Η μεγάλη προδοσία του Γ. Παπανδρέου με τα ελληνικά πετρέλαια και το ξεπούλημα της χώρας που σχεδίαζε [ΒΙΝΤΕΟ - ΚΟΛΑΦΟΣ]

Δείτε σε 2 βίντεο όλη την αλήθεια με την εθνική προδοσία!

Το Wikilieaks προκαλεί σεισμό στο ελληνικό πολιτικό κι επιχειρηματικό σύστημα, τη στιγμή που όλη η Ευρώπη... παραμιλάει με τις τεράστιες ποσότητες πετρελαίου και φυσικού αερίου που έχουν βρεθεί στη χώρα μας. Δείτε πώς ο Γιώργος Παπανδρέου, μαζί με συγκεκριμένους αμερικανικούς επιχειρηματικούς ομίλους αλλά και Έλληνες επιχειρηματίες, εδώ και χρόνια έκαναν τα αδύνατα δυνατά ώστε η χώρα είτε να μείνει καταχρεωμένη είτε υπόδουλη σε εκείνους....
Σε εθνικό σκάνδαλο τεραστίων διαστάσεων εξελίσσεται η υπόθεση της διαρροής των ενδοεταιρικών συνομιλιών...
των στελεχών του αμερικανικού ιδρύματος στρατηγικών πληροφοριών και ενός από τα πλέον σεβάσμια think tank των ΗΠΑ Stratfor, καθώς αποδεικνύεται ότι την στιγμή που ο πρώην πρωθυπουργός Γ.Παπανδρέου, τον Δεκέμβριο του 2009 δήλωνε την Παρασκευή 11 Δεκεμβρίου 2009 ότι «Στην Ελλάδα δεν έχουμε πετρέλαιο ή το πετρέλαιο που έχουμε είναι πολύ λίγο» τα κοιτάσματα ειδικά νότια της Κρήτης είχαν ήδη εντοπιστεί και ήταν γνωστά στις ΗΠΑ από το 2007!

Με δεδομένη όμως την ανάγκη να προσφύγει η τότε κυβέρνηση στον μηχανισμό στήριξης, προτίμησε αντί να ξεκινήσει άμεσα γεωτρήσεις, στην περιοχή, έστω και χωρίς να καθορίσει την ΑΟΖ, προτίμησε να οδηγήσει την χώρα στο Μνημόνιο!

Λίγους μήνες μετά και ενώ οι πληροφορίες είχαν αρχίσει και διέρρεαν ο μέχρι σήμερα αντιπρόεδρος της κυβέρνησης Παπαδήμου ο Θεόδωρος Πάγκαλος μιλώντας στη Βουλή είπε τα ίδια: «Δεν υπάρχει πετρέλαιο στην Ελλάδα».

Στο WikiLeaks διέρρευσαν μάλιστα εκτιμήσεις των στελεχών του Stratfor που ανέφεραν ότι «Καλύτερα μετά από αυτό να συνδεθεί η Ελλάδα με το δολάριο, αν βγει από την ζώνη του ευρώ».

Σε ότι αφορά τα πετρέλαια (οι συζητήσεις των στελεχών που διέρρευσαν αφορούν διάστημα από τα μέσα του 2009 μέχρι το 2011) υπάρχουν και μυστικές έρευνες προηγούμενων ετών οι οποίες δεν έχουν έρθει ακόμα στο φως, αλλά αποδεικνύουν ότι έχουν εντοπιστεί τεράστια κοιτάσματα νότια της Κρήτης, αλλά και στο Αιγαίο!

Τα συγκεκριμένα τηλεγραφήματα αποκαλύπτουν συζητήσεις του επικεφαλής της Stratfor με δικούς του αναλυτές- δεν είναι δηλαδή μια εκτίμησή τους απλά αλλά διαρροή.

Οι υπολογισμοί φαίνεται να στηρίζονται σε επαφή με το ίδιο τον επικεφαλής της Noble Energy ο οποίος έχει ολόκληρο τον φάκελο για τα εντοπισθέντα κοιτάσματα στην Α.Μεσόγειο.

Τα κοιτάσματα έχουν εντοπιστεί νότια της Κρήτης και ειδικότερα εντός της Μεσογειακής Ράχης, έκτασης περίπου 80.000 Km2, με μεγάλο μέρος της να βρίσκεται εντός της ελληνικής Α.Ο.Ζ που έχει ήδη καθοριστεί από το υπουργείο ΠΕΚΑ.

Τα αποθέματα κάτω από την Κρήτη είναι της τάξεως των 20 -22 δισ. βαρέλια πετρέλαιο, ενώ σε αυτά μπορούν να προστεθούν και περίπου 20 δισ. βαρέλια πετρελαίου που βρίσκονται στη ζώνη του Ηροδότου, δηλαδή 150 -175 χιλιόμετρα νοτιοανατολικά της Ιεράπετρας.

Τεράστια κοιτάσματα πετρελαίου στην λεκάνη του Βόρειου Αιγαίου, αποκαλύπτουν τα αρχεία του ΙΓΜΕ και των ΕΛΠΕ που τόσα χρόνια έμεναν κρυμμένα, για την ακρίβει, θαμμένα! Στη λεκάνη του βόρειου Αιγαίου, τόσο ανατολικά του πεδίου του Πρίνου, περί τη νησίδα Μπάμπουρας (και γύρω τοποθεσίες) όσο και δυτικά, πρός τα νότια του κόλπου του Στρυμώνα και το Άγιο Όρος, τα εικαζόμενα δυνητικά κοιτάσματα επαρκούν για να καλύψουν το 1/3 των ενεργειακών αναγκών της χώρας.

Δηλαδή, περίπου 5,5 δισ. απολήψιμων (και όχι ΟΟΙΡ !) βαρελιών, με δυνατότητα παραγωγής πάνω από 100.000 βαρέλια/ημέρα. Και αυτές είναι ενδείξεις μόνο από τη βόρεια περιοχή του Αιγαίου.

Παλαιότερες, προ του 2000, μελέτες του ΙΓΜΕ και των ΕΛΠΕ κάνουν λογο για όγκο Πρωτογενούς Υφιστάμενου Πετρελαίου (ΟΟΙΡ) που συντηρητικά εκτιμάτο σε άνω των 4 δισ. βαρέλια ανεπιβεβαίωτα αποθέματα στο Αιγαίο (Λεκάνες Θεσσαλονίκης και Βορείου Αιγαίου) και γύρω σε άλλα 2 δισ. βαρέλια στη ζώνη της Λεκάνης Ιονίου.

Με βάση αυτές τις εκτιμήσεις και λαμβάνοντας υπόψη τη μέση αναλογία που διέπει τη σχέση μεταξύ ΟΟΙΡ και ωφέλιμες απολήψιμες ποσότητες, θα μπορούσαμε συντηρητικά να υπολογίσουμε ότι το σύνολο ανεπιβεβαίωτων και δυνητικώς εκμεταλλεύσιμων υδρογονανθράκων στην Ελλάδα είναι της τάξεως των 1,2 δισ. ισόποσων βαρελιών. Δηλαδή μια αύξηση τουλάχιστον κατά 120 φορές του σημερινού αποθέματος των 10 εκατ. βαρέλιων!

Όλα αυτά ήταν σε γνώση της κυβέρνησης Παπανδρέου τον Δεκέμβριο του 2009 όταν έκανε την περίφημη δήλωση «Δεν υπάρχει πετρέλαιο» και βέβαια μία τέτοια παραδοχή θα άλλαζε ολόκληρη της ψυχολογία και δεν θα δικαιολογούσε σε καμία περίπτωση προσφυγή στον Μηχανισμό Στήριξης τον Μάϊο του 2010.

Όταν υπογράφηκε το πρώτο Μνημόνιο, αναγγέλθηκε άμεσα η ίδρυση φορέα υδρογονανθράκων και σταδιακά άρχισαν να έρχονται στην δημοσιότητα πληροφορίες για ύπαρξη κοιτασμάτων, πάντα από ανεξάρτητες πηγές, όπως το defencenet.gr, η ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΗ, το planet-greece κλπ.

Και ξαφνικά προκηρύχθηκαν και διαγωνισμοί για την Δυτική Ελλάδα και τη Νότια Κρήτη (όχι όμως τη νοτιοανατολική)!
                                           
Και τώρα, μετά τη ψήφιση του νέου Μνημονίου και την αλλαγή του νόμου που διέπει τη νέα δανειακή σύμβαση από το ελληνικό σε βρετανικό δίκαιο (που σημαίνει κατάσχεση των εσόδων από πετρέλαιο και φυσικό αέριο) τελικά αποφάσισαν να ξεκινήσουν άμεσα οι έρευνες…

Δείτε, λοιπόν, σε ακόμη ένα βίντεο, πώς η Χίλαρι Κλίντον, αποκάλυψε όλη τη συνωμοσία που είχε στηθεί σε βάρος της χώρας:

                                            

Τώρα ξέρετε ποιοι είναι οι πρωτεργάτες της Εθνικής μας προδοσίας και πλήρους οικονομικής υποδούλωσης.
Μέσω  Ζείδωρον  από   εδώ 

Διαβάστε περισσότερα »

Η ενεργειακή πολιτική της σύγχρονης Ελλάδας

6. Η σύμβαση Φίλη

Πριν καλά-καλά ξεθυμάνει ο απόηχος της δίκης για το σκάνδαλο Χατζηπάνου, ένα καινούργιο σκάνδαλο έρχεται να δημιουργήσει έντονες ενδοκυβερνητικές αντιπαραθέσεις στον κυβερνητικό συνασπισμό των Φιλελευθέρων του Σοφοκλή Βενιζέλου με το κόμμα του Γεωργίου Παπανδρέου. Όχι πως έλειπαν οι λόγοι για τέτοιες αντιπαραθέσεις (όπως, για παράδειγμα, όταν η συνέλευση των μετόχων της Εθνικής Τράπεζας ψήφισε για υποδιοικητή τον φιλελεύθερο Μαντέα αντί για τον παπανδρεϊκό Πορφυρογέννη), αλλά τούτη την φορά ο καυγάς ξέσπασε για τους λιγνίτες της Πτολεμαΐδας.
Ο Παπανδρέου, ως υπουργός συντονισμού, είχε διαπραγματευτεί με την εταιρεία Φίλη την παραχώρηση των λιγνιτών της Πτολεμαΐδας για εκμετάλλευση. Για να "στρώσει" το έδαφος, ο Παπανδρέου προώθησε σχετικό νομοσχέδιο. Το πρόβλημα ήταν ότι και το νομοσχέδιο αλλά και η σύμβαση προκάλεσαν έντονες αντιδράσεις τόσο μέσα στην ίδια την κυβέρνηση όσο και στην πλευρά των αμερικανών.
Η σύμβαση Φίλη έχει μια ενδιαφέρουσα προϊστορία. Το 1939, ο γερμανός Χαίγκελ, ο οποίος έκανε έρευνες στην περιοχή, διαπίστωσε ότι στην Πτολεμαΐδα υπήρχαν αποθέματα εκλεκτής ποιότητας λιγνίτη πάνω από 6 δισεκατομμύρια τόννους. Το 1940, η δικτατορική κυβέρνηση Μεταξά καλεί από το Μπάφφαλο των ΗΠΑ τον ελληνοαμερικανό δικηγόρο Γεώργιο Φίλη και υπογράφει μαζί του σύμβαση με την οποία του παραχωρεί το δικαίωμα εκμετάλλευσης αυτών των λιγνιτών. Η εταιρεία του Φίλη, όμως, δεν εκπληρώνει τους όρους της σύμβασης και κηρύσσεται έκπτωτη. Το 1946 βρίσκεται στην εξουσία το Λαϊκό Κόμμα του Κων/νου Τσαλδάρη. Με απόφαση του υπουργικού συμβουλίου, ανακαλείται η έκπτωση και παρέχεται στον Φίλη προθεσμία ως τα τέλη του 1950 για να εκπληρώσει την σύμβαση. Μια μέρα πριν εκπνεύσει και αυτή η προσθεσμία, στις 30 Δεκεμβρίου 1950, η εταιρεία του Φίλη καταβάλλει 400.000 δολλάρια, ποσό που προβλεπόταν από την σύμβαση ως εταιρική συμμετοχή στα έξοδα εγκατάστασης.
Η συμβαση, την οποία υπογράφει ο Παπανδρέου, χαρακτηρίζεται από τους αναλυτές ως περισσότερο επιζήμια και επαχθής για την ελληνική πλευρά σε σχέση με εκείνη την οποία είχε υπογράψει η κυβέρνηση Μεταξά. Με την καινούργια σύμβαση, όχι μόνο δίνονταν περισσότερα προνόμια στον ανάδοχο αλλά απαγορευόταν η ίδρυση άλλου παρόμοιου εργοστάσιου στην περιοχή, γεγονός που άφηνε αναξιοποίητη μια τεράστια πλουτοφόρα έκταση. Επίσης, αυτή η σύμβαση εξασφάλιζε στην εταιρεία του Φίλη πλήρη συναλλαγματική, φορολογική και δασμολογική ασυδοσία. Χαρακτηριστικά, οι εφημερίδες της εποχής αποκαλούν τα εκχωρούμενα δικαιώματα ως πρωτοφανή και οι αναλυτές σημειώνουν ότι μπροστά τους ωχριούν τα δικαιώματα που είχαν παραχωρηθεί στην "Πάουερ" (την ηλεκτρική εταιρεία της εποχής). Στις 17 Μαρτίου, το φιλοκυβερνητικό "Βήμα" καλεί την κυβέρνηση "να μην επιτρέψη την εγκαθίδρυσιν εις την χώραν μας μίας νέας εταιρείας, η οποία θα λυμαίνεται όχι πλέον μίαν περιοχήν της Ελλάδος αλλ' ολόκληρον την χώραν".
Η αλήθεια είναι ότι τότε ο Λαμπράκης είχε σοβαρή κόντρα με τον Γεώργιο Παπανδρέου(*), αλλά στο "ξεμπρόστιασμα" της επονείδιστης σύμβασης πρωτοστατεί η κομμουνιστική Αριστερά. Την εποχή εκείνη, ο Δημήτρης Μπάτσης εκδίδει το κομμουνιστικό περιοδικό "Ανταίος", στο τεύχος Νο 3/1951 του οποίου αποκαλύπτει τις λεπτομέρειες της σύμβασης: παραχώρηση στον Οίκο Φίλη της εκμετάλλευσης του λιγνίτη για 35 χρόνια, ίδρυση από τον ίδιο ανάδοχο εργοστασίου παραγωγής ενέργειας, δικαίωμα για ίδρυση μεταλλουργικών και άλλων βιομηχανιών, προνομιακή διάθεση των προϊόντων όλων αυτών των βιομηχανιών στους ελληνικούς σιδηρόδρομους κλπ. Και το περιοδικό καταλήγει: "η σύμβαση Φίλη αποτελεί υπόδειγμα μονοπωλιακής παράδοσης του πολυτιμότερου ενεργειακού πλούτου της χώρας μας σε χέρια ιδιώτη".
Παράλληλα, στον Παπανδρέου βγαίνουν κόντρα και οι αμερικανοί, για τους δικούς τους λόγους. Ο αρχηγός της Οικονομικής Αποστολής στέλνει αυστηρό έγγραφο στην κυβέρνηση ζητώντας την απόσυρση του σχετικού νομοσχεδίου και κατηγορώντας τον Παπανδρέου ότι αγνοεί τις υποδείξεις των αρμοδίων αμερικανών. Ο Παπανδρέου απειλεί με παραίτηση και προκαλείται νέα κυβερνητική κρίση. Τελικά, μετά από απανωτές συνεννοήσεις και συσκέψεις με τους αμερικανούς, το νομοσχέδιο ψηφίζεται στις 30 Μαρτίου από την βουλή.
Ο Παπανδρέου, δίνοντας εξηγήσεις, τόνισε ότι οι αμερικανοί αντέδρασαν στην σύμβαση επειδή ήθελαν να μείνουν αναξιοποίητοι οι λιγνίτες, ώστε να μείνουν αχρησιμοποίητα τα 12 εκατομμύρια δολλάρια που προβλέπονταν ως ειδική βοήθεια για την αξιοποίηση της Πτολεμαΐδας. Δεν δίστασε δε να κατηγορήσει ως "εθνικούς μειοδότες" όσους αντέδρασαν στην σύμβαση Φίλη. Όμως, δεν εξήγησε ποτέ γιατί δεν δόθηκε η δουλειά στην ΔΕΗ, το νομοσχέδιο για την ίδρυση της οποίας είχε ψηφιστεί στην βουλή από τον Ιούλιο του 1950.
Κλείνουμε την αναφορά μας στην Σύμβαση Φίλη με την παρατήρηση ότι πρόκειται για μια σύμβαση η οποία ξεκίνησε από μια δικτατορία, αναβίωσε από μια δεξιά κυβέρνηση και ολοκληρώθηκε με την υπογραφή του "γέρου της δημοκρατίας". Χωρίς άλλο σχόλιο.
(*) Αμέσως μετά την απελευθέρωση, οι εφημερίδες του Λαμπράκη "Αθηναϊκά Νέα" και "Ελεύθερον Βήμα" κατηγορήθηκαν για φιλογερμανική και δοσιλογική στάση και το δικαστήριο απαγόρευσε την περαιτέρω κυκλοφορία τους. Ο Λαμπράκης απλοποίησε τους τίτλους των εφημερίδων του και τις ξανακυκλοφόρησε, την μεν πρώτη ως "Τα Νέα", την δε δεύτερη ως "Το Βήμα". Φυσικά, δεν ξεπέρασε ποτέ το μίσος του για τον Γεώργιο Παπανδρέου, ένα μίσος που τον οδήγησε 20 χρόνια αργότερα να στηρίξει τους αποστάτες της Ένωσης Κέντρου.

πηγη

Διαβάστε περισσότερα »

Η ενεργειακή πολιτική της σύγχρονης Ελλάδας

5. Το σκάνδαλο Χατζηπάνου

Στο μεταξύ, η "εθνικόφρων" παράταξη, η οποία "γλίτωσε τον τόπο από τον κομμουνισμό", πρόλαβε να προβεί στο πρώτο μεγάλο μετεμφυλιακό σκάνδαλο, το οποίο συγκλόνισε την χώρα και έμεινε στην ιστορία ως "υπόθεσις των καυσίμων" ή "σκάνδαλο Χατζηπάνου". Ο Παναγιώτης Χατζηπάνος ήταν επί σειρά ετών βουλευτής Ευβοίας και υπουργός μεταφορών στις διαδοχικές κυβερνήσεις συνεργασίας των Φιλελευθέρων και Λαϊκού Κόμματος από τις 20 Ιανουαρίου 1949 ως τις 5 Ιανουαρίου 1950, οπότε και παραιτήθηκε όλη η κυβέρνηση.
Η κυβέρνηση είχε αναθέσει, μετά την απελευθέρωση από τα γερμανικά στρατεύματα κατοχής, στην Κοινοπραξία Εταιρειών Πετρελαιοειδών (κοινοπραξία όλων των εταιρειών πετρελαιοειδών της Ελλάδας) την εισαγωγή και διανομή πετρελαίου στη χώρα. Όμως, τον Ιανουάριο του 1949, αποφασίστηκε από το υπουργείο μεταφορών, ως πιο συμφέρουσα λύση, να διακοπεί η συνεργασία και να ανατεθεί η διανομή του πετρελαίου σε ιδιώτες μετά από μειοδοτικό διαγωνισμό. Αφού διενεργήθηκαν οι διαγωνισμοί και αναδείχθηκαν οι μειοδότες, ο Χατζηπάνος αρνήθηκε να επικυρώσει τις συμβάσεις με τους μειοδότες και, παρά τις συστάσεις υψηλόβαθμων στελεχών του υπουργείου, προτίμησε να αναθέσει τη διανομή απ’ ευθείας σε μια εταιρεία, στην οποία εταίρος ήταν και μια "οικοκυρά" γνωστή του υπουργού και φίλη της συζύγου του Κ. Τσαλδάρη, η Όλγα Κυριαζοπούλου. Στην ίδια εταιρεία συμμετείχαν ο συνταξιούχος του Ταχυδρομικού Ταμιευτηρίου Βασίλειος Σκόπας και ένας αυτοκινητιστής!
Η Βουλή συνέστησε προανακριτική επιτροπή για να διερευνήσει τις κατηγορίες κατά του Χατζηπάνου και τελικά, με απόφασή της στις 21 Ιουλίου 1950, τον παρέπεμψε στο Ειδικό Δικαστήριο (Υπουργοδικείο), με την κατηγορία της απιστίας κατά του Δημοσίου και με το σκεπτικό ότι από την απευθείας ανάθεση ζημιώθηκε το Δημόσιο, του οποίου το συμφέρον είχε ταχθεί να προασπίζει ο υπουργός, επειδή πλήρωνε υψηλότερο τίμημα για τη μεταφορά του πετρελαίου.
Στις 11 Ιανουαρίου 1951, άρχισε η δίκη του Χατζηπάνου και άλλων τεσσάρων συγκατηγορουμένων του. Η δίκη κράτησε 35 ημέρες και συγκλόνισε την χώρα. Μάλιστα, τις πρώτες ημέρες δημιουργήθηκε πολιτικό θέμα από μια φράση του προέδρου του δικαστηρίου, το οποίο προκάλεσε κυβερνητική παρέμβαση.
Συγκεκριμένα, κατά την συνήθεια της εποχής, ένας από τους συνηγόρους υπεράσπισης άφησε υπαινιγμούς ότι ορισμένοι από τους μειοδότες του διαγωνισμού ήσαν κομμουνιστές, οπότε καλά έκανε ο Χατζηπάνος και δεν τους έδωσε την δουλειά. Μάλιστα, ζήτησε να προσκομισθούν από την Ασφάλεια τα πιστοποιητικά των κοινωνικών τους φρονημάτων. Ο πρόεδρος του δικαστηρίου απάντησε ότι δεν πρόκειται να ζητήσει τίποτε από την Ασφάλεια επειδή δεν της είχε καμμιά εμπιστοσύνη! Δεν δίστασε δε να αναφέρει παραδείγματα γνωστών του "υπεράγαν εθνικιστών", οι οποίοι εφέροντο από την Ασφάλεια ως κομμουνιστές. Και δήλωσε χαρακτηριστικά: "Από την Ασφάλειαν, οι κομμουνισταί βγαίνουν εθνικισταί και οι εθνικισταί κομμουνισταί. Δεν ξεύρω πότε θα βγω και εγώ κομμουνιστής, διότι ο χαρακτηρισμός της Ασφαλείας στηρίζεται εις την γνώμην του οποιουδήποτε αστυφύλακος ή χωροφύλακος".
Επακολούθησε πολιτικός σεισμός Οι υπουργοί δικαιοσύνης Λαγάκος και δημοσίας τάξεως Θεολογίτης ζητούν τα ακριβή πρακτικά του δικαστηρίου. Ο πρόεδρος σπεύδει να διευκρινίσει ότι η έννοια αυτών που είπε ήταν πως "ενίοτε τα πιστοποιητικά των κατωτέρων οργάνων της Ασφαλείας είναι ατελή και δεν δυνάμεθα να έχωμεν πάντοτε εμπιστοσύνην, δι' αυτό δε δεν ευθύνεται ο διευθυντής της Ασφαλείας".
Τελικά, η απόφαση του Ειδικού Δικαστηρίου εκδόθηκε στις 15 Φεβρουαρίου. Ο Χατζηπάνος κηρύχθηκε ένοχος απιστίας αλλά του αναγνωρίστηκε ότι δεν προσπορίστηκε προσωπικό όφελος, οπότε καταδικάστηκε σε μόλις δυο μήνες φυλάκιση με τριετή αναστολή. Αντίστοιχα ελαφρές ήσαν και οι ποινές των συγκατηγορουμένων του, αφού η Κυριαζοπούλου καταδικάστηκε σε δίμηνη φυλάκιση και ο Σκόπας σε μηνιαία, αμφότεροι δε με τριετή αναστολή.
Ας κλείσουμε αυτό το σημείωμα με λίγο...ιστορικό κουτσομπολιό. Το 1945, στην "δίκη των δοσιλόγων", ανάμεσα στους κατηγορουμένους βρέθηκε και ο Νικόλαος Χριστοφοράκος, γνωστός ως ο "Έλληνας Μένγκελε" και πατέρας του γνωστού μας (από την υπόθεση Siemens) Μιχάλη Χριστοφοράκου. Η κατηγορία που αντιμετώπιζε ήταν ότι συνεργαζόταν με τις γερμανικές αρχές κατοχής και κατέδιδε όσους διοχέτευαν φαρμακευτικό υλικό σε αριστερούς ή αντάρτες. Αν και αναγνωρίστηκε από πολλούς μάρτυρες, αθωώθηκε. Η αθώωσή του βασίστηκε στην μαρτυρία του πολιτικού Παναγιώτη Χατζηπάνου...

πηγη

Διαβάστε περισσότερα »

Η ενεργειακή πολιτική της σύγχρονης Ελλάδας

4. Η επιστολή Γκραίηντυ

Ας έρθουμε τώρα στην ταραγμένη μετεμφυλιοπολεμική περίοδο. Το προπολεμικά πανίσχυρο Λαϊκό Κόμμα έχει πλέον φθαρεί ανεπανόρθωτα και στις 6 Ιανουαρίου του 1950 η κυβέρνηση συνασπισμού του Αλέξανδρου Διομήδη παραιτείται. Χρέη υπηρεσιακού πρωθυπουργού αναλαμβάνει ο -προερχόμενος από το Λαϊκό Κόμμα- Ιωάννης Θεοτόκης. Τα αποτελέσματα των εκλογών της 5ης Μαρτίου προκαλούν πανζουρλισμό: Λαϊκό Κόμμα (Τσαλδάρης) 18,8% & 62 έδρες, Κόμμα Φιλελευθέρων (Σοφοκλής Βενιζέλος) 17,24% & 56 έδρες, ΕΠΕΚ (Πλάστήρας) 16,44% & 45 έδρες, Δημοκρατικό Σοσιαλιστικό Κόμμα (Γεώργιος Παπανδρέου) 10,67% & 35 έδρες, Δημοκρατική Παράταξη (Σβώλος κλπ) 9,70% & 18 έδρες, Πολιτική Ανεξάρτητη Παράταξη (Μανιαδάκης κλπ τεταρτοαυγουστιανοί) 8,15% & 16 έδρες, Μέτωπο Εθνικής Αναδημιουργίας (Κανελλόπουλος) 5,27 & 7 έδρες κλπ.
Ο κατακερματισμός των αστών πολιτικών ευνοεί τα παρασκηνιακά παιχνίδια, τόσο από τα ίδια τα κόμματα όσο και από το παλάτι. Τελικά, στις 23 Μαρτίου, ο Σοφοκλής Βενιζέλος σχηματίζει κυβέρνηση, η οποία παίρνει ψήφο εμπιστοσύνης στην συνεδρίαση της 30ης Μαρτίου. Δυστυχώς γι' αυτόν, όμως, οι αμερικανοί έχουν αποφασίσει ότι καταλληλότερος για την επίτευξη των σκοπών τους είναι ο Πλαστήρας. Έτσι, την επόμενη ακριβώς ημέρα, ο χοντρούλης αμερικανός πρεσβευτής Χένρυ (Χάρρυ) Γκραίηντυ στέλνει στον πρωθυπουργό μια επιστολή, η οποία αποτελεί ευθεία παρέμβαση στα πολιτικά μας πράγματα. Σ' αυτή την επιστολή, ο Γκραίηντυ ερμηνεύει το αποτέλεσμα των εκλογών ως έκφραση της επιθυμίας του ελληνικού λαού να βελτιωθεί η οικονομική κατάσταση(!) και συνεχίζει:
"...οι αμερικανοί αντιπρόσωποι απέσχον πάσης αποπείρας να επηρεάσουν είτε το αποτέλεσμα των εκλογών είτε τον σχηματισμόν νέας κυβερνήσεως... Ο αμερικανικός λαός εν τούτοις δικαιούται να αναμένη, και πράγματι αναμένει, ότι οιαδήποτε ελληνική κυβέρνησις, η οποία ελπίζει να εξακολουθήσει να λαμβάνει την γενναιοδώρως παρεχομένην βοήθειάν του, θα αξιοποιήση την βοήθειαν αυτήν εις τον μέγιστον δυνατόν βαθμόν. Κατά την γνώμην μου, μόνο μία σταθερά και ικανή κυβέρνησις χαίρουσα της υποστηρίξεως του λαού και της βουλής, θα δύναται να ενεργήση με το θάρρος και την σταθερότητα μακροπνόου πολιτικής, άτινα είναι απαραίτητα δια την συνετήν χρησιμοποίησιν της βοηθείας την οποίαν παρέχει ο αμερικανικός λαός. Ανευθυνολογίαι περί διακοπής των εργασιών της βουλής ή περί προσφυγής εις νέας εκλογάς, πριν ακόμη δοθή εις την νέαν βουλήν η ευκαιρία να αρθή εις το ύψος των ευθυνών της, μόνον ατμόσφαιραν πολιτικής και οικονομικής αβεβαιότητος είναι ικαναί να δημιουργήσουν, ατμόσφαιραν η οποία δύναται να παραβλάψη το μέλλον της χώρας..."
Στη συνέχεια, για να γίνει σαφέστερος, ο Γκραίηντυ απαριθμεί τα μεγάλα εγγειοβελτιωτικά και ηλεκτροπαραγωγικά έργα, τα οποία προβλέπονταν απο την σύμβαση Κούπερ, καθώς και τις αποφάσεις τόσο για αυστηρές οικονομίες όσο και για την μείωση των υπηρετούντων στις ένοπλες δυνάμεις, υπογραμμίζοντας:
"...Εν τούτοις, τοιαύται αποφάσεις δεν είναι εύκολον να ληφθούν και μόνον από μίαν κυβέρνησιν ικανήν να εξασφαλίση και να διατηρήση την εμπιστοσύνην της κοινής γνώμης, διά της τόλμης της και της προσηλώσεώς της εις το κοινόν συμφέρον, δύναταί τις να αναμένη ότι θα κατορθώση να φέρη εις πέρας το έργον της ανασυγκροτήσεως εν τω πλαισίω της όλης ελληνικής ανορθώσεως. Ο αρχηγός της εν Ελλάδι Αποστολής της Διοικήσεως Οικονομικής Συνεργασίας και εγώ, έχοντες επίγνωσιν των υποχρεώσεών μας έναντι του Κογκρέσσου των ΗΠΑ, συμφωνούμεν απολύτως επί του ότι δεν είναι δυνατόν να εγκρίνωμεν με ήσυχον την συνείδησιν την διάθεσιν αμερικανικών πιστώσεων διά την εκτέλεσιν των σχεδιαζομένων έργων, μέχρις ότου η ελληνική κυβέρνησις λάβη βασικάς και δεσμευτικάς αποφάσεις, αίτινες θα εξασφαλίσουν την επιτυχίαν του σκοπού χάριν του οποίου οι πιστώσεις αυταί διατίθενται..."
Αφού παραθέτει αναλυτικά τα μέτρα που πρέπει να ληφθούν, ώστε να εξυπηρετηθεί απολύτως η κατασκευή των προγραμματισμένων εργοστασίων παραγωγής ηλεκτρικής ενέργειας, ο Γκραίηντυ καταλήγει:
"...Τα ανωτέρω μέτρα, τα οποία θεωρούμεν ως ουσιώδη διά την εξασφάλισιν της επιτυχίας ενός ευρέος προγράμματος εκτελέσεως παραγωγικών έργων, δέον, κατά την γνώμην μου, να εισηγηθή η ελληνική κυβέρνησις προς την βουλήν το ταχύτερον. Η βουλή δύναται βεβαίως να τροποποιήση, να εγκρίνη ή και να απορρίψη τα προτεινόμενα εις αυτήν μέτρα, συμφώνως προς ό,τι, κατά την αντίληψιν των βουλευτών, ανταποκρίνεται προς την θέλησιν του λαού. Ημείς πάντως οι ανήκοντες εις τας Αποστολάς θεωρούμεν την κοινοβουλευτικήν έγκρισιν των μείζονος σημασίας μέτρων ανασυγκροτήσεως ως ουσιώδη, όχι μόνον ως αποτελούσαν επιβράβευσιν των ισχυουσών δημοκρατικών μεθόδων διακυβερνήσεως, αλλά και ως απόδειξιν ότι το βαρύ έργον της ανασυγκροτήσεως απολαύει της εκθύμου υποστηρίξεως του κυριάρχου ελληνικού λαού. Εις την ελληνική κυβέρνησιν και εις την ελληνικήν βουλήν εναπόκειται να αποφασίσουν κατά πόσον επιθυμούν να συνεχισθή η παροχή της αμερικανικής βοηθείας και συνεπώς εάν αναλαμβάνουν τας ευθύνας, αι οποίαι αποτελούν την προϋπόθεσιν διά την επιτυχίαν του επιδιωκομένου σκοπού...."
Και για να μη μείνει οποιαδήποτε αμφιβολία για τις προθέσεις του, ο Γκραίηντυ ολοκληρώνει την επιστολή του με την εξής προκλητικώτατη φράση:
"Ελπίζω ότι η σαφής αύτη δήλωσις, ότι η ελληνική ανόρθωσις απασχολεί σοβαρώς τας Ηνωμένας Πολιτείας, θα τύχη της δεούσης προσοχής εκ μέρους του ελληνικού λαού και των εκπροσώπων του και θα ληφθούν το ταχύτερον δυνατόν υπό της νέας βουλής αποφάσεις διά την θαρραλέαν ανάληψιν μεγαλοπνόου προσπαθείας διά την ανοικοδόμησιν."
Ο Βενιζέλος κατάλαβε ότι οι αμερικανοί δεν τον συμπεριλάμβαναν στα σχέδιά τους. Παρά την προσπάθειά του να κερδίσει χρόνο, δυο εβδομάδες αργότερα, στις 15 Απριλίου, υπέβαλε την παραίτησή του. Είχε φτάσει η ώρα του Πλαστήρα. Ο "Μαύρος Καβαλλάρης" είχε επιλεγεί από τους "προστάτες" μας ως εκείνος που θα φρόντιζε να εξυπηρετηθούν άριστα τα αμερικανικά συμφέροντα. Δεν είναι τυχαίο ότι αμέσως ιδρύθηκε και η "Δημοσία Επιχείρησις Ηλεκτρισμού", η γνωστή μας ΔΕΗ.
Αλλά θα συνεχίσουμε.

πηγη

Διαβάστε περισσότερα »

Η ενεργειακή πολιτική της σύγχρονης Ελλάδας

3. Κριτική των ξένων επενδύσεων

Στο προηγούμενο σημείωμά μας, είδαμε τις λεπτομέρειες της περίφημης "σύμβασης Κούπερ", όπως τις κατέγραψε και τις σχολίασε το 1947 ο Δημήτρης Μπάτσης, στο βιβλίο του "Η βαρειά βιομηχανία στην Ελλάδα". Για να είναι ολοκληρωμένη η εικόνα, πρέπει να συμπληρώσουμε την κριτική και τα συμπεράσματα στα οποία καταλήγει ο συγγραφέας-μελετητής:
Τους αποικιοκρατικούς αυτούς όρους της σύμβασης Κούπερ εκτός από τους αντιδραστικούς κεφαλαιοκρατικούς κύκλους πολλοί και "σοσιαλισταί" ακόμα θεωρούν απόλυτα "φυσικούς" και "ανεκτούς" αφού κατά τη γνώμη τους "έτσι δίνεται η δυνατότητα ν' αναπτυχθεί πλουτοπαραγωγικά ο τόπος". Την άποψη αυτή προσπαθούν να μεταγγίσουν και σε μερικούς καλόπιστους τεχνικούς επιστήμονες που τους αρκεί η διαβεβαίωση ότι θα πραγματοποιηθεί μια σειρά τεχνικών έργων από το ξένο κεφάλαιο, για να παραδεχτούν αμέσως την "ευεργετικότητα" και τον "προοδευτικό" του χαρακτήρα.
Εδώ πρέπει να τονίσουμε ξανά προς αυτούς τους τεχνικούς και οικονομολόγους, ότι όσο απαραίτητο είναι για τη χώρα μας να αξιοποιηθεί ο πλούτος της, άλλο τόσο καταστροφικό είναι η εκτέλεση της αξιοποίησης να γίνει από τους διεθνείς οργανισμούς του μονοπωλιακού κεφαλαίου. Η αιτία είναι ολοφάνερη αν σταθούμε στη διαλεκτική τοποθέτηση του ζητήματος: σκοπός στρατηγικός της αξιοποίησης είναι να αποδεσμευθούν οι παραγωγικές δυνάμεις από τα δεσμά του ξένου κεφαλαίου που χρησιμοποιεί τον τόπο μας για πεδίο ιμπεριαλιστικής δράσης και να ανασυντεθούν σε μια ανώτερη μορφή παραγωγικής δράσης που είναι αναντίρρητα η σοσιαλιστική. Όταν λοιπόν φέρουμε το ξένο κεφάλαιο να εκμεταλλευθεί τις δυνάμεις αυτές είναι σαν να μεταχειριζόμαστε ένα τακτικό μέσο που βρίσκεται σε αντίθεση με το στρατηγικό μας σκοπό. Διαφορετικά η κατασκευή "των έργων για τα έργα" μέσα στα ίδια πλαίσια και τις ίδιες μέθοδες κοινωνικής εκμετάλλευσης δε θα είχε από κοινωνική άποψη παρά απόλυτα αρνητική έννοια.
Ακόμα χειρότερη παρωδία της πραγματικής σοσιαλιστικής θέσης θα ήταν να δεχόμαστε αυτό που υποστηρίζουν διάφοροι κάθε λογής ψευτοαριστεροί ή "υπεραριστεροί σοσιαλιστές" που θυμίζουν σύγχρονους μενσεβίκους, λέγοντας πως "η πραγματοποίηση των έργων από την αστική τάξη ωφελεί γιατί ωριμάζει τις συνθήκες για τη σοσιαλιστική μεταβολή". Έτσι στην πράξη καταντούν ουραγοί της χρεωκοπημένης αστικής τάξης στην αστικοδημοκρατική μετατροπή που δε θα μπορέσει πια αυτή να πραγματοποιήσει ποτέ.
Η ρίζα του λάθους τους βρίσκεται στην αντιμαρξιστική-δογματική άποψη ότι το ξένο κεφάλαιο είναι παράγων ισόμετρης θετικής ομαλής ανάπτυξης των παραγωγικών δυνάμεων ενώ, όπως τονίσαμε και πιο πάνω, η δράση του ξένου κεφαλαίου για μια εξαρτημένη χώρα γίνεται συντελεστής δέσμευσης των παραγωγικών δυνάμεων σε μορφές μονόπλευρης εκμετάλλευσης.
Εξήντα τόσα χρόνια έχουν περάσει από τότε που γράφτηκαν τα παραπάνω και μπορούμε πλέον να μιλάμε για απόλυτη δικαίωση του Δημήτρη Μπάτση. Πρώτα-πρώτα, άγγλοι και αμερικανοί δεν δίστασαν να αιματοκυλίσουν τον τόπο, σπρώχνοντάς τον σε έναν αχρείαστο εμφύλιο πόλεμο και, στην συνέχεια, να υποδουλώσουν απολύτως το πολιτικό κατεστημένο (με αποκορύφωμα την δικτατορία των συνταγματαρχών), προκειμένου να εξασφαλίσουν τα οφέλη τους από την εκμετάλλευση των πλουτοπαραγωγικών πηγών της χώρας (χωρίς να παραβλέπουμε τον έλεγχό τους στον ζωτικό γεωγραφικό χώρο όπου βρίσκεται ο τόπος).
Παράλληλα και παρά την υλοποίηση των επενδύσεων εκ μέρους του ξένου κεφαλαίου, η βελτίωση των συνθηκών ζωής των λαϊκών στρωμάτων δεν ήταν η αναμενόμενη. Με απλά λόγια: ο απλός κόσμος δεν απόλαυσε ισόμετρα την αύξηση του ΑΕΠ, η οποία προήλθε από αυτές τις επενδύσεις. Για παράδειγμα, τριάντα χρόνια μετά την υπογραφή της σύμβασης Κούπερ, το ηλεκτρικό ρεύμα δεν είχε φτάσει σε πολλές περιοχές της χώρας. Ταυτόχρονα, οι μεγάλες βιομηχανίες απολάμβαναν (κι απολαμβάνουν ίσαμε σήμερα) σκανδαλωδώς προνομιακά χαμηλή τιμή ηλεκτρικού ρεύματος, την ώρα που τα φτωχότερα νοικοκυριά αδυνατούν ή δυσκολεύονται να πληρώσουν τους λογαριασμούς της ΔΕΗ.
Αν ο αναγνώστης αντιμετωπίζει με δισταγμό ή και με σκεπτικισμό τα παραπάνω συμπεράσματα και σχόλια, ας αναρωτηθεί πόσο έχουν ωφεληθεί οι λαοί της Αφρικής ή της λατινικής Αμερικής από τις αμέτρητες επενδύσεις των ξένων κεφαλαίων. Γιατί αυτοί οι λαοί, παρά τον αστείρευτο πλούτο των χωρών τους, εξακολουθούν να ζουν σε συνθήκες φτώχειας και εξαθλίωσης; Και για να μείνουμε στα δικά μας: σε μια εποχή που "έτρεχαν" οι ενισχύσεις του σχεδίου Μάρσαλ και οι επενδύσεις της σύμβασης Κούπερ, πώς εξηγείται η ογκώδης μετανάστευση των ελλήνων;
Θα συνεχίσουμε.

πηγη

Διαβάστε περισσότερα »

Η ενεργειακή πολιτική της σύγχρονης Ελλάδας

2. Η σύμβαση Κούπερ

Το 1940, η μεταξική δικτατορία κύρωσε με τον αναγκαστικό νόμο 2220 την επαίσχυντη και αποικιοκρατική "σύμβαση Κούπερ". Αντιγράφω σχετικά από το βιβλίο του Δημήτρη Μπότση "Η βαρειά βιομηχανία στην Ελλάδα" (σελίδες 92-94), τηρώντας την στίξη και την ορθογραφία του πρωτοτύπου:
Η σύμβαση αυτή...συνομολογήθηκε για διάρκεια 70 ετών ως το 2010 μ.Χ. (σημ.: να μη παραξενευόμαστε, λοιπόν, όταν ακούμε ότι το τωρινό μνημόνιο μπορεί να κρατήσει ως το 2050)! Δίνει αποκλειστικό δικαίωμα εκμετάλλευσης της δύναμης των νερών του ποταμού Αχελώου στις θέσεις Κρεμαστά, Πρεβέντζα, Κριεκούκι, και των παραποτάμων Μέγδοβα, Αγραφιώτικου, Ασπροπόταμου, δικαίωμα ίδρυσης υδροηλεκτρικών εγκαταστάσεων για παραγωγή ηλεκτρενέργειας και εγκαταστάσεων μεταφοράς ενέργειας στα κέντρα κατανάλωσης, δικαίωμα χρησιμοποίησης της ενέργειας που θα παραχθεί για τις ηλεκτροχημικές και ηλεκτρομεταλλουργικές βιομηχανίες που θα ιδρύσει η ανάδοχος εταιρεία. Τέλος δικαίωμα μεταφοράς και χρησιμοποίησης της ηλεκτρενέργειας για φωτισμό και κίνηση σε άλλες περιοχές(...)
Προβλέπεται η αναγκαστική απαλλοτρίωση των εδαφών που είναι απαραίτητα για την εκτέλεση της σύμβασης, η σύσταση δουλειών, η χρησιμοποίηση δωρεάν δημόσιων κτημάτων, η προμήθεια δωρεάν οικοδομικών υλικών και κοιτασμάτων από λατομεία κρατικά(...), ατέλειες και αφορολόγητο για εισαγωγή των υλικών της, εκτός από εισαγωγικό δασμό όχι πάνω από 2,5% αξίας(...), προστασία τιμών των προϊόντων της κ.ά. Ακόμα προβλέπεται δικαίοωμα ειδοποίησης της εταιρείας στην περίπτωση που το κράτος θα αποφάσιζε την εκμετάλλευση των ποταμών Αλιάκμονα, Μόρνου, Φίδαρη οπότε η εταιρεία θα έχει το δικαίωμα να υποβάλει και γι'αυτούς τους ποταμούς μελέτες και προτάσεις.
Προβλέπεται(...) ότι τα έργα που θα κατασκευαστούν θα πρέπει να δώσουν ηλεκτρενέργεια τουλάχιστον...(σημ.: παρατίθενται ποσά για κάθε θέση). Τα ποσά αυτά όμως κάθε άλλο παρά ανταποκρίνονται προς τη μέση δυνατή παροχή των θέσεων αυτών του Αχελώου(...). Τα  εκατομ. ΩΧΒ που υποχρεούται ο ανάδοχος να παράγει το χρόνο σαν ελάχιστο όριο αποτελεί ένα αυθαίρετο δικαίωμα που του δίνεται να μην ολοκληρώσει, εφόσον αυτό θα τον συμφέρει, την εκμετάλλευση των υδραυλικών δυνάμεων μιας από τις πιο σημαντικές πηγές όπως είναι ο Αχελώος. Ο καθορισμός όμως από την άλλη ενός τόσο χαμηλού ποσού ηλεκτρενέργειας κρύβει από τα μάτια μας και τα τεράστια περιθώρια κέρδους που θα έχει ο "ανάδοχος" από τη δυνατότητα εμπορικής χρησιμοποίησης 1.300 εκτομ. ΩΧΒ το χρόνο και όχι 410 εκατομ. ΩΧΒ, όπως λέει η σύμβαση, αν θελήσει να εκμεταλλευθεί ολοκληρωτικά τις παραχωρούμενες υδραυλικές δυνάμεις...
(...)Δίνεται στον "ανάδοχο" μέγιστη προθεσμία...(σημ.: από 12 ως 23 έτη, ανάλογα την θέση). Στο μεταξύ μπορεί να παραιτηθεί από την κατασκευή των έργων στις θέσεις Πρεβέντζα και Κριεκούκι... Αυτά σημαίνουν ότι ενώ η ξένη εταιρεία παίρνει το προνόμιο αποκλειστικής εκμεττάλευσης μιας τέτοιας σημαντικής πηγής ενέργειας, μπορεί αν τη συμφέρει να προχωρήσει με τόσο αργό ρυθμό ώστε στην ουσία να αφήσει αναξιοποίητες τις πτώσεις της επί δεκάδες χρόνων κρατώντας συμβατικά δεσμευμένο το δημόσιο. Μπορεί ακόμα χωρίς να υποχρεώνεται σε αποζημίωση να εγκαταλείψει μερικά ή ολικά τη συνέχιση των έργων. Έτσι η εταιρεία είναι ασύδοτη να κατακομματιάσει την εκτέλεση ενός μεγάλης κλίμακας τεχνικού έργου σε εκτελέσεις μικρής κλίμακας έργων ανάλογα κάθε φορά με τα κερδοσκοπικά της συμφέροντα.
Ο "ανάδοχος" υποχρεώνεται να συστήσει "ελληνική εταιρεία" μετά την κατασκευή του έργου των Κρεμαστών. Η "ελληνική" εταιρεία...μπορεί να εκδίδει ομολογίες σε δολλάρια και να "υπολογίζεται" το κεφάλαιο και οι μετοχές της στο ίδιο νόμισμα. Από αυτό και μόνο φαίνεται η ελληνικότητα της εταιρείας! Η λήξη της σύμβασης για τα υδροηλεκτρικά έργα ορίζεται στις 31-12-2010 μ.Χ. αλλά αν θέλει το δημόσιο ή δεν απαντήσει αρνητικά στην εταιρεία μπορεί να παραταθεί για 25 χρόνια ακόα. Σε περίπτωση λήξης της σύμβασης(...), το δημόσιο "υποκαθίσταται μεν" στα δικαιώματα του "αναδόχου", υποχρεώνεται όμως να πληρώσει σ' αυτόν τις μη αποσβεσθείσες δαπάνες! Δε φτάνει δηλ. ότι η ξένη επιχείρηση θα έχει πραγματοποιήσει στο μεταξύ αμύθητα κέρδη, αλλά θα ζητάει και...απόσβεση των εγκαταστάσεών της από την εθνική οικονομία.
Η εταιρεία μπορεί να διατηρεί ξένο τεχνικό προσωπικό και ειδικευμένους εργάτες(...) σε ποσοστό 10% του συνολικού προσωπικού και εργάτες απλούς σε ποσοστό 3%. Έχει δικαίωμα ακόμα(...) να διατηρεί αστυνομικό προσωπικό από επόπτες κλπ που θα φέρουν "διακριτικόν σήμα" και θα εξομοιώνονται με τα όργανα της χωροφυλακής κλπ "θεωρούμενοι ως πρόσθετοι αστυνομικοί υπάλληλοι" (σημ.: οι υπογραμμίσεις είναι του συγγραφέα)!
Το δημόσιο παρουσιάζεται και με μερικά "δικαιώματα ελέγχου" (έκπτωσης αναδόχου) που είναι ολότελα σκιώδη με τον τρόπο που ορίζεται η άσκησή τους. Αξίζει να λέχθεί ότι το δημόσιο μπορεί ακόμα να "εξαγοράσει" από το 1990 μ.Χ. και έπειτα τις εγκαταστάσεις κλπ. Υποχρεώνεται όμως τότε να καταβάλει για είκοσι χρόνια ποσό ίσο κάθε χρόνο προς τα καθαρά κέρδη του "αναδόχου" για το διάστημα αυτό(...). Έτσι η "επιχείρησις" απαλλάσσεται από τον κόπο να εισπράττει από τους πελάτες τα καθαρά κέρδη αφού θα τα παίρνει μαζεμένα από το δημόσιο που σ' αυτή την περίπτωση δεν παίζει παρά το ρόλο εισπράκτορα της εταιρείας "Hydroelectric κλπ" (σημ.: η υπογράμμιση είναι του συγγραφέα)!
Σταματώ εδώ για να μη κουράσω περισσότερο τον αναγνώστη. Θα ολοκληρώσουμε αύριο τα της σύμβασης Κούπερ, παραθέτοντας τον εύστοχο σχολιασμό του Δημήτρη Μπότση.

πηγη

Διαβάστε περισσότερα »