυσμός της Πελοποννήσου θα συμμετείχε σύσσωμος, αλλά δεν προχώρησε.

1572

Τον Νοέμβριο του 1571 ο Φίλιππος Β’ της Ισπανίας ενέκρινε κι έστειλε μέχρι το 1592 χιλιάδες όπλα στον Πελοπόννησο. Ο διοικητής του παπικού Στόλου Marcantonio Colonna ανακοίνωσε στους Μανιάτες ότι θα τους βοηθήσει, αυτοί αναθάρρησαν επιτέθηκαν σε πολλές Τουρκικές φρουρές, αλλά τελικά οι Ισπανοί περιορίσθηκαν σε ναυτικές επιδρομές, προς απογοήτευση των επαναστατών που μετά από λίγο διαλύθηκαν.

Την ίδια χρονιά 15/3/1572 ο Μητροπολίτης Τιμόθεος (άντε πάλι η εκκλησία, τους τα χαλάει) έστειλε υπόμνημα στον Πάπα Πίο Ε’ και τον καλούσε να αναλάβει δράση κατά των Τούρκων. Το σχέδιο ήταν να αποβιβαστούν χριστιανικές δυνάμεις στην Πελοπόννησο και την Ήπειρο, να συναντηθούν στην Θεσσαλονίκη και να εκστρατεύσουν κατά της Πόλης.

1581

Οι κάτοικοι της Χιμάρας απηύθυναν έκκληση στον Πάπα Γρηγόριο ΙΓ’ να τους βοηθήσει :

“να λυτρώσεις ημάς και τα παιδιά μας, όλης της Γρετζίας (ΓΡΑΙΚΙΑΣ !!!!! ΕΛΛΑΔΑΣ !!! Βερέμη πές Αλεύρι!!!), όπου καθημερινώς τα παίρνουν οι ασεβείς κάνουν Τουρκόπουλα”

Μάλλον εννοεί τον μύθο του παιδομαζώματος. Ρεπουσοκουλούρη το ήξερες αυτό; Η βοήθεια δεν ήρθε και κατέθεσαν τα όπλα το 1590.

1585

Εξερράγη επανάσταση στη Βόνιτσα και στο Ξηρομέρι. Ο Αρματολός Θεόδωρος Μπούας Γρίβας, κι ο αδελφός του Γκίνος Μπούας ύψωσαν την Σημαία της Επαναστάσεως στην Ακαρνανία και στην Ήπειρο κι εκτέλεσαν σε μια νύχτα όλους τους Τούρκους της Pax Πουτάνα Βόνιτσα και στο Ξηρομέρι. Ακολούθησαν οι Αρματολοί της Ηπείρου Πούλιος Δράκος και Μαλάμος που κατέλαβαν την Αρτα.

1596

Νέα εξέγερση στην Χιμάρα τον Αύγουστο με μπροστάρη πάλι την Εκκλησία (τ’ακους Ιερώνυμε;) υπό του Μανιάτη Αρχιεπισκόπου Αχρίδος Αθανασίου, (αυτοί ήταν παπάδες, όχι με μερτσέντες). Ο Αρχιεπίσκοπος ζήτησε βοήθεια από τον πάπα Κλημέντα Η’ κι από τον Γερμανό Ροδόλφον Β’ αλλά δεν έδειξαν ενδιαφέρον.

Επειδή δεν ήξεραν μάλιστα οι “κάτοικοι” της Μακεδονίας, Θεσσαλίας και Ηπείρου, ότι δεν είναι Ελληνες έστειλαν στον πάπα Κλήμεντα Η’ γράμμα, ευτυχώς ο Συγγραφέας ήρθε να αποκαταστήσει την αλήθεια στον ΣΚΑΙ. Το γράμμα έγγραφε:

“…Κέχηνε προς τούτο ο του Χριστού λαός, ο Θετταλίας, Ηπείρου τε και Μακεδονίας και σύμπασα εφεξής η ΕΛΛΑΣ (!!!!) και μυρίους υπερ της πίστεως θανάτους υποστήσεται…..”

Σε αυτή την κίνηση θεωρείται πιθανόν να αναμειχθεί κι ο Μητροπολίτης Τρίκκης Διονύσιος Β’΄ο Φιλόσοφος (ή Σκυλόσοφος). Έχω βαλθεί να τους ξεκάνω γιατί αυτοί ακούνε παπάδες και βγάζουν εκζέματα!

1600

Το 1598 πήγε στην Βενετία μοναχός από τα Ιωάννινα, απεσταλμένος του Μητροπολίτου Λαρίσης για να συνεννοηθεί με τους Ελληνες της διασποράς για την απελευθέρωση, με την βοήθεια του Φιλίππου Γ’ της Ισπανίας και του Ροδόλφου Β΄ της Γερμανίας. Η επανάσταση ξέσπασε το 1600 αλλά βάφτηκε στο αίμα. Ανάμεσα στα θύματα ήταν κι ο νεομάρτυρας Αρχιεπίσκοπος Νεοχωρίου και Φαναρίου Σεραφείμ. Ο Διονύσιος καθαιρέθηκε από την αρχιεπισκοπή μετά από την σφαγή και διέφυγε στην Ιταλία.

1602

Ο μακρινός απόγονος του Παλαιολόγου και Γάλλος ευγενής Charles Gonzaguw (1580-1637) δούκας του Nevers με την έγκριση του Γάλλου Βασιλιά Ερρικού Δ’, μετείσχε σε επίθεση των χριστιανικών κρατών κατά των Τούρκων κατά τον πόλεμο με τους Ουγγρους. Εκεί ήλθε σε επαφή με τον αρχιεπίσκοπο Τιρνόβου Διονύσιον Ράλλη Παλαιολόγο ο οποίος ήταν θερμός υποστηρικτής μιας επανάστασης. Το σχέδιο του αρχικώς δεν πραγματοποιηθεί αλλά το 1609 οι Μανιάτες ήρθαν σε επαφή μέσω κληρικών με του δούκα και του ζητούσαν να ηγηθεί επανάστασης. Οι ετοιμασίες είχαν φτάσει σε καλό σημείο ο στρατός είχε συγκεντρωθεί αλλά ξέσπασε ο Τριακονταετής Πόλεμος (1618-1648) και τα σχέδια δεν πραγματοποιήθηκαν. Στις προεργασίες συμμετείχαν κι ο Λακεδαιμονίας Χρύσανθος κι ο πρώην (καθαιρέθηκε) επίσκοπος Λάσκαρης.

1609

Ο Διονύσιος επανήλθε στην Ελλάδα στην ιερά μονή Αγίου Δημητρίου Διχούνη. Συγκέντρωσε ολίγους επαναστάτες όπως ο επίσκοπος Δρυϊνοπόλεως Ματθαίος, ο γραμματικός του Οσμάν Ιωάννης Λάμπρος, ο Ζώτος Τσιρίπος, ο Ντελή Γιώργος. Κατέλαβαν τα Ιωάννινα αλλά οι Τούρκοι αντεπιτέθηκαν και συνέλαβαν κατόπιν προδοσίας τον Διονύσιο. Τον έγδαραν ζωντανό οι Pax ELIAMEP κι έστειλαν ολόκληρο το δέρμα του τρόπαιο στην ISTANBUL (καλά το είπα κύριε Πρέσβη;). Ο Ντελής κι ο Λάμπρος κάηκαν ζωντανοί. Μετά από την αποτυχία της επανάστασης η περιοχή πέρασε από το λεπίδι και το θανατικό της Pax Οtomobili και ήταν τέτοια η δυστυχία που του Διονύσου του έδωσαν το χαρακτηρισμό “Σκυλόσοφος”

1612

Ξεκινάνε (5 Σεπτεμβρίου) επανάσταση ο Διονύσιος Τρίκκης κι ο ιερέας Μάνης Νεόφυτος στην Πελοπόννησο. Ζήτησε βοήθεια από τον Φίλιππο Γ’ της Ισπανίας αλλά … ουδέν

Αυτά τα ολίγα για τους “Παραδεισένιους” πρώτους Αιώνες της Pax Οtomatika

ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ

Β.Β.ΣΦΥΡΟΕΡΑ – “ΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ ΕΠΙ ΤΟΥΡΚΟΚΡΑΤΙΑΣ”

Λ.Π.ΠΑΠΑΝΙΚΟΛΑΟΥ – “ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ ΖΩΗ ΣΤΗΝ ΤΟΥΡΚΟΚΡΑΤΙΑ”

ΕΓΚΥΚΛΟΠΑΙΔΕΙΑΙ ΠΑΠΥΡΟΣ & ΗΛΙΟΣ

ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ ΣΤΡΑΤΙΩΤΙΚΗ ΙΣΤΟΡΙΑ

ΠΑΡΑΡΤΗΜΑ

Για μην μας πουν “Εθνικιστές” ή “Εθνικοπαράφρωνες” ας πούμε κι αυτό.

Οι άνθρωποι ΔΕΝ είναι όλοι ίδιοι!

Κάθε άνθρωπος ΕΙΝΑΙ διαφορετικός, κι όχι μόνο διαφορετικός, αλλά ΜΟΝΑΔΙΚΟΣ κι ΑΝΕΠΑΝΑΛΗΠΤΟΣ!

Δεν υπήρξε κανένας σαν κι εσένα (ή εμένα), ούτε πρόκειται να υπάρξει δεύτερος σαν εσένα (ή εμένα ή άλλον).

Κι επειδή κάθε άνθρωπος είναι μοναδικός έχει την ίδια ΜΟΝΑΔΙΚΗ κι ΑΝΕΠΑΝΑΛΗΠΤΗ αξία στη ζωή.

Είμαστε όλοι ΙΣΑΞΙΟΙ αλλά ΟΧΙ ΙΔΙΟΙ! Κι επειδή δεν είμαστε όλοι ίδιοι, δεν είναι ίδιες κι οι κοινωνίες μας, οι οικογένειες μας, ο λαός μας, τα έθνη μας, τα έθη μας, τα ήθη μας κι αυτή είναι η ομορφιά της ζωής και του πολιτισμού. Και γι αυτό κάθε πολιτισμός από τους Μου Μου μέχρι τους Κινέζους είναι μοναδικός και διαφορετικός και γι αυτό διαφέρουμε από τους Ξένους, κι αυτοί από εμάς!

Βιολογικά έχουμε και μικροδιαφορές, χρώμα, ύψος, αλλά ο Ελληνισμός είναι τόσο ισχυρός που αντιπαρέρχεται το jus sanguinis, αυτοί που έχουν ανάγκη το DNA για να αποδείξουν κάτι είναι ΜΟΝΟ οι φασίστες, οι μεν για την Καθαρότητα, ΑΛΛΑ κι οι κύριοι του ΣΚΑΙ για την βλακεία τους! Ποιο αίμα και DNA, ο Ελληνας είναι πάνω από όλα Ιδέα, αθάνατη, τρόπος ζωής, τρόπος του νοείν, ακόμη και η τρόπος που πεθαίνει, θανάτωι θάνατο πατήσας!

Αν προσέξατε αναφέρουν το DNA διαρκώς, για να αποδείξουν ΟΤΙ ΔΕΝ ΕΙΜΑΣΤΕ ΕΛΛΗΝΕΣ! Τι ποιο ρατσιστικό να κρίνεις τον άλλον από το ΑΙΜΑ!

Ενώ “ανατριχιάζουν” (δικαίως) με όσους μιλάνε για καθαρότητα του αίματος, το βδέλυγμα του ΣΚΑΙ μιλάει για συρρίκνωση των Ελλήνων, δια του ΑΙΜΑΤΟΣ ΜΑΛΛΟΝ, γιατί για να σκοτωθεί κάποιος πρέπει να τρέξει αίμα, ο πολιτισμός είναι αϋλος, μας λέει δηλαδή ότι έμειναν 100χιλ. περίπου, μετά λέει ότι ήρθαν Αλβανοί (αυτοί ήταν καθαροί;;;) κι έγιναν “επιμιξίες” και μετά λέει ότι δεν υπήρχε πλέον καμιά ΕΘΝΙΚΗ συνείδηση!

Γιατί; Η ΕΘΝΙΚΗ ΣΥΝΕΙΔΗΣΗ βασίζεται στο ΑΙΜΑ ή στο DNA; Επειδή δεν υπήρχαν “καθαροί” Ελληνες; Αφού λέει ότι τα Έθνη δεν βασίζονται στο Αίμα! Τότε γιατί το επικαλείται !!!!!! Κι αν δεν είναι το αίμα τότε είναι ο πολιτισμός, αλλά ο πολιτισμός δεν μεταφέρεται στο αίμα, άρα με την λογική Τατσόπουλου, όσοι μιλούσαν Ελληνικά θα ήταν Ελληνες (όχι λόγο αίματος αλλά λόγο ημετέρας παιδείας), ΑΛΛΑ ΤΟΤΕ ΑΝΤΙΦΑΣΚΕΙ ΓΙΑΤΙ ΕΝΩ ΤΟΥΣ ΑΛΛΟΥΣ ΤΟΥΣ ΑΠΟΚΑΛΕΙ, ΑΛΒΑΝΟΥΣ, ΣΛΑΒΟΥΣ, ΤΟΥΡΚΟΥΣ, ΒΛΑΧΟΥΣ ΤΟΥΣ “ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΙΟΥΣ” ΤΟΥΣ ΑΠΟΚΑΛΕΙ ΕΛΛΗΝΟΦΩΝΟΥΣ ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΥΣ ! ΑΛΛΑ ΚΑΙ ΣΤΟΥΣ ΜΙΚΤΟΥΣ ΓΑΜΟΥΣ (κλείνουν το μάτι της “επιμιξίας” λες και είμαστε σκυλια !) ΠΟΥ ΑΝΑΦΕΡΟΥΝ, ΟΙ ΤΟΥΡΚΟΙ ΕΠΕΡΝΑΝ ΔΙΑ ΤΗΣ ΒΙΑΣ ΤΙΣ ΚΟΡΕΣ! ΔΕΝ ΝΟΜΙΖΩ ΝΑ ΕΔΙΝΕ ΚΑΝΕΝΑΣ ΒΕΖΙΡΗΣ ΤΗΝ ΚΟΡΗ ΤΟΥ ΣΕ ΑΠΙΣΤΟ!

Ο ΟΡΙΣΜΟΣ ΤΟΥ ΠΑΡΑΛΛΗΛΗΜΑΤΟΣ !

ΑΣ ΤΟΥΣ ΑΦΗΣΟΥΜΕ ΑΥΤΟΥΣ ΝΑ ΨΑΧΝΟΥΝ ΤΗΝ ΚΑΤΑΓΩΓΗ ΤΩΝ ΕΙΔΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΕΘΝΩΝ!

ΚΙ ΑΣ ΜΙΛΗΣΟΥΜΕ ΓΙΑ ΤΟΝ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟ ΜΑΣ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΑΓΩΝΕΣ ΜΑΣ.

ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ ΤΑ ΙΕΡΑ!

netakias.wordpress.com

Διαβάστε περισσότερα »

1821: γιατί δε μείναμε ραγιάδες αφού περνούσαμε τόσο καλά;

Του Αναστάσιου Καζαντζίδη
Παρακολουθώντας από την αρχή το σήριαλ του ΣΚΑΙ με τον αρχικό τίτλο ‘1821 η γέννηση ενός έθνους’ που μετά τις διαμαρτυρίες πολιτών, μπλόγκ και ανθρώπων του πνεύματος, άλλαξε στο πιο πολιτικά ορθό ‘ 1821 η γέννηση ενός έθνους-κράτους’, είδα με μεγάλη μου έκπληξη ως χορηγό του τηλεοπτικού σήριαλ, την Εθνική Τράπεζα της Ελλάδας.

Η Εθνική Τράπεζα είναι ταυτισμένη με την Ελλάδα και τον απανταχού ελληνισμό ανά την οικουμένη. Αυτό έμαθα από μικρό παιδί.

Ο Θάνος Βερέμης, είναι ο γνωστός υποστηρικτής του βιβλίου ιστορίας της Ρεπούση και από τα εξέχοντα μέλη της ομάδας των αναθεωρητικών καθηγητών της ιστορίας.

Είναι γνωστές οι θέσεις του για τη μη αναγνώριση γενοκτονίας των Ελλήνων της Ανατολής από τους

νεότουρκους  – εδώ να σας θυμίσω την επιστολή του κυρίου Άρη Καρατζά προς το ΠΑΡΟΝ για το επεισόδιο στου Ελευθερουδάκη- όπως επίσης και η θέση του για την ‘αγιοποίηση’ της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας στα βιβλία ιστορίας που διδάσκονται οι Έλληνες μαθητές.

Ο τηλεοπτικός σταθμός ΣΚΑΙ, έχει καταστεί στις μέρες μας, ο σημαιοφόρος του αναθεωρητισμού.

Ο δημοσιογράφος Αλέξης Παπαχελάς, μαζί με την εφημερίδα ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ και τον τηλεοπτικό σταθμό ΣΚΑΙ, μετέχουν σε αυτήν την προσπάθεια ‘στρογγυλέματος’ της ιστορίας.

Παρακολουθούμε τα τελευταία χρόνια, από τους ίδιους κύκλους, να προωθείται ο όρος ‘ακροδεξιός’  και η ταμπέλα του ‘χρυσαυγίτη’ σε όποια πατριωτική φωνή αντιδρά.

Ακόμη και τον μέγιστο Μίκη Θεοδωράκη είπανε φασίστα!

Επειδή πήγε κόντρα στα σχέδια της παραχάραξης της ελληνικής ιστορίας!

Και σε όλη αυτή την …’ευχάριστη παρέα’, βλέπουμε να μπαίνει χορηγός σε κάθε της …εκδήλωση, η μεγάλη μας φίλη, η Εθνική Τράπεζα!

Και αναρωτιέμαι ως απλός πολίτης: μήπως η εξαγορά της Finansbank, της γνωστής Τουρκικής τράπεζας, είχε κάποιον …ΜΥΣΤΙΚΟ όρο;

Μήπως εμείς όλοι οι απέναντι, με ξεκάθαρη πατριωτική θέση και εθνική συνείδηση

πρέπει να βρούμε μια άλλη τράπεζα για να βάλουμε τις καταθέσεις μας;

Εφημερίδες μπορούμε να σταματήσουμε να αγοράζουμε, όπως σταματήσαμε να βλέπουμε και τα γνωστά κανάλια του ΔΝΤ.

Μήπως ήρθε καιρός να αλλάξουμε και τράπεζα, μπας και πάρουν οι profitες που τη διοικούν το μήνυμα;

Υ.Γ.

Σταματήσαμε να βλέπουμε συνέχεια ΣΚΑΙ, όμως φυσικά παραμένουμε πιστοί τηλεθεατές των Λυριτζή- Οικονόμου! Γειά σας νεοφιλελεύθερα αδέλφια…

Ο Αναστάσιος Καζαντζίδης είναι εκπαιδευτικός, αρθρογράφος και μέλος της ΠΕ της Νέας Δημοκρατίας το  παρόν “αλιεύθηκε” απο το  ta xalia της Θεσσαλονίκης .

Διαβάστε περισσότερα »

ΣΚΑΙ 1821: Οθωμανική Παρένθεση!

«Στη Σκιά της Μεγάλης Πύλης»

Ναι! Η Τουρκοκρατία ήταν μια παρένθεση, ξέρετε σαν αυτό (…)!  Τσα! Ναι οι Τουρκολάγνοι Ιστορικοί μας λένε ότι ΕΜΕΙΣ πιστεύουμε ότι η Τουρκοκρατία ήταν μια  (…)!  Τσα!

Όχι! ΕΜΕΙΣ, κύριοι του ΣΚΑΙ (από το αιθεροβάμων;), πιστεύουμε ότι ήταν σκλαβιά! Ότι την ώρα που άλλοι λαοί ανακάλυπταν την Αναγέννηση και τον Κόσμο εμείς δίναμε αγώνα επιβίωσης μέχρις Εσχάτων! Γράφουν στο site τους το κάτωθι κείμενο που το κατέβασαν αλλά μπορείτε να βρείτε τα ίχνη του στο Google , (Ά ρε google με το cache σου τι ζημιά μας κάνεις;)

Έχουμε! Γράφουν (ή μάλλον έγραφαν πριν το κατεβάσουν) :

Στη σημερινή εποχή δεν είναι λίγοι αυτοί που πιστεύουν πως η περίοδος της Τουρκοκρατίας δεν ήταν παρά μια παρένθεση στην ελληνική ιστορία και ότι τίποτα ουσιαστικά δεν άλλαξε σε 400 χρόνια. Όμως στην πραγματικότητα, σε αυτήν την περίοδο, συντελούνται σημαντικές αλλαγές σε διάφορα επίπεδα, στην κοινωνία, την οικονομική ζωή, τη δημογραφία, εξελίξεις που επηρέασαν όχι μόνο την εθνικοαπελευθερωτική επανάσταση του 1821 αλλά ακόμη και την Ελλάδα του σήμερα.

Τι λέτε βρε επιστήμονες ποια παρένθεση; Να σας πω εγώ κάποιες αγκύλες {…}! Τσα!

1470 – Στον Α΄ Βενετο-τουρκικού Πολέμου (1463-1479 μ.Χ.) οι Τούρκοι πολιορκούσαν την Χαλκίδα (Νεγρεπόντε)! Αφου λοιπόν τον “ταλαιπώρησαν” τον Μωάμεθ τον Πορθητή (μη χέ…) όταν πια δεν υπήρχε ελπίδα για τους πολιορκημένους ο  Μόγγολος έδωσε υπόσχεση στον διοικητή της φρουράς των Βενετών Paolo Erizzo ότι αν παραδοθούν δεν θα τον αποκεφαλίσει! Μόλις κατέλαβαν την πόλη οι Τούρκοι ήταν τόση η Οργή του Μωάμεθ που διέταξε να σφαγιαστούν όλοι οι άντρες πάνω από 18 ετών κι οι ηλικιωμένοι (μην το πείτε στο Λοβερδο!), οι γυναίκες και τα παιδιά πουλήθηκαν σκλάβοι! Ήταν τόση η οργή του Τούρκου που όποιος στρατιώτης του προσπαθούσε να σώσει κάποιον για λύτρα, τον εκτελούσε επί τόπου! Με τον Paolo Erizzo ο Μωάμεθ κράτησε την υπόσχεση του και δεν του έκοψε το κεφάλι. ΤΟΝ ΕΒΑΛΕ ΑΝΑΜΕΣΑ ΣΕ ΔΥΟ ΔΟΚΑΡΙΑ ΚΑΙ ΤΟΝ ΠΡΙΟΝΙΣΕ ΖΩΝΤΑΝΟ ΣΤΗΝ ΜΕΣΗ!

Η σειρά ξεκινάει σκιαγραφώντας τα πιο σημαντικά χαρακτηριστικά της ζωής των ελληνόφωνων χριστιανών μέσα στην Οθωμανική Αυτοκρατορία: υποδούλωση και καταπίεση, αυτονομία και οικονομική ευημερία, ελευθερία στην θρησκεία και την παιδεία, προσδοκίες αλλά και αναρχία,, αβεβαιότητα για το μέλλον.

Για να αποκτήσουμε μία εικόνα της καθημερινής ζωής των ελληνόφωνων χριστιανών, παρακολουθούμε τις ανασκαφές αρχαιολόγων στη Βοιωτία και το νεκροταφείο της Κορίνθου και μελετάμε τα οθωμανικά φορολογικά αρχεία της εποχής. Ανακαλύπτουμε πώς τον 15ο και 16ο αιώνα η ελληνική χερσόνησος περνάει μια περίοδο σχετικής ευημερίας, γνωστής ως Pax Ottomanica. Δημιουργούνται νέα χωριά, οι πληθυσμοί αυξάνουν και γίνονται σημαντικά δημόσια έργα.

Τι μας λένε οι Ιστορικοί του ΣΚΑΙ! Ψάχνουν αρχαιολόγοι! Τι μας λες! Τέτοια Ευημερία, δεν έχουμε καλάθια να την βάλουμε!

1570 – Οι Τούρκοι Πολιορκούν την Κύπρο. Όταν ο Μουσταφά Πασάς κατέλαβε τελικά την Αμμόχωστο ο διοικητής Marcantonio Bragadin πιάστηκε αιχμάλωτος! ΤΟΝ ΕΓΔΑΡΑΝ ΖΩΝΤΑΝΟ, ΕΣΤΕΙΛΑΝ ΤΟ ΔΕΡΜΑ ΤΟΥ ΓΕΜΙΣΜΕΝΟ ΜΕ ΣΤΑΧΙΑ ΔΩΡΟ ΣΤΟΝ ΣΟΥΛΤΑΝΟ ΜΑΖΙ ΜΕ ΤΑ ΚΕΦΑΛΙΑ ΤΗΣ ΦΡΟΥΡΑΣ ΤΟΥ, ΕΝΩ ΤΟΝ ΖΩΝΤΑΝΟ ΑΚΟΜΗ Marcantonio ΤΟΝ ΠΕΡΙΕΦΕΡΑΝ ΣΕ ΟΛΕΣ ΤΙΣ ΠΟΛΕΙΣ ΠΑΝΩ ΣΕ ΕΝΑ ΒΟΔΙ ΓΙΑ ΠΑΡΑΔΕΙΓΜΑΤΙΣΜΟ, ΜΕΧΡΙ ΝΑ ΠΕΘΑΝΕΙ! ΧΩΡΙΣ ΔΕΡΜΑ! ΑΥΤΑ ΕΙΝΑΙ ΤΑ ΣΗΜΑΝΤΙΚΑ ΔΗΜΟΣΙΑ ΕΡΓΑ;

Ακολουθεί η παρακμή με την αυξανόμενη φορολόγηση και τη δημιουργία των τσιφλικιών. Ο πληθυσμός καταφεύγει στα ορεινά, όπου δημιουργούνται νέες συνθήκες: σχετική αυτονομία, αλλά και ανασφάλεια από τους κλέφτες, που εκμεταλλεύονται την απουσία της κεντρικής διοίκησης, για να κυριαρχήσουν.

Τι λέτε ρε αγράμματοι γραμματισμένοι; Ποιοι “κλέφτες”; Αγράμματοι! Η λέξη “κλέφτες”, όπως λέει κι ο Ζουράρις, γράφεται με κεφαλαίο “Κ”, άλλο “κλέφτες” κι άλλο “Κλέφτες”, οι Κλέφτες δεν ήταν “κλέφτες. Γκε-γκε; Οι Κλέφτες ήταν Αντάρτες! Πτυχιούχοι αμόρφωτοι!

Όταν ξεσπάει ο Ρωσο–Οθωμανικός πόλεμος, στα μισά του 18ου αιώνα, οι αδελφοί Ορλώφ αποβιβάζονται στη Μάνη για να οδηγήσουν τους χριστιανούς σε εξέγερση. Η επιχείρηση της Μεγάλης Αικατερίνης αποτυγχάνει, καθώς οι Έλληνες είναι ανέτοιμοι για την επανάσταση. Κυριαρχεί ο τοπικισμός και δεν υπάρχει διαδεδομένη εθνική συνείδηση.

Δεν υπάρχει εθνική συνείδηση. Υπάρχουν Τούρκοι, Άραβες, Αλβανοί, Σλάβοι, αλλά οι ελληνόφωνοι ήταν….σκόρπια φύλλα.

Όμως ακόμα και τα Ορλοφικά, παρά την παταγώδη αποτυχία τους, έχουν συμβάλει με τον δικό τους τρόπο στην επανάσταση του 1821. Πρόσφυγες από την Πελοπόννησο σκορπίζουν απ’ άκρη σ’ άκρη στην οθωμανική αυτοκρατορία, μεταφέροντας τα βιώματά τους στον ελληνόφωνο κόσμο. Μέσα στα επόμενα πενήντα χρόνια, όλα θα αλλάξουν.

Για το αν τα Ορλωφικά ήταν η μόνη επανάσταση των Ελλήνων, θα επανέλθω, γιατί έγιναν τόσες Ελληνικές Επαναστάσεις, από τους ελληνοφώνους χριστιανούς που θέλω ολόκληρο βιβλίο, πάω για μελέτη κι…επιστρέφω. !Hasta la vista! SKAI!

Το κείμενο υπάρχει ακόμη

http://www.adesmeytos.gr/news.php?aid=31630

http://entertainment.in.gr/html/ent/486/ent.99486.asp

netakias.wordpress.com

Διαβάστε περισσότερα »

Τι έμαθα από τη χθεσινή εκπομπή του skai για την επανάσταση του 1821 (25.1.2011)

Τι έμαθα από τη χθεσινή εκπομπή του skai για την επανάσταση του 1821:
1. Η υπόδουλη Ελλάδα εκτεινόταν μέχρι τη Λαμία (να δεις που τα γηπεδικά συνθήματα γέμουν ιστορικών πληροφοριών...).
2. Οι μισοί της κάτοικοι ήταν Αλβανοί (οι άλλοι μισοί κάτι άλλο, πάντως σίγουρα κάτι μπάσταρδο).
3. Αρχικά μας άρεσε που ήμασταν υπόδουλοι (μετά μάλλον βαρεθήκαμε...).
4. Ποτέ δεν μας άρεσε να πληρώνουμε φόρους. Όταν σταματήσαμε να βγάζουμε πολλά, τότε και μόνο τότε αρχίσαμε να έχουμε αρνητικά αισθήματα για την Υψηλή Πύλη.
5. Τα κίνητρα της Επανάστασης ήταν κυρίως οικονομικά (δεν έγινε λόγος για τα προηγούμενα επαναστατικά κινήματα, ούτε καν νύξη...).
6. Επί οθωμανικής αυτοκρατορίας οι Έλληνες απολάμβαναν δωρεάν παιδείας στην πληθώρα σχολείων που οικοδόμησαν οι Οθωμανοί, δωρεάν υγεία στα πολλά νοσοκομεία που επίσης έκτισαν οι Οθωμανοί, και άριστων κοινωνικών υπηρεσιών στο πλήθος οικοδομημάτων κοινωνικής ωφέλειας που και πάλι έκτισαν οι Οθωμανοί.
7. Ότι όσοι πήραν τα όπλα ήταν κατσαπλιάδες, που ήθελαν να πάρουν το πάνω χέρι για ίδιον όφελος.
8. Ότι υπάρχει φυλετική ασυνέχεια του ελληνικού έθνους, καθότι όλοι εμείς σήμερα είμαστε μάλλον τουρκόσποροι, απόγονοι επιμιξιών με όλους τους υπόλοιπους γειτονικούς μας λαούς (αυτοί πάντως παραμένουν γνησιότατοι...) που για κάποιο λόγο μας άρεσε ή απλά έτυχε να χρησιμοποιούμε την ελληνική γλώσσα και να είμαστε ορθόδοξοι χριστιανοί.
9. Η Εκκλησία αποτελούσε ένα από τα τρία κακά που βίωνε ό μέσος χριστιανός υπήκοος της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας.
10. Tους φόρους τους συνέλεγαν και πάλι Έλληνες, οι οποίοι ήταν διεφθαρμένοι (όπως ήταν εξάλλου όλοι οι Έλληνες...) και τελικά αυτοί διέφθειραν την Υψηλή Πύλη στο χρηματισμό και όχι το αντίστροφο, όπως νομίζαμε τόσο καιρό....
Αναμένω με αγωνία το επόμενο επεισόδιο... Πού ξέρεις, ο Κολοκοτρώνης μπορεί να ήταν gay... (Προφανώς έτσι θα εξηγείται και το όνομα...)

ΠΥΡΓΟΣ ΤΡΙΦΥΛΙΑΣ

Διαβάστε περισσότερα »

1821 – Η ΥΨΗΛΗ ΦΟΡΟΛΟΓΙΑ ΧΑΛΑΕΙ ΜΙΑ ΚΑΤΑ ΤΑ ΑΛΛΑ ΧΑΡΟΥΜΕΝΗ ΑΤΜΟΣΦΑΙΡΑ

Από: netakias.wordpress.com
Εχθές είδα την νεα σειρά του ΣΚΑΙ 1821 που, όπως ανέφερε το τηλεοπτικό σπότ θα έριχνε νέα στοιχεία για την επανάσταση του 1821. Μετά ακολούθησε συζήτηση με τους συντελεστές του έργου. Δεν μπορώ να πώ ακόμη τίποτα μέχρι να ολοκληρωθεί το μεγάλο αυτό έργο, αλλά στο κανάλι του Παπαχελά (ΕΛΙΑΜΕΠ) και του Βερέμη (ΕΛΙΑΜΕΠ) σαν καθηγητή πρέπει να είμαστε προσεκτικοί. Ηδη από την συζήτηση ο κος  Τατσόπουλος ανάφερε ότι θα καταρρίψουν κάποιους μύθους. Τους γνωστούς μύθους που μάλλον ανέφερε κι η Ρεπούση στο μεγάλο έργο της. Θα αναφέρω λοιπόν τους μύθους από παλαιότερο άρθρο μου, με λίγα νέα σχόλια, για ξέρουμε τι πρέπει να περιμένουμε.
Να σημειώσω εδώ, ότι δεν πρεπεί να ταυτίζουμε την παιδαγωγική Ιστορία με την “απόλυτη” αλήθεια. Δεν μπορείς πχ σε ένα παιδί του Δημοτικού ότι ο Καραϊσκάκης έβριζε Θεούς και δαίμονες, όταν ακόμη ο κόσμος του είναι χωρισμένος σε καλούς και κακούς χωρίς ενδιάμεσα. Στα παιδια θα μάθεις το ζουμί, το μεγαλείο των πράξεων, το πρότυπο, τις ανθρώπινες αδυναμίες θα τις μάθουν ωριμάζοντας, όταν θα μπορούν και να τις κατανοήσουν από τα δικά τους βιώματα. Αυτοί είναι οι μύθοι που λένε ότι θα καταρρίψουν και δεν νομίζω να είναι κάτι καινούργιο αυτό.

 

Τα Ιστορικά γεγονότα κι Ιστορία είναι αντικειμενικά, η ερμηνεία είναι υποκειμενική. Μπορώ να καταλάβω τις διάφορες ερμηνίες, αν ήταν ταξική ή εθνική ή ακόμη και την θέση των Τούρκων ότι ήταν ανταρσία με τα μέτρα το τότε πάντα. Αυτό που δεν μου αρέσει είναι να κάνουν άλματα στα σήμερα, διαγραφές, παραγραφές, διαστρεβλώσεις.
Για παράδειγμα τα 400 χρόνια (ή 900 από το Μαντζικερτ) σκλαβιάς να περνάνε με την λογική Νταβούτογλου, “ολά καλά κι όλα ωραία” (βλ.λ.Πολιορκία Ρόδου, Αλωση Ρόδου, Αλωση Χαλκίδας, Αλωση Κύπρου). Μιλάει ακόμη και για μικτούς Γάμους! Λες κι οΤούρκος θα έδινε την κόρη του σε Ραγιά!!!!
Και κλασσικά η εκκλησία!  Συγκρίνουν την εκκλησία του Σήμερα με τις μερσεντες και τις πολυτέλειες, με την εκκλησία- καταφύγιο του τότε! Βάζει την εκκλησία στην ιδία μοίρα με τους φόρους στο Σουλτάνο και στους Τσιφλικάδες! Οταν οι Ελληνες έδινα στην Εκκλησία τις περιουσίες τους για να μην τις πάρει ο Τούρκος, γιατί τότε η Εκκλησία του χωριού, ήταν κι η Εκκλησία του Δήμου, το Κοινόν, η σκιώδης κυβέρνηση των αδούλωτων Ελλήνων, δεν θεωρούσαν ότι χάνοταν η περιουσία τους αλλά έμενε στο γένος. Το αντίθετο ακριβώς με την Σημερινή “Εκκλησία¨των offshore και των Ελικοπτέρων.
Η εμπάθεια τους είναι τόση που αποφεύγουν, ΔΕΝ ΤΟΛΜΟΥΝ  ακόμη και να ξεστομίσουν την λέξη “Σκλαβιά”. Ο Βερέμης από το πάει από κει, το φαίρνει από ‘δω, αυτή την λέξη, ΔΕΝ ΤΗΝ ΛΕΕΙ!!!

ΜΥΘΟΣ Α’  “Οι Ήρωες ήσαν Ημίθεοι”

Ναι (δεν) είναι αλήθεια! Ξέρω ότι θα δυσαρεστήσω πολλούς αλλά οι ήρωες του ’21 ήσαν ΑΝΘΡΩΠΟΙ! Μάλιστα! Σαν κι εμάς! Με κόκαλα κι αίμα! Κι όχι μόνον αυτό! Αλλά το ποιο οικτρό είναι, ότι δεν ήταν Άγιοι! Ναι! Ναι! Είχαν ελαττώματα! Και τι Ελαττώματα! Να, με το συμπάθιο! Ήταν πονηροί, δολοπλόκοι, σφαγείς κι αγράμματοι! Ναι κι αγράμματοι, γιατί μεγάλωσαν στα βουνά, πχ η μάνα του Κολοκοτρώνη τον γέννησε σε ένα δέντρο, κατά την πορεία να γλιτώσουν από το λεπίδι, συγνώμη, από κράτους δικαίου της Pax Ottοmanica! Τρέχαν να ξεφύγουν από τον Νόμο, αντί να κάτσουν να δικαστούν! Και την μάνα τον Θεόδωρου την έπιασαν οι ωδίνες στο Βουνό, έτεκεν Κολοκοτρώνη, πήρε το βρέφος αγκαλιά και συνέχισε την πορεία!
Που καιρός για σχολεία;
Ναι δυστυχώς δεν θα βρείτε ούτε έναν με γαλλικά, πιάνο και PhD σαν τους Ρεπούσιους Ιστορικούς του ΣΚΑΙ! Αυτοί ήταν άνθρωποι αγροίκοι, μεγαλωμένοι με κακουχίες, στα κακοτράχαλα βουνά, άξεστοι, χωρίς τρόπους, ζούσαν με τα χέρια τους, μεγάλωναν με το γιαταγάνι! Από πονηρία, άλλο τίποτα! Πως θα μπορούσε να επιβιώσει κάποιος στην Pax Ottomanica; Ο καθένας έκανε ο,τι μπορούσε, άλλες φορές συνεργαζόταν με τους Τούρκους, άλλες φορές έπαιρνε τα βουνά, άλλες σκότωνε, άλλες έκανε εμπορικές συναλλαγές. Υπήρχε άλλος τρόπος να ζήσει; Πόσοι αντέχαν; Ποιος θα τους βοηθούσε; Οι Τούρκοι ήταν αυτοκρατορία, τι να κάνει ένας άνθρωπος μονάχος; Ο αδύναμος θα υποκύψει ή θα γίνει εξωμότης, ο πιο πονηρός θα συνδιαλλαγεί, ο πιο αντρείος ο,τι τον συμφέρει. Αλλά που να τα καταλάβουν αυτά οι Ιστορικοί της οδού Σκουφά; Πίσω από ένα πληκτρολόγιο; Το ποιο επικίνδυνο που έχουν κάνει, είναι να καούν στον εσπρέσο.
Δεν είναι εύκολη η Λευτεριά!
Αυτοί που τελικά ξεκίνησαν και τον Αγώνα ήταν τελείως τρελοί! Ήταν οι ποιο άγριοι! Οι ποιο ατίθασοι! Αυτοί που είπαν ως εδώ! Οι μοναχόλυκοι! Που δεν δεχόντουσαν κανέναν, πάνω από το κεφάλι τους, όλοι τους αρχηγοί , όλοι τους στρατηγοί του εαυτού τους! Οπότε νικούσαν κι ηρεμούσαν τα πράγματα άρχιζαν τις έριδες, όλοι αρχηγοί, σαν λιοντάρια σε κλουβί, ο νόμος της φύσης, ο νόμος του πολέμου!
Αλλά ήταν τρελοί! Γιατί δεν υπήρχε γυρισμός! Γι αυτό είπαν Ελευθερία ή Θάνατος! Γιατί δεν υπήρχε γυρισμός! Το σωφρονιστικό σύστημα της Pax Ottomanica ήταν σαφές, ή αλλαξοπιστούσες ή σε περίμενε η επιείκεια του ανασκολοπισμού για να δεις να ανθίζουν τα κλαδιά και να βγάζει η γης χορτάρι.
Αλλά στο τέλος, όταν όλα τελειώνουν κι έρχεται να τους κρίνει η Ιστορία, όπως και τον καθένα από εμάς, τα βάζεις σε μια ζυγαριά, από την μια ο άνθρωπος κι από την άλλη η ψυχή του, όταν αυτά που αφήνεις πίσω είναι τέτοιου μεγέθους που άλλαξαν την Ιστορία, μια Ιστορία 400 ετών τότε ο ατελής άνθρωπος, με τα ελαττώματα του, μπαίνει στην άκρη και μένει ο Ήρωας, αυτός που δεν λογάριασε τον Θάνατον σαν τετελεσμένο γεγονός, αλλά σαν ευκαιρία για την Ελευθερία.

«Ο Μακρυγιάννης είναι σάπιος από τις εφτά πληγές που μάζεψε στον αγώνα. Αι πληγαί συχνά ηνοίγοντο αιμορροούσαι»γράφει ο γιατρός Γούδας που μίλησε στη κηδεία του· «ο εξ αυτών πυρετός κατεβίβρωσκεν αυτόν. Βαρείαι νόσοι επήρχοντο, η δε ανάρρωσις εγένετο βραδυτάτη. Ταύτα ήσαν τα αγαθά ων έλαχεν ο Μακρυγιάννης ως αμοιβήν των υπέρ πατρίδος εξόχων υπηρεσιών αυτού. Πληγαί και ασθένειαι πολυώδυνοι και μετ’αυτών πενία δυσθεράπευτος ως εκείναι (Α΄ μη’). Οι πληγές του κεφαλιού, που πήρε στη μάχη του Σερπετζέ, τον κάνουν κάποτε έξαλλο.” Tον είπαν και τοκογλύφο! Kι αν ήταν; Εσείς πως θα ζούσατε τότε; Από το επίδομα ανεργίας του ΟΑΕΔ; Για παιδομάζωμα ήταν μεγάλος. Θα στέλνατε βιογραφικό στην Βιέννη; “Αγράμματος ξεβράκωτος επαναστάτης με προϋπηρεσία σκλάβου;”

Στρατηγός Μακρυγιάννης: Έμαθε γράμματα σε μεγάλη ηλικία για να ιστορήσει ιδιοχείρως τα γεγονότα που έζησε

Ο Καραϊσκάκης είχε πει όταν λαβώθηκε πριν πεθάνει – “Άμα ζήσω, θα τους γαμήσω. Άμα πεθάνω, θα μου κλάσουν τον πούτσο!” μέσα στην αγραμματοσύνη του και στην αθυροστομία του, βλέπεις ολοκάθαρα τον Αχιλλέα, τον Λεωνίδα και τον Παλαιολόγο σε μια ψυχή! Θανάτω Θάνατο Πατήσας! Κι εμείς θα κοκκινίσουμε το 2011 στην πολιτική ορθότητα!
ΜΥΘΟΣ Β  Η Αγία Λαύρα είναι Πίνακας!
Σώπα! Θα μου πείτε! Τι να κάνω, πρέπει να τα επαναλαμβάνω γιατί κάποιο Ιστορικοί, κρίνουν με το σήμερα το χθες! Σε λίγο θα κατηγορούν την Μαρία Θηρεσία γιατί με το Pragmatic Sanction δεν έδωσε δικαίωμα ψήφου στις γυναίκες, τον Ροβεσπιέρο που δεν καθιέρωσε το οκτάωρο και γιατί ο Π.Π.Γερμανός δεν έκανε δελτίο τύπου στις ειδήσεις του Κεντρικού Δελτίου!
Έχουμε και λέμε, η 25η Μαρτίου είχε ορισθεί ως η ημερομηνία έναρξης της επανάσταση το 1820!!!
Από τον Αλέξανδρο Υψηλάντη για συμβολισμό της ημέρας (Ιστορία του Σ. Τρικούπη, Απομνημονεύματα Κολοκοτρώνη, Ν. Σπηλιάδης). Φυσικά και ήταν εις γνώση του Κολοκοτρώνη!
«… εις τα ’20 με ήλθαν γράμματα από τον Υψηλάντη δια να είμαι έτοιμος, καθώς και όλοι οι εδικοί μας. 25 Μαρτίου ήταν η ημέρα της γενικής επαναστάσεως» Θ. Κολωκοτρώνης
Φυσικά και ήταν βολική η ημερομηνία για εχθροπραξίες (Άνοιξη), καθώς κι η εορτή που συγκέντρωνε κόσμο και έτσι θα μπορούσαν να μετακινηθούν πιο εύκολα!
Φυσικά δεν υπήρχαν τότε ημερολόγια, πήγε να το ψελλίσει ένας καθηγητής το βράδυ στο πάνελ, αλλά τον πήραν από τα μούτρα, ούτε netbook, ούτε Rolex, οι άνθρωποι μετρούσαν τον χρόνο τους με τις ονομαστικές τους εορτές (τα γενέθλια ήρθαν αργότερα), τα πανηγύρια, γιατί κι αυτή ήταν η διασκέδαση τους! Που να βρουν θέατρο, σινεμά και φαστ φουντ τότες;
Άρα ήταν ΚΑΙ και συμβολική η ημερομηνία! Οι εμπαθείς Ιστορικοί κλείνουν το μάτι και μιλούν για “εκκλησιαστική” εορτή, για να ταυτίσουν την εορτή με την “Εκκλησία” εννοώντας την Ιεραρχία! Που Ιεραρχία, όπως αναφέρει στο επεισόδιο με εμπάθεια ήταν μια από τις τρεις “μάστιγες”, κρίνοντας την λαϊκή Ορθοδοξία του 1800 με το κακέκτυπο της σημερινής “Επικρατούσας Θρησκείας”, που σκανδαλίζει ακόμη και τους πιο πιστούς!
Αλλά μιλάμε για το 1821! Μιλάμε για μια θρησκευτική εορτή! Οι Ελληνες δεν ήσαν ποτέ (μα ΠΟΤΕ!) θρήσκος λαός, ήταν μεταφυσικός! Ο Ευαγγελισμός της Θεοτόκου δεν εορταζόταν τυπικά για τους “παπάδες” αλλά ο λαός εόρταζε, δια μέσω των Ιερέων, για την ΔΙΚΗ του πίστη στο Θείο! Πόσο μάλλον, όταν έχει σκοπό να κάνει κάτι ανήκουστο! Να τα βάλει με μια αυτοκρατορία! Για μπείτε στην θέση ενός απλό αγρότη που αποφασίζει να αφήσει οικογένεια και σοδειά, ζωντανά για να ακολουθήσει τον Κολοκοτρώνη! Όταν το μόνο που χωρίζει αυτόν και τα παιδιά του από το επέκεινα, είναι ένα σπαθί και η τύχη! Όταν γνωρίζει τι έγινε στα Ορλωφικά;
Τι παραπάνω να θέλει η ψυχή ενός τέτοιου ανθρώπου από την αρωγή του Θείου Παράγοντα, την ορμέμφυτη ανάγκη του φθαρτού, για Πίστη στο Θεό; Ιδίως όταν αυτό εκφράζεται μάλιστα από την Ορθοδοξία, που ήταν τουλάχιστον μέχρι να έρθουν οι Βαβαροί, μια λαϊκή θρησκεία! Ο Ιερέας κι ο μοναχός ήταν ένας από αυτούς, όπως ο φούρναρης, ο τσαγκάρης, ο αγρότης κι όχι κάποιος εγκάθετος του Πάπα! Τι πιο φυσικό για τον Υψηλάντη να διαλέξει μια τέτοιας σημασίας εορτή (Ευαγγελισμός) για να δώσει μεταφυσικό νόημα στην Επανάσταση!
Ο Υψηλάντης λοιπόν ξεκίνησε την επανάσταση τον Φεβρουάριο στον Βορρά για αντιπερισπασμό, ώστε να ελαφρύνει το μέτωπο της Πελοποννήσου μέχρι την Άνοιξη! Δυστυχώς για τον ΣΚΑΙ δεν υπήρχαν αεροπλάνα και δεν μπορούσε να κάνει τον αντιπερισπασμό στις 22 Μαρτίου για να γίνει η επανάσταση στις 25 Μαρτίου.
Η μη ακριβής τήρηση της ημερομηνίας είναι απολύτως κατανοητή για πολλούς λόγους. Γιατί σε κάποια μέρη οι Τούρκοι το είχαν υποψιαστεί (προδοσίες, κινήσεις πληθυσμού) όπως στη Τριπολιτσά οι Τούρκοι που είχαν τότε καλέσει τους Προκρίτους να πάνε στη πόλη να δηλώσουν υποταγή! Έτσι έπρεπε να κινηθούν πρώτοι οι επαναστάτες! Φανταστείτε μπάχαλο! Τόσοι άντρες αγράμματοι, αγρότες, ανεκπαίδευτοι και να ζητάμε σήμερα να δρα η Φιλική Εταιρεία ως ΜΙ6 ή Μοσαντ! Επίσης υπήρχε Ανυπαρξία μέσων επικοινωνίας εκείνη την εποχή (πχ GPS) και το σπουδαιότερο ΔΕΝ ΗΤΑΝ ΤΑΚΤΙΚΟΣ ΣΤΡΑΤΟΣ! Ήταν αγρότες, κτηνοτρόφοι, βιοτέχνες, παπάδες, και Κλέφτες (το ξαναείπα αυτό ε;).
Ο Π.Π.Γερμανός πράγματι είχε ήδη ευλογήσει τα όπλα από τις 14 Μαρτίου στην Αγία Λαύρα γιατί είχαν συγκεντρωθεί εκεί όσοι δεν πήγαν στην Τριπολιτσά . (βλ.λ.Φωτήλας) και μετά πήγε στην Πάτρα! Ο Κολοκοτρώνης έχασε την πτήση, αλλά μπήκε στον πίνακα τιμής ένεκεν.
Τι κόλλημα έχουν φάει με έναν πίνακα που δείχνει την Αγιά Λαύρα, θέλει πολύ μυαλό για τους συμβολισμούς ενός καλλιτεχνικού έργου; Αλλά η εμπάθεια τους δεν είναι η έναρξη της επαναστάσεως, αλλά η “καπήλευσ用της από την Εκκλησία, όπως λένε! Μα οι Επαναστάτες που τα έβαλαν με ολόκληρη Αυτοκρατορία, θα άφηναν να τους καπελώσει ένας Παπάς;

Ένα άλλο επιχείρημα τους, είναι ότι ο εορτασμός καθιερώθηκε από την Εκκλησία το 1838! Άντε να γράψεις τώρα με εμπάθεια Ιστορία! Μα καλά ζήτησε κανένας από τους Φιλικούς Επαναστάτες υπεράσπιση και δεν το κατάλαβα; Γιατί όταν αποφασίστηκε το 1838 η 25ηΜαρτίου ζούσαν οι περισσότεροι Φιλικοί κι Επαναστάτες! Αν δεν ένιωσαν οι ίδιοι θιγμένοι, προς τι τέτοια σπουδή; Μήπως θα έπρεπε να δίνουμε σημασία σε αυτούς που έζησαν και δημιούργησαν Ιστορία κι όχι σε αυτούς που όψιμα την ερμηνεύουν; Το 1838 ζούσαν ακόμη οι Φιλικοί κι Επαναστάτες: Μακρυγιάννης (1864), Κολοκοτρώνης (1843), Τσακάλωφ (1851), Τζαβέλας (1855), Σπυρομήλιος (1880), Σαχτούρης (1841), Πλαπούτας (1864), Παπανικολής (1855), Πανουργίας Ι.(1863), Πετρόμπεης (1848), Ξανθός (1851), Νικόδημος (1879), Νικηταράς (1849) να μην συνεχίσω…

ΜΥΘΟΣ Γ  “Το Κρυφό σχολειό είναι πίνακας!”

Το σπουδαιότερο επιχείρημα των αρνητών του «Κρυφού Σχολειού» είναι το εξής : «Οι Οθωμανοί Τούρκοι υπήρξαν ανεκτικοί στα θέματα Πίστεως και Παιδείας. Αφού, λοιπόν, δεν καταδίωκαν την εκπαίδευση των Ελλήνων και γενικότερα των Ορθοδόξων υπηκόων τους (Ρούμ μιλλέτ= Το Γένος των Ρωμηών), τότε γιατί χρειάζονταν Κρυφά Σχολεία στους νάρθηκες των Ναών και των Μοναστηριών;».
Και το λένε αυτό Ιστορικοί! Ιστορικοί επιστήμονες τσουβαλιάζουν 400 ολόκληρα χρόνια σε ένα σποτάκι για να αποδείξουν τι; Ότι το Κρυφό Σχολείο δεν είναι όπως το φαντάστηκε ο Γκύζης! Ποια έρευνα, ποια Ιστορικά στοιχεία; Ο,τι κάνει η Εκκλησία είναι κακό! Οι Σουλτάνοι ήταν καλοί, αρκεί να μην τους πείραζες όμως! Pax Ottomatica είναι αυτό!
Να τα πάρουμε από την Αρχή! Φυσικά κι οι Τούρκοι επέτρεπαν την γνώση αφού δεν την “απαγόρευαν”; (sic). Απλώς δεν “τρελαινόντουσαν” κιόλας. Αυτό που τους ενδιέφερε ήταν να κρατήσουν και να διατηρήσουν το βυζαντινό σύστημα γραφειοκρατίας και κρατικής διοίκησης, με τις όποιες τροποποιήσεις. Αυτό χρειαζόταν στελέχωση, HR που λέμε και σήμερα, αυτό το εξασφάλιζαν με το Φανάρι και κάποια άλλα σχολεία σε μεγάλα κέντρα (πχ Σμύρνη), από εκεί και πέρα το…χάος! Το αναφέρουν και σε κάποιο σημείο τον ντοκιμαντέρ, ότι η διοίκηση ήταν αποκεντρωμένη, ο κάθε τοπικός ηγέτης αναλάμβανε τη συγκέντρωση των φόρων αλλά ήταν ο απόλυτος άρχοντας της περιοχής. Αν έπεφτες σε καλό Πασά δεν είχες πρόβλημα, αν έπεφτες σε κανένα Φανατικό μουσουλμάνο κι άρχιζαν οι εξισλαμίσεις με το σπαθί και το θανατικό ο μόνο τρόπος να μάθεις πέντε πράματα ήταν η εκκλησία, στα κρυφά. Ο Άγιος Κοσμάς ο Αιτωλός δηλαδή τι έκανε, Tour με τίτλο “Κρατήστε την Πίστη σας” με χορηγό επικοινωνίας την Υψηλή Πύλη Productions;
Ας επανέλθω.
Συμπέρασμα λοιπόν. Για λόγους θρησκευτικούς και διοικητικούς, οι Οθωμανοί Σουλτάνοι παραχώρησαν προνόμια και έδειξαν ένα βαθμό ανοχής προς τους Ρωμηούς υπηκόους τους, όμως υπήρξαν περίοδοι και περιοχές, στις οποίες δεν τηρήθηκαν οι υποσχέσεις αυτές. Δεν μπορούμε να ομιλούμε για μια ενιαία τουρκοκρατία στον χρόνο και τον χώρο. Υπήρχε διαφορετική (πιο καταπιεστική) μεταχείριση των υποδούλων κατά τους πρώτους αιώνες και διαφορετική στο δεύτερο ήμισυ της Τουρκοκρατίας με την επικράτηση μετριοπαθεστέρων απόψεων. Αλλά και κατά τόπους η εφαρμογή των σουλτανικών αποφάσεων και των δικαιωμάτων των υποδούλων υπόκειται στην βούληση, στις ιδιορρυθμίες, στο βαθμό θρησκευτικού φανατισμού και γενικά στην προσωπικότητα του τοπικού Οθωμανού ηγεμόνα!
Να πούμε για τον φονταμενταλιστή ο Σουλτάνο Σελήμ Α’ που πέρασε τους Χριστιανούς γενεές 14; Το αντιπαρερχόμαστε, φονταμενταλιστής είναι μόνο ο Άνθιμος. Τον Σουλεϊμάν Α’ που καρατομούσε όποιον αμφισβητούσε του Μωάμεθ; Τον Μουράτ Δ’ που έκλεισε τις βιβλιοθήκες;
Αμ, το άλλο; Είμαστε ελεύθεροι κοντά 200 χρόνια, έχουμε ΥΠΕΞ του μεγέθους Δρούτσα, η Τουρκία είναι ένα ευνομούμενο κράτος, υπάρχει παιδεία, υπάρχει Κοσμικό Κράτος, θρησκευτική Ελευθερία και δεν μπορεί να λειτουργήσει η σχολή της Χάλκης λόγω…γραφειοκρατίας! Παρακαλάνε γονατιστοί τόσοι Αμερικάνοι Πρόεδροι να ανοίξει η Σχολή αλλά οι τυπολάτρες Τούρκοι δεν την ανοίγουν γιατί κάποιος έχασε την σφραγίδα!
Σκεφτείτε τώρα κάποιο παιδί που έμενε σε ένα Ορεινό χωριό, αν είχε χρόνο πρώτα να ασχοληθεί, γιατί προέχει η επιβίωση, η πείνα, το χαράτσι και το παιδομάζωμα να θέλει να πάει σχολείο. Να πάει που; Αν το επέτρεπε ο Πασάς καλώς, αν όχι η εκκλησία ήταν η μόνη διέξοδος.
Συμπεραίνουμε, λοιπόν, ότι τα Κρυφά Σχολειά ήταν απαραίτητα στους πρώτους δύο αιώνες της τουρκοκρατίας λόγω του κλίματος φόβου και τρόμου που επικρατούσε, στους δε επόμενους αιώνες, παρά την βελτίωση της οθωμανικής συμπεριφοράς, λειτούργησαν είτε για να δώσουν λύση απέναντι στην ανθελληνική και αντιχριστιανική τακτική ορισμένων Οθωμανών διοικητών, είτε για να διδάσκονται εκεί μαθήματα εθνικού φρονηματισμού με στόχο την εκπλήρωση των πόθων του Γένους.
Τα σχολεία λοιπόν υπήρξαν, οχι όπως τα φαντάστηκε ο καλλιτέχνης ή όπως απλοϊκά τα διδάσκουμε στα παιδιά για να καταλάβουν τις δυσκολίες της κατοχής, αλλά ως μοναδική πηγή παιδείας, δηλαδή των εγγράμματων Ιερέων ως δασκάλων, και ως διδακτικού υλικού, λόγω της απουσία του τουρκικού ΟΕΔΒ (LoL)! Χα! Αν τώρα η επιστημοσύνη τους είναι μέχρις της καταρρίψεως ενός παιδαγωγικού παιδικού μύθος, δεν μπορώ να απαιτήσω εγώ κάτι που τους ξεπερνάει.

ΜΥΘΟΣ Δ    “Η Εκκλησία Αφόρισε την Επανάσταση!”

Φυσικά και την αφόρισε (όχι) γιατί η Εκκλησία ήταν κατά του ποιμνίου της, αλλά γιατί έπρεπε να προστατεύσει τους χριστιανούς μια αχανούς χώρας που έφτανε μέχρι την Αίγυπτο! Ούτε ακόμη πέρασε από το μυαλό του Πατριάρχη η κατάληξη των Ορλωφικών!
Οχι! Γιατί οι Τούρκοι ήταν διπλωμάτες και είχαν κερδίσει την αφοσίωση του! Οι Τούρκοι πάντα είναι διπλωμάτες, θυμάστε με τι διπλωματικό τρόπο έλυσαν το πρόβλημα της Πόλης το 1955; Μήπως, πως επανέφεραν την σταθερότητα στην Κύπρο το 1974 με την Ειρηνευτική δύναμη; Και σήμερα ο Βαρθολομαίος είναι ελεύθερος να πει την γνώμη του….;
Μην ακούτε τους μη παραγωγικούς πιλότους της Π.Α.μου μιλάνε με εκφράσεις του τύπου “..θα τον ξεσκίσω τον μπινέ…” κι άλλα ρατσιστικά! Εδώ γράφουμε Ιστορία! Ο Γιωργάκης, ο Δρούτσας μιλάνε σε υψηλού επιπέδου συνέδρια με τους Τούρκους κι είναι μια χαρά άνθρωποι!
Έτσι κι ο Γρηγόριος είπε ελεύθερα την γνώμη του κι αφόρισε την Επανάσταση σαν καλός παπάς! Τώρα γιατί τον εκτέλεσαν; Μα γιατί δεν έκανε καλό PR (personal relations) και η επανάσταση δεν σταμάτησε!
Ιδού και το Ντοκουμέντο Έγγραφο του Σουλτάνου για την εκτέλεση του Γρηγορίου:

«Επειδή χρέος των ανωτέρων και των αρχηγών, οιουδήποτε έθνους, είναι το επαγρυπνείν νυχθημερόν επί των εις την επιτήρησιν αυτών εμπεπιστευμένων προσώπων, το πληροφορείσθαι περί πασών των πράξεων αυτών και αναφέρειν εις την κυβέρνησιν πάντα τα μεταξύ αυτών ανακαλυπτόμενα εγκλήματα και οι Πατριάρχαι, όντες επίσης, ως εκ της θέσεως αυτών, ανώτεροι και αρχηγοί των υπηκόων, οίτινες ζώσιν εν ασφαλεία υπό την σκιάν της αυτοκρατορικής εξουσίας, οφείλουσιν, ίνα προ πάντων ώσιν άμωμοι, έντιμοι, χρηστοί και ειλικρινείς κεκτημένοι δε τας ιδιότητας ταύτας, αφ’ ου εννοήσωσι τας αγαθάς και κακάς κλίσεις λαού τίνος, οφείλουσιν, ίνα προλαμβάνωσιν εγκαίρως τας κακάς δι’ απειλών τε και συμβουλών, εν ανάγκη δια τιμωριών κατά τα παραγγέλματα της θρησκείας αυτών, και πληρούσιν ούτω μέρος της ευγνωμοσύνης ην οφείλουσι τη υψηλή Πύλη δια τας ευεγερσίας και τας ελευθερίας, ην απολαύουσιν υπό την αγοθοεργόν αυτής σκιάν.
Αλλ’ ο άπιστος Έλλην Πατριάρχης, όστις όμως έδωκε προηγουμένως τοσαύτα αφοσιώσεως δείγματα, δεν ηδυνήθη να μη συμμεθέξη νυν εις τας στάσεις και την επανάστασιν του έθνους αυτού, επιχειρισθείσαν υπό διαφόρων διεφθαρμένων ανθρώπων, επιλαθομένων εαυτών και παρασυρομένων υπό διαβολικών και χιμαιρικών ιδεών χρέος δε αυτού ην, όπως διδάξη τους αμαθείς, ότι προέκειτο ενταύθα περί επιχειρήσεως ματαίας, ουδέποτε δυναμένης ίνα πραγματοποιηθή, επειδη τα κακα σχέδια ουδέποτε θριαμβεύουσι κατα της μωαμεθανικης ισχύος και θρησκείας, λαβουσών την ύπαρξιν αυτών παρά του θεού από χιλίων και πλέον ετών, και διατηρηθησομένων μέχρι της τελευταίας κρίσεως, ως βεβαιεί ημάς ο ουρανός δια αποκαλύψεων και θαυμάτων. Εν τούτοις ένεκα της διαφθοράς της καρδίας αυτού ου μόνον δεν εγνωστοποίησεν, ουδ’ ετιμώρησε τους απλούς ανθρώπους, οίτινες επλανήθησαν, αλλά, κατά πάσαν πιθανότητα, αυτός ο ίδιος μετέσχε κρυφίως ως αρχηγός της επαναστάσεως, ώστε αναποφεύκτως σχεδόν άπαν το Ελληνικόν έθνος, εν υπάρχουσι πολλοί αθώοι και δυστυχείς υπήκοοι, ουδέ την ελαχίστην ταύτης γνώσιν έχοντες, θέλει καταστραφή ίσως εκ θεμελίων και καταστή το αντικείμενον της οργής του Θεού.
Όταν η αστυνομία επληροφορήθη περί της επαναστάσεως, και αφ’ ου αυτή εγνώσθη υπό του κοινού, η υψηλή Πύλη, υπό μόνης της συμπαθείας προς τους δυστυχείς αυτής υπηκόους ορμουμένη, εζήτησεν ίνα επαναγάγη αυτούς δια της γλυκύτητος εις την οδόν της σωτηρίας, και διεύθυνεν επί τούτω προς τον Πατριάρχην προσταγήν, διαλαμβάνουσαν διαταγάς και συμβουλάς αναλόγους προς τον σκοπόν τούτον, μετά διαταγής προς τον Πατριάρχην, όπως αναθεματίση πάντα τα μέρη του τόπου, ένθα ο τρόπος ούτος κατέστη αναγκαίος κατά των συμμετασχόντων της επαναστάσεως υπηκόων.
Άλλ’ αντί να δαμάση αυτούς, και πρώτος αυτός να επανέλθη εις το χρέος αυτού, αυτός ο άπιστος υπήρξεν υπέρ πάντα άλλον ο άξων πασών των αταξιών, των μέχρι του δεδιαταραξασών την κοινήν ησυχίαν, επείσθημεν, ότι και αυτός εγεννήθη εις Πελοπόννησον, και ότι συμμετέσχε πασών των βιαίων πράξεων, ας τινές υπήκοοι πεπλανημένοι έπραξαν εκεί και εις την επαρχίαν των Καλαβρύτων. Ούτω λοιπόν αυτός ο ίδιος υπήρξεν αίτιος της εξοντώσεως και της απωλείας, ην βεβαίως θέλουσιν υποστεί τη βοήθεια του Θεού. Επειδή δε επείσθημεν απανταχόθεν περί της προδοσίας αυτού ου μόνον κατά της υψηλής Πύλης, αλλά και κατά του ιδίου αυτού έθνους, αναγκαίον κατέστη, όπως αφαιρεθή το σώμα του από της γης και δια τούτο απηγχονίσθη, ίνα χρησιμεύση εις παράδειγμα δια τους λοιπούς.»
Εξεδόθη την 19 του μηνός Ρετζέπ έτος 1230 (10 Απριλίου 1821)

*Σ.Σ.Η εγκυκλοπαίδεια ΗΛΙΟΣ (τόμος σελ. 676, λ. «Γρηγόριος») περιγράφει τα γεγονότα ως εξής:

«Αποβιβασθείς εγονυπέτυσε και αφού προσηυχήθη έτεινε τον τράχηλον εις τον δήμιον, νομίζων ότι εκεί έμελλε ν’ αποκεφαλισθή. Αλλά δια λακτι­σμάτων και ύβρεων εξηναγκάσθη να σηκωθή οδηγη­θείς εις παρακείμενον καφενείον, όπου ανέμενε περί την ημίσειαν ώραν μέχρις ου ο δήμιος μεταβή εις ανεύρεσιν σχοινιού. Μετά ταύτα υποβασταζόμενος υπό Τούρκων στρατιωτών, ο γέρων πρωθιεράρχης ωδηγήθη υπό τους αγροίκους προπηλακισμούς Τούρκων και Εβραίων προς την μεσημβρινήν πύλην των Πατριαρχείων, εκ της οποίας εδέθη η αγχό­νη. Ο πατριάρχης παρηκολούθει όλην αυτήν την διαδικασίαν προσευχόμενος. Ακολούθησε ο δή­μιος, αφού του αφήρεσε το εγκόλπιον, το εξωτερικόν ράσον, το κομβολόγιον και ό,τι εύρεν επ’ αυτού, διέταξε ρωμαλέον αχθοφόρον να τον σήκωση επί των ώμων του, ο ίδιος δε αναβάς επί κλίμακας περιέ­βαλε τον τράχηλον του πατριάρχου δια βρόχου και αφήκεν αυτόν μετέωρον. Μετ’ ολίγας στιγμάς περί την 3ην μ.μ. παρέδιδε το πνεύμα ο εθνομάρτυς πατριάρχης, άγων το 76ον έτος της ηλικίας του. Οι παριστάμενοι Τούρκοι και Εβραίοι ελιθοβόλουν το αιωρούμενον λείψανον προ του οποίου διήλθαν όχι μόνον ο μέγας βεζύρης αλλά και ο ίδιος ο σουλτάνος Μαχμούτ, κατά διαταγήν του οποίου το λείψανον έμεινεν εκεί επί τρεις ημέρας κρεμάμενον και φέρον επί του στήθους το φιρμάνιον περί της εις θάνατον καταδίκης. Κατά το φιρμάνιον αυτό ο πατριάρχης Γρηγόριος εθεωρήθη καθ’ όλα τα φαινόμενα συμμέτοχος της Επαναστάσεως, διότι κατήγετο εκ Πελοποννήσου, όπου αυτή εξερράγη».

Ταυτοχρόνως ο σουλτάνος διέτασσε τον φόνον και άλλων αρχιερέων, των οποίων υπωπτεύετο την δράσιν. Ο διαδεχθείς τον Γρηγόριον εις τον οικουμενικόν θρόνον Ευγένιος εις μάτην προσεπάθησε να εξαγοράση και θάψη το λείψανον του εθνομάρτυ­ρας. Την 13 Απριλίου το λείψανον παρεδίδετο αντί 800 γροσίων εις Εβραίους, οι οποίοι χαιρεκακούντες έσυρον αυτό δια των οδών της Κωνσταντινουπόλεως μέχρι της παραλίας του Κερατίου κόλπου, όπου το έρριψαν εις την θάλασσαν αφού του προσέδεσαν ογκώδη λίθον. Σημειώστε ότι για το ανοσιούργημα συνεστήθη εικοσαμελής εβραϊκή επιτροπή  η οποία κατώρθωσε να πάρη αυτή το πτώμα του Πατριάρχου. Αποκοπέντος όμως του κρατούντος τον λίθον σχοινιού, το λείψανον επέπλευσε και γενόμενον αντιληπτόν υπό του Κεφαλλήνος Μαρίνου Σκλάβου, πλοιάρχου του υπό ρωσσικήν σημαίαν πλοίου «Άγιος Νικόλαος», ανεσύρθη την 16ην Α­πριλίου».

ΜΥΘΟΣ Ε             “Pax Ottomanica”

Η οθωμανική αυτοκρατορία ήταν παιδική χαρά! Το παιδομάζωμα ήταν λύση στο πρόβλημα της ανεργίας, κι οι Ελληνες έστελναν τα παιδιά τους οικειοθελώς! Βέβαια αυτοί που τα λένε αυτά ακούνε θητεία στον Ε.Σ. και βγάζουν σπυράκια!
Κι εγώ ξέρω για παράδειγμα οτι στην κατοχή οι Γερμανοι σε γενικά πλαίσια μας φέρθηκαν καλά μπορώ να πώ. Ηταν λάτρεις την κλασσικήε μουσικής κι Ευρωπαίοι. Ο λιμός του 1941-1942 τον προκάλεσαν οι Μαυραγορίτες που έκρυβαν τα τρόφιμα και γι αυτό οι καλοί γερμανοί, όποιους έπιαναν τους κρεμούσαν. Ενώ κάποιες πυρπολύσεις χωριών έγιναν γιατί οι κάτοικοι βοηθούσαν τους αντάρτες που ήθελαν να χαλάσουν την 1000χρονη ειρήνη κι ευημερία του 3ου Ραϊχ! Και σχολεία υπήρχαν κι υπηρεσίες κι αστυνομία και χωροφυλακή, ποια κατοχή; Τρελό; Οχι για τους Ιστορικούς του “1821:The Movie”! Tους δύο πρώτους αιώνες όλα ήταν “μέλι-γάλα” αλλά, η συνταγή χάλασε όταν οι Τούρκοι ανάθεσαν στους Κλέφτες και στους Αρματωλούς να μαζεύουν τους φόρους των ραγιάδων. Ας αφήσω κάποιον καλύτερο από εμένα να τα πεί.
Οπως έγραφε κι Ζουράρις : ἱερὸν φετφᾶν τοῦ Σεϊχ-οὐλ-Ἰσλάμ, τοῦ 1601, (τοῦ ἀνωτάτου ἑρμηνευτοῦ» τῆς Σαρία-ἱεροῦ νόμου), καὶ φανέρωνε, ὅτι τὸ Ὀθωμανικὸ καθεστὼς ὑπῆρξε ἀπολύτως ὁλοκληρωτικό, πολιτισμικῶς ρατσιστικὸ καὶ γενοκτόνο: τὸ αἷμα τῶν ἑλλήνων «ἀπίστων», «θεωρουμένου ἄνευ ἀξίας» (!!!), ἐπέτρεπε στὸν Σουλτᾶνο, ποὺ ἦταν καὶ ὁ ἐπὶ κεφαλῆς τοῦ Χαλιφάτου-θεοκρατικοῦ καθεστῶτος, νὰ διατάζει, ὅτι «θὰ ἀπαγχονίζηται εὐθύς, εἰς τὸ κατώφλιον τῆς θύρας του» (!!!), ὁ ὁποιοσδήποτε, συγγενὴς ἢ περαστικός, «ἀντιστῇ» στὸ παιδομάζωμα τοῦ «καλλιμόρφου» δεκαπεντάχρονου!

Παραθέτω, μία ἄλλη, φρικιαστικὴ πηγή. Ἡ προηγουμένη, ἦταν, ἂς εἴμαστε ἐπιεικεῖς, μία πηγή, «πολιτική». Τρισβάρβαρης ἀλήθειας, ἀλλὰ ἄειντε, λέμε, ὅτι κράτος ἦταν οἱ Ὀθωμανοί, γενιτσάρους ἤθελαν… Ἀφοῦ πρῶτα βίαζαν τὸ στεατοπυγικὸ ὑποσύστημα τῶν ἑλλήνων «καλλιμόρφων», τῶν δεκαπέντε ἐτῶν. Κράτος ἦταν, «ὅλα τὰ Κράτη, πάνω-κάτω, τὰ ἴδια κάνουν»… Ἂς δεχθούμε τὴν ἀγχόνη «εὐθὺς εἰς τὸ κατώφλιον τῆς θύρας» του, γιὰ τὸν τραγικὸ πατέρα, ποὺ ζῆ, ἀνήμπορος καὶ οὐρλιάζοντας ἀπὸ πόνο, τὸν βιασμὸ τοῦ τρυφεροῦ γυιοῦ του, ἀπὸ τὸ «ἀνεκτικὸ» ὀθωμανικὸ καθεστώς…

Ἐδῶ, ὅμως, παραθέτω, ἀμέσως μία πηγή, χειρότερης φρίκης – ἂν εἶναι δυνατόν – … Διότι προέρχεται ἀπὸ τὴν μὴ ἔνοπλη κοινωνία-συμβίωση τῶν Ἑλλήνων μὲ τὸ ὀθωμανικὸ καθεστὼς εἰσβολῆς καὶ κατοχῆς. Τεκμήριο-πηγή, ἀπὸ τὸ οἰκογενειακὸν δίκαιον ἐπὶ Τουρκοκρατίας. Καὶ εἶναι, αὐτό, ἀκόμη χειρότερο ἀπὸ τὸ γενιτσαρικὸ παιδομάζωμα. Ἰδού: Ἱεροδικεῖον Βεροίας, ἔτος 1008, 15η Σεβὰλ (30 Ἀπριλίου 1600). Ἐπικρατεῖ πλήρως, ὁ ὀθωμανικὸς πολιτισμός. Νάτος!

Ἀστικὴ ὑπόθεση, οἰκογενειακοῦ δικαίου: «Παρουσιασθεὶς ἐνώπιον τοῦ Ἱεροδικαστηρίου, ὁ Ἀμπντῆ μπέης, παρουσίᾳ καὶ τῆς ἐν διαζεύξει εὐρισκομένης τέως συζύγου του Γραμματικῆς Ἰωάννου, ἁμαρτωλῆς καὶ ἀπίστου (ναί! ναί! στὸ ἐπίσημο ἔγγραφο τοῦ Ἱεροδικείου!), ἐδήλωσε καὶ κατέθεσε ὅτι: … […] …συνεζεύχθη μετ’ ἐμοῦ νομίμως καὶ δι’ ἱεροδικαστικῆς πράξεως καὶ μάλιστα ἐγέννησε πρὸς ἔτους ἄρρεν, τὸ ὁποῖον ἐγὼ ὠνόμασα Μουτφῆ… Παρὰ ταῦτα ἡ ἁμαρτωλὴ καὶ ἄπιστος Γραμματική… ἐξηκολούθει, παρὰ τὰς συχνὰς ἀπειλάς μου… νὰ θεωρῆ τὸν μικρὸν υἱὸν ὡς ἀνήκοντα εἰς τὴν βρωμερὰν τῶν ἀπίστων θρησκείαν καὶ νὰ καλῇ αὐτὸν Μελέτιον…» κτλ. Καὶ παρακάτω: «Αὔτη ὅμως (ἡ Γραμματική, μητέρα τοῦ δωδεκαμήνου βρέφους), εἰσῆλθεν ἐντὸς τῆς ἐν Βεροίᾳ οἰκίας μου, ἤρπασε τὸ τέκνον ἐκ τοῦ λίκνου…» κλπ. Κι ὅμως, θαυμᾶστε, αὐτὸ ποὺ περιφρονεῖ ἡ ἱστορία τῶν «ἐκσυγχρονιστῶν» τῆς ΣΤ΄ Δημοτικοῦ: μία νεαρή, ἀγράμματη ἑλληνίδα 24-28 χρόνων, ἀπὸ χωριό, στὰ μαῦρα χρόνια τῆς τουρκικῆς κατοχῆς, στὴν Βέροια… Τρεῖς αἰῶνες καὶ κάτι, πρὶν ἀπὸ τὴν ἀπελευθέρωση. Καὶ ΑΝΤΙΣΤΕΚΕΤΑΙ! Μόνη της! Χωρὶς Κλεφτουριὰ καὶ γράμματα καὶ χρήματα! Τὸν γυιό της, τὸν καλεῖ  Μελέτιο! Ἀψηφᾶ τὸν Μπέη, «νόμιμο» σύζυγο, δυνάστη της, Νόμιμο; Τὰ χειρότερα, δὲν τὰ διαβάσατε ἀκόμη. Νάτα, ἀπὸ τὴν πηγή-ἱεροδικαστήριον Βεροίας τοῦ 1600: «Κληθεῖσα ἐν συνεχείᾳ ἡ Γραμματική… κατέθεσεν: ὁ σύζυγός μου Ἀμπντῆ σιπαχῆς, ἀπὸ καιροῦ ἐρωτοτροπῶν πρὸς ἐμέ, ἐξώπλισεν ἀγνώστους τινάς, οἵτινες, εἰσελθόντες κατὰ τὴν νύκτα εἰς τὴν ἐν τῷ χωρίῳ Κούρσοβα οἰκίαν τοῦ πρώτου συζύγου μου, κατέσφαξαν αυτόν και τα δύο τέκνα μου, Μελέτιον και Γεώργιον. (!!!) Παραμείνασα  χήρα, ἠναγκάσθην τη βίᾳ νὰ ὑποκύψω εἰς τὰς ἀπειλάς… καὶ νὰ γίνω σύζυγός του… καὶ ἔκτοτε συμβιοῦσα μετ’ αὐτοῦ, ἀπέκτησα ἄρρεν τέκνον, τὸ ὁποῖον ἐγὼ ἥρπασα…» κτλ. «Τὸ δικαστήριον κρῖναν τὴν ὑπόθεσιν, ἐπρότεινεν εἰς τὴν Γραμματικὴν ν’ ἀσπασθῇ τὴν ἰσλαμικὴν θρησκείαν, ἐὰν θέλῃ ν’ ἀποκτήσῃ τὸ δικαίωμα ἀνατροφῆς τοῦ τέκνου της… μέχρι συμπληρώσεως τοῦ ἑβδόμου ἔτους τῆς ἡλικίας του»… (ὅπ. παρ.). Ἰδού, τὸ πολυπολιτισμικὸ πρόσωπο τῆς Τουρκοκρατίας! Νάτο τὸ ἀνεκτικὸ «σύστημα» τῶν Τουρκοθωμανῶν… Διαβάζετε ὅλη τὴν φρίκη; Καί, ταυτοχρόνως, ὅλο τὸ ἀγέρωχο ΑΝΤΙΣΤΑΣΙΑΚΟ φρόνημα τῆς ἀσήμαντης Βεροιώτισσας χωριατοπούλας τοῦ 1600; Δύο αἰῶνες πρὶν ἀπὸ τὸν φωταδιστικὸ Δυτικὸ Διαφωτισμό, ποὺ σύμφωνα μὲ τὴν ρεπουσιάδα, ἄνοιξε τὰ μάτια στὶς χωριατοποῦλες μας, ἐκεῖ στὰ βασιλόφρονα σαλόνια τοῦ Βολταίρου! Ἡ Βεροιώτισσα ἀντιστασιακή, ἀγράμματη χωριατοπούλα τοῦ 1600! Καὶ ἡ ἀπόλυτη ΦΡΙΚΗ τῆς «ἀνεκτικῆς» Τουρκοκρατίας: Ὁ Ἀμπντῆ-μπέης εἶναι «σπαχῆς», μέλος τῆς ἔφιππης τουρκικῆς, στρατιωτικῆς ἀριστοκρατίας. Βλέπει, ἐκεῖ στὸ χωριὸ Κούρσοβα, ποὺ εἶναι τσιφλίκι του, τὴν Βεροιώτισσα καλλονή, τὴν Γραμματική. Ὁ κτηνώδης ὀθωμανὸς ἀριστοκράτης νοιώθει νὰ τὸν κατακλύζουν οἱ θεσμικὲς κτηνώδεις ὁρμές του… Ἡ Γραμματικὴ ὅμως, ἡ ἑλληνίδα καλλονή, εἶναι παντρεμένη. Καὶ μὲ δυὸ ἀνήλικα παιδιά… Ἔεε, καίαιαι; Τὸ κτηνώδες «ἀνεκτικὸ» καὶ «πολυπολιτισμικὸ» τούρκικο σύστημα, ἀνέχεται ὅλα τὰ «εὐαίσθητα» ἢ καὶ ἀναίσθητα «προσωπικὰ δεδομένα» τοῦ, κατὰ τὴν Ρεπούση, νομίμου «Κρατικοῦ ἀξιωματούχου», Ἀμπντῆ-μπέη. Ὁ Ἀμπντῆ-μπέης, λοιπόν, κατασφάζει καὶ τὸν ἕλληνα σύζυγο τῆς ἑλληνίδας καλλονῆς καὶ τὰ δύο ἀνήλικα τέκνα τους, Μελέτιο καὶ Γιῶργο. Καὶ τὴν βιάζει ὁ Τοῦρκος δυνάστης… Κι ἀπὸ τὸν βιασμό της, ἡ Γραμματική, γεννᾶ ἕνα παιδί. Κι ἡ Γραμματική, κρυφὰ καὶ φανερά, σφαγιασμένη ἀλλὰ ἀγέρωχη, τσακισμένη ἀλλὰ ἀνυπόταχτη, τὸ παιδὶ τοῦ βιασμοῦ της, τὸ ὀνομάζει Μελέτιο. Γιὰ νὰ τῆς θυμίζει τὸ ἕνα της, τουλάχιστον, παιδί, ποὺ τῆς ἔσφαξε ὁ Τοῦρκος βιαστής της… Ὅσο δέ, γιὰ τὸ «ἀνεκτικὸ» τούρκικο Ἱεροδικαστήριο, αὐτό, τὸν χαβά του: ἀνέχεται τὶς τρεῖς δολοφονίες τοῦ Τούρκου «κρατικοῦ ἀξιωματούχου», βιαστοῦ καὶ χαμπάρι δὲν παίρνει γιὰ τὸν βιασμὸ καὶ τὶς τρεῖς ἀνθρωποκτονίες, ποὺ διέπραξε τὸ τουρκικὸ «πολυπολιτισμικὸ» κτῆνος. Καί, διατάζει στὴν ἀπόλυτη Ἀπελπισία, στὴν ἑλληνίδα σφαγιασμένη μητέρα, τὴν Γραμματική, νὰ γίνει Τουρκάλα, ἂν θέλει νὰ κρατήσει, γιὰ ἔξι μόνον ἀκόμη χρόνια, τὸ τρίτο της, παιδί, πρὶν τῆς τὸ πάρουν ὁριστικὰ ἀπὸ τὴν ἀγκαλιά της…

Ναί: Τὸ Τουρκικό-Ὀθωμανικὸ σύστημα βασίζεται στὸν ἀπόλυτο ρατσιστικὸ διαχωρισμὸ τῶν ἀνθρώπων. Εἶναι φυλετικῶς ὁλοκληρωτικὸ εἰς βάρος τῶν ὑποδούλων λαῶν, μὲ ἀναγνώριση τῆς ἀπόλυτης ρατσιστικῆς ὑπεροχῆς στὴν φυλετικῶς νικήτρια ς τουρκικὴς φυλής, ὅπως τὸ ἀποδεικνύει καὶ ἡ κοσμικὴ καὶ ἡ ἱεροκρατικὴ νομοθεσία τους. Ναί, αὐτὸ εἶναι τὸ δῆθεν «ἀνεκτικὸ» σύστημα τῶν Τούρκων, τὸ ὁποῖο βλακωδῶς καὶ παχηλῶς ἀγράμματοι προωθοῦν τὰ ἡμέτερα ἐπιστημονάρια. Ἔτσι ἔζησαν οἱ ὑπόδουλοι Ἕλληνες, γιὰ τέσσερις-πέντε αἰῶνες… Αὐτὰ λένε οἱ ἐπίσημες τουρκικὲς πηγές. Βέβαια, ἐπάναγκες γίνεται, πιά, νὰ λογοδοτήσουν τὰ μέλη τοῦ Παιδαγωγικοῦ Ἰνστιτούτου, τὰ τότε, γιὰ τὸ ἔγκλημα ποὺ διεπράχθη, πέρισυ, ἐπὶ μίαν σχολικὴ χρονιά, κατὰ τῶν Ἑλληνοπαίδων. Προτείνω νὰ χρησιμοποιηθεῖ ἡ νομολογία, ἡ προκύπτουσα ἀπὸ τὸ τουρκικὸ Ἱεροδικαστήριον: μὲ το σημερινό μοντελάκι δικαιοσύνης, τὸ τόσο «ἀνεκτικό», οἱ παιδαγωγοί-«κριτές», θὰ τὴν βγάλουν καθαρή. Τὸ πολύ-πολύ, τὸ πολυπολιτισμικὸ καὶ ἀνεκτικὸ ὀθωμανικὸν δίκαιον, νὰ τοὺς στείλει σὲ κάποιον Ἰνστιτοῦτον ἀνοχῆς… [Αναδημοσίευση από την Εφημερίδα Μακεδονία]

ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ

http://img.pathfinder.gr/clubs/files/61143/5.html

http://www.antibaro.gr/articles/history-1821/0607-kekaumenos-mythoi1821.html

http://igaiolos.blogspot.com/2008/01/blog-post_07.html

«To βασανιστήριο του διοβελισμού ένα από τα φοβερότερα εφευρήματα της ανθρώπινης θηριωδίας, είναι το σούβλισμα του κατάδικου σε ξύλινο πάσσαλο. Ξαπλώνουν το θύμα καταγής μπρούμυτα με τα πόδια πολύ ανοικτά και τα χέρια δεμένα στην ράχη. Για να ακινητοποιηθεί εντελώς και να μη διαταράσσεται η εργασία του δημίου στερεώνεται στη ράχη του μελλοθάνατου ένα σαμάρι επάνω στο οποίο κάθεται ένας από τους βοηθούς του. Ο δήμιος, αφού προετοιμάσει την είσοδο με λίπος, πιάνει το παλούκι με τα δύο του χέρια και το μπήγει όσο βαθύτερα μπορεί και ύστερα το χτυπάει με κόπανο ώστε να εισχωρήσει πενήντα ή εξήντα εκατοστά. Ανασηκώνει τότε τον σουβλισμένο και το στερεώνει στο χώμα αφήνοντας το θύμα να ξεψυχήσει καρφωμένο. Καθώς ο δύστυχος δεν μπορεί να κρατηθεί από πουθενά το παλούκι βυθίζεται , εξαιτίας του βάρους του σώματος , όλο και πιο πολύ και τελικά βγαίνει ή από τη μασχάλη ή από το στήθος ή από το στομάχι . Κι ο θάνατος που θα τερματίσει το αποτρόπαιο μαρτύριο αργεί . Αναφέρονται περιπτώσεις παλουκωμένων που έζησαν τρεις ημέρες σ αυτή την θέση . Η διάρκεια του βασανισμού εξαρτάται από την σωματική διάπλαση του ατόμου και την κατεύθυνση που δίνεται στον πάσαλο. Αυτό εξηγείται εύκολα. Από έναν εκλεπτυσμό της φρικαλέας θηριωδίας τους φροντίζουν μα μην είναι αιχμηρό το παλούκι αλλά αμβλύ και κάπως στρογγυλεμένο στην άκρη . Γιατί η αιχμή θα περνούσε τα όργανα κατά την διολίσθηση του παλουκιού και θα προκαλούσε τον άμεσο θάνατο. Η στρογγυλεμένη όμως απόληξη του πασσάλου παραμερίζει τα σπλάχνα, τα μετακινεί χωρίς να εισχωρεί στους ευαίσθητους ιστούς…. παρά τους εφιαλτικούς πόνους που προκαλεί η συμπίεση των νεύρων η ζωή παραμένει για ορισμένο χρόνο. Γιατί είναι προφανές ότι αν το παλούκι , αντί να ακολουθήσει τον άξονα του σώματος, εισχωρήσει λοξά δεν θα βγει από το στέρνο ή την μασχάλη αλλά θα τρυπήσει το υπογάστριο. Κι έτσι αφού παραμείνει άθικτη η θωρακική χώρα και δεν πλήττονται βασικά όργανα η ζωή θα παραταθεί περισσότερο».

Στην ΑΥΓΗ το 1967 δημοσιεύθηκε πως έγινε το μαρτύριο του ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ ΔΙΑΚΟΥ: « Ζων ο κατάδικος ετίθετο επί ανεστραμμένου σάγματος ύπτιος, δεμένος χείρας και πόδας, δύο ρωμαλέοι δήμιοι εκάθηντο επ αυτού, τρίτος εστήριζεν εις τον πρωκτόν ξύλινον οβελόν όμοιον με τας σούβλας ας μεταχειριζόμεθα δια το ψήσιμον των αρνιών του Πάσχα, και τέταρτος δια σιδηράς ή ξυλίνης σφύρας εκτύπα του οβελού το οπίσθιον, εωσούν η ακωκή εξήρχετο εκ της κεφαλής ή θατέρας των ωμοπλατών καθ ην τυχαίως ελάμβανεν διεύθυνσιν. Εάν ο οβελός εξήρχετο εκ της αριστεράς ωμοπλάτης ο ούτω βασανιζόμενος απέθνησκε μετ’ ολίγον, εάν δε εκ της δεξιάς έζη και τρεις και τέσσερας ημέρας. Τρεις όλας ημέρας εβασανίσθη ούτως ο αείμνηστος Διάκος και ήθελεν βασανισθη έτι πλέον εάν οίκτου δεν τω έθραυε δια σφαίρας το κρανίον εις άτακτος».
Ας δούμε πως η λαϊκή μούσα περιγράφει το γεγονός:

« Τον Διάκο τόνε παίρνουνε και στο σουβλί τον βάζουν
Ολόρτο τονε στήσανε κι αυτός χαμογελούσε».

Επιμυθιον: Επενδύστε τα λεφτά σας στην ΕΘΝΙΚΗ τράπεζα, τον ευγενικό χορηγό (με δικά σας λεφτά) της τηλεοπτικής παραγωγής 1821 , μιας νέας φιλότιμης προσπάθειας δημιουργίας σύγχυσης, συσκότισης, αφελληνισμού και τελικώς εθνοδιαμελισμού. Σημειώστε και τυχόν άλλους χορηγούς και προτιμήστε τους.

Διαβάστε περισσότερα »