ΑΦΥΛΑΧΤΟΙ ΔΡΟΜΟΙ.

  Μια φορά κι ένα καιρό, βράδυ ήταν, μια παρέα ξέκοψε από το δρόμο που πήγαιναν οι υπόλοιποι όχι ηθελημένα. Συνεπαρμένοι από μια έντονη συζήτηση μέσα στο αυτοκίνητο απλά δεν είδαν τη ταμπέλα που είχαν βάλει στόχο να στρίψουν. Οταν σταμάτησαν να μιλάνε κατάλαβαν πως δεν είχαν ιδέα που βρισκόντουσαν. Λϊγη ώρα πριν ταξίδευαν σ΄ενα μεγάλο φωτισμένο αυτοκινητόδρομο με προορισμό μια μεγάλη πόλη.

Χωρίς να έχει πάρει χαμπάρι κανείς βρέθηκαν σε ένα παλιό δρόμο που τον σκέπαζαν τα δέντρα και στην άκρη του δρόμου φαινόντουσαν κάτι μικρά φωτάκια. Εφτασαν σε ένα μικρό χωριουδάκι βγαλμένο από κάποια άλλη στιγμή του χρόνου, όπου επικρατούσε απόλυτη ησυχία. Σταμάτησαν το αυτοκίνητο και κατέβηκαν γιατί σε τόση ησυχία η μηχανή ενός αυτοκινήτου έμοιαζε παραβίαση ασύλου.

Ταμπέλα πουθενά. Κοιτώντας γύρω είδαν ένα μοναδικό σπίτι να έχει φως και χτύπησαν τη πόρτα . Ανοιξε ένας άνθρωπος που έμοιαζε με γέρο ναυτικό και χωρίς να τους ρωτήσει καν τι ήθελαν τους είπε,  "περάστε, σας περίμενα" Το φοβερό ήταν πως σε κανέναν από τα παιδιά δεν έκανε εντύπωση αυτό που είπε ο γέροντας. Λες κι ήταν το πιο φυσιολογικό πράγμα του κόσμου.  Το σπίτι του γερο-ναυτικού όμως δεν είχε ούτε μια πυξίδα. Ούτε μια ζωγραφιά θάλασσας. Απλά το βλέμμα του είχε το βάθος των μεγάλων ταξιδιών κι όλος ο χώρος μύριζε θάλασσα.

Ολα τα πράγματα μέσα σ΄αυτό το σπίτι είχαν μια συνηθισμένη μορφή, γνώριμα  αλλά ο τρόπος που τα είχε τοποθετήσει, ο τρόπος που τα μεταχειριζόταν άλλαζε τη χρησιμότητά τους.  Εβλεπες  μια παλιά ξύλινη πιατοθήκη γεμάτη βιβλία και μια βιβλιοθήκη γεμάτη παλιά πιάτα και μ' ένα περίεργο τρόπο ένοιωθες πως έτσι ήταν η σωστή τους θέση...

Οταν η παρέα έφυγε από εκείνο το σπίτι είχε καταφέρει να μάθει τη χρησιμότητά της.  Η παρέα μετά από λίγο καιρό διαλύθηκε για λόγους πεζούς όπως διαλύονται οι παρέες. Ομως στη συνέχεια της ζωής τους κανείς δεν ξέχασε το πορτραίτο που σκιαγράφησε ο γέροντας για τον καθένα τους. Τους είχε δωρίσει μια φανταστική πυξίδα , μια πορεία σ΄ενα δάσος που μύριζε θάλασσα, ένα δώρο για τη συντροφιά εκείνης της βραδιάς.

Μέσα στη πολυπλοκότητα και το απρόβλεπτο της ζωής η βραδιά εκείνη δεν ξεχάστηκε ποτέ. Γιατί τελικά για να καταλάβει κανείς μερικά πράγματα δεν χρειάζεται να έχει πάρα πολλά. Αρκεί τα λίγα που έχει να τα τοποθετήσει στη σωστή θέση για να βγαίνει νόημα. Εκείνο το βράδυ η νεαρή παρέα έμαθε πως να βάζει φρένο στην αγωνία της ερμηνείας του κάθε τι.  Το μεγαλύτερο εμπόδιο για να δει κάποιος το εμφανές , αυτό το ασταμάτητο γιατί . Ενα βουνό, είναι απλά ένα βουνό που σε καλεί να το γνωρίσεις.  Σκαρφάλωσε χωρίς πολλά μπαγκάζια για να ανεβαίνεις εύκολα, στη κορυφή και μπορεί να δεις όλο το πανόραμα που απλώνεται γύρω η απλά θα πάρεις πολύτιμο καθαρό αέρα.

Το σίγουρο βέβαια είναι πως για να έχεις την τύχη να δεις το σπίτι του ναυτικού, πρέπει να βγεις από τη προκαθορισμένη πορεία σου. Δίπλα στους φωτισμένους αυτοκινητόδρομους και τα διόδια, απλώνονται οι αφύλαχτοι δρόμοι. Ενα παραστράτημα από τη στάνταρ διαδρομή δεν είναι δα κι έγκλημα....

Σπουδαίο πράγμα οι αφύλαχτοι δρόμοι. Οσους και να φράζουν, κάποιοι είναι ελεύθεροι ακόμα.

Πηγή

Αλίευση  απο τον Αβέρωφ

Διαβάστε περισσότερα »

Το φώς στο τούνελ …απ το ΤΟΡΟΝΤΟ !

Το παρακάτω μου τό’στειλε απ το μπλόγκ του ο φίλος ΑΑΤΟΝ.Σας το παρουσιάζω με μεγάλη μου χαρά :

Τον συνάντησα τυχαία εδώ στο Τορόντο, όταν τον πήρα σαν πελάτη στο ΤΑΧΙ.
Ιταλο-Ισπανός, κολλημένος με την Λατινική που κατείχε όσο εγώ τα Punjabi, και γνώστης των πραγμάτων όσον αφορά μια χώρα Βαλκανικήν, το Ελλαδιστάν.
Δέχτηκε να του πάρω συνέντευξη, και να την αναρτήσω, με το όνομά του.
(Υ.Γ. Φυσικά, ενώ αι ερωτήσεις μου εγίνοντο εις την Αγγλικήν, σας τις μεταφέρω απταίστως μεταφρασμένας εις την Γραικικήν)
Κιουρίες, κιούριοι, ο Maximus Kserolus
_ΑΑΤΟΝ: Πιστεύεις πως οι Ελλάδα βρίσκεται σε καλό δρόμο;
_M.K.: Amici Tarifus, la Greccia sei de la strada di skata. Los ministros, primo ministros, et resto trecenta mafiozi di vouli, odigusi de la Greccia to the catastroficus monopatius, monopanta.
_ΑΑΤΟΝ: Δηλαδή, δεν βλέπεις φώς στο τούνελ με λίγα λόγια, σωστά;
_M.K.: Oh, si, si. Unos malacus anapsus de la spirtus di tunel. Restus, kseminus apo batarius por la fakous.
_ΑΑΤΟΝ: Δεν εννοούσα τέτοιο φώς ρε "Hamenus", ελπίδα σωτηρίας εννοούσα, μεταφορική ήταν η έννοια.
_M.K.: Io kapito re amici, etu non kapito. Ama etu ora fos di tunel, io tha kano dieci kolotumpes anapodus pros ta pisus.
_ΑΑΤΟΝ: Θα χάσεις το στοίχημα
_M.K.: Io tha katso na me hesis
_ΑΑΤΟΝ: Τι πιστεύεις ότι φταίει;
_M.K.: Los popolos
_ΑΑΤΟΝ: Ο λαός εννοείς
_Μ.K.: SI!
_ΑΑΤΟΝ: Περκέ; ε, scuzzi, berthefticus, εννοώ.. γιατί;
_Μ.K.: Perce los popolos di Greccia, primo, dini de la pshfo di ahristus. Secondo, fermare la stoma, et kani to papia sto lopoditus. Ma kala ragazzi, no vlepusi ti kanusi?
_ΑΑΤΟΝ: Πώς θα περιέγραφες τους Έλληνες;
_Μ.K.: Homo Malakopiturus
_ΑΑΤΟΝ: Ενδιαφέρον, ομολογώ επιστημονικότατη περιγραφή με βαθύ νόημα
_Μ.K.: Si, ma perce molto vathos, den fenete
_ΑΑΤΟΝ: Ποιό δεν φαίνεται;
_Μ.K.: To fos sto tunel re AATON..
Και για να σοβαρευτούμε...
Αυτά που κατάλαβα με τα άπταιστα Λατινικά μου μετά την ενδιαφέρουσα συζήτηση με τον φίλο Μάξιμο, ήταν τα εξής..
Βλέπω να δημιουργείται ένα παγκόσμιο Domino effect
Ένα ποτάμι οργής, που φουσκώνει πολύ επικίνδυνα, σε κάθε χώρα της γής, ενάντια στους λίγους, ενάντια στους έχοντες και κατέχοντες, οι οποίοι απόκτησαν ότι κατέχουν με δόλιους τρόπους, αδικώντας, κλέβοντας, καταπατώντας, ξεγελώντας τους πιο αδύνατους.
Ξεκίνησε απο την Αίγυπτο, και εξαπλώνεται σιγά σιγά και σε άλλα κράτη.
Προσωπικά περίμενα να ξεκινήσει απο την Ελλάδα, μα είχα ξεχάσει το ότι οι Έλληνες, δεν είναι πια οι Έλληνες που μας έλεγαν στο σχολείο, μα ότι ξανά 'γιναν οι παλιοί γνώριμοι, οι γνωστοί τοις άπασι "Γραικοί". Με τόσους Πακιστάνους, Αλβανούς και αφρικάνους ανάμεσά τους, πώς να αισθάνονται Έλληνες; Μπερδεύτηκαν οι άνθρωποι.
Τις προάλλες ο κυρ Κώστας έσκυψε να πιάσει ένα ευρώ που είδε να γυαλίζει στο στενό που περπάταγε, και άξαφνα βρέθηκε περικυκλωμένος ανάμεσα σε καμιά εικοσαριά μυστήριους, που γονάτισαν κι αυτοί δίπλα του, και άρχισαν τις μετάνοιες και τις προσευχές. Τον πέρασαν για δικό τους σαν τον είδαν αξύριστο, δεν φόραγε και κανένας τους ρολόι, νόμισαν ήταν η ώρα της προσευχής. Που να τολμήσει ο κυρ Κώστας να σηκωθεί να φύγει.. Μαζί κι αυτός, προσκύναγε τα πλακάκια του δρόμου, και μετά κοίταγε τα περιστέρια ψηλά, ρίχνοντας κλεφτές ματιές μην τον δεί κανένας γνωστός και τον καμαρώνει κατόπιν το πανελλήνιο στο Youtube, δίπλα στα Video με την Πετρούλα. Κάνανε το στενό σε ένα λεπτό να μοιάζει με τη Μέκκα οι τέτοιοι.
Επειδή όμως, ακόμη και στο Γραικιστάν ζούν Έλληνες, γνήσιοι Έλληνες, το ντόμινο αυτό, θα έρθει σίγουρα η μέρα που θα παιχτεί και στην Ελλάδα, και η μέρα αυτή, δεν είναι καθόλου μακρυά. Το ξέρω πως δεν με πιστεύετε. Άλλωστε, ποτέ δεν πιστέψατε σε όσα σας είπα και στο παρελθόν, μα βγήκαν όλα, ένα ένα. Έτσι δεν είναι;
Ίσως όμως, τότε να δούμε πραγματικό φως στο τούνελ..
Ίσως τότε, και μόνο τότε, να χάσει το στοίχημα ο Μάξιμος.

Διαβάστε περισσότερα »

Φοβού τους Δαναούς, και φάπες φέροντες.

Του εξαιρετικού JZ!

Ο Λαοκόοντας δεν ήταν αφελής που το είπε όταν ζήτησαν το χρησμό του για τα “δώρα” των Ελλήνων. Ήταν μάλλιστα από τους άτυχους που κυριολεκτικά τον ζώσανε τα φίδια όταν κατάλαβε πως απέναντί του δεν είχε απλώς το σπαθί του Αγαμέμνονα, αλλά το νου του Οδυσσέος.

Ο Οδυσσέας είναι ο Έλληνας πρότυπο. Ο Νους κι όχι το ξίφος. Αυτόν μας προτείνει ο Θείος Όμηρος στα μεγαλύτερα Έπη της παγκόσμιας Ιστορίας. Εκατοντάδες χιλιάδες πανεπιστημιακές εργασίες έχουν γραφτεί αναλύοντας την προσωπικότητα αυτού του Έλληνα, πολλές φορές τόσο άστοχα, όσο κι εκ του πονηρού. Ελάχιστοι κατανοούν πως είναι το εγχειρίδιο του Έλληνα κατά το “καλὸς κἀγαθός”.

Στην Τροία ο πόλεμος ακολουθούσε τους Θείους Νόμους και από τους δύο αντίπαλους και το αποτέλεσμα ήταν αμφιρροπο, όσπου ο Πάρις “παρέβη” τα Θεία στέλνοντας δηλητήριο (δόλος) στην αδυναμία του Αχιλέος. Τότε – και μόνο τότε – ο Οδυσσεύς ανέξαβε δράση και τους το ξεπλήρωσε με το ίδιο νόμισμα.

Ο ήρωας κατόπιν γίνεται από τον Όμειρο το πρότυπο του άνδρα. Ο άνδρας που στη ζωή του συναντά Λωτοφάγους (φραπεδιά και αρχιδοξύσιμο), Κύκλωπες (“αγύριστα κεφάλια” που τα βλέπουν όλα μονοδιάστατα), Κίρκη (οι εγκεφαλομουδιάστρες περσόνες της τιβί), Φαίακες (φίλοι που θα σε σώσουν στα δύσκολα), Σειρήνες (χρηματιστήρια, μετοχές, ευκαιρίες από παπατζήδες που σ’ αφήνουν στον άσσο)… και στο τέλος πριν φτάσεις στην ολοκλήρωση πρέπει να σκοτώσεις τον κακό σου εαυτό, τον Αντί-νοο.

Ο Οδυσσεύς είναι ενας απίστευτα ψύχραιμος τύπος. Αντέχει τα πάνδεινα στο ταξίδι του στη ζωή, αλλά όταν του πατήσεις τον κάλο τότε θα σου κόψει τα πόδια απ’ το λαιμό. Λεπίδι στο γόνατο, το λέει και το όνομά του που λίγο-πολύ σημαίνει “τα παίρνω στο κρανίο”. Όταν βλεπει πρόσωπο με πρόσωπο τον αντί-παλο του καρφώνει το βέλος στο “δόξαπατρί”.

Οδυσσείς λοιπόν πρέπει να γίνουμε, και κατά κάποιο περίεργο τρόπο οι Έλληνες γινόμαστε στις καμπές τις Ιστορίας, όταν όλα δείχνουν πως τελείωσαν. Όταν όλοι στρώνουν τις ξαπλώστρες τους κι αράζουν εφησυχασμένοι που “μας τελείωσαν” έρχεται ο τυφώνας “Έλλην”.

Τρεις δεκαετίες δίναμε δώρα αφειδώς την υποστήριξή μας, την εμπιστοσύνη μας και τους ψήφους. Ήρθε η ώρα να επιστρέψουμε σπίτι. Να ξαναπάρουμε πίσω την περιουσία μας που οι μνηστήρες της ολιγαρχίας χάριζαν ο ένας στον άλλο. Να ξεβρωμίσουμε το παλάτι μας από τα σιχάματα που το έκαναν στάβλο. Να τσακίσουμε τις μπάρες που βάλανε σε κάθε πόρτα και να στείλουμε τους νταβατζήδες στον πάτο της λήθης.

Τι λέτε συνέλληνες;     

πηγή

Διαβάστε περισσότερα »