ΚΩΣΤΑ ΗΛΙΑΚΗ ΕΙΣΑΙ ΚΑΙ ΘΑ ΠΑΡΑΜΕΙΝΕΙΣ ΑΘΑΝΑΤΟΣ…

Εκεί που πήγε ο Κώστας, δεν περιμένει από μας να τον φωνάζουμε ΑΘΑΝΑΤΟ. Είναι ΑΘΑΝΑΤΟΣ.

Αλλά κι εμείς δεν περιμένουμε τη συγγνώμη των Τούρκων που τον έφαγαν με μπαμπεσιά. Γιατί αυτή η συγγνώμη μας ατιμάζει.

Τα χέρια του Ηλιακη, τα χέρια των δεκάδων Ηλιακηδων και των συντρόφων τους που χρόνια τώρα κοκκινοβαφουν το Αιγαίο, ήταν δεμένα.

Δεν τα έδεσαν οι αντίπαλοι, γιατί αυτοί δεν είχαν τα κότσια ούτε καν να τα πλησιάσουν.

Τα έδεσαν οι «δικοί». Τα δεσαν οι ηγέτες μας. Αυτοί μπόρεσαν να τα δέσουν, γιατί οι Ηλιακηδες τους τα προσέφεραν. Τους τα εμπιστεύτηκαν. Τους είπαν «πάρτε τα χέρια μας κι αυτό που ξερουμε να κανουμε καλα, βαλτε από διπλα τη θεληση και την αποφασιστικοτητα σας, τα σχεδια και την ανοθευτη εθνικα διπλωματια σας, και παμε μαζι να κανουμε αυτό που ορκιστηκαμε και οι δυο. Να κραταμε γαλανο το Αιγαιο μας, να κραταμε γαλανη την Ελλαδα»

Αυτό ειπαν οι Ηλιακηδες…

Κι αυτοι, οι «προικισμενοι», οι γεννημενοι με το χαρισμα να είναι ηγετες, τα πηραν τα χερια των Ηλιακηδων και τα δεσαν. Τα χερια που δεν τολμησαν ν αγγιξουν οι αντιπαλοι, τα δεσανε οι φιλοι. Οι πολιτικες των φιλων… Οι επιλογες των φιλων… και δη των ηγετων.

Κι ετσι το Αιγαιο κοκκινιζει καθημερινα. Μαζι του κοκκινιζει και η Ελλαδα. Από το αιμα των Ηλιακηδων κοκκινιζουν και τα δυο.

Μονο τα προσωπα εκεινων που θα πρεπε να κοκκινιζουν από ντροπη δε λενε να κοκκινισουν. Παραμενουν πιο κιτρινα κι απ το θανατο κι εχουν το βλεμμα στραμμενο χαμηλα, γιατι δεν εχουν τη δυναμη να κοιταξουν αυτό το λαο στα ματια.

Γιατι αναζητησαν το ευκολο καταφυγιο πισω από τη λογικη του «ο σκοπος αγιαζει τα μεσα».

Οι Ηλιακηδες όμως δεν αγιασαν γιατι καποιοι τους αντιμετωπισαν ως «μεσα» και μαλιστα αναλλωσιμα αφου πρωτα φροντισαν να ξεχασουν εντελως το σκοπο.

Οι Ηλιακηδες αγιασαν γιατι αγαπησαν την Ελλαδα με την καρδια τους και με το αιμα τους.

Γιατι αν και ειχαν τα χερια δεμενα δε λουφαξαν.

Γιατι τιμησαν την ψυχη τους, τον τοπο που τους γεννησε, και μ ένα μαγικο τροπο τιμησαν κι ολους εμας.

Μηπως θα πρεπει καποια στιγμη κυριοι…

Αυτος ο λαος το ονομα του οποιου ορκιστηκατε να υπηρετειτε…

Αυτος ο λαος που φορολογειται βαναυσα, που καταληστευεται καθημερινα, που ειχε την ατυχια να καταδυναστευεται ποικιλοτροπα από ένα κρατος που ξερει να του φερεται (αυτου του λαου) σαν τον Κρονο που τρωει τα παιδια του…

- Μηπως θα πρεπει τελικα αυτος ο λαος καποια στιγμη να μαθει πως χανονται κάθε φορα οι Ηλιακηδες?

- Μηπως θα πρεπει να μαθει τι ακριβως ειδε ο Αιγυπτιος πιλοτος κατά τη διαρκεια της πτησης του?

- Μηπως θα πρεπει να μαθει τι ειδε το πληρωμα του εμπορικου καραβιου που ποτε δεν εφτασε στον Πειραια?

- Μηπως θα πρέπει καποια στιγμη σ αυτά τα δεκαδες «μηπως» ν απαντησετε αμεσα, υπευθυνα και κυριως …αληθινα?

Αυτό το λαο, στο ονομα του οποιου και για λογαριασμο του οποιου υποτιθεται ότι αποφασιζετε και σχεδιαζετε τους χειρισμους σας, τον ρωτησατε ποτε αν τους επικροτει αυτους τους χειρισμους εκεινες τις κρισιμες στιγμες που σας θελει περισσοτερο …«παντελονατους»?

Αυτό το αιμα που χυνεται κάθε φορα, ποιος σας ειπε πως εχετε το δικαιωμα αντι να το αξιοποιειτε για να κανετε ένα βημα μπροστα, αντι να φωτιζετε τις συνθηκες του χαμου του με την αληθεια, να το «νερωνετε» χυνοντας πανω απ αυτο δακρυα υποκριτικα και κροκοδειλια?

- Ποιος σας ειπε κυριοι πως όταν ο ψαρας μαλαγρωνει το νερο, φευγουν από διπλα του τα πεινασμενα ψαρια?

- Με ποιο δικαιωμα κυριοι, και στ ονομα ποιας συλλογιστικης μπορειτε να μαλαγρωνετε τα νερα του Αιγαιου με Ιμια… με Ηλιακηδες…. και τα νερα της ιστοριας με Μακεδονιες και Θρακες… με διαρκεις υπαναχωρησεις… και μ ένα ιδιοτυπο κρυφτο με την αληθεια, που κανει τα πεινασμενα κητη της αντιπερα οχθης να στηνουν πανηγυρι και να τσιμπολογουν φιλετακια μες την απλοχερη μαλαγρα σας?

- Από πού προκυπτει κυριοι πως η υπευθυνη και συνετη διπλωματια είναι ταυτισμενη με προσκυνημενες πρακτικες και χειρισμους διαρκους και αταλαντευτης …υπαναχωρησης?

- Ποια διπλωματια κυριοι δεν κριθηκε εκ του αποτελεσματος το αν και κατά ποσον υπηρξε πετυχημενη σ αυτή τη ζωη? Τσακωστε από τα μαλλια τη διπλωματια σας και τους χειρισμους σας με το ένα χερι. Τσακωστε με το άλλο το κουστουμι που ακουει στο ονομα «επιτυχια» και προσπαθειστε να δειτε ποσο ταιριαστο είναι σ αυτους τους χειρισμους σας. Το αποτελεσμα θα απογοητευε τον καθενα. Πως είναι δυνατον εσας να σας ικανοποιει?

Αυτος ο λαος κυριοι επιμενει να παραμενει και να αισθανεται Ελληνικος. Παραμενιε ελληνικος όχι μοναχα τις λιγοστες μερες της προεκλογικης περιοδου που τον αποκαλειτε ετσι απ τα καλοστολισμενα και πλανα μπαλκονια σας. Γι αυτό κι αυτος ο λαος κυριοι, όταν βλεπει καποιους να επιμενουν να του απελληνοποιησουν το φιλοτιμο, τοτε ΟΡΓΙΖΕΤΑΙ…

Όταν αυτος ο λαος κυριοι βλεπει καποιους να επιμενουν να του αποχρωματιζουν την ιστορια, τη γλωσσα και την παραδοση, τοτε ΑΓΑΝΑΚΤΕΙ…

Αυτος ο λαος κυριοι, όταν βλεπει καποιους να παραδιδουν την πρωτευουσα του, τη γη του, τις γειτονιες και τα σοκακια που περπατουσε αμεριμνος, ερωτευμενος, χαμογελαστος, στο συγχρονο εφευρημα των πολυπολιτισμικων συμμοριων που ασυδοτουν και τσαμπουκαλευονται, τοτε αυτος ο λαος ΘΥΜΩΝΕΙ…

Γιατι αυτό τον λαο κυριοι, δεν θα τον πεισετε ποτε πως ο πολιτικος καθωσπρεπεισμος, και η πολυπολιτισμικολαγνεια, νομιμοποιουν τη γκετοποιηση της γειτονιας και της ζωης του της ιδιας.

Γιατι σε τελευταια αναλυση κυριοι, αυτος ο λαος αρνειται να πιστεψει, αρνειται να δεχτει, πως η φιλολογια για τον δηθεν σοβασμο των δικαιωματων του «καρυδιου της κάθε καρυδιας», που θελει δικαιωματα χωρις υποχρεωσεις, που απαιτει σεβασμο χωρις να ξερει να σεβεται, ταυτιζεται με την αφαιμαξη των δικων του δικαιωματων ακομα και των στοιχειωδων. Κι όταν αυτος ο λαος δεν μπορει πια να περασει την Αριστοτελους, τη Μενανδρου, τη Σωκρατους και δεκαδες άλλες συνοικιες της Αθηνας / της Ελλαδας ετσι όπως τις καταντησαν τα στομφωδη πολυπολιτισμικα και λοιπα σας παραλληρηματα, τοτε αυτος ο λαος ΑΓΡΙΕΥΕΙ…

ΟΧΙ ΚΥΡΙΟΙ…

Οι Ηλιακηδες, οι Γιαλοψοι και τοσοι αλλοι δεν επεσαν για την Ελλαδα που εσεις οικοδομειτε. Για μια τετοια Ελλαδα, εσεις μπορει να αισθανεστε περηφανοι, αλλα οι ηρωες μας – ΟΙ ΔΙΚΟΙ ΜΑΣ ΗΡΩΕΣ – δεν εχουν κανενα λογο να είναι περηφανοι για το αιμα που εδωσαν, για τις γυναικες, τις μανναδες, τα παιδια που αφησαν πισω τους. Αυτοι δε θυσιαστηκαν για μια τετοια Ελλαδα …κυριοι.

Οι ψυχες αυτων των ηρωων δε θα αναπαυτουν κυριοι, οσο υπαρχουν καποιοι «κυριοι» που ανοιγουν διαπλατα τις πορτες επειδη εμαθαν απλα να συμβιβαζονται και να παραχωρουν.

Δεν θα ησυχασουν οσο καποιοι αλλοι «κυριοι» ανοιγουν κερκοπορτες με τις πολιτικες αλλα και με την ανοχη τους.

Κι αν γι αυτό το δημιουργημα σας αισθανεστε περηφανοι κυριοι, τοτε καντε το εξης απλο. Βιντεοσκοπείστε - οι ίδιοι προσωπικά – αν έχετε το θάρρος να κυκλοφορήσετε στην Αθήνα που εσεις δημιουργησατε τη βραδυνη ζωη της στις γειτονιες της, βιντεοσκοπειστε τη δραση των φιλοσκοπιανων στα χωρια και τις πολεις της Μακεδονιας, τη δραση των κουμπαρων και μη στη Θρακη, και καντε μια επισκεψη στη μαναδες των Ηλιακηδων. Κοιταχτε αυτές τις μανες στα ματια και μην κοιτατε τα κορδονια σας, δειχτε τους και το βιντεοσκοπημενο υλικο, και πειτε σ αυτές τις μανες αν τολματε «Μανουλα, αυτά κανουμε εμεις σεβομενοι το αιμα του παιδιου σου. Και γι αυτά ειμαστε περηφανοι όπως θα ηταν κι αυτος».

Καντε το αν τολματε. Καντε το αν αντεχετε το δακρυ αυτης της μανουλας που θα σας πνιξει σαν οργισμενο ποταμι.

Καντε το περηφανοι εκπροσωποι του λαου μας στο ελληνικο κοινοβουλιο, αν αισθανεστε περηφανοι πραγματικα.

Κυριοι…

Ε… κυριοι

..!

ΤΗΝ ΩΡΑ ΠΟΥ Η ΤΣΟΓΛΑΝΑΡΙΑ ΤΙΜΑ "ΗΡΩΕΣ" ΤΟΥ ΔΟΚΙΜΑΣΤΙΚΟΥ ΣΩΛΗΝΑ...

Και ο πολιτικός δωσιλογισμός αναγορεύει σε "σωτήρες" του Έθνους τους εθνικούς μειοδότες κάθε απόχρωσης... Εμείς οφείλουμε...

Σε πείσμα των κοπρόσκυλων αλλά και των ένοχων αβανταδόρων τους που τους στηρίζουν, και επιχειρούν να γεμίσουν την ψυχή μας και τη ζωή μας με πλαστικά ιδανικά και πέτσινες αλήθειες…

Σε πείσμα της κατευθυνόμενης κατασκευής πέτσινων ηρώων και χάρτινων επαναστάσεων, που το μόνο που ξέρουν είναι να δολοφονούν και όχι να τιμούν την πατρίδα που τους γέννησε…

Σε πείσμα όλων αυτών των σκατιάρηδων της πολιτικής και της υποτιθέμενης κοινωνίας…

Οφείλουμε να προβάλουμε τα αληθινά μας ινδάλματα…

Οφείλουμε να προβάλουμε τους αθάνατους ήρωές μας…

Αυτούς που γεννήθηκαν και έζησαν... που δυνάμωσαν, που χαμογέλασαν, που ονειρεύτηκαν το μέλλον τους – το δικό τους και των παιδιών τους – αλλά που δεν ξέχασαν ποτέ πως ήρθαν σ αυτόν τον κόσμο για να βιώσουν το μεγαλείο μιας μόνο στιγμής...

Της στιγμής που θα πεθάνουν για να τιμήσουν την πατρίδα τους.

Την ώρα που η πολιτική ηγεσία σκορπά τον ιδρώτα μας για να μοιράζει σπίτια στις Κούνεβες…

Την ώρα που αποφασίζει να σκοτεινιάσει τον ουρανό της Ελλάδας με μιναρέδες θεωρώντας πως έτσι θα την αναγκάσει να γονατίσει στον ισλαμισμό, επειδή η ίδια η ηγεσία είναι προσκυνημένη…

Την ώρα που η τσογλαναρία «τιμώντας» «ήρωες» του δοκιμαστικού σωλήνα γιατί δεν είχε τίποτε πιο σημαντικό να αναδείξει στο βόρβορο που την καταδίκασαν…

Αυτή την ώρα οφείλουμε να θυμόμαστε ότι εσύ, έξι χρόνια πριν, χάθηκες στον ουρανό της Ελλάδας και στα νερά του Αιγαίου, γιατί το ιδανικό σου ήταν να μην επιτρέψεις να τα γκριζάρουν ούτε οι μιναρέδες ούτε οι προσκυνημένες πολιτικές.

ΣΗΜΕΙΩΣΗ:

Από το On Alert, δανειστήκαμε και δημοσιεύουμε τα ημερολόγια του ΕΘΚΕΠΙΧ. Καταγράφουν λεπτό προς λεπτό ότι συνέβη εκείνο το τραγικό μεσημέρι της 26ης Μαίου 2006 στην περιοχή μεταξύ Καρπάθου-Κρήτης. Πως ενοπίστηκε ο Τούρκος πιλότος που σκότωσε τον Κ.Ηλιάκη ,πως αρνήθηκε την ελληνική βοήθεια από ελικόπτερο Super Puma τραβώντας ακόμη και πιστόλι εναντίον των πιλότων μας και τελικά πως αποφασίσαμε να τον παραδώσουμε!












Σ΄ αυτή τη σελίδα περιγράφονται οι πρώτες ενέργειες που έγιναν,ώστε η ελληνική στρατιωτική μηχανή να τεθεί σε ετοιμότητα για παν ενδεχόμενο. Το ελικόπτερο Super Puma, έχει ήδη διαταχθεί να απογειωθεί και το πετρελαιοφόρο πλοίο CENTURY έχει ενημερώσει ότι πλέει προς τη περιοχή όπου έχει εντοπιστεί ο Τούρκος πιλότος Ιμπραήμ Χάλι.


Το δεξαμενόπλοιο μαζεύει από τη θάλσσα τον Τούρκο,ο οποίος έχει εντοπιστεί από το ελικόπτερό μας ,αλλά αρνείται την βοήθειά του.
Η ομάδα διάσωσης αποβιβάζεται στο δεξαμενόπλοιο κι έρχεται πρόσωπο με πρόσωπο με τον Τούρκο χειριστή. Παρά το σοκ της εγκατάλειψης ο Χάλι είναι σκληρός. Εκτελώντας προφανώς τις εντολές των ανωτέρων του αρνείται πεισματικά να μπει στο ελικόπτερο. Ξέρει ότι έχει προκαλέσει το θάνατο ενός Έλληνα πιλότου κι αυτό μπορεί να έχει βαρύτατες συνέπειες. Όταν πιέζεται από τους Έλληνες,τραβάει πιστόλι και απειλεί! Η κατάσταση έχει ξεφύγει από τον έλεγχο και η ένταση,όχι μόνο στο κατάστρωμα του δεξαμενόπλοιου ,αλλά και στον αέρα είναι τεταμένη. Εκείνη τη στιγμή στον αέρα βρίσκονται 120 μαχητικά αεροσκάφη,ελληνικά και τουρκικά,όλα πάνοπλα! Ήδη έχει φθάσει και τουρκικό ελικόπτερο για να πάρει τον Τούρκο.


Η ώρα είναι 14.29. Η εντολή που φθάνει από το ΕΘΚΕΠΙΧ είναι μεν σαφής αλλά προκαλεί απορίες:
“Εντολή Α/ΓΕΕΘΑ για παράδοση τούρκου πιλότου στο τουρκικό πλήρωμα διάσωσης με τρόπο όμως ώστε να φανεί ότι η παράδοση έγινε από την ελληνική προς τη τουρκική πλευρά.Η παράδοση να καταγραφεί από κάμερα”.







Η ουσία του θέματος είναι ότι οι Τούρκοι που εκείνη την ημέρα προσπαθούσαν να εντοπίσουν και να φωτογραφίσουν τις θέσεις των συστημάτων S-300, κατόρθωσαν ασκώντας στρατιωτική πίεση στην Ελλάδα να επιβάλουν τις θέσεις τους. Ήταν η πρώτη φορά που ένας Τούρκος που έπεσε στο Αιγαίο παραδίνονταν μ΄ αυτό το τρόπο στους συμπατριώτες του. Αφού πρώτα είχε σκοτώσει έναν Έλληνα χειριστή

 

Απ τον Κ. ΚΥΡΙΑΚΟΠΟΥΛΟ

Διαβάστε περισσότερα »

Κατά της των Ελλήνων Νόσου….του «Συνωστισμού»

 Αυτή είναι η ιστορία του … «Συνωστισμού». Της «αρρωστημένης αυτής προαιώνιας τάσης των Ελλήνων προς το… Θανάσιμο Στριμωξίδι»….

Καθώς η «εμμονή» αυτή του Ελληνικού Γένους να «αυτοεξολοθρεύεται» μέσα από την ροπή του να «στριμώχνεται» όπου βρει κι όπου σταθεί πάει πολύ πολύ πίσω….χιλιάδες χρόνια πίσω…

Τι να πρωτοθυμηθείς από «συνωστισμούς»;

Τους «τσακωμούς» μεταξύ των Ελλήνων;

Τους Περσικούς πολέμους;

Τη Ρωμαϊκή ισοπέδωση της Ελλάδας;

Τα Βυζαντινά χρονικά με τις χιλιάδες επιδρομές κάθε περαστικού μεταναστευτικού λαού που έβρισκαν προσφιλή στόχο την Ελλάδα;

Άστο, θα πάει πολύ πίσω και το αποτέλεσμα θα είναι δυσάρεστο….Χιλιάδες τόνοι Ελληνικού αίματος…Κι όλα αυτά εξ’ αιτίας αυτής της ακατανόητης μανίας των Ελλήνων να ….«συνωστίζονται»….

Ας πάρουμε λοιπόν βαθυστόχαστο ύφος, αν και δεν αρμόζει σ’ αυτή την «ψυχοπαθολογική διαστροφή» της Φυλής μας (που θα έπρεπε να την κρύβουμε και ουχί να την αναδεικνύουμε – όντας προσβλητική για τον αψύ χαρακτήρα του Έλληνος) κι ας συνεχίσουμε αυτή την ιλαροτραγική εξιστόρηση…

Η «σύγχρονη» περίοδος του Συνωστισμού ξεκινά με το «Μέγα Στριμωξίδι» εκείνη την Μαύρη Μέρα της 29^ης Μαίου του 1453 σε μια γραφική λιμανίσια περιοχή που λέγονταν Πόλη….βλέπεις, οι Έλληνες πάντα τρελαίνονταν (οι μπαγλαμάδες!) μόλις έφταναν στην παραλία κι έπεφταν ο ένας πάνω στον άλλον…πληρώνοντας βεβαίως αυτή την τρέλα τους με πολλές χιλιάδες νεκρούς κάθε φορά…έτρεξε ο "άγιος αυτός άνθρωπος" ο Μωάμεθ Β' ο Πορθητής να τους σώσει, αλλά πόσους να προλάβει;....έπεφταν αυτοί οι "τρελοί άνθρωποι" οι Έλληνες ο ένας πάνω στον άλλον και σκοτώνονταν....

Πολλοί μα πάρα πολλοί «συνωστισμοί» ακολούθησαν τα επόμενα 400 χρόνια…σε κάθε μα κάθε γωνιά του Σουλτανάτου και όπου βεβαίως υπήρχε Ρωμιός….ή Γραικός…έτσι τους αποκαλούσαν τότες….κι έτρεχε ο καλοκάγαθος Δραγουμάνος με τους ψυχοπονιάρηδες γενίτσαρούς του να σώσει την «κατάσταση» και τους καϋμένους γκιαούρηδες από τον «ίδιο τους τον άρρωστο εαυτό»!!! Αλλά που αυτοί; Από δω τους «έσωζε» σε άλλο «στριμωξίδι» έπεφταν…και χάνονταν εκατομμύρια ψυχές Ελλήνων. Ε, τι παραπάνω να κάμει και ο Πασάς; Πόσους Γραικούς να «σώσει»;

Είπαμε….Οι Έλληνες είχαν πάντα μια «έφεση» με το «στριμωξίδι»…και μετά τα φόρτωναν σε άλλους….

Από το 1821 μάλιστα έως και το 1827 είχαν μια τέτοια «μανία» με το «στριμωξίδι» που ο Ντελακρουά δεν προλάβαινε να ζωγραφίζει πίνακες… Κάθε πίνακας κι ένας «Ματωμένος Συνωστισμός»! Τι πίνακες; Γελοιογραφίες ήταν που έκαναν το γύρο της Ευρώπης και οι Ευρωπαίοι τραβούσαν τα μαλλιά τους με την χαζομάρα και τον παιδικό πρωτογονισμό του Έλληνα….Ιδίως η Χίος και η Ιωνία το κατάλαβαν καλά…οι Έλληνες δεν εννοούσαν να μάθουν να … «μην στριμώχνονται»….

Κορυφαίος μάλιστα «συνωστισμός» του ’21 ήταν το Ζάλογγο… «στριμώχτηκαν» τόσες πολλές Ελληνίδες εκεί πάνω μαζί με τα μωρά τους, που κάθε τρεις και λίγο έπεφταν από το βράχο μαζί με τα παιδιά τους…σαν κοπάδι από πάπιες που τις βαράνε εννιάρια….αλλά αυτές ποιος να τις «βαρέσει»; Ε; Δεν κινδύνευαν από κανέναν, ως γνωστόν. Οι Τούρκοι έτρεξαν να τις σώσουν (απ’ το θανάσιμο «στριμωξίδι» τους) – ο Αλλάχ να τους δίνει χρόνια και να τα κόβει απ’ τους Γραικούς – αλλά τι να πρωτοκάμουν κι αυτοί; Ποια να πρωτοσώσουν;

Όσο για το 1922 στην Μικρασία, άστα να πάνε. Ρεσιτάλ. Ούτε σε συναυλία του Bon Jovi τέτοιο «στριμωξίδι». Αποδείχτηκε ιστορικώς και περίτρανα ότι οι Έλληνες δεν γνωρίζουν ούτε τα βασικά στο περπάτημα…όλο ο ένας πάνω στον άλλον έπεφταν….παντού σε κάθε γωνιά της Μικρασίας «στριμωξίδι»…ιδίως στα παράλια της Ιωνίας….είπαμε, λάτρευαν τόσο πολύ την θάλασσα που μόλις την πλησίαζαν «αφιονίζονταν» μάλλον και δεν έβλεπαν την ώρα να πέσουν μέσα….πως να μην πέσει «στριμωξίδι» λοιπόν στη Σμύρνη; Πώς να μην πεθάνουν και μερικοί; Φυσικά πράγματα είναι αυτά….

Το ’40 κι επί όλο το διάστημα Γερμανικής Κατοχής δεν κάθισαν λεπτό ήσυχοι…το «στριμωξίδι» πήγε σύννεφο…αλλά όχι μόνον στην Ελλαδική ενδοχώρα…μα και στην Τουρκία….όσοι είχαν απομείνει εκεί αντί να κάθονται «ήσυχοι», κάθε τρεις και λίγο «στριμώχνονταν» κι έρχονταν μετά η Τουρκική Διοίκηση να τους «ξεστριμώξει»….άλλοι νεκροί Έλληνες εκεί….για να τους συμμορφώσουν μάλιστα οι Τούρκοι τους έβαζαν να δουλεύουν σε Τάγματα Εργασίας και να φτιάχνουν δρόμους σ’ όλη την Μικρασία….τους έδεναν μάλιστα με αλυσίδες μπας και τους μάθουν να περπατάνε σωστά χωρίς να «στριμώχνονται» και να πέφτουν ο ένας πάνω στον άλλον…μήπως και σωθούν και λίγοι ρωμιοί….τίποτε αυτοί…συνέχισαν να στριμώχνονται μεταξύ τους και να πεθαίνουν σαν τις μύγες….αχ ρε Έλληνες αμετανόητοι…

Το 1955 ήρθε πάλι η σειρά των Ελλήνων της Πόλης….και πάλι «στριμωξίδι»… ανεπίδεκτοι μαθήσεως οι Έλληνες…άλλοι πάλι νεκροί και κατεστραμμένες περιουσίες…

Τι κι αν λένε πως ο άνθρωπος εξελίσσεται με το πέρασμα της Ιστορίας; Τίποτα οι Έλληνες. Ξανά μανά το 1974 τά’ καναν πάλι θάλασσα στη Βόρειο Κύπρο με την «μανία τους για στριμωξίδι»….άλλοι νεκροί, χαμένες περιουσίες, πρόσφυγες….

Κορυφαία αναδείχτηκε επίσης η επίδοση των Ελλήνων του Πόντου το 1919 στο προσφιλές άθλημα του «συνωστισμού»….εκατοντάδες χιλιάδες Έλληνες πλήρωσαν ακριβά τότε με την ίδια τους τη ζωή αυτή την «αρρωστημένη μανία της Φυλής»….

Ο Λαός μας όμως ξέρει να τιμάει τους νεκρούς του….έστω κι από «Συνωστισμό»….

Εκλέγει άξιους ηγήτορες στην Ελληνική Βουλή προκειμένου να τιμήσει τη μνήμη τους….

Γι’ αυτό και ο πάνσοφος αυτός λαός εξέλεξε την madam Re Pousi....αυτό το άξιο τέκνο του Ελληνισμού που τόσο πολύ ετίμησε με το έργο της την «ανάδειξη αυτής της των Ελλήνων Νόσου»….της «έφεσής τους στο Συνωστισμό»…..

Και η αξι τιμη (τέλος πάντων, προσθέστε όποιο φωνήεν επιθυμείτε, γιατί έπαθα ένα μικρό blackout και δεν θυμάμαι τη λέξη που ήθελα να χρησιμοποιήσω) Κυρία επί των Τιμών του Έθνους ανταπέδωσε στο ακέραιο την Τιμή που της έγινε….

Παραμονές της επετείου (19/05/12) της Γενοκτονίας (συγγνώμην, του «Συνωστισμού) των Ποντίων», με το που ο Πρόεδρος της Ελληνικής Βουλής κάλεσε το Σώμα σε ενός λεπτού Σιγή προς τιμήν των Νεκρών του Πόντιου Ελληνισμού, η madam Re Pousi με απαράμιλλα Εθνικά αντανακλαστικά έσπευσε αμέσως να «αποχωρήσει της αιθούσης» διασώζοντας – ΑΥΤΗ ΜΟΝΗ ΤΟΛΜΗΡΗ - την Τιμή του Έθνους…

Πως θα ήταν άλλωστε δυνατόν ΑΥΤΗ, η Εθνική Διαννοούμενη του Γένους να στηρίξει με την παρουσία της την ανάδειξη αυτής της «ψυχοπαθολογίας του Γέννους»;

Την «έφεση στο Συνωστισμό»!

Υποκλιθείτε Έλληνες στην Μεγαλοσύνη ετούτη….και τιμείστε την Ζαν ντ’ Αρκ Re Pousi του Ελληνισμού με την ψήφο σας….για μια ακόμη φορά….Δοξάστε την!

Γιώργος Ανεστόπουλος

Απ το  Γεράκι του Αιγαίου μέσω του Αβέρωφ το ΔΙΑΔΥΚΤΙΑΚΟ ΠΕΙΡΑΤΙΚΟ !

Διαβάστε περισσότερα »

Το γάλα των παιδιών μου Ρεε !

Είμαι στη μέση της βάρδιας μου.Απ τις δώδεκα παρά χθές στο πόστο μου τώρα είναι η ώρα πού ’χουν όλα ησυχάσει.Οι “ξενύχτες” απο ώρα μαζεύτηκαν για ύπνο ,δευτέρα ξημερώνει γαρ ,αρχή της νέας εβδομάδας.Οι γαλατάδες με τα φορτηγά σε λίγο θα αρχίσουν να έρχονται στο απέναντι  εργαστήριο-φούρνο αρτο-ζαχαροπλαστικής ένας-ένας.Είναι η “ώρα” τους   4 τα χαράματα.Προχθές που ήμουν απογευματινός συνάντησα τον φούρναρη και γνωριστήκαμε.”Παλιά πιάναμε δουλειά απ τις  12:00” μου είπε ,”για να έχουμε νωρίς το πρωί ψωμί τυρόπιττες κλπ, τώρα ξεκινάμε 4:00 και πάλι νωρίς είναι.Δεν μπορούν τα γαλατάδικα να έρθουν αργότερα με τα φρέσκα.Έχουμε πάντα απόθεμα να δουλέψουμε και στήν αρχή με την πτώση ανοίγαμε στις 6:00.Τα άφηναν απ έξω στο πλάι της πόρτας.Και πρίν χρόνια γινόταν το ίδιο και στην παραλαβή τους να έλειπαν ένα δυο.Οι δραχμούλες όμως ήταν πάντα στη θέση του κενού.Τώρα όμως στην παραλαβή βρίσκαμε σημαντικό έλλειμμα  και ούτε ευρώ στα κιβώτια.Έχουμε καλούς γείτονες αλλά με την ανεργία που βιώνουμε τι να γίνει , σηκώνονται χαράματα για το γάλα των παιδιών τους” μου πε γελώντας. ”Αναγκαστικά σηκωνόμαστε και μείς απ τις 4:00 για το γάλα των δικών μας παιδιών ,άλλως τε είμαστε μαθημένοι.” Χαμογέλασα και τον χαιρέτησα με ένα  γλυκόπικρο συναίσθημα να αναβλύζει απο βαθειά μέσα μου.
Θυμήθηκα τα παιδικά μου χρόνια ,τότε που οι γαλατάδες με το χύμα αγνό φρέσκο γάλα γυρνούσαν ακόμα στις γειτονιές μοιράζοντάς το   στίς μανάδες με το κατσαρολάκι  που τους περίμεναν στις πόρτες τους τα πρωϊνά . Θα ‘μουνα 6~7 χρονώ ,όταν εμφανίστηκε το πρώτο παστεριωμένο γάλα σε γυάλινη φιάλη εδω στη δυτική Θεσσαλονίκη.Η εποχή που λανσαρίστηκε και το πρώτο γάλα-κακάο σε ένα μικρό γυάλινο μπουκαλάκι ,όμοιο στο σχήμα με το μεγάλο και με καπάκι απο μαλακό αλουμίνιο. Αμέσως άλλαξαν συνήθειες και τρόπο εργασίας οι γαλατάδες. Σταμάτησαν να κουβαλούν πλέον το τεράστιο αλουμινένιο πιθάρι με  το φρέσκο γάλα στη πλάτη τους τα πρωϊνά . Πήραν ποδήλατα ή και τρίκυκλα μηχανάκια , φορτώναν μερικά κιβώτια με τα γυάλινα μπουκάλια απο το ΑΓΝΟ του ενός λίτρου και του μισού.Στην αρχή ξεκινούσαν την διανομή το πρωϊ αλλά σταδιακά γινόταν νωρίς  το  βράδυ.Τώρα το παστεριωμένο γάλα “κρατούσε” μέχρι και τρείς μέρες εκτός ψυγείου εε! παγονιέρας ήθελα να γράψω. Πως δεν γνωρίζεται τι είναι αυτό ; Θα σας ενημερώσω στην επόμενή μου ανάρτηση. Το γάλα λοιπόν ,δεν ήθελε βράσιμο ,έγινε πιο βολική η χρήση του και άλλαξαν και οι νοικοκυρές – μάνες  “χούγια”. Οταν τέλειωνε το γάλα ,βγάζαν νωρίς το απόγευμα δίπλα στην πόρτα του διαμερίσματος στις πρώτες οικοδομές κλουβιά (είχαμε ήδη αρκετές απο αυτές ) ,αλλά και στις μονοκατοικίες με τους μεγάλους κήπους στην καγκελόπορτα ,το γυάλινο μεγάλο μπουκάλι  και αν ήταν “άνετοι” οικονομικά το μικρό ή τα μικρά για το γάλα κακάο ανάλογα με το πόσα παιδιά είχε το κάθε σπίτι.Ήταν τα ωραία χρόνια τα παιδικά μου ξένοιαστα αλλά και φτωχικά αν τα συγκρίνουμε με το σήμερα.
Όλη η τσακαλοπαρέα αγόρια και κορίτσια κάθε απόγευμα στους δρόμους και στις αλάνες πού’χαμε τότε πολλές. Τον καλό καιρό  άνοιξη,καλοκαίρι και φθινόπωρο οι περισσότεροι ξυπόλητοι.Παπούτσια καινούργια ; μια φορά κάθε δεύτερο Πάσχα κι αν τα χαλούσες νωρίτερα ξύλο απ τη μάνα και τα φορούσες μέχρι να διαλύσουν εντελώς τρύπια ή σκισμένα.Μετά ξυπόλητος άσχετα εποχής.Τυχεροί/άτυχοι όσοι είχαν μεγαλύτερα αδέρφια.Είχαν πολλά ρούχα ( αυτά που δεν κάναν στους μεγαλύτερους,όλα μεταχειρισμένα μανταρισμένα και διορθωμένα απο την ίδια σου τη μάνα ή κάποια επιδέξια γειτόνισσα με SINGER ραπτομηχανή,αυτή με τα πετάλια !) αλλά καινούργια παπούτσια κάθε χρόνο. Τα παιχνίδια μας κυνηγητό ,εξερεύνηση κοντινών κήπων και  εγκαταλελειμμένων   κτιρίων  και  καϊκιών     στο κοντινό  λιμάνι –(μπλόκια τα λέγαμε)-.Εικονικές μάχες με  άλλες γειτονιές στην αερογέφυρα και στου “Βαγιούλη” την περιοχή. Ήταν το “μέρος” που πάρκαρε ο ΟΣΕ τα παντός είδους βαγόνια του που  ήθελαν   επισκευή ή καθαριότητα με τρύπια την περίφραξη……  οι “γραμμές”  στην τότε γλώσσα μας.Μπαίναμε μέσα καταλαμβάναμε κάποιο βαγόνι κι αν ερχόταν άλλη γειτονιά ή την βρίσκαμε εκεί ,πάντα έπαιρνε ή ήταν στο απέναντι βαγόνι –οχυρό.Επικές οι μάχες μας. Μη φαντάζεστε τίποτε “σφαγές” αν και κάπου κάπου έρρεε και λίγο αίμα.Καμιά πέτρα άνοιγε κάποιο κεφάλι , κάποια γάμπα σκίζονταν στις λαμαρίνες των βαγονιών.Τα όπλα πέτρες ,ξύλα και οι πιο ικανοί σφεντόνες και αυτοσχέδια τόξα.
Στη γειτονιά μας όμως  είμασταν ¨καλά παιδιά¨.Εκεί είχαμε άλλα παιχνίδια , ποδόσφαιρο τα αγόρια και “μήλα” τα κορίτσια όταν παίζαμε χώρια. ‘Ολοι μαζί  χαιρόμασταν το κυνηγητό ,εξέχουσα θέση προτίμησης είχε όμως το  “κρυφτό”!
Το κρυφτό με τα πρώτα καρδιοχτύπια που το παίζαμε μέχρι και τις  23:00~24:00….Ειδικά τα καλοκαίρια που μέναμε έξω μέχρι πολύ αργά αφού οι μάνες μας συνήθως ήταν όλες μαζεμένες στα σκαλοπάτια εξώπορτας του κάπως πιο κεντρικού σπιτιού τρώγοντας “σπόρια” πίνοντας καφέ και χασκογελώντας περιμένοντας τους συζύγους απ την πλατεία Επταλόφου.Και μείς οι μικροί αλλά και οι μεγαλύτεροι που καλοκοίταζαν καμιά γειτονοπούλα παίζαμε κρυφτό σαν τρελλοί.Όπου κρυβόταν …. η γειτονοπούλα και αυτοί/εμείς μαζί ,και ο νοών νοείτω.Στα πρώτα μας όμως όταν κρυβόμασταν στις εισόδους και τις σκάλες των οικοδομών και για να μη δίνουμε στόχο δεν ανάβαμε το φως ,σκοντάφταμε στα μπουκάλια με το γάλα. Οταν ήταν άδεια σηκώνοταν η οικοδομή στο πόδι ,βγαίναν οι νοικοκυραίοι και μας διώχναν.Μετά μάθαμε να πηγαίνουμε ψηλαφώντας απέναντι απ τις πόρτες για να μη ρίξουμε και τα μπουκάλια που ήταν δίπλα τους.
Μάθαμε  κι άλλα πράγματα όμως , κι αυτά μου θύμισε ο φούρναρης ο γείτονας.Είχαμε “σημαδέψει” σε ποιές πόρτες απ έξω είχε μικρά μπουκαλάκια για γάλα κακάο . Και με την ευκαιρία του “κρυψίματός” μας ,πηγαίναμε στρίβαμε λίγο το αλουμινένιο με τη  σφραγίδα καπάκι  χωρίς να το χαλάμε ,χαλάρωνε και βυζαίναμε κάνα δυο γουλιές γάλα-κακάο που ήταν για άλλο παιδί.Λίγο στην αρχή –να μη φαίνεται- ,αλλά ήταν τόσο γλυκό το άτιμο που πολλές φορές μας “ξέφευγε και κατέβαινε αρκετά η στάθμη του μπουκαλιού …… Και την άλλη μέρα ακούγαμε τη μάνα να μαλώνει τον γαλατά : 

“Το γάλα των παιδιών μου ,μου το ’φερες   λειψό !”

Διαβάστε περισσότερα »

Το πείραμα με τους δέκα πιθήκους...

Το πείραμα που ακολουθεί, με τους πιθήκους, είναι ένα από μια σειρά πειραμάτων του καθηγητή Μίλγκραμ.

«Σε ένα κλουβί που έχουμε κλεισμένους 10 πίθηκους, κρεμάμε ένα τσαμπί μπανάνες. Όλοι οι πίθηκοι τρέχουν να πιάσουν το τσαμπί. Ένας από τους πιθήκους, ο πιο γρήγορος, φτάνει πρώτος στο τσαμπί. Εκείνη τη στιγμή, καταβρέχουμε με νερό με πολλή πίεση τους υπόλοιπους, που έχουν μείνει πίσω.
Αυτός που έτρεξε πρώτος και έπιασε το τσαμπί, τρώει τις μπανάνες και το ευχαριστιέται πολύ. Οι υπόλοιποι προσπαθούν να στεγνώσουν και να ξεπεράσουν το σοκ από το κατάβρεγμα.
Μετά από 1-2 ώρες, η κατάσταση της ομάδας των...πιθήκων επανέρχεται στο φυσιολογικό. Βέβαια, οι 9 που έφαγαν το κατάβρεγμα (και δεν έφαγαν μπανάνες), κοιτούν με κάποια ζήλια τον έναν που και τις μπανάνες έφαγε και το κατάβρεγμα το γλίτωσε.
Επαναλαμβάνουμε την ίδια ενέργεια, δηλαδή κρεμάμε ένα τσαμπί μπανάνες στο κλουβί. Τρέχουν όλοι, αλλά ο ίδιος πίθηκος, ο οποίος όπως είπαμε είναι ο γρηγορότερος καταφέρνει και πάλι να φτάσει πρώτος στο τσαμπί.
Εμείς ξανακαταβρέχουμε με πολλή πίεση τους υπόλοιπους, ενώ ο πρώτος τρώει επιδεικτικά τις μπανάνες που "κέρδισε δίκαια", αφού ήταν ο γρηγορότερος. Επαναλαμβάνουμε το ίδιο 2-3 φορές.
Κάποια φορά, καθώς ξεκινάει ο γρήγορος να πιάσει το τσαμπί που τοποθετήσαμε εκ νέου, τον πιάνουν οι υπόλοιποι εννιά και τον κάνουν μαύρο στο ξύλο.
Βρίσκεται λοιπόν το τσαμπί στη θέση του για κάποια ώρα, χωρίς να συμβαίνει τίποτα. Κάποια στιγμή, ο γρήγορος ξαναπροσπαθεί να τρέξει προς το τσαμπί, αλλά οι υπόλοιποι τον ξαναπλακώνουν στο ξύλο, γιατί φοβούνται το κατάβρεγμα.
Μετά από μερικά ξυλοφορτώματα, ο γρήγορος "μαθαίνει το μάθημά του" και δεν ξαναπροσπαθεί. Μπορεί να προσπαθήσει και κάποιος άλλος, αλλά το αποτέλεσμα είναι πάντα το ίδιο: ξύλο από τους υπόλοιπους. Εδώ ξεκινάει το ενδιαφέρον της υπόθεσης.
Βγάζουμε από το κλουβί έναν από τους εννιά πιθήκους, αυτούς που καταβρέχαμε, όχι αυτόν που έφτανε πρώτος στο τσαμπί και βάζουμε έναν καινούριο πίθηκο, αντικαταστάτη.
Ο καινούριος πίθηκος, με το που βλέπει το τσαμπί με τις μπανάνες το οποίο φυσικά δεν ακουμπάει πλέον κανένας από τους "έμπειρους" της ομάδας ορμάει να το πιάσει. Οι υπόλοιποι εννιά, συμπεριλαμβανομένου και του παλιού "γρήγορου", τον βουτάνε και τον κάνουν μαύρο στο ξύλο.
Ο παλιός "γρήγορος" μπορεί και να χαίρεται που τρώει και κάποιος άλλος ξύλο. Ο καινούριος δεν ξέρει γιατί τρώει ξύλο, αφού δεν είχε την εμπειρία του καταβρέγματος.
Μαθαίνει όμως πολύ γρήγορα ότι αν ξεκινήσει να πιάσει το τσαμπί, αυτό συνεπάγεται ξύλο από τους υπόλοιπους. Έτσι, ξαναβρισκόμαστε σε κατάσταση "ισορροπίας" μέσα στο κλουβί, δηλαδή υπάρχει ένα τσαμπί μπανάνες το οποίο δεν πάει να πιάσει κανείς. Ξανά-αλλάζουμε έναν από τους παλιούς 8 πιθήκους (όχι τον παλιό "γρήγορο" και όχι τον νέο ξυλοφορτωμένο) με έναν αντικαταστάτη.
Όπως καταλαβαίνετε, γίνεται η ίδια ιστορία της προηγούμενης παραγράφου, μέχρι να τους αλλάξουμε όλους (τελευταίο βγάζουμε τον παλιό "γρήγορο", τον πρώτο που έφαγε ξύλο στην αρχή της ιστορίας).
Τι έχουμε λοιπόν; Έχουμε ένα τσαμπί μπανάνες, μέσα σε ένα κλουβί με 10 πιθήκους, από τους οποίους κανείς δεν τρέχει να το πιάσει, και κανείς δεν ξέρει γιατί (δεδομένου ότι κανένας τους δεν ήταν στην αρχική ομάδα που έφαγε το κατάβρεγμα)».
Μια άλλη εκδοχή του πειράματος από τον κ. Νάσο Κόκκινο.
Έχουμε λοιπόν 10 νέους πιθήκους στο κλουβί και ένα τσαμπί μπανάνες άθικτο. Στη "συλλογική" μνήμη των οποίων είναι εγγεγραμμένο ότι το "κοινωνικά πρέπον" είναι να μην ακουμπάμε το τσαμπί γιατί το απαγορεύει ο νόμος. Όποιος προσπαθεί να το πλησιάσει, τις τρώει.
Το αξιοσημείωτο εδώ είναι ότι αυτός που πάει να πιάσει τις μπανάνες εξ ενστίκτου, δεν μπορεί να καταλάβει γιατί τιμωρείται έτσι σκληρά αλλά και οι υπόλοιποι δεν γνωρίζουν γιατί του τις βρέχουν, αφού κανένας τους δεν έχει βιώσει τις δύσκολες μέρες στο κλουβί με τα κυνηγητά και τα καταβρέγματα.
Η ζωή κυλάει ήρεμα στο κλουβί, με τις μπανάνες κρεμασμένες σε μια γωνιά που κανένας πίθηκος δεν τολμάει να τις ακουμπήσει. Οι μπανάνες έχουν γίνει πλέον "ιερές μπανάνες". Δεν αποτελούν για την ομάδα προϊόν τροφής αλλά ταμπού.
Ας δούμε τώρα τι θα συμβεί στην ομάδα αν εφαρμόσουμε ένα είδος μνημονίου, σαν και αυτό που έχουμε εδώ με την τρόικα. Αν δηλαδή αρχίσουμε να περικόπτουμε την τροφή στους πιθήκους, με άλλα λόγια να πέσει πείνα στη ομάδα και το τσαμπί με τις μπανάνες θα αρχίζει να χάνει την άγια λάμψη του και να φαίνεται πάλι σαν λύση τροφής στην ομάδα.
Όσο θα κλείνουμε την στρόφιγγα του "μνημονίου" τόσο το μάτι των πιθήκων θα γυαλίζει περισσότερο... ώσπου κάποιο βράδυ, κάποιος πεινασμένος και εξαθλιωμένος πίθηκος θα την κάνει. Θα την πέσει στο τσαμπί.
Κακός χαμός, σίγουρα κάποιοι θα τον πάρουν είδηση αμέσως, μάλλον αυτοί που δεν κοιμόντουσαν αλλά σχεδίαζαν με ποιο τρόπο θα την πέσουν εκείνοι στις μπανάνες. Ο μάγκας να τρέχει μπροστά με το τσαμπί και 2-3 να τον καταδιώκουν. Ο κλέφτης όμως έχει βάλει ήδη την μισή μπανάνα στο στόμα.
Και φαΐ και τσαμπί και τρεχαλητό δεν γίνεται, τον προλαβαίνουν οι υπόλοιποι και αρχίζει η πάλη. Ενώ ο δόλιος παραβάτης περιμένει να τον σαπίσουν στο ξύλο, να τον διαμελίσουν ανοίγει τα μάτια και βλέπει τους καταδιώκτες του να έχουν πάρει το τσαμπί και να τρώνε ήσυχοι ήσυχοι τις μπανάνες μαζί με κάποιους που βρέθηκαν κοντά και ξύπνησαν από την φασαρία.
Απ´ αυτή την μέρα και μετά ο "ιερός κανόνας" έχει χαθεί. Χρειάζεται το πείραμα να ξαναστηθεί από την αρχή......χρειάζεται μάνικα!
Κάθε ομοιότητα με φυσικά πρόσωπα και καταστάσεις είναι συμπτωματική...
Το πείραμα με τους πιθήκους που δημοσίευσα είναι ένα από μια σειρά πειραμάτων του καθηγητή Μίλγκραμ.
από το capital

Διαβάστε περισσότερα »

Το παλιό Ελληνικό Σχολείο

Εμείς οι νεο-Έλληνες πάντα νοσταλγούμε. Συνηθίζουμε να λέμε ότι το παλαιότερο είναι καλύτερο. Προφανώς δεν είναι πάντα έτσι. Όμως ψυχολογικά ο άνθρωπος νοσταλγεί πάντα εκείνο που δεν έχει. Πολλές φορές δε ωραιοποιεί παλαιότερες απλούστερες κοινωνικές δομείς, ίσως επειδή οι απαιτήσεις της εποχής εκείνης ήταν λιγότερες και μάλλον ευκολώτερες. Αξίζει πάντως να δούμε κάποιες φωτογραφίες από τις πρώτες δεκαετίες του 20ου αιώνα, που απεικονίζουν τη μαθητική ζωή σε Σχολεία της Πατρίδας μας. Μου τις έστειλε από την Αθήνα η φίλη Καθηγήτρια Dott. Φωτεινή Μπαλή, την οποία ευχαριστώ από καρδιάς.

 

 

Ο μαυροπίνακας είναι χαρακωμένος και μόλις διακρίνονται τα σημάδια επάνω του. Η σόμπα στη μέση της αίθουσας προσπαθεί να δώσει λίγη ζεστασιά στα μικρά παιδιά.

Στα θρανία κάθονταν όχι δυο-δυο, ούτε τρεις-τρεις, αλλά έξι και περισσότεροι. Το βλέμμα του δασκάλου ιδιαίτερα αυστηρό.

Τα παπούτσια ήταν βέβαια πολυτέλεια.

Βιβλία δεν είχαν όλα τα παιδιά. Ίσως ένα βιβλίο για δύο μαθητές.

Εδώ δεν υπάρχει καν αίθουσα. Το μάθημα γίνεται έξω... Τον πίνακα μπορούν να τον βλέπουν μόνο λίγοι.

Κάποτε και τα θρανία ήταν πολυτέλεια!

Στο Βαρδάρη Θεσσαλονίκης (1930), 60 περίπου παιδιά με μόνο μία δασκάλα!

Στο Ελληνικό Σχολείο Αρρένων Πύλου (1930) η τραγιάσκα ήταν υποχρεωτική.

Τότε που η πείνα θέριζε... Το Σχολείο προέβλεπε να προσφέρει συσσίτιο στους μαθητές του.

Για το τέλος της σχολικής χρονιάς ήταν καθιερωμένες οι γυμναστικές επιδείξεις.

Το 5ο Γυμνάσιο Θηλέων Θεσσαλονίκης. Η ποδιά και ο γιακάς απαραίτητα στοιχεία της ενδυμασίας των μαθητριών.

Διαβάστε περισσότερα »