ΠΩΣ ΦΙΜΩΝΕΤΑΙ Ο ΛΑΟΣ ΣΕ ΜΙΑ ΜΑΖΙΚΗ ΔΙΑΔΗΛΩΣΗ

Γράφει η Ολγα Γεριτσίδου

Κατεβήκαμε σήμερα στο Σύνταγμα όταν κατέστη σαφές ότι τα ΜΑΤ θα προσπαθούσαν να διαλύσουν /σκορπίσουν τους διαδηλωτές ουσιαστικά απαγορεύοντας τους να παραμείνουν στην πλατεία Συντάγματος, κάτι που βέβαια αντιβαίνει στα Συνταγματικά Δικαιώματα των Ελλήνων Πολιτών.

Πρόθεση μας ήταν να μην επιτρέψουμε στα ΜΑΤ να καταπατήσουν το Σύνταγμα και να αφήσουν την διαδήλωση να εξελιχθεί με τον ειρηνικό της χαρακτήρα όπως ακριβώς το ήθελαν οι διαδηλωτές Έλληνες Πολίτες και όχι να διασκορπιστεί και να σβήσει με τους γνωστούς τρόπους.

Είχαμε λοιπόν από μία Ελληνική Σημαία στον ώμο μας, τις ταυτότητες μας εμφανείς και για κάθε περίπτωση και το Σύνταγμα της Ελλάδος, και με αυτά προχωρήσαμε προς το Σύνταγμα μέσω Πατριάρχου Ιωακείμ και Ακαδημίας με τα πόδια.

Κατ’ αρχάς μας έφραξαν τον δρόμο τα ΜΑΤ (είχαμε ήδη περάσει από σειρά κλουβών που θύμιζαν οχυρωματικά έργα) απαγορεύοντας μας να πλησιάσουμε καν στο Σύνταγμα, παρ’ όλο που τους........... είπαμε ότι επιθυμούσαμε να πάμε στον Άγνωστο Στρατιώτη και αναλαμβάναμε εμείς την ευθύνη της δικής μας ασφάλειας (καθ’ ότι μας απαγόρευαν να πάμε να διαδηλώσουμε «για την δική μας ασφάλεια» ακόμα και όταν άλλοι Πολίτες δήλωναν ότι απλώς ήθελαν να περάσουν). Κατόπιν, και μετά από ένταση αφού τους είπαμε ότι δεν νομιμοποιούνται να μας εμποδίσουν την πρόσβαση εφ’ όσον είμαστε Έλληνες Πολίτες επί Ελληνικού εδάφους, μας άφησαν να περάσουμε όταν απαιτήσαμε να μάθουμε τα ονόματα των αρχηγών τους που είχαν δώσει αυτές τις εντολές και τους αριθμούς τους που δεν τους φορούσαν στον ώμο τους όπως πρέπει.

Στο Σύνταγμα, προχωρήσαμε προς τα ΜΑΤ που είχαν τον γνωστό κλοιό γύρω από τον Άγνωστο Στρατιώτη και τους είπαμε με τα ίδια επιχειρήματα να μας αφήσουν να περάσουμε για να καταθέσουμε την Σημαία μας στον Άγνωστο Στρατιώτη ως τον τρόπο διαμαρτυρίας μας.

Οι γνωστοί νεαροί ( που ήταν από πραγματικά νεαρά παιδιά μέχρι μεσόκοπους σαρανταπεντάρηδες ) ήδη ξεκινούσαν επιθέσεις προς τα ΜΑΤ χωρίς καν συνθήματα αλλά με ύβρεις προσωπικού επιπέδου. Τους φώναξα ότι δεν υπήρχε λόγος και ότι είχαν κάθε Δικαίωμα να περάσουν μέσα από τα ΜΑΤ ειρηνικά εάν έδειχναν τις ταυτότητες τους και με την Ελληνική Σημαία στην οποία τα ΜΑΤ έχουν ορκιστεί.

Προς μεγάλη μου έκπληξη θύμωσαν οι νεαροί πιο πολύ από τα ΜΑΤ και άρπαξαν τις σημαίες μας ενώ εμείς τις κρατούσαμε και τις τραβούσαμε και τις εξαφάνισαν ενώ φώναζαν ότι δεν έχουν ταυτότητες και δεν είναι Έλληνες, ο δε σκοπός τους είναι να καταλύσουν την Ελλάδα. Η κόρη μου εντόπισε μία ομάδα με την σημαία της που την έκαιγε και όρμησε μόνη της (κανένα ΜΑΤ δεν έκανε τίποτα ενώ ενώπιον του καιγόταν η Σημαία), άρπαξε μόνη της την Σημαία και την έσβησε. Η Σημαία βέβαια ήταν σχεδόν καμένη αλλά ακόμα αναγνωρίσιμη.  Πέρασε λοιπόν μέσα από τα ΜΑΤ για να την καταθέσει στον Άγνωστο Στρατιώτη φωνάζοντας στους δράστες να ντρέπονται, οι οποίοι ανταπάντησαν ότι δεν τους αφορά το Ελληνικό Έθνος.

Τα ΜΑΤ επίσης την εμπόδισαν να την πάει στο μνημείο και επειδή δεν έφευγε και δεν ήθελαν ‘να εκτεθούν’ της είπαν ότι θα πάρουν άδεια να την αφήσουν να την καταθέσει.

Περνώντας η ώρα η άδεια σχεδόν εδόθη ( όπως άκουσε η κόρη μου από τον ασύρματο που κρατούσε ο αρχηγός τους ) αλλά την στιγμή εκείνη ένας από τους νεαρούς ή ένας από τα ΜΑΤ που παρίσταντο πέταξαν κροτίδα και δακρυγόνα, όλα τα ΜΑΤ έτρεξαν προς τα εκεί και πέταξαν έξω από τον κλοιό με αυτό το πρόσχημα την κόρη μου και δεν την άφησαν να ξαναπεράσει, δέχτηκε δε καταπρόσωπο δακρυγόνα.

Κατά την διάρκεια που περίμενε την άδεια ο αρχηγός των ΜΑΤ της είπε ότι εάν θέλει να έχει μέλλον πρέπει να φύγει από την Ελλάδα, χρησιμοποιώντας τα γνωστά επιχειρήματα που χρησιμοποιεί η κυβέρνηση για να σπρώξει τον κόσμο στην μετανάστευση ( εξ άλλου βλέπουμε τέτοια επιχειρήματα στα blog από ανώνυμους ) και δήλωσε θαυμασμό προς την Γερμανία, λέγοντας ότι έχει την κόρη του εκεί φοιτήτρια και της λέει να εγκατασταθεί εκεί «γιατί οι Γερμανοί είναι καλοί και κουράζονται».

Δείχθηκε δηλαδή περιτράνως ότι οι γνωστοί «μπαχαλάκηδες» που πετάν τις πέτρες και συμπλέκονται με τα ΜΑΤ είναι άγνωστης ταυτότητας μη Έλληνες που δηλώνουν ενάντια στην Ελλάδα και όχι ενάντια στον ΓΑΠ και την χούντα που επικρατεί και συνεργάζονται πλήρως με τα ΜΑΤ σε ένα έργο ειδικά σχεδιασμένο για να διαλύει τις διαδηλώσεις των πραγματικών Ελλήνων και να τραβάει την προσοχή από αυτές.

Επίσης, εξαγριώνονταν στην θέα της Ελληνικής ταυτότητας μου που κρατούσα εμφανή  και μου ζητούσαν εντόνως να φύγω «για να κάνουν πόλεμο με τα ΜΑΤ» γιατί το αίτημα τους ήταν «ελευθερία» αλλά δεν ήξεραν από τι ζητούσαν να ελευθερωθούν διότι σίγουρα δεν ήταν ελευθερία από τον ΓΑΠ που ζητούν όλοι οι Έλληνες.

Επίσης, ΔΕΝ ήθελαν να μπούν στην βουλή και ούτε ήθελαν να αφήσουν και κανέναν άλλον να μπεί ούτε ήθελαν πραγματικά να αλλάξουν τίποτε από την κυβέρνηση.

Εν τέλει ένας που ωρυόταν διότι «δεν ήθελε να ακούει για την Ελλάδα ή για το πώς θα μπει ειρηνικά στην βουλή» και εγώ «δεν άφηνα ούτε αυτούς ούτε και τα ΜΑΤ να επιτεθούν» (το οποίο είναι αληθές διότι ήμουν ανάμεσα τους επάνω στον μαρμάρινο φράχτη και μετά μπροστά στις ασπίδες και έλεγα ότι και τα ΜΑΤ θα πρέπει να χτυπήσουν πρώτα εμένα για να χτυπήσουν τον κόσμο αλλά και οι άλλοι ( οι «μπαχαλάκηδες» ) θα έπρεπε πρώτα να πετροβολήσουν εμένα πρίν πετύχουν τα ΜΑΤ. Έτσι ήταν αναγκασμένοι αντί να αλληλοσφυροκοπούνται να μιλήσουν.

Τα συμπεράσματα που βγήκαν από την όλη εμπειρία και καταγραφή είναι τα εξής :

1. τα ΜΑΤ στις διαδηλώσεις είναι αγνώστων στοιχείων, δεν ξέρουμε καν αν είναι πραγματικοί Έλληνες αστυνομικοί ή μισθοφόροι ή ειδικός αφανής στρατός.
2. οι «μπαχαλάκηδες» δεν είναι Έλληνες, είναι όμως ελληνόφωνοι μεγαλωμένοι στα Ελληνικά σχολεία αλλά χωρίς Ελληνική συνείδηση και μεγάλο μίσος όχι για το κεφάλαιο, τον φιλελευθερισμό ή όλες αυτές τις καταστάσεις που προκαλούν την κοινωνική δυστυχία αλλά την Εθνική ταυτότητα. Δεν ενδιαφέρονται να ανατρέψουν την χούντα που μαστίζει την Ελλάδα και αμαυρώνουν και το εργατικό κίνημα διότι όντας ανεπάγγελτοι και πολύ νέοι για να έχουν εργαστεί  ( και φαίνεται ότι δεν ξέρουν τι σημαίνει εργασία ) δηλώνουν ‘εργάτες’ ή ‘υπέρ των εργατών’ τους οποίους χαρακτηρίζουν μόνο ως Αλβανούς κυρίως και διάφορους αλλοδαπούς μεταξύ των οποίων και Τούρκους.
3. οι πραγματικοί διαδηλωτές Έλληνες διώκονται μακριά από τις περιοχές που υπάρχουν οι «μπαχαλάκηδες» οι οποίες είναι πάντα και οι επίμαχες. Έτσι, ο πραγματικός κίνδυνος που είναι ο Έλληνας διαδηλωτής μένει μακριά από την πλατεία Συντάγματος και την Βουλή και υπάρχουν μόνο τα ΜΑΤ και οι «μπαχαλάκηδες» που παίζουν το ακίνδυνο για την κυβέρνηση / χούντα αλλά άκρως καταστροφικό για τον αγώνα των Ελλήνων Πολιτών και κάθε ενός που επιθυμεί κοινωνική δικαιοσύνη θέατρο των ‘κλεφτών και αστυνόμων’ για το θεαθήναι.
4. και τα ΜΑΤ και οι «μπαχαλάκηδες» φοβούνται σε τεράστιο βαθμό το ενδεχόμενο να «χυθεί αίμα». Ακριβώς δηλαδή αυτό που εξήγγειλε η κυβέρνηση. Ο συντονισμός και η συνεργασία ανάμεσα σε ΜΑΤ και «μπαχαλάκηδες» είναι αριστοτεχνική και άκρως ενορχηστρωμένη.

Τόσο τα ΜΑΤ όσο και οι «μπαχαλάκηδες» ήθελαν να φύγω επειδή έθετα σε κίνδυνο το θεατράκι τους και υπήρχε ρίσκο είτε να έμπαινα στην Βουλή νομίμως με όποιον ήθελε να με ακολουθήσει είτε να εμποδίσω την όποια συμπλοκή τους εντελώς. Στο τέλος, με άρπαξαν οι «μπαχαλάκηδες» για να με πάρουν από εκεί ενώ τα ΜΑΤ έριχναν γύρω αρκετό καπνογόνο / δακρυγόνο ώστε να το καταστήσουν αδύνατο να συνεχίσω να μιλάω. Η συνεργασία τους ήταν πλήρης και τόσο οι «μπαχαλάκηδες» όσο και τα ΜΑΤ έσπευσαν «να με προστατεύσουν».

Με το θέατρο αυτό κρατούν τις διαδηλώσεις ελεγχόμενες και ακίνδυνες για την κυβέρνηση, όταν πλέον οι συνδικαλιστές δεν μπορούν σίγουρα να κατευθύνουν και να προβλέψουν την αντίδραση των Ελλήνων διαδηλωτών, δηλαδή κατά την διάρκεια της ίδιας της διαδήλωσης.

Έχει έρθει η ώρα να απομονώσουμε πραγματικά τον κομματικό μηχανισμό όλων ανεξαιρέτως των κομμάτων που συμμετέχουν ( είτε είναι εντός είτε είναι εκτός Βουλής ) στον έλεγχο του Ελληνικού Λαού και την ακύρωση κάθε του προσπάθειας με αυτούς τους αφανείς αλλά πολύ πραγματικούς τρόπους, ακριβώς όπως οι υστερίες με Ελληνικά μοτίβα του Γεωργιάδη και οι συνεχείς οσφυοκαμπτικές κωλοτούμπες του αρχηγού του του Καρατζαφέρη σαμποτάρουν την πραγματική εκδήλωση του Ελληνικού στοιχείου.

Ήρθε η ώρα να μην δεχόμαστε την ύπαρξη ενός αγνώστου στοιχείων στρατού που προστατεύει την χουντική κυβέρνηση με την στολή των ΜΑΤ και των κουκουλοφόρων / «μπαχαλάκηδων».

Ήρθε η ώρα να αποφασίσουμε ως Ελληνικός Λαός να πάρουμε πίσω την Χώρα μας χωρίς να επιτρέψουμε σε κανέναν συνδικαλιστή, μέλος ΜΚΟ και ΜΑΤ να ανακόψει την πορεία μας και την Βούληση μας.

Στο πανώ της βίλας Υπατίας δηλώνουν ότι ‘ανθός της Ελληνικής κοινωνίας’ είναι οι μετανάστες, και προφανώς για αυτό η χούντα ΓΑΠ στραγγαλίζει τον φυσικό ανθό της Ελληνικής κοινωνίας που είναι οι Έλληνες νέοι.

Όταν η Χώρα μας διαλύεται οφείλουμε να αποφασίσουμε εάν θέλουμε να εγκαθιδρύσουμε το πραγματικό Ελληνικό κράτος με τα πραγματικά Ανθρώπινα Δικαιώματα για όλους ή το αφύσικο νεοταξικό εξάμβλωμα όπου αντί για Ανθρώπινα Δικαιώματα θα έχουμε υπερ-δικαιώματα για τους πολύ λίγους και τα τσιράκια τους / υπηρέτες τους και δουλεία για όλους τους υπόλοιπους.

Είναι η στιγμή όπου κάθε ένας από εμάς είτε πράττει είτε μένει άεργος αναλαμβάνει τις ευθύνες του.

------

Διαβάστε περισσότερα »

Να ανθρωπέψουμε

Ένα θέμα που απασχολεί πάρα πολλούς ανθρώπους τον τελευταίο χρόνο είναι το γιατί δεν αντιδρούν οι Έλληνες. Βέβαια, αν όσοι Έλληνες εκφράζουν αυτήν την απορία είχαν βγει στο δρόμο, τώρα θα είχαμε ξεφορτωθεί τόσο το ΔΝΤ, όσο και το σάπιο πολιτικό κατεστημένο.

Τους τελευταίους μήνες έχω πάει σε πολλές πορείες και διαδηλώσεις. Δεν με ενδιαφέρει ποιος διοργανώνει τη διαδήλωση – πάω σε όλες. Μόνο σε συγκέντρωση της Χρυσής Αυγής και των Atenistas δεν έχω πάει.

Πολλοί άνθρωποι δεν έχουν πάει ποτέ σε μια διαδήλωση. Μου φαίνεται πολύ κουφό αυτό, γιατί έχω πάει σε πορείες για όλους τους κλάδους των Ελλήνων εργαζομένων, για τους Παλαιστίνιους, για τους Ζαπατίστας, για το Ιράκ, για το Αφγανιστάν, για τη Σερβία, για τον Οτσαλάν, για τους φυλακισμένους, για όλους. Έχω πάει ακόμα και σε πορεία για τη Νικαράγουα – παλιά αυτό. Επίσης, έχω πάει σε πορεία για την απελευθέρωση του Δημητράκη – έπινα καφέ, είδα την πορεία των αναρχικών και πήγα κι εγώ μαζί τους.

Πρόσφατα, έκανα και πορεία στη Διονυσίου Αρεοπαγίτου – αυτό δεν το είχα κάνει ποτέ πριν. Ήταν το απόγευμα της ημέρας που τα ΜΑΤ ανέβηκαν στην Ακρόπολη και την έπεσαν στους συμβασιούχους του υπουργείου Πολιτισμού.

Είναι ωραία στις πορείες• περπατάς, γνωρίζεις πολύ κόσμο, φωνάζεις συνθήματα, φτιάχνεις δικά σου συνθήματα, τραβάς φωτογραφίες, πειράζεις τους μπάτσους, προσπαθείς να ανακαλύψεις τους ασφαλίτες που έχουν χωθεί στην πορεία, και –γενικά- περνάς υπέροχα. Παλιότερα, χάζευες και τις βιτρίνες –την ώρα που φώναζες συνθήματα κατά του καπιταλισμού-, αλλά τώρα έχουν βάλει όλα τα μαγαζιά ρολά και δεν βλέπεις Χριστό.

Κανείς δεν τονίζει την ευχάριστη πλευρά των διαδηλώσεων. Όλοι μένουν στα «επεισόδια» που προβάλλουν τα σιχαμερά και ξεπουλημένα ΜΜΕ. Δεν είναι έτσι τα πράγματα – οι διαδηλώσεις είναι πανηγυρικές και χρήσιμες.

Ας πούμε πως σε ρωτάει μια μέρα ο γιος σου... τι έκανες στα νιάτα σου. Ας πούμε πως σε ρωτάει «τι έκανες εσύ μπαμπά, όταν η Ελλάδα χρεοκόπησε το 2010 και ήταν υπό κατοχή;». Τι θα του πεις; Ακόμα κι αν είσαι φλώρος, θα του πεις πως ήσουν μεγάλος επαναστάτης και έτρεχες από πορεία σε πορεία, και σε κυνηγούσε όλη η αστυνομία της Αθήνας.

Το παιδί, όμως, δεν θα σε πιστέψει, γιατί αφενός σε βλέπει τι χαλβάς είσαι και αφετέρου δεν έχεις ούτε μια φωτογραφία από μια διαδήλωση. Αν δεν έχεις τουλάχιστον μια φωτογραφία αγκαλιά με τον Λουκάνικο –τον σκύλο επαναστάτη-, αποκλείεται να σε πιστέψει ο γιος σου.

Για να μη ρωτάνε τα παιδιά σας τι κάνατε στα νιάτα σας, καλό θα ήταν να τα πάρετε μαζί σας στην διαδήλωση της Τετάρτης. Αν σε δει το παιδί να πηγαίνεις στην πορεία –και να το παίρνεις μαζί σου-, θα σκεφτεί πως πάντα αυτό έκανες. Δεν θα πάει ο νους του πως είναι η πρώτη φορά που βγαίνεις στο δρόμο και το κάνεις μόνο και μόνο επειδή πήρε φωτιά ο κώλος σου τώρα που σου κόψανε το μισθό και κινδυνεύεις να χάσεις τη δουλειά σου.

Εγώ δεν μπορώ να πω τίποτα στη μάνα μου, γιατί μας έτρεχε από μωρά στις πορείες του Πολυτεχνείου, κι εγώ κουραζόμουν από το περπάτημα, και –όταν φτάναμε στην αμερικάνικη πρεσβεία- ήμουν εξαντλημένος και ήθελα ταξί. Υπάρχει ντοκουμέντο, όπου η μάνα μου με έχει στους ώμους της και φωνάζουμε συνθήματα κατά των μπάτσων, των Αμερικανών και των πολυεθνικών – το έχει δείξει και η τηλεόραση.

Ένας λόγος για να πας στην πορεία της Τετάρτης είναι και για να έρθεις πιο κοντά με τους συναδέλφους σου. Ας πούμε ότι σου αρέσει η Άντζελα που δουλεύει στο διπλανό γραφείο, αλλά δεν έχεις βρει τρόπο να την ξεμοναχιάσεις και να της εκμυστηρευτείς τον έρωτά σου. Η πορεία είναι μια χρυσή ευκαιρία να το κάνεις.

Θα περπατήσεις δίπλα στην Άντζελα στη μέση της Σταδίου, θα φωνάξετε συνθήματα και -μόλις οι μπάτσοι θα ρίξουν δακρυγόνα- θα βρεις την ευκαιρία να την πάρεις στην αγκαλιά σου, για να την προστατεύσεις• κοίτα να έχεις κάνει μπάνιο πριν, γιατί δεν θα λιποθυμήσει από τα δακρυγόνα αλλά θα πέσει ξερή από την μπίχλα σου.

Αν θέλεις να εντυπωσιάσεις την Άντζελα, πλάκωσε και στο ξύλο έναν μπάτσο. Μην τους βλέπεις τους μπάτσους ντυμένους σαν διαστημάνθρωπους - στην πραγματικότητα, είναι μεγάλοι χέστηδες και τρώνε ξύλο και από τα 16χρονα. Ξέχνα την εικόνα των μπάτσων, όπως τους δείχνει η τηλεόραση – είναι εντελώς κότες.

Αν –ο μη γένοιτο- σας συλλάβουν, μην πανικοβληθείς. Μη βάλεις τα κλάματα μέσα στην κλούβα και σε πάρει η Άντζελα για μαμμόθρεφτο – να θυμάσαι πως μετά εμείς θα κάνουμε πορεία στη ΓΑΔΑ και θα σας αφήσουν ελεύθερους. Οπότε, κράτησε την ψυχραιμία σου, βγάλε το μπουφάν σου και πέρνα το γύρω από τους ώμους της Άντζελας, για να μην κρυώνει. Εσύ θα μείνεις με το πουκάμισο και μπορεί να αρπάξεις καμιά πνευμονία, αλλά η Άντζελα θα θυμάται αυτή σου την κίνηση για πάντα – οι γυναίκες δεν τα ξεχνάνε ποτέ αυτά. Αν την δεις τρομαγμένη, πες της πως εσύ είσαι χαρούμενος που είσαι μαζί της – αν της το πεις αυτό, το πιθανότερο είναι πως θα σου δοθεί μέσα στην κλούβα και θα σας παίρνουν μάτι οι άλλοι προσαχθέντες και οι μπάτσοι.

Είτε σας συλλάβουν, είτε δεν σας συλλάβουν, το σίγουρο είναι πως μετά την πορεία θα ακολουθήσει σεξ με την Άντζελα – και λεσβία να είναι, θα σου κάτσει. Το καλύτερο σεξ γίνεται μετά από τις πορείες και τις κηδείες – είναι εξακριβωμένο.

Επίσης, στις πορείες και στις διαδηλώσεις βλέπεις με άλλο μάτι τους συναδέλφους σου. Στο χώρο εργασίας, τους έχει σιχαθεί η ψυχή σου και δεν θέλεις να τους βλέπεις μπροστά σου, αλλά στη διαδήλωση υπάρχει μια συντροφικότητα και μια αλληλεγγύη. Ψεύτικη είναι, γιατί κατά βάθος είστε όλοι καπιταλιστικά γουρούνια που σκέφτεστε μόνο την πάρτη σας και θα πουλάγατε και τη μάνα σας για μερικά ευρώ παραπάνω.

Στις πορείες οι εργαζόμενοι συνεργάζονται άψογα, οι σχέσεις τους βελτιώνονται, γίνονται μια γροθιά και αυτό έχει σαν αποτέλεσμα, όταν επιστρέφουν στους χώρους εργασίας, να συνεργάζονται τέλεια μεταξύ τους και να γίνονται πιο παραγωγικοί.

Οι εργοδότες είναι ηλίθιοι που προσπαθούν να σταματήσουν τις απεργίες των υπαλλήλων τους. Αυτό δημιουργεί εντάσεις στους εργασιακούς χώρους και η δουλειά μένει πίσω.

Αν οι εργοδότες ήταν έξυπνοι, θα χαίρονταν με τις απεργίες των υπαλλήλων τους –και θα καταλάβαιναν πως οι απεργίες συμβάλλουν στα κέρδη της επιχείρησης- γιατί μετά τις απεργίες οι εργαζόμενοι είναι ενωμένοι και πετάνε στη δουλειά.

Έκανα ό,τι μπορούσα για να σας πείσω να κατεβείτε στην πορεία της Τετάρτης. Όχι επειδή το ζητούν οι συνδικαλιστές – αυτοί είναι πουλημένοι και τελειωμένοι. Για να αποδείξουμε πως εμείς δεν είμαστε τελειωμένοι σαν κοινωνία – πως νοιάζεται ο ένας για τον άλλον. Ίσως, όλοι μαζί στο δρόμο να γίνουμε άνθρωποι – να ανθρωπέψουμε.

Αλιεύθηκε από τον pitsiriko  για την nefosis

Διαβάστε περισσότερα »