Μας πήραν είδηση…

Γράφει ο Κώστας Κ.

Ειδα φως και μπηκα,θα μπορουσε να ειναι το μοτο απο το νεοφωτιστο κυβερνομπαροκ που μετα την ψηφιση της μεσοπροθεσμης αγγουρας,στηθηκαν στους διαδρομους της αιθουσας του κοινοβουλιου και αρχισαν να αυτοχειροκροτουνται.Τσατσοι,βλαχοφιλοσοφοι της τσαμπα μαγκιας,επαναστατημενες φιλιπινεζες που μεχρι στιγμες πριν πρωτοστατουσαν στον εντιμο αγωνα του πολιτη και ενω οι υπολοιποι μαζευαν χτυπηματα γκλομπ και χημικα,εκεινοι κοιτουσαν να αρπαξουν καμμια ψηφο οπαδικης συγκινησης,προβληματισμενοι δια βιου δημοκρατονεστορες θιγμενοι απο την κακη εφαρμογη του πολιτευματος και ξεπεσμενες εταιρες που θελησαν να βγουν στην επιφανεια και γενικα πασης φυσεως πασοκικα κωλοτρυπιδια που βρηκαν στους αγωνες αλλων,ευκαιρια, να αυτοεπιβεβαιωσουν την επαναστατικη τους διαθεση και το αριστερο πεντιγκρι τους που δεκαετιες ολοκληρες στοιχειωνει την πολιτικη σκηνη και οριζει την εκφραση της μαζας.Δεν ειναι της παρουσης να αναλυσουμε το ποσο κακο κανουν αριστερισμοι,κουμουνισμοι και γενικοτερες εφηβικες μαλακιες στην σκεψη και στην πραξη των λαων,απλα αναφερουμε το προφανες,οτι τα κολληματα γενικα,δεν διευρυνουν τους οριζοντες σου.Και ενω ψαχνεσαι να βρεις γιατι “ετριζε η λατερνα” στα ποιηματα του βαρναλη,οι γυφτοι απεναντι εχουν βαλει στερεοφωνικο με μπλου ρει.Χαμενος μεταξυ φιλοσοφιας του καφενε και παραγωγικοτητας της τσουγκρανοπαλαμης,ζεις τον δικο σου μυθο,αναγοντας σε μονη λυση και διεξοδο απο την καταστροφη,την μικτη σοσιαλισμου αναπτυξης γωνια.Μπορει βεβαια οι συγκεκριμενες εννοιες να μην συναντουνται στο απειρο η να εχουν πρακτικη εφαρμογη δισορθογωνιου τριγωνου, δραστηριοτητα εγκεφαλογραφηματος γαπα και αποτελεσματικοτητα διαιτας κυβερνοπολντο μπεννυ ξεχειλ, αλλα και μονο η αναφορα τους ως λυση,στον πρασινισμενο εγκεφαλο,αρκει για να δικαιολογησεις και να ανανεωσεις την εμπιστοσυνη σου στον θιασο που με κορωνες για πατριδα,αναφορες σε τουνελ και σφηνακια σουτηριας,σερβιρει οτι μπομπα εχει ξεμεινει στο κελαρι για σουρωσει, οσους δεν εχουν κονομησει επισκληριδιο αιματωμα απο γκλομπ καυλομπατσου και να την κοπανησει πριν τελειωσει η πιο βαρεια νυχτα της συγχρονης ιστοριας της χωρας.
Πολυ σιγουρος για να προβληματιστει και πολυ λαικος για να μην εξεγερθει,ο μεσος πρασινοφρουρος,αποφασισε οτι ηταν ωρα να μιλησει. Ακουσαμε τον καθε πικραμενο που εκανε λαικο προσκυνημα,οταν ο μπαρμπα ζιβαγκος γυρισε με βαλβιδα υψηλης πιεσης SEB και duracel στον βηματοδοτη και ετρεξε με χαρα να του ευχηθει “ανοξειδωτος” κρατοντας την λαμπαδα στο ενα χερι και τον διορισμο στο αλλο, να εξοργιζεται με τις μειωσεις.Ειδαμε εργατοπατερες Δ.Ε.Η να κατεβαζουν διακοπτες και αναρωτηθηκαμε πως,στεροντας το φως απο τον φοιτητη η το σιδερο απο την κυρα μαρια,συμμετεχουν στην λαικη εξεγερση.Εσχατως,καποιοι λιγοι,μεχρι προτινος κουστουμοθαμωνες βουλευτικων γραφειων,θες γιατι δεν βγηκε ο δικος τους,θες γιατι αρχισε να βρεχει πηλινα μαζι με κατι ευχες για παιδια εγγονια κι αγενητα,λουφαξαν καιτραβηξαν μια ολικη επαναφορα στις γνωριμες ριζες της ρουφιανοσυνης τους.Η πλειοψηφια,εστω κι αυτη της μαζικης αποχης του 2009 τους αφησε χρονους.Λαικο ερεισμα δεν υπαρχει ουτε κατα φαντασια.Οσο για κατανοηση,κανει υπτιο σε βαθεια νερα,μαζι με την υπομονη.Ο ρολος του επαγγελματια κλακαδορου,ειναι να γινει ενας απο εμας.Να οργιστει και να θυμωσει που ο σοσιαλιστικος παραδεισος του,εχει αλλοιωθει απο τις αναγκες των καιρων και απο την οικονομικη κριση…
Η λογικη του τι να κανεις,μετατρεπεται σε τροπο ζωης και καλεσμα στην μετριοπαθεια και την αυτοσυγκρατηση απο τα γραφικα σουργελα που οταν δεν βρισκονται στην εξουσια,πιπιλανε την καραμελα της αλλαγης και του λαου που δεν ξεχνα τι σημαινει δεξια.Η ντεμεκ επανασταση,γινεται δηθεν τηρηση των νομων και του συνταγματος και η εμφυτη δουλοπρεπης καραγκιοζοσυνη του μεσου πασοκου,τον βοηθαει να παιξει τρατζεντια ντελ αρτε και να προσποιηθει τον οργισμενο,αγανακτισμενο που φωναζει,διαδηλωνει ειρηνικα και απλα περιμενει τις καλυτερες μερες και το φως στο βαθος του τουνελ.Με τραγουδι με πολυτεχνειακες παρατες και με σουβλακια ο μπαμπης στην καντινα στο βρωμικο με 2.70 ευρα και με τον τσωνη-σαλαμπαση να λεει ανεκδοτες προσωπικες εμπειριες απο βηματος της βουλης για τον δημητρακο και τις επαπειλουμενες μαλακιες…συνταγη της επιτυχιας λεμε. Καπως ετσι δεν επεσε και η χουντα του τσαουσεσκου στην ρουμανια. Απο τις ψηλες κορωνες και τις δημοκρατικες αριες, δεν αναγκαστηκε να αφησει εσπευσμενα και ο μπεν αλι την τυνησια; Μην απορειτε…σε μια χωρα που πιστεψε οτι καμμια κατοστη απλυτοι ψειροσυλλεκτες με δυο ντουντουκες Και καμμια δεκαρια χωριατοπατσουρες σε διαγωνισμο μπουκλουμε,μεχρι να αριστερωθει το στυλιαρι του τιμιου οικοδομου,ριξαν την δικτατορια,δεν ειναι απιθανο να περασουν την πεποιθηση οτι η εξεγερση δεν ειναι μια βιαιη εκρηξη θυμου που εκδηλωνεται με οποιοδηποτε μεσο,αλλα πλεον τροπος ζωης που σε διαφοροποιει,σε κανει κουλ και το κυριοτερο,μπαζει σε πλαισιο σκεψης και πραξεων τους “αντιστασιες” τους οποιους,αφου γνωριζουμε πως κινουνται,μπορουμε,να τους προλαβουμε, να τους ελεγξουμε και να τους καθοδηγησουμε.
Ειναι κοινη εντυπωση πλεον οτι η επανασταση στην πορεια καθε ατομου,αλλα και στην ιδια την κοινωνικη δομη,εχει σημαινοντα ρολο.Ειναι ο απροβλεπτος παραγοντας και το στοιχειο που στην τελικη εκτιμηση,θα εχει επηρρεασει περισσοτερο απο οτιδηποτε αλλο,την ζωη και την εξελιξη.Ειναι κατι που δεν μπορει εξ’ορισμου να μαντρωθει στο στενο αριστεροκομματικο καπηλειο,ουτε να πλασαρει οποτε μας θυμηθει,κατα συνθηκη περιπου στην πολιτικη κλιμακτηριο της καθε ψηφομαζωχτρας,τους ηρωες της νιοτης του.Μπορει να μην τολμησες να πας παραπερα απο την καραμελα του συνθηματος και το λουκουμι του οικογενειακου διορισμου.Μπορει απο το ζαχαρο και την απεραντη πασοκικη κουραδοσυνη σου,να σου πεσαν τα δοντια και…ανημπορος πλεον να δαγκωσεις, με το κεφαλι σκυμενο απο το γλυψιμο, επιχειρεις να περασεις το ξεφτιλικι σου,ως σταση ευθυνης και την μουγγαμαρα σου οταν ολος ο κοσμος βριζει,ως περισυλογη και προβληματισμο.Λιγο ακομα και θα γινεις και ενωτικο στοιχειο δηλαδη. Ειναι να τρελαινεσαι,αν προσπαθησεις να μπεις στην λογικη των καμμενων του τσατσοτροφειου της πρασινης χουντας.Μια κατασταση που δημιουργηθηκε απο λαθη της μαλακοκρατιας της δεξιας και εθνικες προδοσιες της κυπρου και εδωσε βημα και τροπο σε μια σπειρα αχρηστων,ασχετων,αμορφωτων,γραικυλων,να φτιαξουν δικα τους λαβαρα απο κοιλοτες και χεσμενα σωβρακα,τοτε που σερνονταν με τον σβερκο καλυμενο στο εξωτερικο επι χουντας, και να σηκωθουν ορθιοι,φωναζοντας αλλαγη. Η προεκλογικη εκστρατεια τοτε,διεξαχθηκε,συμφωνα με οτι λενε οι παλιοτεροι,με ορους πολεμικης συρραξης και η δεξια η οποια στην ουσια ανελαβε την ευθυνη να οδηγησει την χωρα στην ομαλοτητα,καλουνταν να απολογηθει για την δικτατορια,τα πολιτικα πιστευω,τον εμφυλιο,την κοινωνικη αδικια…μεχρι και για τον πολεμο της κορεας,την στιγμη που απο την αλλη,κατι κουμπουροξεφτιλισμενοι κουραδες αιωνιοι φοιτητες γερμανικου ιεκ,αχρηστα υλικα,διεθνεις πουτανες(συγχωρεθηκαν τωρα) και λοιπα βοθρολυματα του ευρυτερου αριστεροντεμεκ,εκριναν ταξεις ανθρωπων που ειχαν εργαστει σκληρα και ειχαν ζησει και κατοχη και χουντα ΕΔΩ και οχι απο το ΚΩ-λονδινο που φιλοξενησε ποιητες,σκηνοθετες και καλλιτεχνες πολιτικους.Την ιδια στιγμη,ο αρχηγος τους,που εφυγε κρατοντας -κυριολεκτικα-τον κωλο του απο τα σκυλια της χουντας και φιλωντας τις μποτες των χωροφυλακων που ειχαν παει να τον απελασουν, μοιραζε -παρε κοσμε- ευρωπακετα δημιουργοντας κομματικο στρατο κοπριτων και μερακληδων βλαχων,που τα κωλομπαρα κατα μηκος και πλατος του θεσσαλικου καμπου,τα θεωρησαν πολιτιστικη παρεμβαση στην αρχη και εθνικη κληρονομια αργοτερα.
Ολοι αυτοι και κατι λιγουρια παραπανω,αποτελουν τον πιστο κομματικο στρατο.Ειναι εκεινοι που οσο και χαλια να πανε τα πραγματα,θα λενε οτι ειναι καλα.Οι ακομα καλυτερες μερες θα ερθουν για εκεινους απο τον provider.Ακομα κι αν αυτο σημαινει οτι για τους υπολοιπους θα ερθουν ακομα χειροτερες.Η επανασταση για εκεινους ειναι στην καλυτερη μια σουρωμενη ζεμπεκια οταν θα παιζει το μπουζουκοσιντο στο κλαμπ,η το οργισμενο σκισιμο αφισας του αντιπαλου πολιτικου χωρου.Ο μεσος πασοκος,ειναι εκεινος που ποτε δεν προκειται να αντιδρασει,πολυ απλα γιατι νομιζει ο ιδιος ειναι επανασταση.Μοιαζει με τον κατα φαντασια μπηχτη,που αντι να βγει παραεξω και να ψησει καμμια κοπελα,κλεινεται με δυο ρολα delica στο δωματιο και οργανωνει ολονυχτιες παρτουζες με τα πιξελ της οθονης του.Χαμενος σε μια θολωμενη κομματικη ιστορια που τους αμερικανους απο φονιαδες των λαων τους κανει εθνοσωτηρες και την ε.ο.κ απο συνδικατο,ευρω-μουνοδρομο.Ζαλισμενος απο το παντρεμα κουμμουνισμου-χουντας-με εναν μονο υποψηφιο για προεδρο και οικολογιας,με μελετες για πρασινη αναπτυξη να εχουν παρει κυριαρχικη σημασια,την στιγμη που το προβλημα πλεον δεν ειναι να ζουμε οικολογικα,αλλα απλα να ζουμε..Πρησμενος απο τις θρυλικες μασαμπουκες των παλιων καλων εποχων,ανησυχει να μην του φανε την θεση την ωρα που θα σηκωθει για να κατσει ο γιος του και η κορη του και φτασμενος μετα απο μακροχρονη παρουσια στην κοινωνια ομοειδων και μη,αισθανεται την αναγκη να περασει κι εκεινος τις ιδεες και το κατασταλαγμα της ζωης του στους επομενους.Οπως ο κερατας,θελει να πιστευει οτι τριγυρω του υπαρχουν χειροτερα κι εκεινος καλα κρατησε,ετσι ο ακομα χειροτερος ΞΕΦΤΙΛΑΣ, ο ΠΡΟΔΟΤΗΣ,θελει ως γνησιος βοθροπασοκος να γλιτωσει το ξεχεσμα και την κατακραυγη.Οχι οτι θα θιχτει και ιδιαιτερα δηλαδη.Δεν εχουν τετοιες ευαισθησιες.Το μονο που τον ανησυχει,ειναι μη τυχον και βρεθει εκτος παιχνιδιου και δεν μπορεσει να ξαναφαει πρωτος.Ετσι,θιασωτης της λογικης -μπρος παιδια,πισω χαριλαε- προσπαθει να κρατηθει εντος της κυριαρχης κοινωνικης τασης, ως εξ’ορισμου αγωνιστης και σιγα σιγα να την αλλοτριωσει ως εκ φυσεως ρουφιανος.το”μαζι τα φαγαμε” , γινεται “μαζι υποφερουμε” και η φλογα της οργης,επιχειρειται να μετατραπει σε φως που σιγοσβηνει σε καπηλειο ανεφαρμοστων ιδεολογηματων της παρακμης.
Η κακομοιροσυνη,αποτελει τον αιωνιο μοχλο πιεσης,απεναντι σε καθε προσπαθεια ανελιξης,προοδου και ρηξης. Η χρυση μετριοτητα εγινε ιδεωδες και η κοπριτοσυνη με κομματικο φιρμανι,κεκτημενο.Ολα αυτα ωστοσο,δεν θα ενοχλουσαν τοσο,ισως θα ειχαν περασει και στην σφαιρα του παρελθοντος,αν μεχρι  και σημερα,στην πιο δυσκολη στιγμη της συγχρονης ιστοριας του γενους,οι ιδιοι ανεπαγγελτοι κουμπαροβολεμενοι κεφτεδες,δεν προσπαθουσαν με καθε τροπο να προπαγανδισουν υπερ του ξεπουληματος πλουτοπαραγωγικων πηγων της χωρας,της αναγκαιοτητας εισοδου των κορανοπληκτων γιδογαμηδων του ισλαμισταν,της ελεγχομενης πτωχευσης του παπαρολογου-συνταγματολογου πολντο πρωθυπουργου εσωτερικων και οποιας αλλης παπατζοσυνης του σερβιρουν,φυτεψομαλιαδες τετραγωνοκεφαλοι,νεογενιτσαροι υπουργοι εξωτερικων και λοιποι γαπιοληδες.Σταθερη αντιπροταση σε οποιαδηποτε αντιδραση,ειναι η λογικη του -τι να κανεις-  και η συνεχιση μιας πορειας που νομοτελειακα οδηγει ατομο και εθνος στην υποτελεια και την παρακμη και τον πασοκοπροσκυνημενο στην διατηρηση μιας σαπιας καταστασης,η οποια αποτελει ομως και την μοναδικη πραγματικοτητα στην οποια εχει πιθανοτητες να υπαρξει.Ο φοβος της συγκρισης και η κριση των πραξεων,χωρις κομματικη θωρακιση,δημιουργει αβεβαιοτητα,τρομο,κοινωνικη περιθωριοποιηση και καταθλιψη για τα βολεμενα σουργελα ,στο πειραγμενο μυαλο των οποιων,δεν υπαρχουν ουτε πουστηδες,ουτε παλικαρια…μονο μαλλια κουβαρια.
Αυτη η μεσοβεζικη παρακμη,οδηγησε στον παραγκωνισμο του πολιτη σε μια παρωδια του δημοκρατικου πολιτευματος και στην σταδιακη επικρατηση ωψιμων κουραδοθρεμενων μετακομμουνιστων που στα 70 τους ανακαλυψαν οτι ειναι επαναστατες και οτι ακομα τους καθεται στο λαιμο η επαρατη δεξια,μαζι με κανενα κοκκαλο απο την ψαροκατανοιξη.Μεταπολιτευτικες μουμιες,εξεγερμενες συνδικαλιστομανες,μαγοι της οικονομιας-ενεργειας-νοικιαζονται δωματια στην σεριφο και παντελως ΑΣΧΕΤΟΙ οικονομογαλαντομοι που νομιζουν οτι η αντιμετωπιση του χρεους ειναι εκθεση ιδεων, βρεθηκαν και κρατιουνται στην εξουσια,με την παθητικη αρωγη και την υποστηριξη ολων εκεινων που ουτε γνωριζουν,ουτε θελουν να ξερουν οτι υπαρχει αλλος δρομος απο την στασιμοτητα της πασοκικης εθελοτυφλιας.Πανω απ’ολους,ενα αλαφροισκιωτο εγκεφαλικα δυσλειτουργικο πολυταξιδεμενο φιτνες μανιακ(για σενα νοιασου και γυμνασου και ασε τους αλλους να παν να γ@#$%θουν) κομπαρσοπιονο στην επιβεβαιωση του κανονα οτι η πολιτικη ειναι ηθοποιια για τους ασχημους που την ειδε μαστρογιανι ενω στην πραγματικοτητα δεν κανει ουτε για           μαστ(ου)ροχρηστος να ταιριαζει την σωστη βιδα στο σωστο παξιμαδι.Οι πολιτικα αναπηροι και οι δια βιου βολεμενοι,δεν ειναι σε θεση να καταδειξουν τους υπαιτιους της καταστροφης.Κατι τετοιο,θα αποτελουσε ομολογια αποτυχημενης επιλογης ζωης και αποδοχη ευθυνων. Απο το να φανουν εστω και αργα αντρες και να αντιμετωπισουν με εργα και οχι με λογια τις συνεπειες των πραξεων τους,προτιμουν να συνεχισουν τον αυτοξεφτιλισμο τους,ελπιζοντας και προσπαθοντας με καθε τροπο, μικρο και megaλο να μας κρατησουν στην γενικοαοριστη παραδοχη του “ολοι φταιξαμε” και στην συνεχιση της κατρακυλας της αχρηστοσυνης,του τουρκομπαροκ και της δουλοπρεπειας του καθε ξεμωραμενου γερο ξουρα που εσχατως αναβαθμιστηκε σε θεματοφυλακα της δημοκρατιας.
Οι θεσμοι και οι δημοκρατικες ευαισθησιες,εχουν πλεον λαβει ρολο ελεγκτη που απειλει και κρινει οταν πολιτες εξαγριωμενοι απο την εξαθλιωση και τον εμπαιγμο,πηγαινουν κοντρα στην επιβεβλημενη με κουτσουρεμενη και αποχικη πλειοψηφια,ταξη των πραγματων.Τα σαβανωμενα σαψαλα του μεταπολιτευτικου καρουζελ,ιππευουν ακομα την εξουσια και καθε φορα,παρουσιαζονται,πιο γερασμενοι,πιο αποτυχημενοι,πιο ξεφτιλισμενοι και πιο θρασυδειλοι απο την προηγουμενη.Σηκωνουν το χερι και χαιρετουν με ενθουσιασμο ολους εκεινους τους ηλιθιους που απο τελειωμενο χαζομιμυθο και παιδι για τα θεληματα,τον καναν πολιτικη  εξουσια.Η σκοπιμοτητα ειναι πλεον εμφανης και τα χρονικα περιθωρια εχουν αρχισει να στενευουν.Οι πατρονοι του μαντσουριαν καντιντειτ,αρχισαν τις επισκεψεις και ζητουν ολο και πιο εντονα την αποπληρωμη του δανειου στηριξης που εδωσαν σε αυτον ,στην οικογενεια του και στην κουστωδια των πασοκοβλαμενων που τελευταια διαλαλουνε πατριωτισμο με περισσοτερη ευκολια απ’οτι ο γυφτος ρυκοχωμα στις γειτονιες.Το εκρηκτικο μειγμα(που εισαι ρε λιακο..) δημοκρατικης πουστοθιξιας απο την μια και πατριωτικης ευθυνης απο την αλλη,προσπαθει να εγκλωβισει τον πολιτη σε στενα,ελεγχομενα πλαισια,τα οποια και παλι,θα αλλαξουνε οταν το πρασινο κατεστημενο θα θεωρησει οτι το βολευει ετσι.Τα ντεμεκ διλληματα του -βαζω το πιστολι στο τραπεζι για να κοψω το καρπουζι- δεν απασχολουν πλεον κανενα,παρα μονο τους ιδιους τους ακολουθους του. Οι ανησυχιες εδω πτωχευση,εκει πτωχευση,τσακω μια πρασινη αναπτυξη δεν βγαζουν λογικη,αλλα αυτο δεν ηταν ποτε το ζητουμενο στις ταξεις των κωλοβολεμενων παρασιτων του πασοκισταν.
Οι απολυσεις ειναι στις πυλες και ιδιωτες τσατσοι,θα αναλαβουν λεει την εισπραξη των οφειλων προς το δημοσιο,συμφωνα με τις ιδεες που κατεβαζει μαζι με τρια πιατα πατσα ο οικονομικος ραμπο της συνταγματολογιας.ο Φ.Π.Α αυξανεται,το πετρελαιο σε λιγο θα το αγοραζουμε σε μπουκαλια και θα το φυλαμε στο κελαρι για να ζεσταθουμε χριστουγεννα και πρωτοχρονια.Ο δημοσιος τομεας φθινει ολο και πιο πολυ,τα ταξι οπου να’ναι θα εχουν το τελος των φορτηγατζηδων κι εμεις καλουμαστε και παλι να σφυριξουμε ανεμελα.Να πουμε οτι ολα πανε καλα και οτι εχουμε πιστη στην κυβερνηση των αχρηστων που μας φορτωθηκε και δεν λεει να φυγει μεχρι να τιναξει την μπανκα στον αερα.Η αμφισβητηση ,λενε σε αυτη την περιοδο δεν κανει καλο στην χωρα…που να δεις η σκεψη.
Το γενικοτερο κλιμα αβεβαιοτητας και κοινωνικης τρομοκρατιας βολευει και τραβαει ΟΣΟ κρατησει.Οσο σε πεισουνε με την παραπληροφορηση και σε φοβισουνε με την χρηση βιας και δακρυγονων- τ’αφεντικο τρελαθηκε – εχει για ολους, εχει καλως.Οταν η κατασταση φτασει στο απροχωρητο,δυο πραγματα θα μπορουν πλεον να συμβουν.Η θα εχουμε ξεσηκωθει,οχι με τραγουδακια -δεν περνας κυρα αγγελα(ναι την μερκελ λεω) και ενα ,δυο τρια – μουτζα στο κοινοβουλιο – ο φωτουλης λειπει,αλλα πραγματικα και ποιος μας ειδε και δεν εκλασε μαλι… Η θα εχουμε φτασει στο κατωτερο επιπεδο πολιτικης παρακμης,κοινωνικης υποτελειας και προσωπικου υποβιβασμου και θα περιμενουμε τον επομενο απο μηχανης θεο που θα ερθει για να παραλαβει χαος και να διαχειριστει λαθη αλλων.
Τοσα χρονια,ειδαμε,μαθαμε οτι η λογικη δημοκρατια να’ναι κι οτι να’ναι,μαλλον προς την εγκαθιδρυση ατυπης δικτατοριας οδηγει.Τα παντα κρινονται και τα παντα μπορουν να απορριφθουν,οταν αποδειχθει,με ΠΡΑΞΕΙΣ και οχι με προθεσεις οτι η εφαρμογη τους ειναι ζημιογονος για την κοινωνια.Τοσα χρονια,το πολιτικο συστημα,κρυμμενο πισω απο την αγιοσυνη του πολιτευματος,βαζει κατω απο το χαλι,παρατυπιες,βολεματα ημετερων,αναξιοκρατεια και ελαφρομυαλους,επικινδυνους,μεχρι και προδοτικους χειρισμους σε εθνικα θεματα. Τοσα χρονια,αξιοι και ικανοι,παραμεριζονται απο το συστημα,το οποιο στις ταξεις του,ολο και πιο πολυ εχει ταγμενους γραικυλους που μπαινουν ανεπαγγελτοι και βγαινουν βαθυπλουτοι απο την χαβουζα του νεοελληνικου πολιτικου μαρασμου.Τοσα χρονια,η κατασταση χειροτερευει και ακομα και οι ιδιοι οι τυποι της δημαγωγιας που οργιασε επι ρομποκοπ του ωνασειου,εχουν χαθει. Ενας ανυπαρκτος αχυρανθρωπος που δεν θα τολμουσε ουτε στο καφενειο να σηκωθει να πει την γνωμη του για να μην  πεσει ομαδικη φαπα,σημερα αναγεται σε ευρωσκεπτικιστη και ψαγμενο ηγετη.Τοσα χρονια προετοιμαζονται,ποτε με δεξιοαριστερες πολωσεις,ποτε με ταματα στην παναγια την ικατζου και κρατανε εναν ολοκληρο λαο χωρισμενο,για  αιτιες αγνωστων λοιπων στοιχειων,την στιγμη που μια μικρη μεριδα κατ’επαγγελμα πασοκων,καρπωνεται τα οφελη και ζει απο τον περιορισμο και τους ανεκπληρωτους στοχους σου.Τοσα χρονια,περιμεναν αυτη την στιγμη.Οι συγκυριες ευνοουν τους διεθνεις κερδοσκοπους και η ευρωπη ΚΑΙΓΕΤΑΙ για ενεργεια.Μπορουμε να παιξουμε με τους δικους μας ορους και κατανταμε να παρακαλαμε εκεινους μας εχουν ΑΝΑΓΚΗ.Τοσα χρονια,μασαμε την καραμελα της μεταπολιτευσης και χανομαστε σε τριτευουσας σημασιας αναφορες-ποιος κατουρησε στο πηγαδι- την στιγμη που γυρω μας γινεται χαλασμος κυριου. Τοσα χρονια,αυτοπεριθωριοποιουμαστε και επιτρεπουμε στον καθε ξεπουλημενο αρτεμοματσα,να μπορει να κρινει ΕΜΑΣ,απο την θεση του συμπολιτη,την στιγμη που ο ιδιος ειναι το σαπιο συστημα που θελουμε να ριξουμε.Τοσα χρονια ειναι παραπανω απο αρκετα.Δεν παει αλλο,ουτε η κοροιδια,ουτε η υπομονη μας.Ειναι καιρος να αντιμετωπισουμε τους προσωπικους μας δαιμονες.Να συνειδητοποιησουμε οτι η δημοκρατια,δεν ειναι ενα ιερο σημειο αναφορας,μια κομμητικη πετρα την οποια κανουμε ουρες για να την ακουμπησουμε και αμα λαχει σκοτωνομαστε κιολας,αλλα ενας ζωντανος οργανισμος ΟΛΟΙ ΕΜΕΙΣ.Χωρις διαχωρισμους,χωρις παρωπιδες και χωρις κολληματα,μπορουμε να τα καταφερουμε.Να δειξουμε οτι η δημοκρατια μας ειναι ισχυρη,πρωτα και πανω απ’ολα,γιατι ΕΜΕΙΣ ειμαστε ΙΣΧΥΡΟΙ και ΑΠΟΦΑΣΙΣΜΕΝΟΙ.Αποφασισμενοι να πετυχουμε,να ξεφυγουμε και να τιμωρησουμε,ολους εκεινους που πιστεψαν οτι μπορουν να μας ελεγξουν και να μας καθοδηγησουν.Ολους εκεινους που θελησαν να κανουν την επανασταση οικογενειακο μπακαλοχαρτο με το οποιο τυλιγαν τον καθε χαλβα που πλασαραν στην πολιτικη σκηνη.Αποφασισμενοι να αφησουμε πισω την κακιστοκρατεια των αχρηστων και να δωσουμε χωρο στους αξιους και τους ικανους.Αποφασισμενοι να δειξουμε οτι δεν κανουμε βημα πισω,αντιθετα ειμαστε ετοιμοι να παρουμε παραμαζωμα οτι και οποιον σταθει στον δρομο μας.Πριν ομως απ’ολα αυτα,ειναι απαραιτητο να κανουμε ενα πολυ απλο πραγμα.Να σταθουμε στα ποδια μας,να δειξουμε οτι δεν εχουμε ανοχη ουτε επιεικια για φαινομενα σηψης και για τελειωμενους δουλους της πολιτικης παρακμης.Πρεπει να τους δωσουμε να το καταλαβουν οτι οσο κι αν προσπαθησουν,οπως κι αν προσπαθησουν να ξανα-πλασαριστουν,δεν υπαρχουν πλεον θεσεις ουτε για πασοκους ουτε για λοιπους τσατσους.Οσοι ειστε μαζι μας,καλως να ερθετε.Τους υπολοιπους,σας πηραμε πλεον ΕΙΔΗΣΗ

http://ksekarfwtoi.blogspot.com/2011/07/blog-post_18.html

Διαβάστε περισσότερα »

ΠΡΟΔΟΤΗΣ , και με αποδείξεις πλέον ..

.. ο Παπανδρέου.  Τον «κάρφωσε» ο Στρος Καν.

Γράφει ο ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΤΡΑΪΑΝΟΥ :

 Η εγκληματολογία είναι μια επιστήμη, στην οποία "βασιλεύει" η λογική .Η απλή και τετράγωνη λογική. Τα πάντα λοιπόν σ' αυτήν τη χρήσιμη επιστήμη βασίζονται στη λογική. "Καρδιά" και αντικείμενο μελέτης αυτής της επιστήμης είναι ένα τρίπτυχο, του οποίου τα μέλη συνδέονται με τον πιο απόλυτο τρόπο με βάση αυτήν τη λογική. Ποιο είναι αυτό το τρίπτυχο; Θύτης, Θύμα και Κίνητρο. Αν έχεις στα χέρια σου τα δύο από αυτά, τότε μπορείς να έχεις με μαθηματική ακρίβεια και το τρίτο. Αν γνωρίζεις το Θύμα και τον Θύτη, μπορείς να βρεις το Κίνητρο. Αν γνωρίζεις το Θύμα και το Κίνητρο, μπορείς να βρεις τον Θύτη. Αν τέλος γνωρίζεις ένα ισχυρό κίνητρο, για έναν δυνάμει Θύτη, μπορείς να προστατεύσεις προκαταβολικά ένα δυνάμει Θύμα.

Τι σχέση έχουν αυτά με την περίπτωσή μας;
Η σχέση μεταξύ του Παπανδρέου και της Ελλάδας είναι μια σχέση, η οποία μπορεί ν' αποδειχθεί μοιραία. Η Ελλάδα είναι Θύμα και αναζητούμε το κατά πόσο ο Παπανδρέου ήταν πρωταγωνιστής σ' αυτήν την θυματοποίησή της και άρα το πόσο Θύτης είναι. Άρα τι αναζητούμε; Το κέρδος του, το οποίο μπορεί να δημιουργήσει Κίνητρο γι' αυτόν .Το Κίνητρό του. Μέχρι τώρα δεν είχαμε Κίνητρο. Ο Γιώργος κατέστρεφε τη χώρα, αλλά γιατί το έκανε; Ο Παπανδρέου "προστατευόταν" από το αφηρημένο της λειτουργίας της πολιτικής. Λίγο η "αύρα" της προσωπικής του βλακείας, λίγο το "νέφος", λόγω της παγκόσμιας οικονομικής κρίσης, τίποτε δεν φαινόταν καθαρά. Όλοι υπέθεταν ότι ο ρόλος του Παπανδρέου δεν είναι "καθαρός", αλλά κανένας δεν μπορούσε να είναι σίγουρος. Ακόμα και οι πιο καχύποπτοι δεν μπορούσαν να καταλάβουν αν ο Βλακογιώργος ήταν προδότης ή απλά βλάκας. Κανένας δεν μπορούσε να καταλάβει αν ήταν αυτό το οποίο φαίνεται ή κάτι άλλο που δεν φαίνεται.

Όμως, αυτό το "νέφος" πλέον δεν υπάρχει. Δεν τον προστατεύει, γιατί εξαφανίστηκε. Το Κίνητρο του μικροκέφαλου Γιώργου μάς το αποκάλυψε ο καθ' ύλην αρμόδιος .Ο μόνος ο οποίος θα μπορούσε να το αποκαλύψει, εφόσον αυτός, λόγω θέσεως, μπορούσε να το γνωρίζει .Ο Ντομινίκ Στρος Καν .Ο Εβραίος ομοεθνής του Εβραίου Γιώργου. Τι μας αποκάλυψε; Ότι ο Παπανδρέου τον είχε πλησιάσει από τον Δεκέμβριο του 2009, γνωστοποιώντας του ότι "ενδιαφέρεται" για την "επέμβαση" του ΔΝΤ στην Ελλάδα.

Ενδιαφερόταν από τότε για μια "επέμβαση", που στην ουσία "σκότωσε" την Ελλάδα και άρα δημιούργησε το Θύμα. Άρα ο αναγνώστης αρχίζει και καταλαβαίνει τον λόγο που μπαίνουμε στα "χωράφια" της εγκληματολογίας. Αν, δηλαδή, έχουμε ένα Κίνητρο και ταυτόχρονα γνωρίζουμε το Θύμα, μπορούμε να βρούμε τον Θύτη. Αν γνωρίζουμε το Θύμα και έχουμε έναν ύποπτο, μπορούμε, μέσω του Κινήτρου, να καταλάβουμε αν είναι θύτης ή αθώος. Μπορούμε, δηλαδή, ν' αποδώσουμε αυτήν την ιδιότητα σε κάποιον, ο οποίος έχει δυνατότητες Θύτη, αλλά μέχρι τώρα δεν τον γνωρίζουμε ως τέτοιο.

Θα ξεκινήσουμε λοιπόν από τα βασικά .Τα βασικά, τα οποία γνωρίζει ο κάθε Έλληνας, αλλά για τυπικούς λόγους θα πρέπει να περιγράψουμε. Είναι η Ελλάδα Θύμα, εξαιτίας του ΔΝΤ; Βεβαίως και είναι Θύμα. Είναι Θύμα, γιατί στην ουσία βρίσκεται υπό την κατοχή ξένων δυνάμεων. Δυνάμεων, οι οποίες μπορεί να μην εισέβαλαν στη χώρα με τανκ, αλλά εισέβαλαν με τοκογλυφικά δάνεια. Δυνάμεων, οι οποίες περιόρισαν τα κυριαρχικά της δικαιώματα. Δυνάμεις, οι οποίες "ξεγύμνωσαν" την άμυνά της από κάθε είδους ασυλία. Δυνάμεις, οι οποίες στέλνουν τους υπαλλήλους τους στην Ελλάδα και αυτοί φέρονται σαν "υπερκυβέρνηση", η οποία αποφασίζει και διατάζει ερήμην της νόμιμης κυβέρνησης και των θεσμικών οργάνων της ελληνικής δημοκρατίας. Αυτό το ΔΝΤ είναι ο "θάνατος" της σύγχρονης ελεύθερης Ελλάδας. Ο "θάνατος", ο οποίος μετατρέπει αυτόματα την Ελλάδα σε Θύμα. Ένας "θάνατος" με το όνομα "ΔΝΤ", που, μέχρι τη "φαεινή" ιδέα του Παπανδρέου, δεν υπήρχε καν ως όρος στην ελληνική καθημερινότητα.

.Το ΔΝΤ, το οποίο είχε "ματώσει" την Αργεντινή και αφορούσε κυρίως "Μπανανίες" αυτού του Πλανήτη .Το ΔΝΤ, το οποίο σήμερα κάνει όχι μόνον στην Ελλάδα αλλά και στην Ιρλανδία αυτό, το οποίο έκανε πάντα εις βάρος των θυμάτων του. Διαλύει τις οικονομίες τους, λεηλατεί τους πόρους τους, ξεπουλάει το κεφάλαιό τους και προκαλεί κοινωνικές κρίσεις σε βαθμό καταστροφικό. Άρα, Θύμα έχουμε. Αναμφισβήτητα έχουμε Θύμα. Τι αναζητούμε; Την ιδιότητα του Γιώργου. Την ιδιότητα αυτού, ο οποίος μας οδήγησε στο ΔΝΤ. Την ιδιότητα αυτού, ο οποίος δεν αποκαλύπτεται απ' ευθείας, γιατί δεν έχουμε τα απαραίτητα στοιχεία. Άρα; Άρα καταφεύγουμε στη "σιδερένια" λογική της εγκληματολογίας. Θα πρέπει να βρούμε το Κίνητρο. Το Κίνητρο, το οποίο καθιστά τον Γιώργο εγκληματία και όχι απλά ύποπτο.

Γιατί μας έδωσε το Κίνητρό του ο Στρος Καν; Γιατί αποκαλύπτει ένα "έγκλημα". Αποκαλύπτει ένα προμελετημένο έγκλημα, εφόσον ο Γιώργος "ήθελε" να γίνει αυτό, το οποίο σήμερα αναγνωρίζουμε όλοι μας ως "θάνατο". Έχει όλα τα επιφανειακά στοιχεία, που έχουν τα εγκλήματα. Ο ύποπτος έλεγε ψέματα στο θύμα του -και βέβαια στο περιβάλλον του- για τις προθέσεις του. Την ώρα που δήθεν μοίραζε λεφτά, συζητούσε κρυφά με τους τοκογλύφους. Όταν τον ρωτούσαν για το ΔΝΤ, το απέρριπτε μετά βδελυγμίας ως επιλογή. Όμως, όλα αυτά είναι ενδείξεις εγκλήματος. Ενδείξεις, οι οποίες τον καθιστούν σίγουρα ύποπτο. Αποδείξεις όμως υπάρχουν, που να τον καθιστούν εγκληματία; Πώς αποδεικνύεται ότι πραγματικά υπήρχε έγκλημα;

Θα πάρουμε τα πράγματα και πάλι με τη σειρά. Αν ο Παπανδρέου ενδιαφερόταν για την επέμβαση του "θανατηφόρου" ΔΝΤ στην Ελλάδα, τότε τα πράγματα ήταν άκρως επικίνδυνα για την πατρίδα μας. Γιατί; Γιατί ο Παπανδρέου ήταν Πρωθυπουργός της χώρας. Άρα; Δεν ήταν ένας απλός πολίτης, που απλά, λόγω άποψης, "ήθελε" την επέμβαση του ΔΝΤ. Ήταν ο Πρωθυπουργός, ο οποίος το "θέλω" του μπορούσε να το μετατρέψει σε πράξη. Ήταν ο Πρωθυπουργός, ο οποίος μπορούσε να προκαλέσει την επέμβαση του ΔΝΤ. Είχε την εξουσία να "μεθοδεύσει" τα πράγματα προς την κατεύθυνση που επιθυμούσε. Προς την κατεύθυνση που εξυπηρετούσε την προσωπική του πολιτική επιλογή.

Το αφήνουμε αυτό στην "άκρη", ώστε να το ξαναβρούμε στη συνέχεια. Αντικειμενικά -και με βάση τους όρους της οικονομίας και όχι της πολιτικής- τι ήταν αυτό, το οποίο μας οδήγησε στο σφαγείο του ΔΝΤ; Η ΚΡΙΣΗ ΔΑΝΕΙΣΜΟΥ. Η Ελλάδα κατέφυγε στο ΔΝΤ, γιατί δεν μπορούσε να δανειστεί με τους όρους που ίσχυαν για τους ομοιοπαθείς της. Δεν μπορούσε να δανειστεί, γιατί τα spreads της είχαν εκτοξευτεί στον "ουρανό". Τι οδήγησε όμως σ' αυτήν την κρίση δανεισμού; .Κρίση, την οποία δεν είχαν κάποιοι άλλοι .όχι πολύ "καλύτεροί" μας; Εκεί μας οδήγησε η "αποκάλυψη" του ελλείμματος, που έγινε από την "αφέλεια" της Τράπεζας της Ελλάδας σε συνδυασμό με το "λάθος" της ίδιας τράπεζας, που με την αλλαγή του Τ3 σε Τ10 οδήγησε σε κερδοσκοπία και συνεπώς σε "εξευτελισμό" των ελληνικών ομολόγων.

Αν αυτά τα δύο τα συνδυάσουμε, τι έχουμε; Έχουμε ένα Κίνητρο και έναν ύποπτο. Από πού προκύπτει αυτό; Προκύπτει από το γεγονός ότι ο Πρωθυπουργός είχε μια "άποψη" για το πού θα πρέπει να "πάει" η χώρα σε μια στιγμή που αυτή δεν "πήγαινε" μόνη της προς τα εκεί. Είχε την άποψη ότι η Ελλάδα πρέπει να "μπει" στο ΔΝΤ σε μια στιγμή που ούτε το ΔΝΤ το επιθυμούσε ούτε η Ε.Ε. το επέτρεπε. Είχε τη θέληση να την "οδηγήσει" ο ίδιος εκεί, εφόσον από μόνη της δεν "πήγαινε". Κίνητρο λοιπόν υπάρχει, εφόσον αυτός, ως Πρωθυπουργός, μπορούσε να την "οδηγήσει" σε μια κατάσταση που το ΔΝΤ θα επιθυμούσε και η Ε.Ε. θα έπαυε να έχει λόγους να το απαγορεύσει.

Ταυτόχρονα με το Κίνητρο υπάρχει και ύποπτος. Ταυτόχρονα με το Κίνητρο εκείνου που θεωρητικά "θέλει", υπάρχει και υποψία απέναντι σ' αυτόν που πρακτικά "μπορεί" να το κάνει. Ο Παπανδρέου δεν είναι μόνον ο Πρωθυπουργός της Ελλάδας, που "θέλει" να "οδηγήσει" την Ελλάδα εκεί όπου επιλέγει, αλλά ταυτόχρονα είναι κι αυτός που βαστά το "τιμόνι", που μπορεί να το κάνει αυτό. Ο Πρωθυπουργός είναι ο άμεσα "επιβλέπων" όλων των "οργάνων" του ελληνικού κράτους και άρα και της Τράπεζας της Ελλάδας. Είχε την εξουσία να ελέγξει τη "συμπεριφορά" της. Είχε την εξουσία να "πάει" την Ελλάδα ακόμα κι εκεί όπου αυτή δεν πήγαινε μόνη της .και άρα στον "θάνατο" του ΔΝΤ.

Τι πρέπει να κάνουμε, για να το επιβεβαιώσουμε αυτό; Να παρακολουθήσουμε το χρονικό ενός προμελετημένου εγκλήματος. Τον ΔΕΚΕΜΒΡΙΟ του 2009 ο Παπανδρέου αναζητά την επέμβαση του ΔΝΤ στην Ελλάδα. Αυτό όμως δεν γίνεται υπό εκείνες τις συνθήκες. Δεν μπορεί το ΔΝΤ να επέμβει σε μια ευρωπαϊκή χώρα και μάλιστα σε μια χώρα, η οποία ανήκει στη ζώνη του Ευρώ. Το εξηγεί ο Στρος Καν στον Παπανδρέου και του το αποκλείουν οι Ευρωπαίοι ως επιλογή. Μία πιθανότητα μόνον υπάρχει, για να μπει το ΔΝΤ σε μια τέτοια χώρα .Η απειλή χρεοκοπίας. Άρα; Άρα, τι πρέπει να κάνει κάποιος με εξουσία, που θέλει να βάλει τη χώρα στο ΔΝΤ; Μεθοδεύει τη χρεοκοποπία.

Πώς γίνεται αυτό; Πότε χρεοκοπεί ένας πολίτης ή ένα κράτος; Όταν για τον οποιονδήποτε λόγο δεν μπορεί να χρηματοδοτήσει τις πάγιες ανάγκες του. Χρεοκοπεί μια χώρα, όταν αντιμετωπίζει αδυναμία δανεισμού για την εξυπηρέτηση των αναγκών της ...Αν δεν κατορθώσει για τον οποιονδήποτε λόγο να δανειστεί, θ' αναγκαστεί να μπει στην "εντατική" του ειδικού δανεισμού, που ξεφεύγει από τη λογική της αγοράς και μπαίνει στη λογική της κηδεμονίας.

Όμως, εκείνη τη εποχή, που γίνεται από τον Παπανδρέου η "κρούση" στον Στρος Καν, πρόβλημα τέτοιο δεν υπάρχει. Τα ελληνικά spreads είναι φυσιολογικά και η Ελλάδα μπορούσε να δανειστεί για το σύνολο των ετήσιων αναγκών της. Δύο μήνες πριν από αυτήν την "κρούση" στον Στρος Καν και δύο μήνες μετά την "κρούση" αυτήν μπορούσε η Ελλάδα και άρα ο Παπανδρέου να δανειστεί με φυσιολογικούς όρους από την αγορά. Μπορούσε να δανειστεί, όπως έκανε η Ισπανία, η Ιταλία, η Πορτογαλία ή το Βέλγιο .Χώρες, ο οποίες ήταν και είναι σε εξίσου άσχημη οικονομική κατάσταση με την Ελλάδα. Μπορούσε να δανειστεί. και σήμερα η Ελλάδα να μην βρίσκεται υπό τη "μπότα" του ΔΝΤ .Να βρίσκεται στο ίδιο "κοπάδι" με τους άλλους και όχι να είναι το μαύρο "πρόβατο", που βρίσκεται μόνο του στη "θύελλα" της κερδοσκοπίας .Να ακολουθεί σήμερα οικειοθελώς και αυτοβούλως τα σκληρά δημοσιονομικά μέτρα, όπως κάνουν όλες οι ευρωπαϊκές χώρες, αλλά όχι υπό την απειλή του ΔΝΤ .Να συνέχιζε ν' απολαμβάνει την ασυλία της σ' ό,τι αφορά τα περιουσιακά της δικαιώματα και όχι να τα έχει παραχωρήσει στους δανειστές της και στα αγγλικά δικαστήρια .Να απολαμβάνει τα κυριαρχικά της δικαιώματα και όχι να βρίσκεται υπό ξένη κατοχή.

Όμως, ο πρωθυπουργός, ο οποίος αναζητούσε εν κρυπτώ την επέμβαση του ΔΝΤ, δεν δανείστηκε. Επί τέσσερις μήνες δεν δανειζόταν, ενώ φαινόταν προς τα πού πάει η κατάσταση. Στην πραγματικότητα δεν δανείστηκε, προκειμένου -όπως αποδεικνύεται από τα γεγονότα- να δρομολογήσει την προσωπική του άποψη, την οποία όλοι μας πλέον -και άρα εκ των υστέρων- αναγνωρίζουμε ως "θανατηφόρα". Δεν δανείστηκε, προκειμένου να προστατεύσει την Ελλάδα από την κερδοσκοπία, τοποθετώντας την "κάτω" από το "υπόστεγο" του σίγουρου δανεισμού και μαζί με όλους τους άλλους ευρωπαίους εταίρους. Δεν δανείστηκε τα ζωογόνα δάνεια και ταυτόχρονα ο κρατικός μηχανισμός, τον οποίον ελέγχει ο ίδιος, κάνουν τα "αυτοκτονικά" εκείνα λάθη, τα οποία στη συνέχεια οδηγούν στην αδυναμία δανεισμού και άρα στην κρίση χρέους, που απειλεί με χρεοκοπία και άρα εξυπηρετεί τα αρχικά σχέδια του Παπανδρέου.

Είναι πλέον προφανές ότι ο Παπανδρέου είχε εξ' αρχής αυτόν τον σκοπό. Γνώριζε την οικονομική κατάσταση της χώρας -το επιβεβαιώνει ο Διοικητής της Τράπεζας της Ελλάδας- και παρ' όλα αυτά "κλέβει" την εκλογική νίκη με το ".χρήματα υπάρχουν" και ".αυξήσεις θα δοθούν". Την ίδια ακόμα ημέρα της "κλεμμένης νίκης" η Τράπεζα της Ελλάδας βάζει ένα ολέθριο "αυτογκόλ", μετατρέποντας το Τ3 σε Τ10 και στην πραγματικότητα εξευτελίζει τα ελληνικά ομόλογα και άρα την αξία των "επενδύσεων" των δανειστών μας. Αυτή είναι μια "σύμπτωση", η οποία παραείναι πονηρή, για να είναι τυχαία. Γιατί; Γιατί με τη νίκη Παπανδρέου αφήνονται κάποιοι να κερδίσουν από αυτήν τη "σύμπτωση" και αφού έχουν κερδίσει εις βάρος των ελληνικών ομολόγων, μόνον τότε ο Διοικητής της Τράπεζας της Ελλάδας "αποκαλύπτει" το δημοσιονομικό έλλειμμα. Όλα πήγαιναν "καλά" για όσο διάστημα τα τρωκτικά της Τράπεζας της Ελλάδας έκλεβαν από τα ομόλογα. Μόλις ολοκληρώθηκε το βραχύχρονο πλιάτσικο των ομολόγων, ανακοινώθηκε το "έλλειμμα", το οποίο οδήγησε στην καταστροφή της εισόδου μας στο ΔΝΤ.

.Μια καταστροφή, η οποία δεν ήρθε αναπάντεχα και μυστηριωδώς .Μια καταστροφή, η οποία ήταν προβλέψιμη και αντιληπτή σε όλους .Ακόμα και στον ίδιο τον Παπανδρέου .Στον Παπανδρέου, ο οποίος, αν δεν τη θεωρούσε και ο ίδιος καταστροφική, δεν θα την αρνούνταν δημοσίως και τόσο επίμονα ως επιλογή .Δεν θα επέμενε ως το τέλος ότι δεν θα καταφύγει στο ΔΝΤ .Δεν θα επέμενε ότι δεν την επιθυμούσε και την ίδια στιγμή θα έκανε κρυφή "κρούση" στον Στρος Καν για την είσοδό μας σ' αυτήν. Μέχρι τέλους αρνούνταν δημοσίως ότι θα καταφύγει στον μηχανισμό στήριξης του ΔΝΤ. Μέχρι τέλους αρνούνταν αυτό, το οποίο ο Στρος Καν αποκαλύπτει σήμερα. Πάνω από τέσσερις μήνες αρνούνταν την είσοδό μας στο ΔΝΤ και ενώ μπορούσε να δανειστεί χρήματα από τη διεθνή αγορά, δεν το έκανε επίμονα. Έτσι φτάσαμε στις 21 Απριλίου του 2010. Τότε άρχισαν οι διαπραγματεύσεις με το ΔΝΤ και στην ουσία η Ελλάδα "αυτοκτόνησε".

Τι ήταν αυτό; Πολιτικό λάθος; Πολιτικό λάθος έκανε ο Πρωθυπουργός; Ο Πρωθυπουργός της Ελλάδας -μαζί με όλο το οικονομικό του επιτελείο- έκανε αυτό, το οποίο δεν θα έκανε ένας τελειωμένος βλάκας; Αρκεί να σκεφτεί κάποιος το εξής απλό. Το πόσο εγκληματικό λάθος ήταν αυτό, το οποίο έκανε ο Παπανδρέου, μπορεί να γίνει αντιληπτό μόνον με ένα απλό παράδειγμα. Είναι σαν να γνωρίζει κάποιος ότι επίκειται απεργία των βενζινάδικων και ενώ βρίσκεται σε βενζινάδικο και μπορεί να "φουλάρει", να φεύγει και ν' αναζητά βενζίνη μετά την εκδήλωση της απεργίας. Να μην έχει "φουλάρει" σε φυσιολογικές τιμές και μετά την εκδήλωση της απεργίας να έχει επιλογή μόνον τους "μαυραγορίτες".

Αυτό ακριβώς έκανε ο Παπανδρέου. Ενώ γνώριζε -αποδεδειγμένα, λόγω Προβόπουλου- την οικονομική κατάσταση της χώρας και άρα την "καταιγίδα" που έρχεται, δεν δανείστηκε όσα χρήματα χρειαζόταν η χώρα .όταν μπορούσε να το κάνει και όταν βέβαια τα δάνεια ήταν φτηνά. Άφησε ο ίδιος την κατάσταση να εκτροχιαστεί και αναζήτησε τον δανεισμό όταν πλέον μπήκαν στο παιχνίδι οι τοκογλύφοι. Το ερώτημα, δηλαδή, που τίθεται, είναι το εξής απλό. Είναι κοινός βλάκας για τις αλυσίδες ή είναι "υπάλληλος" των τοκογλύφων; Είναι τόσο βλάκας όσο φαίνεται στη φάτσα του ή μήπως είναι προδότης;

Αυτό ήταν που δεν μπορούσαμε να το καταλάβουμε με τα έως τώρα στοιχεία. Από αυτήν την αδυναμία μας βγάζει ο Στρος Καν. Αυτός μάς "δίνει" τον Παπανδρέου. Αυτός στην πραγματικότητα τον "καρφώνει". Αυτός μας αποκαλύπτει το Κίνητρο του Παπανδρέου. Πράγματι υπάρχει Κίνητρο. Ο Παπανδρέου δεν ήθελε να "φουλάρει" από το "βενζινάδικο" -ενώ μπορούσε- και εξ' αρχής αναζητούσε τη "βενζίνη" του ΔΝΤ. Γιατί; Για δικούς του λόγους. Δεν έχει σημασία. Άρα, τι αναζητάμε τώρα; Αυτό το Κίνητρο -να "εξυπηρετήσει" την άποψή του περί ΔΝΤ- ήταν μόνον πολιτικό; Το Κίνητρο, που καλώς ή κακώς οδήγησε στη σημερινή καταστροφή, ήταν αποτέλεσμα κακής πολιτικής εκτίμησης ενός βλάκα ή το εσκεμμένο έγκλημα ενός προδότη; Πώς διακρίνουμε τη διαφορά μεταξύ λάθους και εγκλήματος; Πώς διακρίνουμε μια παρανομία, η οποία να μετατρέπει το Κίνητρο σε έγκλημα προδοσίας και τον Πρωθυπουργό σε Προδότη; Η παρανομία βρίσκεται στο ενδεχόμενο αυτή η -εκ των υστέρων και άρα αποδεδειγμένα- ολέθρια πολιτική επιλογή να ήταν προσοδοφόρα για τον ίδιο τον Πρωθυπουργό.

Αναζητούμε αυτό, το οποίο αναζητούν πάντα στην εγκληματολογία. Το προσωπικό όφελος. Το υλικό όφελος, το οποίο κάνει χειροπιαστό το Κίνητρο. Το όφελος, το οποίο μετριέται σε δολάρια, σε ευρώ ή σε χρυσό. Εδώ πλέον τίθεται θέμα Δικαιοσύνης. Η βλακεία είναι ανθρώπινο δικαίωμα και είναι δικαίωμα ακόμα και ενός Πρωθυπουργού να είναι βλάκας. Η παράνομη αμοιβή όμως αποκαλύπτει Προδοσία και η Προδοσία δεν είναι ανάμεσα στα ανθρώπινα δικαιώματα. Δουλειά της Δικαιοσύνης δεν είναι να κρίνει τους πολιτικούς για τις πολιτικές τους, ακόμα κι όταν εκ των υστέρων αποδεικνύεται ότι υπάρχουν αρνητικά αποτελέσματα από την άσκησή τους. Δουλειά όμως της Δικαιοσύνης είναι να κρίνει τους πολιτικούς για τις παρανομίες τους. Αν, για παράδειγμα, μια πολιτική, η οποία απέφερε άσχημες ζημιές στον λαό, έφερε προσωπικά κέρδη στους εμπνευστές της πολιτικούς, υπάρχει θέμα για τη δικαιοσύνη.

Με απλά λόγια δηλαδή: Τα "πήρε" ή δεν τα "πήρε" ο Παπανδρέου, για να μας βάλει στο ΔΝΤ; Καλά έκανε και ήθελε να μας βάλει σ' αυτό, εφόσον αυτή ήταν η πολιτική του άποψη. Ήθελε όμως να μπει η Ελλάδα στο ΔΝΤ επειδή ήταν μειωμένης αντίληψης ή επειδή τα "πήρε"; Αν δε τα "πήρε" και το έκανε για λόγους βλακείας, το Κίνητρο δεν αποκαλύπτει τίποτε. Το θέμα παραμένει στην αρχική του βάση, παραμένοντας καθαρά πολιτικό ζήτημα και δεν αφορά τη Δικαιοσύνη. Η καταστροφική ένταξή μας στο ΔΝΤ είναι προϊόν βλακείας και αφορά τους πολίτες, οι οποίοι έβαλαν έναν ηλίθιο να τους κυβερνά. Αν όμως τα "πήρε", υπάρχει έγκλημα και αφορά τη Δικαιοσύνη.

Γιατί αναζητούμε σ' αυτήν την πολιτική το οικονομικό όφελος; Γιατί η είσοδός μας στο ΔΝΤ δεν είναι μια απλή πολιτική. Δεν είναι μια πολιτική του τύπου: .να δοθεί ή να μην δοθεί ένα οικογενειακό επίδομα. Δεν είναι μια πολιτική του τύπου: .να νομιμοποιηθούν αυθαίρετα ή δικαιώματα πολυτέκνων σε τρίτεκνους. Η είσοδός μας στο ΔΝΤ στην πραγματικότητα είναι μια αλλαγή τύπου δανείου. Είναι μια μετατροπή ευνοϊκού δανείου σε δυσμενές. Τέτοιες αλλαγές προς το δυσμενέστερο ενδιαφέρουν τις τράπεζες και γι' αυτό τις χρηματοδοτούν. Χρηματοδοτούν όποιον τις κάνει, είτε είναι ιδιοκτήτης είτε διαχειριστής κεφαλαίων. Τις χρηματοδοτούν οι εμπορικές τράπεζες και είναι βέβαιον ότι θα τις χρηματοδοτούν και οι τοκογλύφοι και άρα και οι δανειστές μας.

Κατάλαβε ο αναγνώστης τι λέμε; Η είσοδός μας στο ΔΝΤ δημιουργεί νόμιμη προμήθεια γι' αυτόν που θα την κάνει. Τεράστια νόμιμη προμήθεια, εφόσον το ποσό είναι τεράστιο. Το ελάχιστο να πάρει κάποιος -για τη μετατροπή 250 δις "χαλαρών" ομολογιακών δανείων σε "σκληρά" ενυπόθηκα-, αυτό θα είναι μερικά δις. Αν δεν τα πάρει, θα είναι κορόιδο, εφόσον προβλέπονται. Είναι κορόιδο ο Παπανδρέου; Μήπως γι' αυτό βιαζόταν να μας βάλει στο ΔΝΤ; Μήπως γι' αυτό αναζητούσε την πανάκριβη "βενζίνη" των μαυραγοριτών και δεν "φούλαρε" με τη φθηνή "βενζίνη" της αγοράς; Μήπως εξ' αρχής αναζητούσε το "μπαξίσι" των μαυραγοριτών; Μήπως γι' αυτό το πλούσιο "μπαξίσι" ήθελε να γίνει πάση θυσία -ακόμα και με ψέματα- Πρωθυπουργός; Μήπως "έβλεπε" μελλοντική κρίση δανεισμού και ήθελε να είναι αυτός, εκείνος ο οποίος θα έπαιρνε την προμήθεια από την αλλαγή των όρων δανεισμού; Μήπως "βοήθησε" μόνος του την επιβεβαίωση αυτού που "έβλεπε"; Μήπως, επειδή αργούσε λίγο η "πρόβλεψή" του, την επιτάχυνε με την εξουσία του;

Αυτό δεν δίνει μια λογική εξήγηση για τον λόγο για τον οποίον δεν δανειζόταν επί μήνες, φέρνοντας την ελληνική οικονομία στην "αγκαλιά" του ΔΝΤ; Μήπως γι' αυτό έπαιζε τα παιχνίδια του με την Τράπεζα της Ελλάδας και τους τοκοκλύφους; .Να "φάει" γρήγορα η ελληνική οικονομία τα αποθέματά της, για να "πεινάσει" απότομα; Έκανε συνειδητά λάθη ως Πρωθυπουργός, γιατί έβλεπε προσωπικά οικονομικά κέρδη από τα λάθη αυτά; Έγινε δισεκατομμυριούχος ο Γιωργάκης με το ξεπούλημα της χώρας; Έγινε συνάδελφος του Μουμπάρακ, του Αλί και του Καντάφι; Θα δούμε τα παιδιά του και τα αδέρφια του στις μελλοντικές λίστες του Forbes; Μήπως γι' αυτόν τον στόχο τα έδωσε "όλα" στις εκλογές και τις "έκλεψε", λέγοντας ότι ".λεφτά υπάρχουν", την ίδια ώρα που έκανε μυστικές συζητήσεις με το ΔΝΤ; Πώς εξηγείται ότι την ίδια ώρα, που ακόμα μοίραζε επιδόματα αλληλεγγύης και αυξήσεις μισθών, συζητούσε και με τους τοκογλύφους;

Μετά τις δηλώσεις του Στρος Καν, έπρεπε η Δικαιοσύνη να "κινηθεί". Έπρεπε η Δικαιοσύνη να δει αν το Κίνητρο, που αποκάλυπτε ο Στρος Καν, είχε "μετάφραση" σε υλικό προσωπικό κέρδος για τον Παπανδρέου. Ως εκ τούτου έπρεπε ο Εισαγγελέας του Αρείου Πάγου να καλέσει τον Παπανδρέου και να του ζητήσει -για λόγους προστασίας των εθνικών συμφερόντων και εφησυχασμού της κοινής γνώμης- να του παραδώσει όλους του τους τραπεζικούς λογαριασμούς .Χωρίς καν να τεθεί θέμα δήθεν "ποινικοποίησης" της πολιτικής ζωής .Για την τιμή της Δικαιοσύνης, την κοινωνική ειρήνη και στο όνομα των εθνικών συμφερόντων. Δεν χρειαζόταν καν να τον ρωτήσει για την πολιτική ουσία της επιλογής του ν' αναζητήσει τη "βοήθεια" του ΔΝΤ. Πρωθυπουργός είναι και μπορεί να έχει τις δικές του πολιτικές απόψεις. Ο λαός τον ψηφίζει και ο λαός τον κρίνει γι' αυτές τις επιλογές. Αυτά όλα είναι πολιτικά ζητήματα και δεν αποτελούν αρμοδιότητα της Δικαιοσύνης. Δεν χρειαζόταν καν να καλέσει τον Στρος Καν να επιβεβαιώσει τους ισχυρισμούς του.

Όλα αυτά ανήκουν στη σφαίρα των πολιτικών αναλύσεων. Τη Δικαιοσύνη όλα αυτά δεν την ενδιαφέρουν. Την ενδιαφέρει όμως, με "αφορμή" μια δημόσια δήλωση ενός ξένου αξιωματούχου, να ελέγξει έναν Έλληνα αξιωματούχο. Να ελέγξει τον αξιωματούχο, όπως προβλέπεται πάντα για τη "γυναίκα του Καίσαρα". Από έναν τέτοιο έλεγχο δεν εξαιρείται ο Πρωθυπουργός. Αν ήταν "καθαρός" ο Παπανδρέου, δεν θα είχε λόγο ν' αρνηθεί τον έλεγχο. Ίσα-ίσα που θα έτρεχε στη Δικαιοσύνη να το "επιβεβαιώσει". Έπρεπε λοιπόν να κληθεί και να παραδώσει όλους τους τραπεζικούς λογαριασμούς του στη δικαιοσύνη. Όλους τους λογαριασμούς, οι οποίοι ερευνώνται σ' αυτές τις υποθέσεις και άρα των συγγενών και των "παρένθετων" προσώπων .Τους λογαριασμούς της "μανούλας", αλλά και του "συγγραφέα" Νικολάκη.

Την ίδια ώρα και ο ίδιος εισαγγελέας θα έπρεπε να διατάξει αυτήν τη φορά -εφόσον δεν υπήρχε ο "σκόπελος" των πολιτικών αρμοδιοτήτων και ασυλιών- τη διερεύνηση των ευθυνών της Τράπεζας της Ελλάδας στην κρίση δανεισμού. Να έκανε κλήτευση στον άχρηστο Διοικητή της -των 600.000 ευρώ ετησίως- να του εξηγήσει πώς και γιατί βρεθήκαμε σ' αυτήν τη δεινή οικονομική θέση. Να του εξηγήσει πώς βρεθήκαμε σε ΚΡΙΣΗ ΔΑΝΕΙΣΜΟΥ. Από εκεί και πέρα ο Εισαγγελέας να κάνει τη δουλειά του. Να γίνει μια διερεύνηση των ευθυνών Προβόπουλου για το "γκρέμισμα" των αξιών των ομολογιακών τίτλων του ελληνικού κράτους. Να εντοπίσει η δικαστική εξουσία όλους τους υπεύθυνους αυτού του εθνικού εγκλήματος. Να εντοπίσει όλους όσους θησαύριζαν από τον εξευτελισμό των ομολόγων εκείνες τις ύποπτες μέρες με αγορές του "αέρα". Να ανοίξει τους προσωπικούς τους τραπεζικούς λογαριασμούς και μαζί μ' αυτούς και τους "δρόμους" για τη φυλακή.

Αυτό θα γινόταν σε μια ευνομούμενη Πολιτεία, η οποία βρίσκεται υπό κίνδυνο. Μια Πολιτεία, η οποία είναι υποχρεωμένη να γνωρίζει την ποιότητα των πολιτικών που την κυβερνάνε και την αξιοπιστία των υπαλλήλων, οι οποίοι διαχειρίζονται τα οικονομικά της. Μια Πολιτεία, η οποία πρέπει να γνωρίζει πάντα αν "πίσω" από ένα ύποπτο πολιτικό Κίνητρο υπάρχει και οικονομικό Κίνητρο. Μια Πολιτεία, η οποία πρέπει να γνωρίζει αν το "λάθος" ενός πολιτικού ηγέτη είναι "τζάμπα" ή αν τυγχάνει χρηματοδότησης ξένων.

Ο Παπανδρέου ας γνωρίζει ότι δεν θα τον ευνοούν για πάντα τα πράγματα. Έπρεπε να είναι πιο προσεκτικός. Δεν θα ελέγχει για πάντα την εξουσία και ούτε η ελληνική δικαστική εξουσία θα είναι για πάντα τόσο διεφθαρμένη και τόσο "κοιμισμένη" όσο είναι σήμερα. Τα πράγματα αλλάζουν. Σε κάποια στιγμή οι διεφθαρμένοι "Ζαγοριανοί", που την διευθύνουν, θα τιμωρηθούν και στις θέσεις τους θα καθίσουν οι άριστοι και οι άξιοι. Η προδοσία, η διαφθορά, αλλά και το μαύρο χρήμα δεν "παραγράφονται" ποτέ. Είναι θέμα χρόνου ν' αλλάξουν τα δεδομένα. Το χρήμα αφήνει ανεξίτηλα ίχνη και μπορείς πάντα να το "ακολουθήσεις". Όπου και να πάει ο Παπανδρέου, όποια θέση και να του δώσουν τα αφεντικά του, θα κινδυνεύει. Θα κινδυνεύει, γιατί ο κόσμος έγινε μικρός. Πόσο μικρός; Ας ρωτήσει τον "σύντροφο" Μουμπάρακ, για να του πει. Αν αλλάξουν τα πράγματα -που είναι βέβαιον ότι θ' αλλάξουν- θα εκδοθεί εις βάρος του διεθνές ένταλμα σύλληψης και δεν θα έχει πού να κρυφτεί.

Ας μην ελπίζει στα "παχιά" λόγια των αφεντικών του. Αυτοί θα κάνουν ό,τι έκαναν πάντα. Θα τον χρησιμοποιήσουν για όσο διάστημα θα τους είναι χρήσιμος και μετά θα τον πετάξουν στα σκουπίδια σαν στυμμένη λεμονοκόπουπα. Ας μην ελπίζει ο Bravo Giorgo για την ασφάλειά του ούτε στα διεθνή αξιώματα, τα οποία μπορεί να καταλάβει, ούτε στα μεγάλα χρηματικά ποσά, τα οποία μπορεί να συμπεριλάβει στην προσωπική του περιουσία. Ο κόσμος, όπως είπαμε, έχει γίνει πολύ μικρός και επικίνδυνος για τους εγκληματίες .όποια κι αν είναι η "ασπίδα" τους. Καμία θέση και κανένας πλούτος δεν μπορεί να προστατεύσει πλέον κανέναν.

Ο Κούρτ Βαλτχάιμ ήταν Γενικός Γραμματέας του ΟΗΕ, όταν η αυστριακή δικαιοσύνη κινήθηκε εναντίον του και μέσα σε μια νύχτα τον "εξαφάνισε" ως διεθνή παράγοντα. Το ίδιο αφορά και τον πλούτο. Όσα και να έχει κερδίσει ο Giorgo από τη "σφαγή" της Ελλάδας, δεν συγκρίνονται με τα δεκάδες δισεκατομμύρια του Μουμπάρακ ή με τους τόνους χρυσού του Μπεν Αλή. Τίποτε όμως δεν κατάφεραν αυτοί οι δύο με τα χρήματα αυτά, γιατί ο κόσμος είναι "αφιλόξενος" για τους εγκληματίες. Κανένας δεν βρέθηκε να τους "φιλοξενήσει", γιατί πουθενά δεν μπορείς να ξεφύγεις πλέον από τον νόμο. Στην ενιαία Νέα Τάξη αρκεί πλέον ένα διεθνές ένταλμα σύλληψης και θα "τρέχεις" σαν τον μακαρίτη τον Πινοσέτ ή τον Κίσινγκερ. Αυτοί όμως "αποκλείστηκαν" στις πατρίδες τους, ενώ ο Γιωργάκης κινδυνεύει από την πατρίδα του.

Τι θα κάνει; Θα μιμηθεί τους Μουμπάρακ και τους Αλή, για να βρει "καταφύγιο"; Αυτοί ήταν τυχεροί, γιατί ήταν Άραβες και κατέφυγαν σε μια Σαουδική Αραβία, η οποία δεν σέβεται τον Διεθνή Νόμο. Αυτός τι θα κάνει; Θα ζητήσει "ασφάλεια" στην Αραβία; Ασφάλεια ανάμεσα σε Άραβες ο Γιώργος ο Εβραίος; Δεν γίνονται αυτά τα πράγματα. Καθόλου δεν γίνονται. Τι άλλο του απομένει; Να ζητήσει "ασφάλεια" στο Ισραήλ; Γιατί να του δώσουν; Για να κάψει όλους τους Εβραίους του τοκογλυφικού κυκλώματος; Να αποδείξει το Ισραήλ με τη στάση του πως όλα τα κράτη πέφτουν θύματα της ίδιας εβραϊκής συμμορίας; .Της συμμορίας του Μπενράνκε, του Τρισέ, του Άκερμαν, του Στρος Καν, του Γκρίνσπαν, του Μπάφετ, του Σόρος, του Μπλανκφέιν και των άλλων "παιδιών"; Δεν γίνονται αυτά τα πράγματα. Δεν μπορεί να ταυτιστεί το Ισραήλ με έναν Εβραίο, που η "σωτηρία" του απειλεί την ασφάλεια όλων των άλλων.

Απλά θέλει λίγο χρόνο ο Γιώργος, για να το καταλάβει. Λογικό είναι αυτό, εφόσον η δυνατότητα αντίληψης δεν είναι δα και το πιο δυνατό του "σημείο". Θα τρέχει με το κολάν και όλοι θα θέλουν να τον "πηδήξουν". Θα τρέχει μαζί με τους Βαλιανάτους και τους Πεταλωτήδες για να σωθούν και όχι ...για να βρουν τη γυναίκα του Πεταλωτή .όπως θα έλεγε και ο Χίος.

ΥΓ.

Ο προδότης Πρωθυπουργός έχει ξεφύγει από κάθε έλεγχο αθλιότητας. Εν μέσω μιας τεράστιας οικονομικής και κοινωνικής κρίσης, την οποία προκάλεσε ο ίδιος και που μαστίζει αυτήν τη στιγμή την Ελλάδα, συνεχίζει και δημιουργεί προβλήματα εις βάρος της. Μιλάμε για κανονικό ανθέλληνα γενίτσαρο, που όμοιό του δεν βρίσκεις τους τελευταίους αιώνες. Τελευταίο επίτευγμά του ήταν η άνευ λόγου και αιτίας επίσκεψή του στη Θράκη, για να "υποσχεθεί" τους "Τούρκους" της Θράκης δικαιώματα εθνικής μειονότητας. Ο Πρωθυπουργός της Ελλάδας "αναγνώρισε" με την αθλιότητά του ως επίσημη γλώσσα του ελληνικού κράτους και την τουρκική. Αυτό, το οποίο δεν έκανε ποτέ κανένας Έλληνας Πρωθυπουργός και δεν διεκδίκησε ποτέ ούτε η ίδια η Άγκυρα, το έκανε ο "large" Παπανδρέου .Το κουτορνίθι της Μαργαρίτας. Αυτό είναι πέρα για πέρα αντισυνταγματικό και εννοείται ότι μπορεί να προσβληθεί στα ανώτατα δικαστήρια.

Το μόνο καλό, που έκανε ο Πρωθυπουργός στη Θράκη, ήταν η αποκάλυψη της πραγματικότητας, η οποία μέχρι τώρα κρυβόταν πολύ καλά. Με τις Καλλικρατικές Περιφερειακές Εκλογές αποδείχθηκε ότι στη Θράκη τα πράγματα δεν είναι όπως τα παρουσιάζουν οι προδότες, οι ΜΚΟ και βέβαια το Προξενείο της Τουρκίας. "Μετρήθηκαν" οι "Τούρκοι" και δυστυχώς γι' αυτούς και τους προστάτες τους βρέθηκαν ελάχιστοι. Τίποτε δεν αντιπροσωπεύουν. Το ασαφές, το οποίο μέχρι τώρα τους επέτρεπε να οικειοποιούνται τη θρησκευτική μειονότητα στο σύνολό της, αυτήν τη στιγμή δεν υφίσταται. Στις τελευταίες περιφερειακές εκλογές διαχωρίστηκαν οι μουσουλμάνοι Έλληνες της "Συνθήκης της Λοζάννης" από τους μουσουλμάνους "Τούρκους" της "Συνθήκης του Παρά" τύπου Ντεντέ. Για άλλη μια φορά το δίκιο και η αλήθεια διέλυσαν τους φόβους της άγνοιας και των πρακτορικών μεθοδεύσεων. Ελάχιστοι είναι οι "Τούρκοι" και οι ελληνικές υποχωρήσεις απλά δεν έχουν "υποκείμενο" για να τις εκμεταλλευτεί.

ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΤΡΑΪΑΝΟΥ

Διαβάστε περισσότερα »

Κάποιος να αποδεχθεί τον ρόλο του μπαμπούλα

 Το καινούργιο σλόγκαν που έχει υιοθετηθεί από πολλούς και σε διαφορετικά πολιτικά στρατόπεδα τοποθετημένους σχολιαστές (με την τρόικα να νομοθετεί οι πολιτικοί μας μόνο ως «σχολιαστές» μπορούν να αναφέρονται πλέον), είναι ότι «οι εκλογές δεν θα λύσουν κανένα πρόβλημα».
Πιθανόν ναι, αλλά πιθανόν και όχι. Πώς, όμως, μπορούν να αποφαίνονται με τόση σιγουριά; Και πρόκειται άραγε για την ίδια σιγουριά με την οποία οδήγησαν τη χώρα στα βράχια της τρόικας και στα φιλόδοξα σαγόνια του Στρος-Καν; Ο οποίος μάλιστα, προκειμένου να εξυπηρετήσει τις προσωπικές του πολιτικές επιδιώξεις, δεν βούτηξε την γλώσσα του στο μυαλό του πριν μιλήσει, με αποτέλεσμα να εκθέσει τον κ. Παπανδρέου;
Υπάρχει κανένας λόγος να δεχθούμε ως θέσφατο την φράση «οι εκλογές δεν θα λύσουν κανένα πρόβλημα»; Με τι προσόντα θεωρούν ότι μπορούν να λένε κάτι και όλοι οι υπόλοιποι να το δέχονται λες και προέρχεται από χείλη… αυθεντιών; Με τα ίδια προσόντα που χρησιμοποίησαν και χρησιμοποιούν για να καταστρέφουν τη χώρα;
Κατ’ αρχήν, για το θέμα των εκλογών υπάρχει ένα σοβαρό ζήτημα ουσίας και δημοκρατικής λειτουργίας: Η κυβέρνηση δεν εξελέγη με βάση το πρόγραμμα που εφαρμόζει σήμερα. Επομένως η εφαρμογή του δεν είναι προϊόν λαϊκής νομιμοποίησης. Οι περιφερειακές εκλογές, παρά τους εκβιασμούς και τις σχετικές δηλώσεις του Στρος-Καν, δεν αποτελούν νομιμοποίηση, διότι σ’ αυτές υπεισέρχονται και άλλοι παράγοντες.
Οι δημοσκοπήσεις εμφανίζουν το ΠΑΣΟΚ να προηγείται, αλλά αυτό είναι πρόβλημα που πρέπει να απασχολήσει τη Νέα Δημοκρατία.  Όλοι οι υπόλοιποι οφείλουν να κοιτούν μόνο το δημοσκοπικό ποσοστό της κυβερνώσας παράταξης και αυτό σε καμιά περίπτωση δεν έχει ξεπεράσει το 25%.
Ας αφήσουν, λοιπόν, τις υστερόβουλες βεβαιότητές τους. Τα μόνα δεδομένα που μπορούν να γίνουν αποδεκτά είναι τα ακόλουθα:
-Η προ ημερών ομολογία του ίδιου του Στρος-Καν (http://www.elzoni.gr/html/ent/579/ent.6579.asp) ότι το ΔΝΤ έχει αποτύχει στις οικονομικές και δημοσιονομικές του προβλέψεις  σχετικά με την παγκόσμια κρίση.
-Η ομολογία όλων  ότι  παρά τα σκληρά μέτρα το χρέος αυξάνει επικίνδυνα.
-Ο πανικός της τρόικας (διότι περί πανικού επρόκειτο τελικά) που εκδηλώθηκε με τον γνωστό προκλητικό τρόπο. Τι ήθελαν να μας πουν  στην περίφημη συνέντευξη Τύπου που έθιξε την εθνική μας περηφάνια (που ουδόλως θίγεται από το γεγονός ότι οι κλέφτες κυκλοφορούν ελεύθεροι);  Το απλούστατο: Παιδιά δεν γίνεται τίποτε, το χρέος μεγαλώνει, πουλήστε.
Ομολογία αποτυχίας ήταν και επειδή δεν μπορούσαν να το πουν ξεκάθαρα, κατέφυγαν στη μέθοδο που ακολουθούν όλοι οι αποτυχημένοι: Υπεροψία και προκλητική συμπεριφορά. Ως γνωστόν, ο Τάκιτος είχε πει «όταν το ψέμα αποκαλύπτεται, δεν υπάρχει άλλο καταφύγιο από το θράσος».
Η συγκεκριμένη ρήση δικαιώνεται και από τον σπασμωδικό τρόπο με τον οποίο τα στελέχη του ΠΑΣΟΚ προσπαθούν να κολάσουν την αποκάλυψη ότι το ΔΝΤ ήταν η πρώτη επιλογή του πρωθυπουργού. Και βέβαια, αυτοαναιρούνται. Διότι τον καιρό που ο κ. Παπανδρέου «ψαχνόταν» με το ΔΝΤ, έλεγαν τα ακριβώς αντίθετα.
Για παράδειγμα, ο αντιπρόεδρος της κυβέρνησης κ. Θ. Πάγκαλος μιλώντας χθες το πρωί στο «Μέγκα», είπε πως «η προσπάθεια που κάνουμε να μετατρέψουμε το ΔΝΤ σε μπαμπούλα είναι πολύ λανθασμένη».
Και ο κυβερνητικός εκπρόσωπος κ. Γ. Πεταλωτής απέδωσε την πρεμούρα του κ. Παπανδρέου στις προσπάθειές του να αντιμετωπίσει  «με τον πλέον άμεσο τρόπο το ενδεχόμενο χρεοκοπίας της χώρας, το οποίο αποκαλύφθηκε μετά τις εκλογές του 2009».
Καλή η προσπάθεια, αλλά δεν είναι έτσι. Πρώτον διότι υπάρχουν αναρίθμητες προεκλογικές δηλώσεις στελεχών του ΠΑΣΟΚ (και του ίδιου του πρωθυπουργού και μάλιστα κατά τις επισκέψεις του στον Πρόεδρο της Δημοκρατίας) από όπου προκύπτει πως γνώριζαν πολύ καλά κατά πού πήγαινε η χώρα – άλλωστε γι’ αυτό ζητούσαν την κυβέρνηση, για να αποτρέψουν την χρεοκοπία. Μόνο που μιλούσαν για δικές τους «εναλλακτικές λύσεις» και όχι γι’ αυτές που τελικά εφάρμοσαν και τις οποίες τις ήξερε και η ανιψιά μου η Αλεξάνδρα που πάει στην Δευτέρα Δημοτικού.
Και δεύτερον, διότι ήσαν οι ίδιοι που εξόρκιζαν το ΔΝΤ, την εποχή ακριβώς που ο κ. Παπανδρέου αναζητούσε την «άμεση λύση». Μια λύση που ουδεμία σχέση είχε με τις γενικόλογες προεκλογικές του τύπου «αναδιανομή του πλούτου με κοινωνική Δικαιοσύνη».
Ο κ. Πεταλωτής, για παράδειγμα, στις 19 Ιανουαρίου του 2010 είχε ξεκαθαρίσει πως «δεν θα χρειαστεί Σχέδιο Β».
Ο κ. Χρυσοχοΐδης, σε συνέντευξή του (Real News, 31 Ιανουαρίου 2010) είχε χαρακτηρίσει «σεναριολογία τα περί χρεοκοπίας και προσφυγής στο ΔΝΤ» - αν και χθες ο κυβερνητικός εκπρόσωπος μίλησε ξεκάθαρα για ενδεχόμενο χρεοκοπίας το 2009.
Ο κ. Βενιζέλος, τον Φεβρουάριο του 2010 είχε και αυτός ταχθεί κατά της προσφυγής στο ΔΝΤ. Όπως είχε πει, «θα δημιουργούσε τεράστια προβλήματα, η χώρα πρέπει να αναζητήσει λύση στο πλαίσιο της ευρωζώνης».
Και ο κ. Πάγκαλος, στις 24 Ιανουαρίου του 2010, στο «Έθνος της Κυριακής» (Γ. Αντύπας), είχε πει κι’ αυτός ότι δεν υπάρχει Σχέδιο Β και πως θα ήταν καταστροφή να μην πετύχει το Σχέδιο Α. Όπως επί λέξει είχε πει (το έχω ξαναγράψει αυτό, αλλά αξίζει η επανάληψη) «δεν είναι μόνο αυτό, είναι μια σειρά από φοβερές συνέπειες για την οικονομία, την κοινωνική ειρήνη, τον τρόπο που ζούμε. Και τελικά είναι ηθική απαξίωση του ελληνισμού γενικότερα, την οποία εγώ δεν θα ήθελα ποτέ να ζήσω και θα κάνω τα πάντα για να την αποφύγω. Είναι μ ια φοβερή δοκιμασία, μια πρόκληση εθνικού μεγέθους, την οποία πρέπει να ξεπεράσουμε».
Επανήλθε ο κ. Πάγκαλος και τον Φεβρουάριο του 2010. (Βήμα, 21): «Δεν υπάρχει περίπτωση να πάμε στο ΔΝΤ. Εμείς είμαστε στο ευρωπαϊκό σύστημα. Δεν υπάρχει περίπτωση να το κάνουμε και δεν θα το κάνουμε».
Όταν πια μπήκαμε στο ΔΝΤ και δρομολογούνταν αυτά που ο κ. Πάγκαλος δεν ήθελε να ζήσει, ο ίδιος, την ανάγκη φιλοτιμία ποιούμενος, είπε ότι «δεν πρέπει να δαιμονοποιείται το ΔΝΤ». Και χθες, μας είπε ότι κακώς προσπαθούμε να μετατρέψουμε το ΔΝΤ σε μπαμπούλα.
Τι συνέβη; Γνώριζαν και παραπλανούσαν ή τους είχε παραπλανήσει όλους μαζί ο κ. Παπανδρέου και σήμερα εκτίθενται κι’ αυτοί, διότι… scripta manent;
Κι’ αν δεν είναι μπαμπούλας το ΔΝΤ, τότε ποιος είναι ο μπαμπούλας; Διότι μπαμπούλας υπάρχει, καθώς ο κόσμος έχει κατατρομοκρατηθεί, κάθε οικονομική δραστηριότητα έχει ανασταλεί  και η ύφεση τρέχει με 7%.
Κι’ αν δεν είναι μπαμπούλας το ΔΝΤ, γιατί ξαφνικά έγιναν μπαμπούλας οι εκλογές;  Τι άλλο δηλαδή χειρότερο μπορεί να μας συμβεί; Να μην βρεθούν φωστήρες σαν αυτούς που μας κατέστρεψαν για να μας δώσουν άλλη μια να πάμε πιο βαθιά; 
Αποκλείεται το ενδεχόμενο να προκύψει μια κυβέρνηση εθνικής σωτηρίας (υποχρεωτικά αφού δεν θα υπάρξει αυτοδυναμία), οπότε θα υποχρεωθούν όλοι να αναζητήσουν ανθρώπους που γνωρίζουν από οικονομία και να δώσουν κάποιες λύσεις;
Πιθανόν και να αποκλείεται. Είναι δηλαδή πιθανόν ακόμη και εκείνη την ώρα να κοιτάνε όλοι πώς θα μοιράσουν τα υπουργεία και πώς θα τοποθετήσουν σε θέσεις τους (άσχετους) ανθρώπους τους. Οπότε, το μόνο που θα δικαιωθεί και ο Πάγκαλος. Θα αποδειχθεί πως μπαμπούλας δεν ήταν το ΔΝΤ, αλλά το «ελληνικό» ολιγαρχικό πολιτικό σύστημα.
Υ.Γ. Χθες, ήταν η επέτειος της Κατάληψης - Εξέγερσης της Νομικής. 21 Φεβρουαρίου 1973. Μας το θύμισε ο Ιστότοπος Σίβυλλα (sibilla.blogspot.com). Πού να το θυμηθούμε – η πιο πρόσφατη μνήμη είναι από την κατάληψη της Νομικής από τους μετανάστες. Ιδού και ο όρκος (μετά ακολούθησε ένα γενναίο ξύλο στους δρόμους που το γευτήκαμε και οι του μαθητικού κινήματος):
«Εμείς οι φοιτηταί των Ανωτάτων Εκπαιδευτικών Ιδρυμάτων ορκιζόμαστε στ’ όνομα της ελευθερίας να αγωνισθούμε μέχρι τέλους για την κατοχύρωση: α) των ακαδημαϊκών ελευθεριών, β) του πανεπιστημιακού ασύλου, γ) της ανακλήσεων όλων των καταπιεστικών νόμων και διαταγμάτων».
Και το ειδησεογραφικό πρακτορείο «Ασσοσιέητεντ Πρες» μετέδιδε: «Τρεις χιλιάδες φοιτηταί παρέμειναν και πέραν του μεσονυκτίου εντός του κτιρίου του Πανεπιστημίου επί των οδών Σίνα, Σόλωνος και Μασσαλίας, εις εκδήλωσιν διαμαρτυρίας δια την άρσιν των αναστολών κατατάξεως των συναδέλφων των. Έξω του κτιρίου διενυκτέρευσαν επίσης ισχυραί αστυνομικαί δυνα΄μεις, αφού προηγουμένως διέλυσαν μικροσυγκεντρώσεις  άλλων και αντιφρονούντων φοιτητών εις τας γύρω παρόδους»…
Τουλάχιστον τότε ξέραμε ποιος είναι ο μπαμπούλας…

Έγραψε η Σοφία Βούλτεψη

Διαβάστε περισσότερα »

Αγαπητοί “Barman”!

Αισθανόμαστε  μεγάλη  πολύ *χαρά  όταν μπορούμε να φιλοξενούμε κείμενα όπως αυτό :

Απευθύνομαι στους barmen της ζωής μας, τους ανθρώπους εκείνους που έχουν αποφασίσει πως κάθε ανθρώπινη δραστηριότητα θα πρέπει να περνάει από τις μπάρες τους.

Barman-εργολάβε:
Προφανώς σου είπανε πως έχουμε ελεύθερη οικονομία κι εσύ κατάλαβες πως μπορείς να γίνεις το λιοντάρι της ζούγκλας, επειδή απλώς …μπορείς. Ξέρουμε πως τα “φιλέτα” τα είχες βάλει στο μάτι από παλιά, γι αυτό και λάδωνες τους αρμόδιους καραγκιόζηδες της εκάστοτε κυβέρνησης για να σου δώσουν τις “δουλίτσες”. Ξέρουμε επίσης όταν σου δώσανε το όκευ δεν έβαλες φράγκο από την τσέπη σου για τις λεγόμενες “παραχωρήσεις” αφού με εγγύηση του δημοσίου – δηλαδή – δική μας, σε χρηματοδότησαν οι τράπεζες για να τις αποπληρώσεις μετά από τα διόδια. Εργολάβε μου καλέ, έτσι γίνομαι κι εγώ εργολάβος…
Barman-εργολάβε μου οι δρόμοι που διάλεξες να “φτιάξεις” και να μας χρεώσεις υπήρχαν στην πλειοψηφία τους από το -50... Και κάνεις την πάπια όταν δεν καταλαβαίνεις πως ο δρόμος δεν είναι η άσφαλτος. Αν θέλεις να φτιάξεις δικό σου δρόμο, να πας να αγοράσεις όλα τα οικόπεδα από Κήπους εώς Αθήνα, τρύπα βουνά, κάνε γέφυρες, και βάλε διόδια ανά πεντακόσια μέτρα με είκοσι ευρώ το κεφάλι. Αυτοί οι δρόμοι που διάλεξες να “φτιάξεις” έχουν ιδιοκτήτη και δεν είναι άλλος από εμάς.
Barman-πολιτικάντη:
Σε στείλαμε στη Βουλή των Ελλήνων κι εσύ νομίζεις πως είναι η Βουλή των εργολάβων. Καταλαβαίνουμε πως τόσα χρόνια συναλλασσόμενος με το κεφάλαιο και αγοράζοντας “ψηφαλάκια” πίστεψες πως τα πρόβατα είναι καλά μαντρωμένα στο παχνί. Γι αυτό και το θράσος σου απέναντί μας είναι ανάλογο του τρόμου σου μήπως σε πετύχουμε σε κάνα στενό να σου εκφράσουμε την ευγνωμοσύνη μας. Είμαστε σίγουροι πως το κωλόχαρτο που χρησιμοποιείται στη Βουλή είναι ειδική παραγγελία με τυπωμένα άρθρα του Συντάγματος των Ελλήνων όπως το Άρθρο 5 που αφορά την ελευθερία στη διακίνηση στην επικράτεια.
Τα τέλη κυκλοφορίας, οι φόροι στη βενζίνη, τα τέλη σταθμεύσεως τι είναι; Δεν είναι χρήμα; Που στα σκατά τα δίνετε; Επειδή εμείς σας τα δίνουμε για να φτιάξετε δρόμους. Υποχρέωση του κράτους είναι να παρέχει στον πολίτη υποδομές μετακίνησης κι όχι των εργολάβων. Γι αυτό φορολογούμαστε όχι για να σας πληρώνουμε αμάξι, γραφειάκι έξτρα, κινητό κι ένα σκασμό κούτρα παροχές για να ‘στε “ωραίοι”. Με την ευκαιρία όσο υπάρχει κομμωτήριο στη Βουλή είστε όλοι σας ντιντήδες…
Το γελοιοδέστερο επιχείρημα που άκουσα από στόμα υπουργού είναι πως “γιατί να πληρώνει η γριά στην Κάσσο ένα δρόμο που δεν χρησιμοποιεί”. Μιλάμε πως τέτοιες διάνοιες έχουμε για υπουργούς! Μιλάνε για την Ελλάδα λες και πρόκειται για σύνολο από Καντόνια!!! Τότε ρε Ρέπα γιατί να πληρώνει ο Ηπειρώτης τις επιδοτήσεις στις άγονες γραμμές σε πλοία κι αεροπλάνα; Αυτά τα κολπάκια με την καλλιέργεια διχόνοιας ανάμεσα στους Έλληνες να τα ξεχάσετε, η χώρα είναι αυτή με τα καλά και τα κακά της αν δεν σας αρέσει να πάτε να πολιτευτείτε στην Ανταρκτική (σας επιδοτούμε και τη μετάβαση 100%).

Barman-παπαγάλε:
Βλέπεις δε σε αποκαλούμε δημοσιογράφο επειδή εσύ επέλεξες να είσαι “σχολιαστής”. Δεν έχεις καμιά σχέση με την “είδηση”,  όπως ούτε κι αυτή μαζί σου. Καταλαβαίνουμε τη θέση σου όπως και το ποσό σου στο πέι-ρόλ. Σε ακούσαμε το πρωί να ψιτακίζεις τις θέσεις των αφεντικών σου καθώς οι ίδιοι είναι οι Barman-εργολάβοι. Τα κανάλια που σας ταϊζουν δεν ειναι επιχειρήσεις μανάρια μου. Μοχλοί είναι για να τσιμπάνε τα εργάκια. Ακούσαμε έναν από εσάς να λέει ότι όποιος δεν θέλει να πληρώσει διόδια να πάει από τον παράδρομο και – καμάρι μου – να στο πούμε απλά: Δεν θα γυρίσουμε τη χώρα στο -30 επειδή τ’ αφεντικά σου θέλουν να βγάλουν από τη μύγα ξύγκι.  Δεν είναι η χώρα επιχείρηση, δεν είμαστε πελάτες τους. Δεν πωλούνται τα πάντα, ούτε παραχωρούνται για τριάντα και πενήντα χρόνια. Με την ευκαιρία να σου θυμίσουμε πως οι συχνότητες που χρησιμοποιείς για να μας “τη λές” είναι επίσης του Ελληνικού λαού που τις καταχρώνται τ’ αφεντικά σου.
Ξέρεις μανάρι μου πόσο πάει η ταρίφα Θεσσαλονίκη-Αθήνα ή νομίζεις πως πρόκειται για τραγούδι του Καζαντζίδη; Όταν ένα “χιλιάρι” θέλει 55 έουρος για απλή αμόλυβδη κι άλλα 25 για τις μπάρες δεν σου σηκώνεται η τρίχα; Όταν θες τέσσερα μεροκάματα για να πας και νά ‘ρθεις ανάμεσα στις δύο μεγαλύτερες πόλεις της χώρας (με χιλιάρι κι 100 χαω, ξαναλέω) σου φαίνεται οκ;
Γι αυτό όταν σας βάζουν “πρώτη μουρη” στο γυαλί κοιτάξτε να μαζεύετε τη γλώσσα σας όταν βρίζετε τους πολίτες που αντιστέκονται στους κατοχητζήδες. Σεμνά και ταπεινά λοιπόν.

Barman-barman:
Συγνώμη που χρησιμοποίησα τον επαγγελματικό σου τίτλο, αλλά σου τρώνε τη δουλειά αυτοί που γεμίσανε μπάρες στην Ελλάδα μας. Μπάρες στους δρόμους, στα Νοσοκομεία, σε λίγο στα σχολεία, το νερό, τον αέρα… Να σαι σίγουρος όμως πως δεν θα τους περάσει, ήδη τις μπάρες τους τις έχουμε αλείψει με λιπαντικό βαθειάς διείσδυσης και τους περιμένουμε στη γωνία. Μετά το σεξ θα τους στείλουμε σε σένα για τα ξύδια. Καλές δουλειές λοιπόν!

* O JZ κάνει το πρώτο χτύπημα για τη νέα χρονιά, αφού περίμενε να “φωτιστεί”!

Διαβάστε περισσότερα »

Καλή Χρονιά παιδί μου άνεργε

Όλος ο Ευρωπαϊκός νότος πλημμυρίζει από 30ρηδες με όλα και ακόμη περισσότερα πτυχία, προσόντα, δεξιότητες που χτυπούν στον τοίχο της αγοράς εργασίας.

Η Μεσόγειος φλέγεται από την αντινομία της πιο μορφωμένης γενιάς στην πιο περιορισμένη αγορά εργασίας στην ιστορία της.
Δεν συμβαίνει λοιπόν μόνο στην Ελλάδα. Όμως τώρα το αντικρίζουμε κι εμείς έντρομοι λόγω της οικονομικής κρίσης
Όσο η ευρεία ελληνική οικογένεια και οικογενειακή επιχείρηση άντεχαν τους ψευτο-υποαπασχολούσαν.
Όσο το ευρύ δημόσιο μπορούσε, παρανόμως τους συμβασιο-εκμεταλλευόταν.
Είναι η γενιά των πρώην 700 Ευρώ.
Έκαναν ότι τους ζητήθηκε. Σπούδασαν, πέτυχαν, ειδικεύθηκαν. Γιατί, για ποιον; Τώρα και εκείνοι και όλοι οι υπόλοιποι συνειδητοποιούν πως αυτή η γενιά υφίσταται- περισσότερο από οποιαδήποτε άλλη- το κόστος της μετάβασης. Από την εθνική αγορά στην παγκοσμιοποίηση.
Όταν ήταν έφηβοι και προγραμμάτιζαν τα βήματά τους, κανείς από όσους τους συμβούλευε δεν φανταζόταν τις επιπτώσεις της παγκοσμιοποίησης στις εθνικές αγορές εργασίας.
Το διαβατήριο των σπουδών για εργασία και κοινωνική κινητικότητα αποδεικνύεται άκυρο παλιόχαρτο.
Ήταν σχεδιασμός του παρελθόντος για ζωή του μέλλοντος. Όμως στις στιγμές ασυνέχειας, στην καμπή της μετάβασης η συνταγή της γραμμικής εξέλιξης έχει μόνο θύματα.
Έτσι έγινε και με τη γενιά του 40 , του μεγάλου πολέμου. Όσο σκληρό κι αν είναι να το σκέφτεσαι, πάντως συμβαίνει. Υπάρχουν και άτυχες γενιές.
Η αγορά εργασίας είναι κλειστή, όχι... μόνο λόγω οικονομικής κρίσης αλλά κυρίως γιατί κυριαρχείται από κανόνες και δομές των μεταπολεμικών παιδιών, της μεγάλης, μαζικής γενιάς των baby boomers.
Κατά κάποιο τρόπο οι ίδιοι οι γονείς αποκλείουν τα παιδιά τους. Πολύ περισσότερο που οι συρρικνωμένες δαπάνες του κράτους για τις κοινωνικές παροχές στην ουσία διχάζονται ανταγωνιστικά ανάμεσα στην επιδότηση της νεανικής ανεργίας και στην περίθαλψη ή την σύνταξη του ηλικιωμένου γονιού.
Δεν είναι λοιπόν μόνο η πράγματι κάκιστη ποιότητα των ελληνικών πτυχίων, ο πληθωρισμός των πανεπιστημιακών αποφοίτων και τα υπόλοιπα.
Είναι δυστυχώς μια οργάνωση της κοινωνίας εντελώς ασύμβατη με την κοσμογονία της τεχνολογίας και των συνεπειών της στις επικοινωνίες και την οικονομία.
Το ιδιαίτερο ελληνικό γνώρισμα είναι ότι στην εικοσαετία που διανύσαμε από το 1989, δηλαδή στην εικοσαετία της μετάβασης, του πυρήνα των αλλαγών, χρησιμοποιήσαμε τους Κοινοτικούς πόρους για την ατομική κατανάλωση αλλά και την υπερπροστασία αυτών των ίδιων των παιδιών.
Τίποτε δεν επενδύσαμε για αλλαγή στους κλειστούς κανόνες των επαγγελμάτων, καμία προσαρμογή στην ταχύτητα και ευελιξία που απαιτούν το διαδίκτυο, η ψηφιακή ταχύτητα των συναλλαγών της οικονομίας.
Γεμίσαμε με πτυχία, masters και πίκρα.
Φυσικά και μεταναστεύουν όσοι από τους 30ρηδες μπορούν. Για Αμερική και Βόρεια Ευρώπη και Αυστραλία. Αλλά είναι οι δυνατοί όχι οι πένητες όπως παλιότερα. Είναι οι λίγοι όχι οι πολλοί.
Το ποτάμι δεν γυρίζει πίσω. Τα παραπάνω έχουν νόημα μόνο για να κατανοούν οι μεγαλύτεροι, που ακόμη σαν γενιά κυβερνούν, πως δεν τα φάγαμε μαζί, τους τα φάγαμε των νεώτερων (Σ.Π. όχι εμείς ,αυτοί που αφήσαμε να κάνουν “κουμάντο”) κι εκείνο που κατ’ ελάχιστο οφείλουμε πριν την αποχώρηση είναι να συμμαζέψουμε τον αμάζευτο.
Πως;
Αποχωρώντας εθελοντικά δηλαδή αποδεχόμενοι ουσιωδώς από το σπίτι μέχρι την επιχείρηση, την κυβέρνηση και την κάθε μορφής διακυβέρνηση πως η άποψη μας, η βαθειά μας συνήθεια, ακόμη κι η ριζωμένη αντίληψη φέρουν το βάρος του χρόνου και έχουν υποστεί τη φθορά της μετάβασης.
Δηλαδή να παραιτηθούμε από την αυθεντία και να ζήσουμε με τη διαφοροποίηση, δηλαδή να διαπραγματευθούμε τις γνώμες μας, να ξαναθυμηθούμε το δικαίωμα της απορίας. Ιδιωτικά και δημόσια.
Και επιτέλους τότε συγκεκριμένα να αλλάξουμε.
Προγραμματίζοντας ένα εκπαιδευτικό σύστημα ανοιχτό, χωρίς ιδεοληψίες, θέσφατα και εθνικές αγκυλώσεις, με έμφαση στις δεξιότητες της οργάνωσης και ταξινόμησης, δηλαδή στην παιδεία της κριτικής σκέψης, όπου δεν χωρούν βεβαιότητες και κλισέ αλλά προωθούνται το κουράγιο της ερώτησης, η εξερεύνηση του αγνώστου, καλλιεργείται η γοητεία του νέου.
Αναθεμελιώνοντας την ανύπαρκτη, με όρους εποχής, δικαιοσύνη που αργεί απελπιστικά και δουλεύει αναχρονιστικά, παράγοντας κοινωνική ανομία. Γιατί στερεί στον πραγματικό ή ιδεατό διάλογο με τη γενιά αυτή το τελευταίο επιχείρημα κοινωνικής συμμόρφωσης και αποδοχής, το περί δικαίου αίσθημα.
Επιβάλλοντας τη δημόσια σιωπή με τη δημόσια αδιαφορία ή και λοιδορία στους πολιτικούς, πολιτειακούς και πνευματικούς ταγούς που θυμοσοφούν άγονα και στα Μέσα που δημοκοπούν ακατάπαυστα. Ούτως ή άλλως εμείς τα διαβάζουμε, τους ακούμε, τα βλέπουμε. Οι νεώτεροι είναι αλλού.
Αποδεχόμενοι πως τα κεκτημένα, εργασιακά, κοινωνικά, νοητικά και νοηματικά έχουν όπως και κάθε τι ημερομηνία λήξης, άρα τίποτα δεν εξαιρείται της εξέλιξης. Η οποία με τίποτα δεν ορίζεται σαν ήττα παρά μόνο από τους ήδη ηττημένους , σάπιους, φοβισμένους και επίφοβους «γέροντες» των κάθε λογής αξιωμάτων.
Τελικά συναισθανόμενοι πως στη μεγάλη περιπέτεια της ζωής, τα τελευταία 60 - αδιατάρακτα ευτυχισμένα χρόνια - που λίγο πολύ μας μεγάλωσαν, έχουν δημιουργήσει για εμάς, όχι μόνο απαιτήσεις σύνταξης αλλά και ευθύνη παράδοσης στα παιδιά μας κάτι καλύτερου από τη συνολικά χρεοκοπημένη, κλεισμένη και ληγμένη σημερινή Ελλάδα.

Διαβάστε περισσότερα »

Δείρε με πασά μου ν’ αγιάσω , έξω με φτύνουν γιατί ;

Βουλευτής  ΠΑΣΟΚ  Έκτορας  Νασιώκας : "Οδηγήσαμε τον κόσμο σε κατάσταση παραφροσύνης. Το να μας δείρουν κάποιοι αυτό έχει και μια αξία(!), μια λεβεντιά(!!). Το να σε φτύνουν είναι το πρόβλημα".
Είπε…    αλλά έχει ενστάσεις για το ….. φτύσιμο που τρώνε όλοι τους.
ΣΧΟΛΙΟ Περίοπα :    Αν κρατούσες την ψήφο σου  για το Νομοσχέδιο και δεν το ψήφιζες και εσύ μαζί με το “μαντρί” , ίσως να γλύτωνες τουλάχιστον το ….φτύσιμο, λέω εγώ.
Τώρα ;  Τι τρέμεις ;  Γιατί λυπάσαι ;   Εγώ ευθύνη δεν σου ζητώ ,(θα’θελες..).
Αυτή η φωνή που τη φοβάσαι ,  δεν είμαι εγώ ούτε δική σου ,  ένας  φωνάζει κι άλλος ρωτάει κι όλοι ζητάμε λογαριασμό…
Αυτή  είναι ΦΩΝΗ ΛΑΟΥ ,και ξέρεις πιστεύω τι ακολουθεί…..γι αυτό τρέμεις ;    
Εγώ να σου αφιερώσω ένα τραγουδάκι ,μαζί με τις ευχές μου …… για καλά σκουπίσματα απ’ τις  ροχάλες  :                


Γράφει  παρακάτω το taxalia :

Χαμός στην Κ.Ο. του ΠΑΣΟΚ, ολοταχώς για εκλογές με λίστα ο Παπανδρέου!  

Είναι τόσο έντονη η οργή του κόσμου της εργασίας εναντίον της πολιτικής της κυβέρνησης Παπανδρέου, ώστε ακόμη και αυτή η ΓΣΕΕ του πολιτικά και συνδικαλιστικά άκρως αμφισβητούμενου Γιάννη Παναγόπουλου - του οποίου το ΠΑΣΟΚ απεργάζεται την ταχεία αντικατάσταση ως οριστικά "καμένου" πλέον - αισθάνθηκε την ανάγκη να βγάλει ανακοίνωση που να την αποστασιοποιεί από  την κυβέρνηση.

"Η αντίδραση και ο αγώνας των συνδικάτων, των εργαζομένων, των συνταξιούχων και των ανέργων ενάντια στον προϋπολογισμό του 2011 και των νεοφιλελευθέρων πολιτικών του Μνημονίου των τοκογλύφων δανειστών που υλοποιεί η κυβέρνηση συνεχίζεται" αναφέρει η ΓΣΕΕ στην ανακοίνωσή της.

"Ο πιο σκληρός και αδίστακτος ευρωπαϊκός νεοφιλελευθερισμός, στο όνομα των ελλειμμάτων και του χρέους, απαιτεί και επιβάλλει τα πιο σκληρά και αντιαναπτυξιακά μέτρα που βίωσαν ποτέ οι Ευρωπαίοι πολίτες", τονίζει σε άλλη ανακοίνωσή της. Επιθετικότερη προς την κυβέρνηση Παπανδρέου είναι η ΑΔΕΔΥ: "Οι εργαζόμενοι με τη μεγάλη συμμετοχή στις κινητοποιήσεις στέλνουν μήνυμα αντίστασης στις βάρβαρες πολιτικές της κυβέρνησης και της τρόικας", υπογραμμίζει σε ανακοίνωσή της.

Πολύ πιο βίαιο φραστικό περιεχόμενο εναντίον της κυβέρνησης έχουν οι ανακοινώσεις των σωματείων της ΔΕΚΟ και οι δηλώσεις των προέδρων τους που σχεδόν όλοι ανήκουν στην ΠΑΣΚΕ. Αντανακλούν τις διαθέσεις του κόσμου και το γεγονός ότι σύντομα οι ΔΕΚΟ θα πάψουν να είναι προπύργια του ΠΑΣΟΚ μετά από ένα τέταρτο του αιώνα και πλέον....

Πολύ μικρότερο βάθος έχουν οι αντιδράσεις βουλευτών του ΠΑΣΟΚ (οι κατά τον Λοβέρδο βρεγμένες κότες....)οι οποίες υπαγορεύονται από καιροσκοπισμό και μόνο. Κάποιοι εκτοξεύουν φραστικές ρουκέτες -για να μπορούν να λένε στους ψηφοφόρους τους "εγώ αντέδρασα" - και στη συνέχεια ψηφίζουν και τα πιο επαίσχυντα νομοσχέδια που φέρνει η κυβέρνηση για να....

διασφαλίσουν τη βουλευτική τους έδρα.

Ενδεικτική η στάση του βουλευτή του ΠΑΣΟΚ Έκτορα Νασιώκα: "Οδηγήσαμε τον κόσμο σε κατάσταση παραφροσύνης. Το να μας δείρουν κάποιοι αυτό έχει και μια αξία(!), μια λεβεντιά(!!). Το να σε φτύνουν είναι το πρόβλημα" δήλωσε και η δήλωσή του προβλήθηκε στον Τύπο.

Τι είπε στη συνέχεια για το κοινωνικά βάρβαρο κυβερνητικό νομοσχέδιο; "Φυσικά θα το ψηφίσω, αλλά δεν μπορώ να μην πω ότι έχω και ενστάσεις για την αποτελεσματικότητά του"!

Έπειτα ψάχνουν να βρουν γιατί η απαξίωση του ΠΑΣΟΚ, της κυβέρνησης του και των βουλευτών του έχει προσλάβει διαστάσεις πλημμυρίδας στη συνείδηση του ελληνικού λαού.

(του Γιώργου Δελαστίκ - Επίκαιρα)  

Διαβάστε περισσότερα »

Γιατί έγινε η απάτη του μνημονίου; Υπήρχε άλλη λύση;

Από το  http://kostasxan.blogspot.com

Αν κάποια στιγμή συνειδητοποιήσει ο κόσμος, τι πολιτικό παιχνίδι παίχτηκε και συνεχίζει να παίζεται με το μνημόνιο, τότε είναι βέβαιο ότι οι εξελίξεις θα είναι εκρηκτικές. Ας δούμε λοιπόν προσεκτικά το λόγο για τον οποίο φτάσαμε στο μνημόνιο, στην εξαθλίωση, στην εξωτερική εξάρτηση και στην εθνική υποτέλεια.

Πριν όμως από οτιδήποτε θα πρέπει να συνειδητοποιήσουμε πως ακριβώς λειτουργεί το πολιτικό μας σύστημα, το οποίο, ίδιο και απαράλλαχτο, συνοδεύει ολόκληρη τη νεότερη πολιτική ιστορία της χώρας μας.

Το πολιτικό μας σύστημα λοιπόν (ένα φοβικό και εύθραυστο πολιτικό σύστημα), μπορεί και δουλεύει μόνο με μια απλή αρχή, η οποία όμως τηρείται ευλαβικά, διαφορετικά το καθεστώς θα καταρρεύσει.

Η αρχή αυτή είναι η αυτονομία της πολιτικής ελίτ του τόπου απέναντι στην κοινωνία.Αυτό είναι το μυστικό.

Δηλαδή η αποφυγή με κάθε τρόπο εμπλοκής της κοινωνίας στις πολιτικές αποφάσεις και πολιτικές δράσεις.

Αυτή λοιπόν η αυτονομία είναι και η βασική αιτία της μετατροπής αυτής της πολιτικής ελίτ σε μια κλειστή κάστα, η οποία αναπαράγεται κυρίως κληρονομικά εκ των έσω, μη επιτρέποντας την είσοδο ικανών λαϊκών στοιχείων. Δεν σας προκαλεί άραγε εντύπωση, γιατί αυτή η έντονη κληρονομικότητα και παρεοκρατία δεν παρουσιάζεται σε άλλα κράτη;

Οι τεχνικές που χρησιμοποιούνται προκειμένου να επιτευχθεί αυτή η αυτονομία είναι κυρίως :

α) ο διχασμός του κοινωνικού σώματος ώστε να αλληλομισείται η κοινωνία, αφήνοντας….. το πολιτικό κατεστημένο που υποδαυλίζει αυτή την κατάσταση απ’ έξω

β) Η τρομοκράτηση της κοινωνίας

γ) Οι πελατειακές σχέσεις και το σημαντικότερο

δ) Η παρεμπόδιση της ελεύθερης οικονομικής ανάπτυξης, η οποία θα αναδείκνυε ανεξάρτητους ισχυρούς οικονομικούς πόλους εξουσίας, μη ελεγχόμενους από το σύστημα. Γι’ αυτό και αν δείτε ποτέ ανάπτυξη γράψτε μας. Εδώ και 190 περίπου χρόνια όλο για ανάπτυξη μιλάει το πολιτικό κατεστημένο, αλλά πάντα προωθεί τους δικούς του κρατικοδίαιτους διαπλεκόμενους, οι οποίοι από το τίποτα γίνονται ξαφνικά οι πλουσιότεροι στον κόσμο με τα δικά μας χρήματα.

Μην κακολογείτε όμως τους πολιτικούς. Είναι φυσικό και ανθρώπινο, ακόμα και για οποιονδήποτε από εμάς, που τυχόν εισέλθει σ’ αυτή την κάστα και γευτεί τις απολαύσεις της εξουσίας, τα οικονομικά οφέλη και την έπαρση της ισοβιότητας, να «φυλακίζεται» και να μην ενδιαφέρεται πλέον για την ανατροπή της, αλλά για τη στήριξή της και τη διαιώνισή της.

Το πρόβλημα δεν είναι τα πολιτικά πρόσωπα, αλλά οι θεσμοί του πολιτεύματος, που δημιουργούν αυτήν την κάστα.

Αφού λοιπόν αντιληφθούμε αυτή τη βασική αρχή λειτουργίας του πολιτικού μας συστήματος, ας έρθουμε τώρα να δούμε γιατί μας υποδούλωσαν στο μνημόνιο, καταργώντας την Εθνική μας Κυριαρχία και υποθηκεύοντας ακόμα και τη δημόσια περιουσία. Εξάλλου σε όλη την νεότερη ιστορία μας, τα ελληνικά κόμματα αναζητούσαν πάντα στηρίγματα από το εξωτερικό και όχι από το λαό, τον οποίο ουδόλως ήθελαν να εμπλέξουν στα παιχνίδια τους. Ο σταθερός προσανατολισμός τους ήταν τα δάνεια και όχι η αυτοδύναμη ανάπτυξη.

Οι Ευρωπαίοι αποφάσισαν να πιέσουν.

Έγινε πλέον τώρα γνωστό ότι τόσα χρόνια, οι ευρωπαίοι ηγέτες, γνώριζαν τα πάντα σχετικά με τα δημοσιονομικά μεγέθη της χώρας μας και τις απατηλές μεθοδεύσεις του πολιτικού κατεστημένου, αλλά τα ανέχονταν όλα προκειμένου να μας “αρμέγουν” πουλώντας τα προϊόντα τους.

Κάποια στιγμή όμως, η διεθνής κρίση και ο κίνδυνος κατάρρευσης του ΕΥΡΩ, ανάγκασε την ΕΕ να μην ανέχεται πλέον άλλο αυτή την κατάσταση και να πιέσει το ελληνικό πολιτικό κατεστημένο για εδώ και τώρα λήψη μέτρων. Κανείς δεν είπε στο ελληνικό πολιτικό κατεστημένο να πάει στο ΔΝΤ. Απλά να λάβει μέτρα περιορισμού του δημοσίου ελλείμματος.

Το πολιτικό κατεστημένο (κυρίως Νέα Δημοκρατία και ΠΑΣΟΚ), μπροστά στην ανυποχώρητη πίεση της ΕΕ, είχε δύο επιλογές:

Ή θα έπαιρνε τα μέτρα μόνο του, οπότε και θα κατέρρεε, ή θα παρέδιδε τη χώρα σε ξένη επικυριαρχία, προκειμένου κάποιοι τρίτοι (ΔΝΤ κ.λ.π.) να επιβάλουν τα μέτρα, ώστε το πολιτικό κατεστημένο να αποφύγει το μεγάλο πολιτικό κόστος και να διασωθεί.

Αν επιλεγόταν η πρώτη λύση, η κοινωνία θα εμπλεκόταν άμεσα στην πολιτική. Ήδη τώρα θα είχαμε βγει στους δρόμους και το καθεστώς θα είχε καταρρεύσει. Η λύση αυτή παραβίαζε τη βασική αρχή της αυτονομίας με βάση την οποία, όπως είδαμε λειτουργεί το πολιτικό μας σύστημα. Επομένως, έπρεπε να επιλεγεί η δεύτερη λύση.

Όμως και η επιλογή της δεύτερης λύσης ενείχε τον προφανή κίνδυνο να αντιδράσει και πάλι η κοινωνία, να εμπλακεί στην πολιτική με αποτέλεσμα και πάλι να καταρρεύσει το καθεστώς.

Έπρεπε με κάθε τρόπο η κοινωνία να μείνει στη γωνία και να μην αναμιχθεί. Ο τρόπος που επιλέχτηκε ήταν να τρομοκρατηθεί όσο το δυνατόν πιο πολύ η κοινωνία, με τη διόγκωση υπερβολικά (πέραν της πραγματικότητας) των γεγονότων και να απειληθεί με πτώχευση, ώστε να αδρανοποιηθεί και να καθίσει στον «καναπέ» αμέτοχη.

Πέντε παράγοντες θα μπορούσαν να το εξασφαλίσουν αυτό.

Α) Ο διεθνής διασυρμός της χώρας και ο εκφοβισμός των αγορών, ώστε να αντιδράσουν οι αγορές και να γίνει αληθοφανής ο κίνδυνος,

Β) Οι συνδικαλιστικές ηγεσίες που ανέλαβαν να κρατήσουν το συνδικαλιστικό κίνημα στα σπίτια,

Γ) Τα καθεστωτικά ΜΜΕ που ανέλαβαν να τρομοκρατήσουν την κοινωνία και να την κρατήσουν σε καταστολή,

Δ) Η προπαγάνδα του «διαίρει και βασίλευε», δηλαδή, η δια της συκοφαντίας κατευθυνόμενη κοινωνική επίθεση για διάλυση μιας μιας όλων των επαγγελματικών τάξεων και φυσικά

Ε) Το εκβιαστικό δίλημμα «Μνημόνιο ή πτώχευση», εξαφανίζοντας εντελώς από το προσκήνιο την πρώτη λύση.

Ο κ. Καραμανλής, δεν θέλησε να επιλέξει την πρώτη λύση γιατί θα κατέρρεε η Νέα Δημοκρατία (ο ένας από τους εταίρους του πολιτικού συστήματος), στα χέρια του. Όμως, δεν θέλησε να επιλέξει ούτε τη δεύτερη λύση, γι’ αυτό και παρέδωσε την εξουσία.

Ο κ. Παπανδρέου, αφού αμφιταλαντεύτηκε αρχικά, μπροστά στον κίνδυνο να απολέσει αμέσως την εξουσία και να καταρρεύσει το ΠΑΣΟΚ, επέλεξε τελικά τη δεύτερη λύση, την οποία και εφαρμόζει έκτοτε με ζηλευτή συνέπεια.

Ας έρθουμε τώρα στο ερώτημα που απασχολεί όλη την κοινωνία.

Ποια ήταν η άλλη λύση, εκτός του μνημονίου;

Μα φυσικά η πρώτη από τις δυο πιο πάνω.

Όταν ανέλαβε ο κ. Παπανδρέου, το εξωτερικό χρέος ήταν στο 110% του ΑΕΠ. Αυτό δεν ήταν τόσο μεγάλο πρόβλημα όσο το δημόσιο έλλειμμα. Τα spreads ήταν πολύ χαμηλά και οι αγορές μας δάνειζαν άνετα.

Έπρεπε λοιπόν να συνεχίσει να δανείζεται κανονικά, για να μπορεί να εξοφλεί τα τοκοχρεολύσια προηγούμενων δανείων και ταυτόχρονα να στραφεί στο εσωτερικό της χώρας προκειμένου να εφαρμόσει τα περιοριστικά μέτρα δημοσιονομικής πολιτικής που εφαρμόζει σήμερα, όπως κάνει η Αγγλία, η Ισπανία, η Πορτογαλία, η Ιρλανδία κ.λ.π. Σε αυτά τα κράτη όμως δεν ισχύει η αρχή της αυτονομίας του πολιτικού κατεστημένου από το κοινωνικό σώμα. Αυτά τα κράτη έχουν άλλη πολιτική κουλτούρα, γι’ αυτό και μπορούν να παίρνουν αποφάσεις, χωρίς μεγάλους τριγμούς.

Εννοείται φυσικά ότι θα προωθούσε μαζί και την ελεύθερη οικονομική ανάπτυξη (τι είπαμε τώρα;;).

Απλά αναρωτηθείτε:

1) Για την πάταξη της φοροδιαφυγής και της φοροκλοπής χρειαζόταν το μνημόνιο;

2) Για τις μειώσεις στα επιδόματα στο δημόσιο τομέα χρειαζόταν το μνημόνιο;

3) Για τις διαρθρωτικές αλλαγές στο δημόσιο, για απολύσεις δημοσίων υπαλλήλων κ.λ.π. χρειαζόταν το μνημόνιο;

4) Για το ασφαλιστικό χρειαζόταν το μνημόνιο;

5) Για τις αλλαγές στις εργασιακές σχέσεις στον ιδιωτικό τομέα, χρειαζόταν το μνημόνιο;

6) Για να ανοίξουν τα κλειστά επαγγέλματα, χρειαζόταν μνημόνιο; κ.ο.κ.

Επομένως τι έπρεπε να κάνει η κυβέρνηση; Έπρεπε να λάβει όλα τα ανωτέρω μέτρα και ταυτόχρονα να δανείζεται κανονικά, αφού οι αγορές θα ήταν ευχαριστημένες που το ίδιο το ελληνικό κράτος θα ελάμβανε μέτρα τα οποία θα προστάτευαν τα χρήματά τους.

Που χρειαζόταν λοιπόν το μνημόνιο; Πουθενά δεν χρειαζόταν το μνημόνιο. Χρειαζόταν απλά πολιτική βούληση.

Φυσικά, σας έρχεται αυθόρμητα η σκέψη: Μα, αν έπαιρνε έστω και ένα από τα πιο πάνω μέτρα, χωρίς το μνημόνιο, δεν θα μπορούσε να σταθεί καμία κυβέρνηση, θα κατέρρεε το σύμπαν.

Ακριβώς λοιπόν, γι’ αυτό επιλέχτηκε το μνημόνιο. Για να μην καταρρεύσει το πολιτικό σύστημα. Αυτό που λέμε καθεστώς, κατεστημένο.

Αν δεν τρομοκρατούταν ο λαός, με τον μπαμπούλα του μνημονίου, ώστε να μείνει καθηλωμένος, κανένα από αυτά τα μέτρα δεν θα μπορούσε να περάσει. Η κοινωνία θα είχε ξεσηκωθεί και το κρατικοδίαιτο καθεστώς της διαφθοράς και της διαπλοκής θα είχε ήδη καταρρεύσει.

Τι αποτέλεσμα θα είχε η κατάρρευση αυτή;

Μόνο όφελος. Καθόσον θα κατέρρεε το σάπιο και διεφθαρμένο πολιτικό σύστημα και θα αντικαθιστούταν αμέσως με άλλο πιο υγιές.

Τι προσέφερε λοιπόν το μνημόνιο;

Απλά διασώζει μέχρι στιγμής τουλάχιστον, το σάπιο και διεφθαρμένο πολιτικό σύστημα και την κρατικοδίαιτη παρασιτική άρχουσα τάξη, που προσπαθούν να την γλιτώσουν, οδηγώντας το λαό στην εξαθλίωση και στην ξένη εξάρτηση. Οδηγώντας τον ελληνικό λαό στο να γίνει το πειραματόζωο των άλλων κυβερνήσεων για ανάλογες εφαρμογές στους λαούς τους, αν παραστεί ανάγκη. Δυστυχώς όμως αυτή η εξαθλίωση προβλέπεται να συνεχιστεί για πάρα πολλά χρόνια πλέον.

Αν πιστεύετε Θεό!! Προτίμησαν τη δεύτερη λύση, για να την γλιτώσουν την εξουσία τους και τις απολαβές τους οι ίδιοι οι υπεύθυνοι σε βάρος του λαού!!

Προς απόδειξη των ανωτέρω, δείτε την συμπεριφορά του κ. Παπανδρέου τις τελευταίες ημέρες. Μπροστά στον κίνδυνο να καταψηφιστούν οι συνδυασμοί του μνημονίου, με ενδεχόμενο να αρχίσει η αντίστροφη μέτρηση κατάρρευσης του καθεστώτος, απείλησε με εκλογές. Οι αγορές φοβήθηκαν. Τα spreads ανέβηκαν και ο λαός καλείται για μια ακόμα φορά να τρομοκρατηθεί και να στηρίξει την πολιτική απάτη του μνημονίου.

Αν αναρωτιέστε, από πότε οι εκλογές είναι απειλή για το λαό, μέσα σε ένα (υποτίθεται) δημοκρατικό καθεστώς, στο οποίο ο ίδιος λαός πρέπει κυρίαρχα να αποφασίζει, αυτό μόνο ο κ. Παπανδρέου το ξέρει.

Τώρα όμως το ξέρετε κι εσείς.

Τώρα ξέρετε ότι εφαρμογή των σκληρών οικονομικών μέτρων, χωρίς το μνημόνιο, μόνο με κατάρρευση του καθεστώτος θα μπορούσαν να περάσουν.

Γι’ αυτό λοιπόν και είμαστε στο μνημόνιο.

Διαβάστε περισσότερα »

Απελευθέρωση από το χρέος ή θάνατος!

Του Δημήτρη Γιαννακόπουλου*

Άδικα απεργείτε! Χαράμι πάνε οι διαμαρτυρίες και οι διαδηλώσεις εναντίον των επιμέρους μέτρων της διακυβέρνησης του ΔΝΤ! Για τη χώρα υπάρχουν δύο στρατηγικές επιλογές: η μία βασίζεται στο δόγμα της εξυπηρέτησης του δημόσιου χρέους και της σταθερότητας του ευρώ, ενώ η άλλη στην άρνηση του χρέους.

Η πρώτη οδηγεί αναπόδραστα στην υιοθέτηση σκληρών νεοφιλελεύθερων πολιτικών, οι οποίες κατατείνουν στον εξευτελισμό της κοινωνίας και στον  εξανδραποδισμό των νοικοκυριών, ενώ η δεύτερη ανοίγει χώρο για την αναδημιουργία της χώρας σε όλα τα επίπεδα, προσφέροντας την δυνατότητα δόμησης πολλών και διαφορετικών πολιτικών.

Πρέπει να αντιλήφθητε ότι η χώρα δεν μπορεί να αναπτυχθεί, για την ακρίβεια ούτε καν να υπάρξει από τη στιγμή που παραμένει δέσμια σε αυτό το χρέος το οποίο κατά περίπου 70-75% είναι απολύτως ανέντιμα καταγεγραμμένο με την έννοια «justice and fairness» που διατύπωσε ο Rawls, και σύμφωνα με την οποία διαμορφώνονται ιδεατά, σήμερα, διεθνώς οι συμβάσεις, είτε στο επίπεδο της κοινωνίας, είτε σε αυτό της αγοράς.

Οι οικονομικοί αναλυτές συμφωνούν ότι  η υπαγωγή της χώρας στις ρυθμίσεις του ΔΝΤ, δεν μπορεί ούτε καν να αναχαιτίσει την αύξηση του χρέους, το οποίο στο τέλος της τριετίας θα υπερβεί το 165% του ΑΕΠ, από 125% που είναι σήμερα. Ο Δημήτρης Καζάκης εξήγησε θαυμάσια το πρόβλημα, και απ’ αυτού δεν χρειάζεται να επιμείνω.

Πολιτικά οι λύσεις είναι δύο. Ή ο ελληνικός λαός θα επιλέξει το βασανιστήριο της σταγόνας στο όποιο το καθεστώς δια του Γιώργου Παπανδρέου έχει καταλήξει, ή θα διεγερθεί από την νάρκη του και την πλάνη του αντιλαμβανόμενος ότι το πραγματικό δίλημμα είναι: απελευθέρωση από το χρέος ή θάνατος. Αυτό σε καμία περίπτωση δεν σημαίνει ότι οι Έλληνες είμαστε απατεώνες και  δεν αναγνωρίζουμε δίκαια και «έντιμα» χρέη προς ιδιώτες, τα οποία όμως σε καμία περίπτωση δεν ξεπερνούν το 20-25% του συνολικού χρέους που αναγνωρίζει και τιμά  η σημερινή κυβέρνηση.

Τα πράγματα πλέον ξεκαθαρίζουν. Ή ο ελληνικός λαός θα αγωνιστεί για την απελευθέρωσή του ή θα υποταχθεί στη μοίρα της απόλυτης υποδούλωσης, που όμοια της δεν έχει ζήσει ο τόπος από το ίδρυση του κράτους μέχρι σήμερα. Μέση οδός δεν άφησε η κυβέρνηση, οι πολιτικοί της σύμμαχοι και το καθεστώς γενικότερα να υπάρξει. Αυτοί είναι που ανεύθυνα οδήγησαν τα πράγματα στα άκρα. Το ένα δίλημμα φέρνει το άλλο μέχρι να αρχίσει  η ίδια η κοινωνία να βάζει διλήμματα στον εαυτό της. Τότε αρχίζει η πολιτικοποίηση από κάτω. Κάπου εδώ βρισκόμαστε σήμερα, αν δεν κάνω λάθος.

Άδικα προσπαθεί η πολιτική τάξη της χώρας να απασχολήσει την κοινή γνώμη με την δήθεν διένεξη μεταξύ των φορέων του δικομματισμού. Αυτή η επικοινωνιακή στρατηγική…..

κούρασε και καθώς δεν έχει και κανένα πολιτικό νόημα πλέον, αντί να παγιδεύει ευρύτερα στρώματα του πληθυσμού, επιφέρει μάλλον αποτελέσματα αντίθετα από τον επιδιωκόμενο στόχο.

Πρέπει να καταλάβετε ότι  η αποδοχή του χρέους νομιμοποιείται μέσω της παραδοχής ότι «τα φάγαμε όλοι μαζί». Εάν δεν συμφωνείτε με την αλητεία που αποπνέει το δεύτερο (μήνυμα), είναι βέβαιο ότι υποσυνείδητα αρνείστε το πρώτο. Αυτό διαμορφώνει μια νέα εθνική ιδεολογία και μια νέα ηθική στη χώρα ικανές να προκαλέσουν νέες μορφές πολιτικής οργάνωσης και διεκδίκησης δικαιωμάτων.

Αυτό που δεν έχει γίνει συνείδηση μέχρι σήμερα είναι ότι οι Έλληνες παλεύουν για την ίδια τους την εθνική και κοινωνική οντότητα και όχι για να περισώσουν όσα μπορούν από το ατομικό τους εισόδημα. Με ανεργία στο σημερινό ύψος, που μάλιστα αναμένεται να  ξεπεράσει κάθε «λογική» στο τέλος της επόμενης χρονιάς, τα «εργασιακά δικαιώματα» ακούγονται μάλλον σαν φάρσα, όπως και πολλά άλλα δικαιώματα και κατακτήσεις. Όταν η χώρα σου κατακτάται από αυτούς που ορίζουν τον μόνον εξ’ αδιαιρέτου πλούτο της  (το χρέος της), και όταν αυτή υποθηκεύεται μέσω μηχανισμών σωτηρίας των τραπεζών και ενός νομίσματος, που ολοκληρώνει τη λειτουργία τους, υπό την ηγεμονία μιας διεθνούς ελίτ, τότε η πολιτική λαμβάνει άλλη διάσταση. Μετατρέπεται σε εθνικοαπελευθερωτικό αγώνα.

Σε αυτόν τον αγώνα θα υπάρξουν θύματα, ενώ τίποτε δεν θα είναι δεδομένο και έτοιμο.Λύσεις θα δώσει το κίνημα και όχι αυτοί που θα το ορίσουν πολιτικά. Αυτό σημαίνει μια εναλλακτική μορφή ηγεμονίας, η οποία δεν ταιριάζει με την γνωστή μορφή ηγεσίας που έχει εμπεδωθεί στη χώρα μετά την μεταπολίτευση.Τα υπάρχοντα κόμματα δεν μπορούν να εξυπηρετήσουν τις νέες ανάγκες, καθώς είναι μέρος της παλαιάς δομής που έφερε τα πράγματα στο αδιέξοδο που όλοι βιώνουμε. Νέοι πολιτικοί φορείς απαιτείται να συγκροτηθούν, ανοιχτοί, με αμεσοδημοκρατικό πνεύμα και βαθιά πίστη ότι η ελευθερία μπορεί να συμβαδίσει με τη δημοκρατία, μόνο στο πλαίσιο μια αγωνιστικής πολυκομματικής κοινωνικής οργάνωση, με κοσμοπολιτικά χαρακτηριστικά.

Είναι καιρός να καταλάβουμε και στην Ελλάδα ότι ο κοινωνικός κοσμοπολιτισμός δεν είναι νεοφιλελευθερισμός, ούτε άρνηση του εθνικού κράτους. Αποτελεί την σύγχρονη έκφραση του μοντερνισμού σε ένα υψηλότερο στάδιο ανάπτυξης της πολιτικής οργάνωσης, όπου η δημοκρατία θα διαμορφώνει συνθήκες ισότητας σε ένα ολοένα και υψηλότερο επίπεδο (equilibrium) ελευθερίας. Αυτό δεν γίνεται να υπάρξει υπό καθεστώς φτωχοποίησης της κοινωνίας και αναστολής της «εθνικής κυριαρχίας».

Ήρθε ο καιρός να ξαναανακαλύψουμε την πολιτική ως δημοκρατικό και φιλελεύθερο αίτημα, διότι πάντα υπάρχουν και θα υπάρχουν λεφτά που θα μας εξευτελίζουν την ύπαρξη, αν δεν σταματήσουμε να επιτρέπουμε σε αυτούς που ελέγχουν τον πλούτο μας να κυριαρχούν στις αποφάσεις μας. Η χώρα δεν χρειάζεται διακυβέρνηση «εθνικής ανάγκης», ούτε ταξιδευτές του κόσμου που αναλαμβάνουν αυτοβούλως την σωτηρία του έθνους. Μια κυβέρνηση δημοκρατών-πατριωτών έχει ανάγκη, για την συγκρότηση της οποίας θα έπρεπε κάθε σοβαρός άνθρωπος στο τόπο μας, που δεν έχει αλλοτριωθεί απολύτως από την διαφθορά και τον πελατειακό κομματισμό, να νοιάζεται.

*Ο Δημήτρης Γιαννακόπουλος είναι διδάκτωρ Πολιτικής Επιστήμης, ειδικός σε θέματα πολιτικής και διακυβέρνησης στην Ευρασία. Άσκησε δημοσιογραφία στην Ελλάδα από το 1985 έως το 2003.

Το βρήκα: εδώ

πηγή: http://filologos10.wordpress.com

Διαβάστε περισσότερα »

Ιστορίες φαντασίας και η σκληρή πραγματικότητα!

Ας υποθέσουμε ότι μια κυβέρνηση θέλει ο πλούτος της χώρας της, ανθρώπινοι, άϋλοι και υλικοί  πόροι, η ίδια η χώρα στο σύνολό της, να αποτιμάται σε τιμή ευκαιρίας. Ας υποθέσουμε ότι η χώρα αυτή έχει πλούτο σημαντικό αλλά για διάφορους λόγους ανεκμετάλλευτο. Ας υποθέσουμε ότι ενώ οι ιθαγενείς έχουν ικανότητες ως φυλή πάνω από το μέσο όρο, περιέργως όταν μένουν στην πατρίδα τους δεν καταφέρνουν τίποτα σπουδαίο.  Αντίθετα όταν πηγαίνουν σε άλλες χώρες, δεν προοδεύουν απλώς αλλά διαπρέπουν. Σε όλους τους τομείς. Στις επιχειρήσεις, στα Γράμματα, στις Τέχνες, παντού.
Η χώρα αυτή βρίσκεται σε πολύ δύσκολη οικονομική κατάσταση και η κυβέρνηση έχει πάρει ήδη πρωτοφανούς σκληρότητας μέτρα, τα οποία όμως, θίγουν μόνο την χαμηλή και τη μεσαία τάξη. Παρόλα αυτά η κυβέρνηση για να πετύχει αυτά που υποθέσαμε παραπάνω, πιστεύει ότι πρέπει να εξαθλιώσει τους άτυχους ιθαγενείς ακόμα περισσότερο. Γνωρίζει όμως ότι χρειάζεται μια καλή δικαιολογία αφενός και ένας αποδιοπομπαίος τράγος αφετέρου για να διασκεδάσει τις αντιδράσεις των ιθαγενών που έχουν αρχίσει να αγριεύουν.
Τι πρέπει να κάνει αυτή  η κυβέρνηση για να πετύχει το στόχο της ;
Μία πιθανή επιλογή είναι να βουλιάξει λίγο περισσότερο την οικονομία της χώρας. Σχετικά εύκολο. Αν βρεί ένα από τους δυο τρεις βασικούς κλάδους της οικονομίας και τον σαμποτάρει άμεσα ή έμμεσα, τα αποτελέσματα διαχέονται πολύ γρήγορα σε όλη την οικονομία. Αν μάλιστα οι παραγωγικές μονάδες αυτού του κλάδου, απαιτούν μεγάλες επενδύσεις για δημιουργηθούν και έχουν και υψηλά χρέη, ακόμα καλύτερα. Ας υποθέσουμε ότι οι βασικοί κλάδοι αυτής της χώρας είναι ο Τουρισμός και η Ναυτιλία.  Και οι δύο αποτελούν ιδανική περίπτωση.
Πότε πρέπει να παρέμβει η κυβέρνηση ώστε να κάνει την μεγαλύτερη ζημιά ;  Φυσικά στην τουριστική περίοδο. Τότε περιμένουν οι κλάδοι αυτοί να δραστηριοποιηθούν ώστε να ανταπεξέλθουν ολόκληρο τον υπόλοιπο χρόνο...
Υπάρχει όμως και το θέμα του αποδιοπομπαίου τράγου. Θα πρέπει η παρέμβαση να γίνει έτσι ώστε χωρίς να θίξει η κυβέρνηση τους κλάδους απροκάλυπτα, γιατί τότε θα είχε όλη την ευθύνη για τη ζημιά, να βάλει άλλους να το κάνουν. Τι πρέπει να  κάνει λοιπόν ; Θίγει βασικά δικαιώματα άλλων κλάδων που σχετίζονται άμεσα και ζωτικά με τους δύο που την ενδιαφέρουν. Οι θιγόμενοι,  που έχουν ήδη υποστεί τα πρώτα μέτρα που αναφέραμε παραπάνω, όπως είναι λογικό και αναμενόμενο αντιδρούν με τον μόνο τρόπο που έχουν. Την απεργία. Έτσι κλείνουν λιμάνια και αεροδρόμια και για σιγουριά κόβουμε και τα καύσιμα. Αυτό ήταν. Πάει η τουριστική περίοδος, απολύονται εργαζόμενοι, οι τουριστικές επιχειρήσεις, ξενοδοχεία, λεωφορεία, εστιατόρια, ναυτιλιακές εταιρείες μικρών και μεγάλων σκαφών, μεταφορικές εταιρείες, ταξί, κέντρα διασκέδασης κλπ δεν έχουν έσοδα. Εφόσον δεν έχουν έσοδα δεν εξοφλούν δάνεια, άρα οι Τράπεζες αποκτούν μεγάλες επισφάλειες κοκ.
Αν σε αυτή την φάση αποτιμηθούν, η οικονομία της χώρας, οι επιχειρήσεις του τουριστικού κλάδου, οι Τράπεζες, τα ακίνητα, τα πλοία κοκ, τότε η εμπορική τους αξία, λόγω των προβλημάτων θα είναι πολύ χαμηλή. Χαμηλότερη από όσο πραγματικά αξίζουν. Θα είναι ευκαιρία να τις αποκτήσει κανείς γιατί και εύκολα πουλιούνται και σε πολύ καλή τιμή.
ΑΝ η δική μας κυβέρνηση, για να επιστρέψουμε στα καθ’ υμάς, είχε ρυθμίσει το θέμα του καμποτάζ τον Μάρτιο, αν δεν ακύρωνε ΔΙΚΟ ΤΗΣ  νομοσχέδιο και δεν έφερνε μέσα στην τουριστική περίοδο για δεύτερη φορά νομοσχέδιο για τις Μεταφορές, τελείως αντίθετης φιλοσοφίας από το πρώτο, αν είχε τακτοποιήσει το θέμα με τους ελεγκτές εναέριας κυκλοφορίας νωρίτερα, τότε θα είχαμε ομαλή και πλήρη τουριστική περίοδο. Θα είχε έσοδα από ΦΠΑ, από φόρους εισοδήματος, δεν θα πλήρωνε επιδόματα ανεργίας, θα υπήρχε βενζίνη, θα εισέπρατταν οι Τράπεζες δόσεις δανείων και τόκους.
Άραγε πρόκειται για ένα ακόμα λάθος και ανικανότητα ;

(του Νίκου Παπαματθαίου)

Πηγή  Ολυμπία   από  (online-press)

Διαβάστε περισσότερα »