Το κίνημα στο Βασιλικό Ναυτικό της Μέσης Ανατολής

και η βίαιη καταστολή του(Απρίλιος 1944)

Μετά την είσοδο των Γερμανών στην Αθήνα, και παρά το αρχικό σάστισμα, ο Ελληνικός Βασιλικός Στόλος έπλευσε σύσσωμος αρχικώς στην Κρήτη, όπου κατέφυγε η Ελληνική Κυβέρνηση Τσουδερού και ο Βασιλιάς Γεώργιος Β΄. Μετά την κατάληψη της Κρήτης, ο Ελληνικός Βασιλικός στόλος υπό την ηγεσία του υποναύαρχου Καββαδία έφθασε στην Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου στις 25 Ιουλίου 1941, για να συνεχίσει τον αγώνα της Ελλάδας κατά του Άξονα στο πλευρό της Αγγλίας. Ο Ελληνικός στόλος είχε τα εξής 18 σκάφη:

Θωρηκτά: Αβέρωφ
Αντιτορπιλικά: Βασίλισσα Όλγα, Σπέτσαι, Κουντουριώτης, Λέων, Αετός, Ιέραξ, Πάνθηρ
Τορπιλλοβόλα: Ασπίς, Νίκη, Σφενδόνη
Υποβρύχια: Νηρεύς, Τρίτων, Γλαύκος, Κατσώνης, Παπανικολής,
Πλωτό συνεργείο: Ήφαιστος
Μεταγωγικό: Μαρί Μέρσκ
Επίτακτα: Κορινθία, Ιωνία

Η δύναμη του Στόλου σε προσωπικό ήταν 210 αξιωματικοί, 493 υπαξιωματικοί και 2180 ναύτες. Από την πρώτη στιγμή οι Ελληνικές ναυτικές μονάδες σε συνεργασία με το Βρετανικό αρχηγείο Στόλου Μεσογείου επιτέλεσαν το καθήκον τους με μεγάλες ναυτικές επιτυχίες και γενικότερη προσφορά στον Συμμαχικό ναυτικό αγώνα στην Ανατολική Μεσόγειο. Ήδη όμως από το 1942 σημειώνονται

αντιναύαρχος Επαμεινώνδας Καββαδίας

σοβαρά επεισόδια απειθαρχίας στα πληρώματα των Ελληνικών πλοίων. Το πρώτο εξ αυτών ήταν το τελεσίγραφο των υπαξιωματικών του "Αβέρωφ" για την άμεση απομάκρυνση του πλοίαρχου Πετρόπουλου από την κυβέρνηση του πλοίου. Πολύ σύντομα η οργάνωση  ΑΣΟ είχε αποκτήσει ισχυρά ερείσματα σε όλες τις μονάδες των ενόπλων δυνάμεων της Μέσης Ανατολής.

Γράφει ο Γρηγοριάδης (Ιστορία της σύγχρονης Ελλάδας, εκδ. polaris, τόμος Α’, σελ. 279 κ.ε.):
Στην Μέση Ανατολή το ΕΑΜ λεγόταν ΑΣΟ: Αντιφασιστική Στρατιωτική Οργάνωση. Η ΑΣΟ και οι διακλαδώσεις της ΑΟΝ και ΑΟΑ κατόρθωσαν να οργανώσουν σημαντικό αριθμό των στρατιωτών, των ναυτών και των σμηνιτών, καθώς και ένα μικρό αλλά όχι ασήμαντο μέρος υπαξιωματικών και αξιωματικών. Ένα τμήμα τους σοβαρό προσχώρησε βαθμιαία απόλυτα στον κομμουνισμό, περιλαμβάνοντας και μερικούς βαθμοφόρους. Με τον μηχανισμό που συγκρότησε μπορούσε να κινητοποιεί μαζικά τους άνδρες και να εμπνέει φανατισμό και πάθος. Αρχικά απευθυνόταν στους δημοκρατικούς, αλλά ενέταξε τους οπαδούς της σε μια σαφώς αριστερή κατηγορία με την επωνυμία του «αντιφασίστα». Αυτό ήταν και το βασικό της σύνθημα, καθώς και ο τίτλος της εφημερίδας που εξέδιδε: Αντιφασίστας.


Πολύ σοβαρή εξέλιξη για το Ελληνικό Βασιλικό Ναυτικό αποτέλεσε η απόφαση της Κυβέρνησης Τσουδερού μετά το κίνημα του Μαρτίου του 1943 στην Ι και ΙΙ ταξιαρχία να αντικαταστήσει τους ναυάρχους Καββαδία (υπουργός Ναυτικών), Αλέξανδρο Σακελλαρίου (Αρχηγός Στόλου) και τον πλοίαρχο Κώνστα (διοικητής υποβρυχίων) από τους Γ. Ρούσσο, πλοίαρχο Αλεξανδρή και πλοίαρχο Τσιριμώκο αντίστοιχα.Η κίνηση αυτή είχε ως στόχο να εξευμενίσει το στασιαστικό πνεύμα στις ένοπλες δυνάμεις απομακρύνοντας τους αξιωματικούς της "4ης Αυγούστου" και επαναφέροντας τους απότακτους Βενιζελικούς του 1935. Η κίνηση αυτή, εκτός ότι ήταν άδικη (οι συγκεκριμένοι αξιωματικοί δεν είχαν προαχθεί επιλεκτικά από το καθεστώς της 4ης Αυγούστου), εκλήφθηκε από τους στασιαστές ως κυβερνητική αδυναμία.

Έτσι, το πρώτο τρίμηνο του 1944 εντάθηκε η κομμουνιστική προπαγάνδα στα πληρώματα των ναυτικών μονάδων του Ελληνικού Βασιλικού Ναυτικού. Η προπαγάνδα αυτή είχε οργανωθεί από "υποκινούμενους πράκτορες  ξένων δυνάμεων, του ΚΚΕ και του ΕΑΜ" σύμφωνα με τον Παυσανία Κατσώτα και διεξαγόταν με την εντατική διακίνηση φυλλαδίων με φιλοκομμουνιστικό περιεχόμενο,

Αλέξανδρος Σακελαρίου

που καλούσαν τους ναύτες σε στάση. Οι στασιαστές οργανώνονταν σε επιτροπές (γνωστές ως "επιτροπάτα") και σε μυστικές συναντήσεις με ναύτες, καθύβριζαν τους αξιωματικούς ως "φασίστες". Οι ενέργειες των συνωμοτών που προετοίμαζαν την στάση έμειναν μυστικές με αποτέλεσμα η ηγεσία του στόλου να θεωρεί το επίπεδο πειθαρχίας στο Β.Ν. ως "απολύτως ικανοποιητικό".     

Η πιο σοβαρή ενέργεια των αρχηγών των στασιαστών ήταν η διακίνηση προς υπογραφή από τους ναύτες ενός "πρωτοκόλλου" με το οποίο απαιτούσαν τον ανασχηματισμό της Ελληνικής Κυβέρνησης του Καΐρου με συμμετοχής του ΕΑΜ σε αυτή. Το "πρωτόκολλο" αυτό συγκέντρωσε πολλές υπογραφές κυρίως ναυτών. Οι περισσότεροι αξιωματικοί των πληρωμάτων δεν υπέγραψαν και τέθηκαν υπό περιορισμό από τους στασιαστές στις καμπίνες των πλοίων. Τα πλοία που ναυλοχούσαν στο λιμάνι της Αλεξάνδρειας τέθηκαν υπό τον έλεγχο των στασιαστών στις αρχές Απριλίου του 1944. Από τους ιστούς των πλοίων κατέβηκαν οι Ελληνικές σημαίες με το στέμμα και ανέβηκαν οι κομμουνιστικές. Επιτροπές των στασιαστών έστειλαν τελεσίγραφο στην Πρωθυπουργό Τσουδερό για την άμεση συμμετοχή αντιπροσώπων των Ελλήνων κομμουνιστών σε μια νέα κυβέρνηση συνασπισμού στην Μέση Ανατολή.

Οι Βρετανικές Αρχές του λιμανιού της Αλεξάνδρειας αντιμετώπισαν το κίνημα με μεγάλη εχθρότητα και αποφασιστικότητα. Έθεσαν τα πλοία που είχαν στασιάσει σε καραντίνα, απαγόρευσαν να τους δίνεται νερό και τρόφιμα όπως και οποιαδήποτε επαφή με την ξηρά, απαγόρευσαν τον απόπλου τους, ενώ τα περικύκλωσαν με πλοία του βρετανικού στόλου. Ενώπιον μιας τόσο κρίσιμης κατάστασης η αποτυχημένη Κυβέρνηση Τσουδερού παραιτήθηκε και σχηματίστηκε νέα υπό τον Σοφοκλή Βενιζέλο.

Σοφοκλής Βενιζέλος

Ο κρητικός πολιτικός αποφάσισε ότι η πολιτική κατευνασμού που είχε ακολουθηθεί ως τότε έναντι των στασιαστών δεν είχε αποδώσει και αποφάσισε να επιδείξει πυγμή. Στις 21 Απριλίου 1944 επανέφερε από την αποστρατεία τον αντιναύαρχο Πέτρο Βούλγαρη και τον τοποθέτησε ως Αρχηγό Στόλου με την ρητή εντολή να καταστείλει το Κίνημα με την βία.

Η πρωτοβουλία αυτή ήρθε στην κατάλληλη στιγμή καθώς οι Βρετανοί έδωσαν 48ωρη προθεσμία για την πειθάρχηση των πλοίων στην Ελληνική Κυβέρνηση. Μετά την παρέλευση της προθεσμίας τα στασιάζοντα πλοία θα θεωρούνταν εχθρικά και θα βυθίζονταν. Ο Α.Σ. Βούλγαρης για να επανακαταλάβει τα πλοία, σχημάτισε καταδρομικές ομάδες από πιστούς στην κυβέρνηση αξιωματικούς, ναύτες, ναυτικούς δόκιμους, υπαξιωματικούς, αλλά και από αξιωματικούς του στρατού που προσφέρθηκαν εθελοντικά. Την αρχηγεία αυτών των ομάδων αυτών ανέλαβε ο υποπλοίαρχος Σκουφόπουλος και οι αντιπλοίαρχοι Τούμπας (ο περίφημος κυβερνήτης του "Αδριάς") και Κύρης, ενώ δεν χρησιμοποιήθηκε κανείς για τον οποίο υπήρχε και η ελάχιστη αμφιβολία για τις προθέσεις του. Η επιχείρηση ορίστηκε την νύχτα της 23ης Απριλίου 1944. Η επιχείρηση αρχικά προέβλεπε επίθεση στην κορβέτα  Αποστόλης και στα αντιτορπιλικά "Ιέραξ" και "Σαχτούρης" από την πλευρά των βρετανικών πλοίων, ενώ στην ξηρά υπήρχαν βρετανικά ναυτικά αγήματα για κάθε ενδεχόμενο. Τα πλοία αυτά επιλέχθηκαν για ανακατάληψη γιατί είχαν τους πλέον αδιάλλακτους κομμουνιστές ως καθοδηγητές της στάσης και η εξουδετέρωση τους πιθανά να επανέφερε και τα υπόλοιπα πλοία στην νομιμότητα, κάτι που εκ των υστέρον αποδείχθηκε ορθό. Στην επιχείρηση θα ελάμβαναν μέρος 250 άνδρες.

Την συμφωνημένη ώρα οι καταδρομείς επιτέθηκαν αιφνιδιαστικά στα καταστρώματα των πλοίων όπου όμως οι στασιαστές περίμεναν την επίθεση τους και υποδέχτηκαν τους επιτιθέμενους με πυκνό πυρ. Επακολούθησε αγωνιώδης μάχη σώμα με σώμα που διήρκεσε πάνω από μια ώρα σε όλα τα σημεία των επαναστατημένων πλοίων, καθώς οι στασιαστές γνώριζαν πως η επικράτηση των επιδρομέων σήμαινε στρατοδικείο για εσχάτη προδοσία και πιθανή εκτέλεση τους. Τελικώς όμως οι

αντιπλοίαρχος Ιωάννης Τούμπας

επιτιθέμενοι χάρις την σφοδρότητα της επίθεσης τους επικράτησαν. Οι στασιαστές παραδόθηκαν και ακολούθησε μέσα στις επόμενες 24 ώρες και η παράδοση των πληρωμάτων των υπολοίπων πλοίων στο λιμάνι της Αλεξάνδρειας, αλλά και του "Αβέρωφ" στο λιμάνι του Πόρτ Σάιντ.


Στην τολμηρή αυτή καταδρομική ενέργεια σκοτώθηκε από την μεριά των επιδρομέων ο γενναίος υποπλοίαρχος Ρουσσέν ("σκοτωμένος από σφαίρες προδοτών" σύμφωνα με τον Παναγιώτη Κανελλόπουλο) που είχε καταγράψει μεγάλες επιτυχίες εις βάρος Ιταλικών πλοίων, ο ανθυποπλοίαρχος Ρέππας (γιος του στρατηγού της αεροπορίας Ρέππα, βασικού συντελεστή της Παλινόρθωσης του στέμματος το 1935), ο ανθυπολοχαγός Καβαδίας, ένας αρχικελευστής και τρεις ναύτες ενώ τραυματίστηκαν 20 ναύτες. Όλοι όσοι έλαβαν μέρος στην στάση των πληρωμάτων του Απριλίου του 1944, καταδικάστηκαν σε θάνατο από ναυτοδικεία, αλλά οι ποινές τους δεν εκτελέστηκαν. Όλοι εκτοπίστηκαν και κρατούντο σε στρατόπεδα συγκέντρωσης στο Σουδάν υπό άθλιες συνθήκες. Τα πληρώματα των πλοίων του Βασιλικού Ναυτικού εκκαθαρίστηκαν από τα απείθαρχα στοιχεία με συνοπτικές διαδικασίες και ετέθησαν πολύ γρήγορα σε υπηρεσία, βοηθώντας στην Συμμαχική απόβαση στην Σικελία και μεταφέροντας την ΙΙΙ Ελληνική Ορεινή ταξιαρχία που έμελε να απελευθερώσει το Ρίμινι.

Ι. Β. Δ.

Πηγές

Δημήτριος Λώρης, Ελληνικό Ναυτικό 1940-1944, εκδόσεις Περισκόπιο

Ι. Κ. Μανέττας, Μαχόμενη Ελλάς (μέση Ανατολή 1942-1945)

Παυσανίας Κατσώτας, Η δεκαετία 1940-1950

Παναγιώτη Κανελλόπουλου, "Τα χρόνια του μεγάλου πολέμου" 1939-1944

http://www.hellenicnavy.gr/history_files/history_3945_sg_4.asp

Ο Εμφύλιος στη Μέση Ανατολή (πολύ ενδιαφέρον κείμενο, σας το συστήνω)

Διαβάστε περισσότερα »

Αέναος Πόλεμος ,διαχρονική η μάχη…….

Αφιερωμένο σε όλους μας απ τον ΣΠΑΡΤΑΚΟ :   

Χωρίς τους ήχους του μπαντονεόν.

Υπέρλαμπρος ο Ήλιος των περσυνών Αλκυονίδων.
Σήμερα καθρεφτίζεται στα γυαλισμένα σπαθιά των Αρχαγγέλων,
αύριο θ’ακτινοβολεί στο Λιτόχωρο,την Μονεμβάσια και τούς Παξούς,
μα στούς αιώνες θα φωτίζει,τις γρανιτένιες σας ψυχές...
Στη μητέρα των μαχών, ο σκοπός θα κρίνει το αποτέλεσμα.

Διαβάστε το σχόλιό μου σε απάντηση του παρακάτω άρθρου.Είναι αμέσως μετά το τέλος του.Την παραπάνω περικοπή του ποιήματος που μας αφιέρωσε ο Σπάρτακος και το οποίο γράφτηκε σε  άρθρο μας ,κάντε ένα απλό κλικ στο λίνκ για να διαβάσετε και το άρθρο.

Ενας νέος Εμφύλιος πόλεμος γεννιέται, ας τον σταματήσουμε πριν γενικευτεί

Τού Χρήστου Ν. Μουρούτη (cm@arceland.net)

Τελικά το Facebook δίνει πολύ μεγάλη δυνατότητα στην επικοινωνία μέσω του διαδικτύου. Για ανθρώπους που είναι στο εξωτερικό, όπως εγώ και άλλοι, μας δίνεται μιά τεράστια ευκαιρία να νιώθουμε τον πραγματικό παλμό της κοινωνίας στην πατρίδα, από την οποία απουσιάζουμε. Εναν παλμό που συνεχώς αλλάζει και μεταλλάσεται και δημιουργεί μιάν κοινωνία διαφορετική από αυτήν που αφήσαμε πίσω, όταν αποφασίσουμε να διαλέξουμε άλλους τόπους για να πορευτούμε.

Το FB λοιπόν και τα άλλα μέσα δικτύωσης μας κοινοποιούν άρθρα, δημοσιεύματα αλλά και συζητήσεις από τις οποίες μπορείς να αφουγκραστείς τη σκέψη και τον ρυθμό της κοινωνίας, στην Ελλάδα. Οι επαφές μου κυρίως είναι με άτομα που εκφράζουν την λεγόμενη συντηρητική κοινωνία, αυτή που ανήκει και εκφράζεται στον Κεντροδεξιό χώρο. Μιλώ με πολλά άτομα που φυσικά έχουν, ο καθένας, τις δικές τους απόψεις και σχόλια. Διαπιστώνω λοιπόν μερικά γεγονότα τα οποία με ανησυχούν καθώς είναι προάγγελος αλλαγών οι οποίες θα μπορούσαν να προκαλέσουν μεγάλο κοινωνικό πρόβλημα, μεγαλύτερο ίσως από αυτό που σήμερα επικρατεί στην Ελληνική κοινωνία.

Αυτό που βλέπω και με ανησυχεί ιδιαίτερα είναι η χειραγώγηση του εύλογου θυμού και απόγνωσης από τις επιπτώσεις του Μνημονίου και της πολιτικής της Τρόϊκας, από μιά αριστερίστικη νοοτροπία που με τον καιρό επεκτείνεται, προβάλλεται και «προβάρεται» σε κάποιες συγκεκριμένες πράξεις, όπως αυτή με τα διόδια. Αυτή η νοοτροπία είναι η Ανυπακοή στο κράτος και στις αποφάσεις του και στην εύλογη λειτουργία της κοινωνίας. Πολλοί θα βιαστούν να πούν «ναι, γιατί όχι; Το κράτος πώς φέρεται στον πολίτη; Δείτε πού φτάσαμε!». Θα συμφωνήσω με την επισήμανση, αλλά δεν θα μπορούσα σε καμιά περίπτωση να συμφωνήσω με τις μορφές αντίδρασης του κοινωνικού συνόλου.

Δεν μπορώ να συμφωνήσω με το να βλέπω τους ήρωες της ανυπακοής τύπου Απόστολου Γκλέτσου, να γίνονται παράδειγμα κοινωνικής συμπεριφοράς και να τους τιμά και η κεντροδεξιά κοινωνία με επιφωνήματα στο διαδίκτυο αλλά και με την ίδια τη συμμετοχή στο παράδειγμα που δίνουν, στο να επαναστατούν ενάντια στα διόδια με όποια αποτελέσματα μπορεί αυτό να έχει για την κοινωνία.

Ακούω επίσης από κεντροδεξιούς πολίτες της Ελλάδας να κατακρίνουν την επιχειρηματικότητα («όλοι είναι το ίδιο» επειδή κάποιοι επιχειρηματίες συμμετείχαν στον γρήγορο πλουτισμό λόγω του στρεβλωμένου ελληνικού οικοδομήματος), ή στην απαξίωση φημισμένων πανεπιστημίων όπως το London School of Economics, επειδή κάποιοι πολιτικοί μας που πέρασαν από αυτό, δεν κατάφεραν να διοικήσουν το κράτος επιτυχώς. Ακόμα πολύ περίεργο μου ακούγεται όταν πολλοί φίλοι απαξιώνουν λαούς και εκφράζουν ρατσιστικές σκέψεις όπως τα λόγια εναντίον των Ισραηλιτών, ας πούμε, όχι μόνον από πολίτες αλλά και από εκπροσώπους της Εκκλησίας που έργο τους είναι να διαδίδουν την αγάπη και όχι το μίσος.

Αυτές οι συμπεριφορές μπορεί να μεγαλώσουν με τον τρόπο που μεγάλωσε και καθιερώθηκε η αντίδραση στα διόδια. Μπορεί η κοινωνία να αρχίσει να είναι ανυπάκουη και σε άλλα ζητήματα της καθημερινότητας, όπως στον αστυνομικό, στην εφορία, και σε όποιο στέλεχος εκπροσωπεί το κράτος, συναντά. Μιά τέτοια ανυπακοή σταδιακά σχίζει το κοινωνικό συμβόλαιο κοινωνίας – κράτους πάνω στο οποίο λειτουργεί η Ελλάδα  από την μεταπολεμική της κρατική μορφή μέχρι σήμερα. Η καταστρατήγηση αυτού του συμβολαίου κοινωνικής συναίνεσης, ήταν ανέκαθεν η επιθυμία και η προσπάθεια των κομμουνιστών και των Συριζαίων αριστεριστών. Μιά συνεχής ανταρσία έναντι του καθιερωμένου συστήματος συμπεριφοράς κράτους-κοινωνίας και κοινωνίας-κράτους, αυτού του συστήματος που έχει γίνει η βάση του πολιτισμού μας. Βέβαια στα συστήματα του αριστερού κράτους, όπου εφαρμόστηκε ο Κομμουνισμός, το σύστημα ακολούθησε την καταστολή με την μεγαλύτερη δυνατή προσήλωση.

Η δημοκρατία μας δεν είναι δυνατόν να ακολουθήσει την καταστολή. Αν επιλέξει μιά τέτοιαν οδό, θα καταλήξει στο τέλος να πυροδοτεί μεγαλύτερες εξεγέρσεις και μιά συνολική ανάφλεξη του κοινωνικού ιστού, που ίσως και να οδηγήσει σε αθλιότητες. Όμως θα πρέπει να έρθει κοντύτερα στην κοινωνία και να την ηρεμήσει με κάποιον τρόπο πριν αυτή οδηγηθεί σε μιά πιο γενικευμένη εξέγερση κάτω από τη σημαία της Ανυπακοής που προωθούν οι Κομμουνιστές και οι άλλοι αριστεριστές, με αρκετή μαεστρία.

Η εξέγερση κατά του συστήματος, είναι πολύ πιθανόν να οδηγήσει σε μιά ρήξη του λεγόμενου «κοινωνικού συμβολαίου». Δηλαδή να γίνει ο απλός πολίτης δικαστής στην καθημερινότητα και να αρνείται να πληρώνει εισιτήρια στα μέσα μεταφοράς, τους φόρους που χρωστά, να χειροδικεί ενάντια στους εκπροσώπους της πολιτείας και να καταστρέφει κάθε είδους μπάρες όπως αυτές των διοδίων – μόνο και μόνο επειδή θεωρεί ότι έχει αυτοδίκαιο δικαίωμα σε μιά τέτοια επιλογή. Και όταν πλέον έρχεται αντιμέτωπος με την αστυνομία, να χειροδικεί και να της πετά μολότοφ, θεωρώντας ότι αυτό είναι κάτι το σωστό ως επιλογή.

Αν σπάσει λοιπόν το «κοινωνικό συμβόλαιο» η κοινωνία μας θα οδηγηθεί πιθανόν σε μιά εσωτερική διαμάχη, ένα είδος εμφυλίου, όπου οι μεν θα κατηγορούν τους δε για την “κακή τους μοίρα», κάτι που πρεσβεύει η θεωρία της Κομμουνιστικής Επανάστασης. Η κατάληξη σε ένα τέτοιο ρίσκο, θα είναι η αμφισβήτηση και η κατάρρευση του συνόλου του πολιτικού μας συστήματος και η πιθανή ανάδειξη νέων ηγετών, που θα βγουν μπαρουτοκαπνισμένοι από τα γεγονότα και τις καταστάσεις μιά τέτοιας ανωμαλίας.

Περιττό βέβαια να πω ότι η χώρα, σε μιά τέτοια περίπτωση, θα ακολουθήσει το δρόμο της διάλυσης και της οικονομικής κατάρρευσης αφού δεν θα μπορέσει να συνεχίσει να εξυπηρετεί τις ανειλημμένες της υποχρεώσεις απέναντι στους δανειστές της.

Πιστεύω πως κανένας δεν θα το ήθελε αυτό πλην των Συριζαίων και του ΚΚΕ. Εκείνοι το διαδίδουν ανοιχτά και δεν κρύβουν ότι είναι η επιλογή τους. Όλος ο υπόλοιπος κόσμος θα πρέπει να ακολουθεί την ήπια γλώσσα της λογικής και της στήριξης του δημοσίου συμφέροντος έναντι της αυτοδικίας και της μετατροπής κάθε αυτόνομου πολίτη σε δικαστή και κριτή. Σε αυτό θα πρέπει να συνεργαστούν και τα ΜΜΕ τα οποία προβάλλουν με τρόπο που ξεπερνά τα όρια, κάθε εξέγερση δικαιώνοντας καθ’ ουσία αυτή την πρακτική.

Ο κόσμος της σύγχρονης κεντροδεξιάς, ο μετριοπαθής πολίτης δεν είναι δυνατόν να συγχρωτίζεται αβίαστα με τέτοιες απόψεις και πρακτικές. Θα πρέπει να σκέπτεται και να ενεργεί με σύνεση απέναντι στο ρίσκο να πυροδοτήσει με τις πράξεις του τη γενικότερη ανυπακοή στο Σύστημα που θα τον μετατρέψει σε όργανο στα χέρια των διαφόρων αριστεριστών που χρησιμοποιούν την πρακτική αυτή ως κανόνα.

Η Νέα Δημοκρατία, ως εκφραστής του χώρου της μετριοπάθειας και της αλληλεγγύης μέσα από την συνεννόηση, την ανάπτυξη και τη σύμπνοια του κοινωνικού ιστού, θα πρέπει να αρθρώσει λόγο ουσίας και όχι επανάστασης πάνω σε όλα τα ζητήματα. Δεν θα πρέπει να φοβάται να καταδικάζει πρακτικές ανομίας, αλλά να τις στηλιτεύει με συγκεκριμένες θέσεις και επιχειρήματα. Η ελληνική κοινωνία και οι απανταχού Έλληνες ανά τον κόσμο, έχουν ανάγκη από διαμόρφωση ενός πλαισίου Αλληλεγγύης που θα οδηγήσει το Έθνος μας σε ανόρθωση, ηθική και οικονομική, και πάλι. Αυτή η αλληλεγγύη βρίσκεται στην προστασία του Κοινωνικού Συμβολαίου και των δομών που επιτύχαμε να κτίσουμε μετά τον Β Παγκόσμιο Πόλεμο και την ήττα των Κομμουνιστών στον Εμφύλιο.

Ας μην επιτρέψουμε λοιπόν, μιά νέα νίκη του Αριστερισμού και των Επαναστατικών πρακτικών μέσα από την χρήση της απόγνωσης των Ελλήνων. Ας προσπαθήσουμε να πολεμήσουμε για το δίκαιο μέσα από την εφαρμογή των κανόνων και του Κοινωνικού Συμβολαίου.

—

Ο Χρήστος Ν. Μουρούτης είναι μόνιμος κάτοικος της Σόφιας, Βουλγαρίας από το 1999. Αρθρογραφεί στα ελληνικά, σε διάφορα blogs και είναι ο μόνος ξένος στην Βουλγαρία που γράφει στην τοπική γλώσσα.

 

Δικό μας σχόλιο :  Προφανώς κ.Μουρουτη πρεσβεύετε το δόγμα ή κάποιος “μεσσίας” ή τα “τανκς” και ο πολίτης του σήμερα, αυτός που νοιάζεται για τα κοινά και το Δήμο του να υπομένει καρτερικά όλα τα καπρίτσια της φαύλης εξουσίας.Να μην αντιδρά ,να κατέχεται από το φόβο “αντιποίνων” είτε εκ μέρους της “τάξης” είτε αυτά της “παρά-τάξης”.Να μεταβληθεί σε ένα φοβισμένο ανθρωπάριο και να φυλάτει όχι Θερμοπύλες αλλά την καθεστηκυία τάξη και ηρεμία στεκάμενος δίπλα στην ανοιχτή κερκόπορτα.Από την ιστορία του τόπου μας έχουν “διαβεί” άτομα που αναλόγως του βηματισμού τους ,κάνοντας ΥΠΕΡΒΑΣΗ αποτυπώθηκαν σε αυτήν με χρυσά γράμματα ακόμη και στη νεώτερη Ιστορία μας.Με λίγα λόγια για να μη τον χαρακτηρίσουν αντάρτη,τεντιμπόη,συμμορίτη,τραμπούκο,ξεροκέφαλο,χούλιγκαν και δεν ξέρω ποια άλλα επίθετα είχαν τότε,οι Τερτσέτης-Πολυζωιδης θα έπρεπε να αφήσουν να κρεμαστεί ο Κολοκοτρώνης στο τσιγκέλι για να μην ταραχτεί η ζωή της τότε εποχής,και προκληθεί νέος εμφύλιος.Μα υπήρξε στη νεώτερη Ιστορία μας ή ακόμη και στην παλαιότερη από την Αρχαία Ελλάδα έως τους Βυζαντινούς χρόνους πέρα από μικρές ανάπαυλες στιγμή που να μην υπέβοσκε ένας ή πολλοί εμφύλιοι από τις ίντριγκες και τις διαμάχες εξουσίας;; Αυτό είναι το μεγαλείο της πραγματικής Δημοκρατίας που υπήρχε,υπάρχει και θα υπάρχει πάντα στο γονίδιο της ράτσας μας.Δυστυχώς είναι κάτι που οι επίγονοι της ολιγαρχίας πέρα από τις ετικέτες που κατά καιρούς χρησιμοποίησαν δεν το αντέχουν,χρησιμοποιώντας παντός είδους όπλα εναντίον της.Πότε φανερά και ευδιάκριτα όπως τα τανκς και ο στρατός και πότε ύπουλα και κρυφά που είναι ακόμη χειρότερα όπως προπαγάνδες για κομμουνισμό,ναζισμό,φασισμό, ακόμη και χουλιγκανισμό προκαλώντας μεγαλύτερες συνέπειες και σε βάθος χρόνου στη πατρίδα μας.
Ευτυχώς σήμερα η τεχνολογία και ειδικά αυτοί εδώ οι @χωροι όπως της οικοδέσποινας έχουν γκρεμίσει όλα τα στεγανά του παρελθόντος και  βήμα βήμα ,λιθαράκι λιθαράκι “γδέρνονται” όλες οι προβιές παντοειδούς χρώματος και κτίζεται μια αληθινή Δημοκρατία Διαλόγου και αλληλοκατανόησης με κυρίαρχο τον σεβασμό σε όλους.Αν για αυτά που λέμε κινδυνεύουμε ,δεν είναι κάτι πρωτόγνωρο σε αυτά τα χώματα..Εμείς είμαστε ψιχία και λειώνουμε στο ατελείωτο Φως που εξακολουθεί να μας φέγγει κι ας έχουν περάσει 5000 χρόνια.Αν είναι το Λυκόφως των Θεών αυτό, τότε ας ξημερώσει όσο γίνεται νωρίτερα.Εμείς θα είμαστε εδω ΘΑ ΠΕΡΙΜΕΝΟΥΜΕ ΑΥΤΗ ΤΗ ΜΑΧΗ, ΟΣΟΙ ΖΩΝΤΑΝΟΙ ΟΣΟΙ ΚΑΘΑΡΟΙ ΑΛΛΑ ΚΑΙ ΟΙ ΗΡΩΕΣ ΝΕΚΡΟΙ ΜΑΣ ΜΑΖΙ.

Διαβάστε περισσότερα »