Το κακό είναι ο «ασκητισμός των δυνατών»

Από καταβολής κόσμου και από την πρώτη ημέρα που οι τροφοσυλλέκτες συγκροτήθηκαν σε κοινωνικό σώμα διαμορφώνοντας τις ιεραρχικές τους δομές, οι χαμηλές στιβάδες των «δούλων – δουλοπάροικων – πολιτών – βασιλευομένων» έχουν διαμορφώσει την ακόλουθη αντίληψη: Οι επικεφαλής της πολιτικής εξουσίας είναι διεφθαρμένοι, υποκριτές, σαδιστές, ψυχολογικά ή και ψυχικά διαταραγμένοι, σκληροί και απάνθρωποι. Αυτή η σκέψη μεταφέρεται από γενεά σε γενεά σαν ένα απαράγραπτο κληρονομούμενο στοιχείο και εν πολλοίς συνδιαμορφώνει την στάση των πολλών απέναντι στους λίγους σε όλες τις περιόδους – πλην των κρισίμων. Δηλαδή, οι χαμηλές στιβάδες αναπαράγουν αυτή την σκέψη όταν βρίσκονται στα μεσοδιαστήματα των μεγάλων μεταβολών στην κορυφή της πυραμίδας. Ανάμεσα σε δύο εκλογικές αναμετρήσεις. Κατά τη διάρκεια των προεπαναστατικών περιόδων. Στους μεσοπολέμους. Ωστόσο, τις ώρες που οι αιχμές της Ιστορίας έχουν βγει από τα θηκάρια τους, την ώρα που οι πολλοί έχουν την ευκαιρία να παρέμβουν και να αλλάξουν τη ρότα του συλλογικού βίου, σημειώνεται η φαινομενική παραδοξότητα της επισφράγισης και της διαιώνισης της αδικίας των ολίγων ισχυρών επί των αναρίθμητων ανίσχυρων. Το είχε διαγνώσει και ο ψευδεπίγραφος εθνάρχης με τα ψήγματα θυμοσοφίας που του είχε προσπορίσει η καταγωγή του : «Τέσσερα χρόνια με βρίζουν κι ύστερα με ψηφίζουν»...
Γιατί συμβαίνει αυτό; Ποιος είναι ο μηχανισμός που ενεργοποιεί στο νου και την κρίση των χαμηλών κρίκων της τροφικής και κοινωνικής αλυσίδας να αναπαράγουν ένα εξώφθαλμα άδικο μοντέλο συλλογικού βίου όταν ο χρόνος τους παρέχει την ευκαιρία να το θρυμματίσουν; Γιατί οι μεγάλες επαναστάσεις και οι πολεμικές ανατροπές το μόνο που κάνουν είναι να αφαιρούν την ευκαιρία της εκμετάλλευσης των πολλών από τον Χ και να την προσφέρουν στον Ψ;
Μήπως επειδή οι πολλοί θυματοποιημένοι αναγνωρίζουν έμπρακτα ότι οι λίγοι κακοί, βουλημικοί και διαταραγμένοι της κορυφής είναι στην πραγματικότητα οι «ασκητές» της ισχύος; Κάτι τέτοιο έχει διατυπώσει με την ιδιαίτερη γραφή του πνευματικού του λυκόφωτος ο Φρειδερίκος Νίτσε.
Ιδού τι γράφει στα «Τελευταία Σημειωματάρια» την άνοιξη του 1888, λίγους μόλις μήνες πριν καταρρεύσει σωματικά και πνευματικά (3-01-1889):

Περί του Ασκητισμού των Δυνατών

Καθήκον του εν λόγω ασκητισμού, ο οποίος είναι μόνο μεταβατική εκπαίδευση και όχι στόχος: να ελευθερωθεί κανείς από τις παλιές αισθηματικές παρορμήσεις των παραδοσιακών αξιών. Να μάθει, βήμα-βήμα, πώς να ακολουθεί τον δικό του δρόμο προς το «πέραν του καλού και του κακού».

Πρώτο στάδιο: να αντέχει τις φρικαλεότητες

Δεύτερο, δυσκολότερο στάδιο: να διαπράττει φρικαλεότητες
να αντέχει τις αθλιότητες
να διαπράττει αθλιότητες: συμπεριλαμβανομένου, ως προκαταρκτικής άσκησης: να γίνεται γελοίος, να γελοιοποιείται.

- Να προκαλεί την περιφρόνηση και να διατηρεί παρ’ όλα αυτά απόσταση μέσω ενός (ακατονόμαστου) υπεράνω χαμόγελου.
- Να αναλαμβάνει την ευθύνη για κάμποσα ατιμωτικά εγκλήματα, π.χ. να κλέβει χρήματα, ώστε να δοκιμάζει την αίσθηση ισορροπίας του.
- Για ένα διάστημα, να μην πράττει, να μην μιλά, να μην αγωνίζεται για τίποτε που δεν προκαλεί φόβο ή περιφρόνηση, που δεν εξωθεί τους καθωσπρέπει και τους ενάρετους σε πόλεμο – που δεν τον αποκλείει…
- Να παριστάνει το αντίθετο από αυτό που είναι (ακόμα καλύτερα, όχι το ακριβώς αντίθετο αλλά απλώς κάτι το διαφορετικό: αυτό είναι δυσκολότερο.
- Να ακροβατεί σε κάθε τεντωμένο σκοινί, να χορεύει σε κάθε δυνατότητα: Να στήνει την ιδιοφυΐα του στα πόδια της.
- Κατά διαστήματα να αρνείται – ακόμα και να διαβάλλει– τους σκοπούς του με τα μέσα του.
- Άπαξ και διά παντός, να επιδεικνύει ένα χαρακτήρα ο οποίος αποκρύπτει το γεγονός ότι έχει κανείς πέντε έξι άτομα.
- Να μη φοβάται τα πέντε κακά: τη δειλία, την κακή φήμη, την ακολασία, το ψέμα, τη γυνή.-

Πηγή: «Τελευταία Σημειωματάρια» (εκδόσεις Κέδρος), Σημειωματάριο 15, 117, σελ. 441-442.

Τι μας λέει μεταξύ άλλων ο Τεύτωνας Σαλιέρι του Ηράκλειτου και πολέμιος του Χριστιανισμού; Ότι ο εωσφορικός «ασκητισμός των δυνατών» που μόλις διαβάσατε είναι «μόνο μεταβατική εκπαίδευση και όχι στόχος». Τα πολιτικά πράγματα δίνουν την αίσθηση ότι οι αυτουργοί των ασκητικών ωμοτήτων και διαστροφών που προτείνει ο Νιτσεϊκός μπούσουλας έχουν υιοθετήσει αυτές τις πρακτικές ως στόχο. Δεν είναι έτσι. Αν η κατάσταση είχε παγιωθεί σ’ αυτό το προκαταρκτικό κεφάλαιο δεν θα βλέπαμε να ξεφυτρώνει ο ένας πολιτικός μετά τον άλλον που έχουν την ίδια απαίτηση: απελευθέρωση «από τις παλιές αισθηματικές παρορμήσεις των παραδοσιακών αξιών».
Στα ελληνικά πράγματα δεν σας έρχονται εύκολα συνειρμοί με πρόσωπα που δείχνουν ότι κύριο μέλημά τους είναι η απαλοιφή των παραδοσιακών αξιών από τα κοινωνικά και εθνικά κατάστιχα;
Μην το ψάχνετε άλλο. Δίκιο έχετε. Αυτοί που σκεφτήκατε διαβάζοντας τα νιτσεϊκά μαθήματα που οδηγούν «πέραν του καλού και του κακού» όντως πράττουν και σχεδιάζουν ό,τι έγραφε και ο Νίτσε στα στερνά του…
Οι παραδοσιακές αξίες, ο χριστιανισμός και η διάκριση του καλού και του κακού είναι ο τελικός στόχος των ασκητών της δύναμης.
Σε περίπτωση που παύσουν οι πολλοί να διακρίνουν το καλό και το κακό, είναι πρόδηλο ότι δεν ωφελείται το καλό. Η σύγχυση μεταξύ γέννησης και φόνου ευνοεί τον δολοφόνο όχι τον Δημιουργό, τον Γεννήτορα. Πάνω απ’ όλα, όμως, πλήττει τους θολωμένους νόες που μπλέκονται σε μια ατέρμονη διαδρομή σ’ έναν δαίδαλο που οδηγεί στην αγκαλιά της απώλειας.

Απάντηση, όμως, δεν έχει δοθεί ακόμα. Γιατί οι πολλοί την «χαρίζουν», προσφέρουν αναστολή εκτέλεσης ποινής στους «ασκητές της δύναμης»; Για ποιο λόγο η αδυναμία τους γίνεται τρόπος ζωής; Πώς αναπαράγουν τον κύκλο της αδικίας και θέτουν τον εαυτό τους έρμαιο σε όλους όσοι διαπράττουν φρικαλεότητες, αντέχουν και διαπράττουν αθλιότητες, γελοιοποιούνται, υποκρίνονται, κρύβουν τις πολλαπλές προσωπικότητές τους, κλέβουν και αδρανούν όταν πρέπει να δράσουν;

Η μοναδική απάντηση βρίσκεται στον πλατωνικό μύθο του σπηλαίου (Πολιτεία Ζ). Οι πολλοί είναι αλυσοδεμένοι και ανίσχυροι σ’ έναν ημιφωτισμένο τόπο και πρόθυμοι να πιστέψουν ως αληθείς οντότητες τις σκιές που προβάλλουν οι χειριστές των ειδώλων. Ελάχιστοι κατορθώνουν να βγουν στο φως, σε αληθινά πεδία γνώσης και κατανόησης του περιβάλλοντος και τολμούν να επιστρέψουν στο σκοτεινό δεσμωτήριο για να μιλήσουν στους δεσμώτες για το αγαθό της ελευθερίας και της φωτοδότρας κατανόησης του Όντος που αληθινά υπάρχει.
Η διαφορά μεταξύ της σκιάς και του άπλετου φωτός είναι τόσο χαώδης που οι ανεκπαίδευτοι νόες την κρίνουν αφόρητη, βασανιστική. Απεμπολούν άμεσα την ενσωμάτωσή της στην βιωτή τους και ο αγγελιοφόρος του πραγματικού καταδικάζεται από τους δεσμώτες ως απειλή. Νομίζουν ότι ο φορέας του αληθινού λόγου είναι φορέας εμφύλιας σύρραξης διότι έχουν την ψευδαίσθηση ότι ανήκουν, οι ταλαίπωροι ισοβίτες, στην ίδια ράτσα με τους βασανιστές και δεσμώτες τους.
Συνεπώς, η μοίρα του αγγελιοφόρου η ίδια με εκείνον που την ομηρική εποχή αγαπούσε τον εμφύλιο πόλεμο: «Αφρήτωρ, αθέμιστος, ανέστιός εστιν εκείνος, ος πολέμου έραται επιδημίου, οκρυόεντος» (Ιλιάδα Ι 63).

Όλοι θυμόμαστε τον Άγγελο της Αλήθειας που επισκέφθηκε τον κόσμο μας πριν από δύο περίπου χιλιετίες. Ζωντανή είναι ακόμα η θύμηση της κατάληξής του επί του Σταυρού. Για την Ευρώπη το πέρασμα και οι διδαχές του δεν αποτελούν μόνο μια «παραδοσιακή αξία» αλλά το βασικό συστατικό της ύπαρξης της τελευταίας ηπείρου που μπορεί να αντισταθεί στην παράδοση στις δυνάμεις του Χάους (για τις οποίες μιλάει σοφότατα εδώ και χρόνια ο Μίκης Θεοδωράκης)*.

Αυτή η αξία είναι ο κεντρικός στόχος στον οποίον βάλλουν οι «ασκητές της δύναμης» μέσω των κλοπών, της υποκρισίας, των αθλιοτήτων και των φρικαλεοτήτων που δικαιολογούν με το «ακατονόμαστο υπεράνω χαμόγελο» που σημειώνει ο Νίτσε.

Τι πράττειν; Πώς θα σπάσει ο φαύλος κύκλος της παράδοσης της συλλογικής ζωής στους βουλημικούς «ασκητές» της δύναμης που αυτοσυστήνεται ως «πέραν του καλού και του κακού» με το σόφισμα της αναγκαιότητας; (βλέπε: «αναγκαίο κακό το ΔΝΤ». Από πότε άραγε το κακό είναι αναγκαίο;) Ο Χριστός στο Κατά Ιωάννην έδωσε το κλειδί της απελευθέρωσής μας από τους κατά τόπους και κατά καιρούς δυνάστες μας: Γνώσεσθε την αλήθειαν, και η αλήθεια ελευθερώσει υμάς.
Τόσο απλή η λύση και τόσο δύσκολο στοίχημα η πραγματοποίησή της…

*Η ομιλία του Μίκη Θεοδωράκη στην έναρξη της 9ης Συνόδου του Ευρωπαϊκού Πολιτιστικού Κοινοβουλίου, που πραγματοποιήθηκε στην «Τεχνόπολις» (αμφιθέατρο 9.84)

«Σήμερα είναι φανερό, ότι οι δυνάμεις του Χάους, ισχυρότερες και δολιότερες από ποτέ, έχουν νικήσει κατά κράτος, βυθίζοντας τους λαούς μας σε βαθειά πολύπλευρη κρίση. Τόσο οικονομική όσο και κρίση αξιών. Κρίση Πολιτισμού.

Τα έθνη, οι φυλές, οι κοινωνίες των ανθρώπων έχουν κοινό παρανομαστή τον ενιαίο, όμοιο και ακέραιο άνθρωπο, εκλεκτό της Ζωής και της Αρμονίας. Γι’ αυτό το λόγο οι δυνάμεις του Χάους για να χτυπήσουν τη Ζωή και την Αρμονία από αρχαιοτάτων χρόνων έως σήμερα χρησιμοποιούν βασικά το όπλο των Αντιθέσεων, των διαιρέσεων, των αντιπαλοτήτων, της έχθρας και του μίσους ανάμεσα στους ανθρώπους, τις κοινωνίες και τους λαούς. Τα μέσα που χρησιμοποιούν είναι η βία, η καταπίεση, η εκμετάλλευση του ενός από τον άλλον, η ευτυχία του ενός εις βάρος του άλλου και τέλος η αλληλοεξόντωση και οι πολεμικές συρράξεις…

Ώσπου σήμερα φτάσαμε στην αποκορύφωση των δόλιων δυνάμεων του Χάους με τη δημιουργία ενός διεθνούς Διευθυντηρίου που στηρίζεται σε 4-5 διεθνή κέντρα εξουσίας με επίκεντρο τις ΗΠΑ, στηριγμένα επάνω σε μια πρωτοφανή στρατιωτική δύναμη καταστροφής, καθώς και σε τεράστια οικονομικά μέσα καταστολής και επιβολής. Με εκτελεστικά όργανα τον Στρατό και τις Τράπεζες επιβάλουν επίμονα και συστηματικά τη Νέα Τάξη της Παγκοσμιοποίησης που επιδιώκει την ριζική αλλοίωση του παγκόσμιου χάρτη με την κατεδάφιση των εθνών, με όπλο τη διάβρωση έως την εξαφάνιση των ιδιαίτερων χαρακτηριστικών τους.

Θέλουν να μας κάνουν όλους «ιδιώτες», μοναχικά άτομα αποκομμένα από κάθε είδους συλλογικότητα, καταφοβισμένους, ευάλωτους, υπάκουους υπηκόους στις εντολές των νέων κυρίαρχων του πλανήτη Γη. Αυτή είναι κατά τη γνώμη μου η ουσία της σημερινής κρίσης που ταλανίζει τους λαούς, που προς το παρόν δεν ξέρουν πώς να αντιδράσουν, γιατί πρόκειται πραγματικά για μια πρωτόγνωρη και σατανική επίθεση που τους κατέλαβε εξ’ απήνης.

Παράλληλα όμως πιστεύω ότι οι δυνάμεις του Χάους με τη σημερινή ακραία τους επιχείρηση έχουν φτάσει στα όριά τους. Ας θυμηθούμε τον προηγούμενο μεγάλο κίνδυνο της Ανθρωπότητας με τον τότε εκπρόσωπο και εκφραστή του Χάους Αδόλφο Χίτλερ. Μήπως μετά τους θριάμβους του στην Ευρώπη δεν υπήρχε ο διάχυτος φόβος ότι όλα τελείωσαν πια; Έτσι και τώρα οι σημερινοί Φύρερ, όπως τότε εκείνος, με τα κοστούμια και τις γραβάτες τους μεθυσμένοι από τις επιτυχίες τους έχουν οδηγήσει τη δύναμή τους στα όριά της. Δηλαδή μπροστά σε ένα νέο Στάλινγκραντ».

«Σήμερα η Ευρώπη κατέχει μια θέση κλειδί που της επιτρέπει να αντιστρέψει το αρνητικό ρεύμα και να οδηγήσει ολόκληρη την Ανθρωπότητα στο δρόμο της Αρμονίας, της Ειρήνης και της Ευημερίας. Πρέπει όμως γι’ αυτό, πρώτον να κόψει τον ομφάλιο λώρο με τις ΗΠΑ που την έχουν μεταβάλει σε ένα πειθήνιο όργανο της καταστροφικής πολιτικής που καταστρώνει η στρατιοοικονομική εξουσία, που έχει επιβληθεί πάνω σε αυτή τη μεγάλη χώρα με τόσο πλούσιες παραδόσεις και τη μεγάλη συμβολή στην πρόοδο και τον πολιτισμό, και την έχει μεταβάλει σε ορμητήριο βίας και καταστροφών. Και δεύτερον, να αναθεωρήσει εκ βάθρων την έως τώρα φιλοσοφία της για τις μεθόδους ανάπτυξης και ευημερίας των λαών της.

Η Ελλάδα θα είναι παρούσα σε μια τέτοια σωτήρια και αναγεννητική για όλη την ανθρωπότητα προσπάθεια.

Είναι καιρός πια να ενηλικιωθούμε και να ωριμάσουμε, για να σώσουμε όχι μόνο τον άνθρωπο αλλά και τον πλανήτη Γη που τόσο μεγαλόψυχα μας φιλοξενεί. Ας καταλάβουμε καλά, ότι ο Άνθρωπος είναι ενιαίος και ότι η δωρεά της ζωής που είναι ίδια για όλους, τον προορίζει να γευτεί με όλους τους πόρους του σώματος, του πνεύματος και της ψυχής του την απόλυτη ευδαιμονία που μπορεί να του εξασφαλίσει η ειρηνική συνύπαρξη με τους άλλους και με τη φύση, που θα του επιτρέψουν να αναπτύξει στο έπακρο τις δημιουργικές του δυνάμεις. Τόσο στη σφαίρα του υλικού όσο και του πνευματικού κόσμου.

Είμαι βέβαιος, ότι εάν η Ευρώπη επιλέξει αυτόν τον δρόμο, είναι ικανή να μεταβάλει τη σημερινή Κόλαση σε Παράδεισο».

Από τους αξεπέραστους, εξαιρετικούς, Νιτσεϊκούς Αδιάβροχους!

Διαβάστε περισσότερα »

Φθινοπωρινή Ισημερία

Ζώντας σε τσιμεντένια παλάτια κλουβιά, είναι επόμενο να θυμόμαστε την ύπαρξη της Μητέρας Γης μόνο σε φυσικές καταστροφές. Λησμονούμε έτσι το θαύμα της ύπαρξης, της δημιουργίας και της υπέροχης συμπαντικής αρμονίας από την οποία συνειδητά ή ασυνείδητα απέχουμε. Και όμως, έξω από το μικρόκοσμο μας, υπάρχει ένας Κόσμος που μπορεί να δώσει απαντήσεις σε όλα τα παράλογα της ύπαρξης μας, ακόμη και στα μικρά προβλήματα που μαστίζουν την καθημερινότητα μας.

Φθινοπωρινό Ισημερινό Σημείο ονομάζουμε το σημείο στο οποίο βρίσκεται ο Ήλιος κατά την Φθινοπωρινή Ισημερία. Είναι σημείο τομής Ισημερινού και εκλειπτικής, όπου προβάλλεται ο Ήλιος στις 23 Σεπτεμβρίου. (www.astronomia.gr)

Η Φθινοπωρινή Ισημερία εορταζόταν από όλα τα Γηγενή φύλα του πλανήτη που είχαν τις σεληνιακές φάσεις όχι για λατρευτικούς αλλά καθαρά μετρικούς – ημερολογιακούς σκοπούς. Τα φύλα αυτά αναγνωρίζοντας τη σημασία του Ηλίου στην καθημερινή τους ύπαρξη και δη στις γεωργικές τροπές, απέδιδαν τις απαιτούμενες τιμές στις ισημερίες και τα ηλιοστάσια. Στις εξελιγμένες πολιτισμικά κοινωνίες, οι τελετές παρουσίαζαν σημάδια έντονου ορθολογισμού σε αντίθεση με τις σεληνιακές – νομαδικές κοινότητες όπου ο μεσσιανισμός επέβαλε τον αυτοκράτορα – δυνάστη γιό Ηλίου, που ενσάρκωνε τη ζωοδόχο Ηλιακή ιδιότητα.

Ενδεικτική είναι η Ορφική Κοσμοθέαση που τιμούσε την έννοια “Ήφαιστος” την 10^η Φθίνοντος μηνός Βοηδρομιώνος (21^η Σεπτεμβρίου). Γνώριζαν πως η ...

νύχτα μεγάλωνε και ο χειμώνας ερχόταν. Άρα χρειάζονταν το τεχνητό φώς και τη θέρμη της Φωτιάς την οποία συμβόλιζε ο Ήφαιστος. Όλα αυτά επιτυγχάνοντο με την ανάλογη τεχνολογία, ένα από τα χαρακτηριστικά του Θεού. Αξίζει να διαβάσουμε τον Ορφικό ύμνο:

Ηφαίστου, θυμίαμα λιβανομάνναν

Ήφαιστ’ ομβριμόθυμε, μεγασθενές, ακάματον πυρ, 
λαμπόμενε φλογέαις αυγαίς, φαεσίμβροτε δαίμον,
φωσφόρε, καρτερόχειρ, αιώνιε, τεχνοδίαιτε,
εργαστήρ, κόσμοιο μέρος, στοιχείον αμεμφές,
παμφάγε, πανδαμάτωρ, πανυπέρτατε, παντοδίαιτε,
αιθήρ, ήλιος, άστρα, σελήνη, φως αμίαντον·
ταύτα γαρ Ηφαίστοιο μέλη θνητοίσι προφαίνει.
πάντα δε οίκον έχεις, πάσαν πόλιν, έθνεα πάντα,
σώματά τε θνητών οικείς, πολύολβε, κραταιέ.
κλύθι, μάκαρ, κλήιζω σε προς ευιέρους επιλοιβάς,
αιεί όπως χαίρουσιν επ’ έργοις ήμερος έλθοις.
παύσον λυσσώσαν μανίαν πυρός ακαμάτοιο
καύσιν έχων φύσεως εν σώμασιν ημετέροισιν.

Και η μετάφραση:

ΗΦΑΙΣΤΟΥ θυμίαμα, λιβανομάννναν

Ηφαιοτε ίσχυρόκαρδε, μεγαλοδύναμε, πού είσαι τα άσβεστον πυρ,
και φωτίζεσαι από φλογερές λάμψεις, ω θεέ που παρέχεις το φως εις τους ανθρώπους, εσύ πού φέρεις το φως, με τα ισχυρά χέρια, αιώνιε, πού ζής με την τέχνην, συ ο εργάτης, μέρος του κόσμου και στοιχείον άμεμπτον, πού τρώγεις τα πάντα, πού δαμάζεις τα πάντα (ως εκπρόσωπος της φωτιάς), ο υπεράνω όλων υπέρτατος, πού ευρίσκεσαι παντού. ΕΙσαι ο αιθήρ, ο ήλιος, τα άστρα, ή σελήνη, το φως το αμόλυντον διότι αυτό τα μέλη του Ηφαίστου φέρουν το φως είς τους ανθρώπους.
Και κατοικείς εσύ είς πάντα οίκον, όλες τις πόλεις, όλα τα έθνη·
καί κατοικείς (ως πυρ, ως φωτιά) μέσα είς τα σώματα των ανθρώπων, εσύ με την μεγάλην ευτυχίαν, ο ισχυρός.
Ακουσε με μακάριε, εσέ προσκαλώ είς τάς Ιεράς σπονδάς, δια να προσέλθης πάντοτε ήμερος καί με έργα πού φέρουν χαράν.
Κατάπαυσε την λυσσασμένην μανίαν του ακατάβλητου πυρός
παρέχων είς τα ιδικά μας σώματα την φυσικην καύσιν

Βλέπουμε λοιπόν ότι εκτός από τεχνήτης και φωτοφόρος, ο ¨Ηφαιστος παρουσιάζεται ως παμφάγος. Όσο και αν φαίνεται περίεργο, οι Ορφικοί προ Δωδεκαθέου Έλληνες ήσαν καρποφάγοι. Το χειμώνα όμως αναγκάζοντο να τραφούν με έμψυχα (κυρίως πουλερικά, ΠΟΤΕ βοοειδή), άρα κατ’ ανάγκη, παμφάγος ο Ήφαιστος. Στο τέλος της Ωδής, διαπιστώνουμε ότι γνώριζαν και τα των καύσεων που τελεί ο ανθρώπινος οργανισμός, βασική ζωτική λειτουργία.

Αναφορά εκτενή και για τα άλλα Έθνη, που και σε αυτά ζει ο Ήφαιστος. Ας δούμε λοιπόν επιγραμματικά τι εορτάζουν οι Ιάπωνες στην Ισημερία του Φθινοπώρου:

Η ημέρα τής φθινοπωρινής ισημερίας είναι εθνική γιορτή για τους Ιάπωνες. Δεν είναι μόνο η ημέρα που σηματοδοτεί την αλλαγή των εποχών αλλά και μια ημέρα μνήμης για τους θανόντες συγγενείς.

Στις 23 ή 24 Σεπτεμβρίου η διάρκεια τής ημέρας είναι ίδια με την διάρκεια τής νύχτας και από αυτή την ημέρα και μετά, οι ημέρες αρχίζουν να μικραίνουν σε σχέση με τις νύχτες στο βόρειο ημισφαίριο.

Η παραδοσιακή ιαπωνική ονομασία για την περίοδο γύρω από την φθινοπωρινή και την εαρινή ισημερία είναι higan , και όπως λένε οι ιάπωνες «και η ζέστη και το κρύο τελειώνουν με το higan ». Διαρκεί συνολικά επτά ημέρες- τρεις ημέρες πριν από την ισημερία και τρεις ημέρες μετά.

Το higan έχει βουδιστική προέλευση και σημαίνει την «άλλη όχθη του ποταμού του θανάτου». Σ’ αυτή την όχθη του ποταμού είναι ο κόσμος που ζούμε και στην άλλη είναι το βασίλειο των νεκρών. Αυτές τις ημέρες, οι ιάπωνες επισκέπτονται τους οικογενειακούς τάφους και προσεύχονται για την ανάπαυση των ψυχών.

Για τους Κέλτες, η φθινοπωρινή περίοδος μετά την Εαρινή Ισημερία σηματοδοτεί την έναρξη ενός νέου έτους και ονομάζεται η γιορτή αυτή Samhain. Τότε είναι που αποδίδουν ευχαριστίες στη Μητέρα Γη για τις προσφορές της.
Η “Γιορτή των Νεκρών” (Féile na Marbh στα Κέλτικα), συνδεδεμένη με το Samhain, γιορτάζεται ακόμη και σήμερα σε Σκωτία και Ιρλανδία, και συμβολίζει την ένωση του κόσμου των Νεκρών με αυτόν των Ζωντανών (αυτό που σήμερα είναι γνωστό ως Hallowen). Η μεγαλύτερη όμως γιορτή του Φθινοπώρου για τους Κέλτες είναι η Oidhche Shamhna που σηματοδοτεί τον τελευταίο θερισμό των σπαρτών. Μέχρι και τις μέρες μας, στα Κέλτικα χωριά οι κάτοικοι ανάβουνε δαυλούς και θυσιάζουν μια αγελάδα ρίχνοντας στη συνέχεια τα οστά της μέσα στη πυρά. Επίσης στη Κέλτικη Μυθολογία, τη Φθινοπωρινή Ισημερία είναι που ο Θεός του Φωτός Lugh νικάτε από τον Θεό του Σκότους Tanista, ο οποίος είναι ο δίδυμος αδελφός του.

Οι Σλάβοι έχουν διάφορες γιορτές για το Φθινόπωρο που ξεκινούν κιόλας από το Θερινό Ηλιοστάσιο, με το που η μέρα αρχίζει να μικραίνει. Στις 2 Αυγούστου συγκεκριμένα είναι η γιορτή του Αγίου Ηλία, η οποία έχει να κάνει με τον αρχαίο Θεό Perun, και από αυτήν την ημερομηνία αρχίζει το Φθινόπωρο. Επίσης υπάρχουν και οι γιορτές του θερισμού οι οποίες διαρκούν για τέσσερις μέρες κάθε εβδομάδα μέχρι την Ισημερία και αποκαλούνται Tolo’ka ή Pomoi’. Οι γιορτές στα χωριά πήγαινε από φάρμα σε φάρμα και ο οικοδεσπότης έπρεπε να προσφέρει φαγητό και φιλοξενία. Άλλη μία γιορτή είναι η Yablochnyi/Medovoy Spas η οποία γίνεται προς τιμήν της γονιμότητας της Γης όταν γίνεται η περισυλλογή των φρούτων και του μελιού. Ακόμη μία σημαντική εορτή είναι το Zaziuki, όπου το πνεύμα του θερισμού επιστρέφει στη Γη. Τελευταία γιορτή είναι αυτή της Mokosh όπου δίνονται και πάλι ευχαριστίες προς τη Γη.

Οι γιορτές των Γερμανικών φύλων, και των λαών της Βαλτικής, είναι παρόμοιες με αυτές των Σλάβων. Στη Γερμανία ο Σεπτέμβριος θεωρείται ως Άγιος Μήνας, οι γιορτές όμως των Σαξόνων έχουν χαρακτηριστεί ως φόροι τιμής στο Διάβολο από τους πρώτους χριστιανούς, για ευνόητους λόγους… Διάφορες γιορτές λαμβάνουν χώρα σε όλη τη Γερμανία με χορούς και τραγούδια προς τιμή της Γης για τις προσφορές της (εκεί έχει τις ρίζες του και το διάσημο Oktoberfest).

Οι Σκανδιναβοί πραγματοποιούσαν μάχες με άλογα, μιας και το άλογο αποτελεί ιερό ζώο του Freyr, θεό του Φωτός και της γονιμότητας.

Οι Ισλανδοί πραγματοποιούσουν τον θερισμό και απέδιδαν τιμές στη Γη.

Ας θυμηθούμε αυτές τις ημέρες να τιμήσουμε την τροφό και οικοδέσποινα μας με έναν απλό και εύκολο τρόπο. Το φύτεμα ενός δένδρου.

Δημοσιεύθηκε από olympiada

Διαβάστε περισσότερα »