Όποιος μιλά για ελληνισμό είναι...φασίστας!!!!!

Όποιος μιλά για ελληνισμό είναι...φασίστας!!!!!

ΕΙΣ ΑΠΑΝΤΗΣΙΝ ΟΛΩΝ ΤΩΝ ΟΛΥΜΠΙΩΝ ΚΑΙ ΟΜΟΪΔΕΑΤΩΝ, ΠΟΥ ΣΚΙΖΟΝΤΑΙ ΓΙΑ ΤΑ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ ΟΛΩΝ ΤΩΝ ΑΛΛΩΝ ΠΛΗΝ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ!!!
ΓΙ΄ΑΥΤΟΥΣ Ο ΚΑΘΕ ΛΑΟΣ ΕΧΕΙ ΔΙΚΑΙΩΜΑ ΣΤΗΝ ΑΥΤΟΔΙΑΘΕΣΗ, ΑΛΛΑ ΟΧΙ ΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ ΤΗΣ ΚΥΠΡΟΥ!!!
ΟΠΟΙΟΣ ΜΙΛΑ ΓΙΑ ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗ, ΕΙΝΑΙ ΑΚΡΑΙΟΣ!!
ΟΠΟΙΟΣ ΔΕ ΘΕΛΕΙ ΝΟΜΙΜΟΠΟΙΗΣΗ ΚΑΙ ΜΟΝΙΜΟΠΟΙΗΣΗ ΤΗΣ ΤΟΥΡΚΙΚΗΣ ΚΑΤΟΧΗΣ ΤΗΣ ΚΥΠΡΟΥ, ΕΙΝΑΙ ΟΠΑΔΟΣ ΤΗΣ ΔΙΧΟΤΟΜΗΣΗΣ!!!
ΟΠΟΙΟΣ ΑΠΑΙΤΕΙ ΤΟ ΕΛΑΧΙΣΤΟ ΤΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ, ΕΝΑΣ ΑΝΘΡΩΠΟΣ-ΜΙΑ ΨΗΦΟΣ, ΕΙΝΑΙ ΦΑΣΙΣΤΑΣ!!!
ΟΠΟΙΟΣ ΤΟΛΜΗΣΕΙ ΝΑ ΜΙΛΑ ΓΙΑ ΕΛΛΗΝΙΚΟΤΗΤΑ, ΕΙΝΑΙ ΧΡΥΣΑΥΓΙΤΗΣ!!!
Ο ΘΕΟΔΩΡΑΚΗΣ ΕΙΝΑΙ...."ΧΡΥΣΑΥΓΙΤΗΣ" ΚΑΙ "ΦΑΣΙΣΤΑΣ"!!!ΝΑΙ, ΤΟ ΑΚΟΥΣΑΜΕ ΚΑΙ ΑΥΤΟ!!!!!
Πολύ εύκολο τον έχουν τον χαρακτηρισμό "φασίστας" αυτά τα "προοδευτικά" και"ανοιχτόμυαλα" "διανοούμενα" παιδάκια. ΟΥΤΕ ΝΑ ΣΑΣ ΦΤΥΣΕΙ Ο ΘΕΟΔΩΡΑΚΗΣ ΔΕΝ ΑΞΙΖΕΤΕ.
Όταν ο Θεοδωράκης έλυωνε στο Μακρονήσι και στην Ικαριά, δε θα φανταζόταν ποτέ ότι η ανθρώπινη βλακεία θα έφτανε σε αυτό το ποταπό επίπεδο, να αποκαλεί έναν ισόβιο αγωνιστή, "φασίστα".
ΟΙ ΛΕΞΕΙΣ ΕΧΟΥΝ ΧΑΣΕΙ ΠΙΑ ΤΟ ΝΟΗΜΑ ΤΟΥΣ. Η ΗΛΙΘΙΟΤΗΤΑ ΠΑΕΙ ΣΥΝΝΕΦΟ ΣΕ ΑΥΤΟ ΤΟΝ ΤΟΠΟ.
Η εξίσωση του τύπου: η Χρυσή αυγή μιλά για ελληνισμό, ο Μίκης μιλά για ελληνισμό, ΣΥΝΕΠΑΓΕΤΑΙ ο Μίκης είναι Χρυσαυγίτης, δεν απέχει από το λογικό σφάλμα που ανέδειξε ο Σωκράτης:

Το καναρίνι είναι κίτρινο, το λεμόνι είναι κίτρινο, ΣΥΝΕΠΩΣ το καναρίνι είναι λεμόνι.
Ο παραλογισμός αυτός είναι τόσο γελοίος, όσο γελοίος και παράλογος είναι ο κ. Ολύμπιος που χρησιμοποιεί αυτή τη διαστρεβλωτική "λογική".
Μίκη, η φωνή σου, τα γραφτά σου, η μουσική σου, οι αγώνες σου, δε μειώνονται από καμιά Δραγώνα, από κανέναν Ολύμπιο. Αυτοί ήλθαν και θα παρέλθουν. Εσύ και το έργο σου θα μείνεις και θα καθοδηγείς.

Ε ΟΧΙ ΡΕ ΚΟΥΜΠΑΡΕ!! ΔΕ ΘΑ ΤΟΥΣ ΠΕΡΑΣΕΙ!!!!

Αναρτήθηκε από Πραξούλλα  στο   Αντιπαρακμή.

 

Ξεδιπλώστε το άρθρο,εχει κι άλλο-->

Είναι ο Μίκης Θεοδωράκης Χρυσαυγίτης;

Η πρακτική είναι γνωστή! Όποια άποψη είναι αντίθετη με τη δική τους είναι φασιστική! Όσοι μιλούν για Ελλάδα και πατρίδα είναι εθνικιστές! Έτσι, με την ίδια ακριβώς λογική, ο Μίκης Θεοδωράκης ο οποίος λέει πράγματα που τους ενοχλούν βαφτίστηκε Χρυσαυγίτης!
- Απολαύστε επίπεδο δημοκρατίας και σεβασμό της αντίθετης άποψης από άτομα μάλιστα που παριστάνουν τους προοδευτικούς : http://xekathara.blogspot.com/2010/01/blog-post_15.html
Έγινε Χρυσαυγίτης λοιπόν τώρα ο Μέγας δημοκράτης και αντιστασιακός Μίκης Θεοδωράκης επειδή τον τελευταίο καιρό λέει πράγματα που ενοχλούν τους ψευτοαριστερούς ψευτοδιανοούμενους.
Φασίστας λοιπόν ο αγωνιστής της δημοκρατίας Μίκης Θεοδωράκης επειδή τολμά και λέει την άποψη του για τα εθνικά θέματα , επειδή αγωνιά για την πατρίδα του και επειδή ξεφτιλίζει τους ανεγκέφαλους - αναρχικούς – τρομοκράτες!
ΞΕΚΑΘΑΡΑ: Ε όχι λοιπόν! Ο κόκκινος φασισμός δεν θα περάσει!!!
ΠΡΟΣ ΚΑΘΕ ΨΕΥΤΟΠΡΟΟΔΕΥΤΙΚΟ ΨΕΥΤΟΚΟΥΛΤΟΥΡΙΑΡΗ:
Διαβάστε πρώτα, προσεχτικά όμως, για το ποιος είναι ο Μίκης Θεοδωράκης, για τους αγώνες που έχει κάνει για τη δημοκρατία, για το καλλιτεχνικό έργο που έχει χαρίσει σε όλο τον κόσμο και θα καταλάβετε πόσο μικροί είστε για να τον βάζετε στο στόμα σας – πόσο μάλλον να τον βρίζετε!

Αναρτήθηκε από Andkand  στο ανω ιστολογιο.

Διαβάστε περισσότερα »

Σωκράτης και το “Τζον Φ. Κέννεντι: Λόγος και ο λόγος που τον "σκότωσε"”

Αρθογράφος : Λουκάς Καβακόπουλος

Η σοφία δεν ήταν ποτέ ευχάριστη για τους πολλούς, αλλά μάλλον ενοχλητική.
Παραθέτω εδώ το πολύ ενδιαφέρον κείμενο του Νίκου Δήμου από το blog του Doncat, για τον πιο «ενοχλητικό» αρχαίο Έλληνα φιλόσοφο.
Όλοι οι σκεπτόμενοι και απορούντες έχουμε έναν κοινό πρόγονο. Τον Σωκράτη. Κι όσοι από μας ασκούν την σκέψη τους μεγαλόφωνα, συνομιλούν και συνδιαλέγονται με άλλους, πορεύονται ως δάσκαλοι και μαθητές μαζί (εκείνος δεν είπε στα γεράματα το «διδασκόμενος»;) ακόμα πιο πολύ τον κουβαλάνε μέσα τους.

Ωστόσο έχουμε κληρονομήσει μία εξιδανικευμένη εικόνα του Σωκράτη. Τον φανταζόμαστε σαν γέροντα γεμάτο σοφία και καλοσύνη. Φαίνεται όμως πως αλλιώς τον ζούσαν οι συγκαιρινοί του. Ήταν είρων, εριστικός, ενοχλητικός. Ο χαρακτηρισμός «αλογόμυγα» που ο ίδιος δίνει στον εαυτό του (στην «Απολογία» του) είναι χαρακτηριστικός. Όποιος έχει υποστεί αυτό το έντομο ξέρει πως δεν υπάρχει τίποτα το πιο σπαστικό.

Αυτή του την πλευρά την κατάλαβα καλύτερα όταν τον είδα με τα μάτια του Søren Kierkegaard (Κίρκεργκωρ, 1813-1855), του Δανού υπαρξιστή φιλόσοφου. Στην διδακτορική του διατριβή που φέρει τον τίτλο «Η Έννοια της Ειρωνείας, με συνεχή αναφορά στον Σωκράτη» ο νεαρός ακόμα στοχαστής και συγγραφέας ζωγραφίζει το πορτρέτο εκείνου τον οποίο θεωρεί ως τον πρώτο (και ίσως τον μόνο) φιλόσοφο. Και ταυτόχρονα θεμελιώνει την «ειρωνική μέθοδο» που και ο ίδιος θα εφάρμοζε μία ζωή.

Ότι ο Σωκράτης ήταν είρων, το μάθαμε και στο σχολείο. Μάθαμε ακόμα και τον όρο «σωκρατική ειρωνεία». Αλλά πώς εκδηλωνόταν αυτή;

Κυρίως μέσα από την (πραγματική ή προσποιημένη) άγνοια. Στην παρέα της αρχαίας Αγοράς, κάποιος αναφέρει μία έννοια, ρίχνει μία λέξη: σωφροσύνη, γενναιότητα, ή αρετή. Ο Σωκράτης αμέσως ρωτούσε: «αφού μιλάς για αρετή θα πρέπει να γνωρίζεις τι είναι. Εγώ δεν το ξέρω. Για πες μου κι εμένα,
.

λοιπόν».

Η ειρωνεία του Σωκράτη βασίζεται στο «δεν ξέρω». («Εν οίδα ότι ουδέν οίδα»). Ποτέ δεν λέει την γνώμη του, ό,τι προκύπτει το εκμαιεύει από τους άλλους. (Μαιευτική Τέχνη). Και ποτέ δεν είναι σίγουρο ότι αυτή είναι και η πραγματική, η τελική του γνώμη. Οι περισσότεροι Πλατωνικοί Διάλογοι (κυρίως οι πρώτοι, οι «Σωκρατικοί») τελειώνουν χωρίς οριστικό συμπέρασμα.

Οι κατοπινοί μελετητές νομίζουν ότι ο Σωκράτης ξέρει, αλλά κρύβει την γνώση του για την εκμαιεύσει από τον συνομιλητή του – και άρα να τον πείσει καλύτερα (αφού μόνος του έφτασε στο συμπέρασμα). Είναι όμως πολύ πιθανόν ο Σωκράτης να μην προσποιούνταν. Μπορεί να μην ήξερε πραγματικά. Μπορεί να είχε καταλάβει ότι ορισμένα θέματα – τα πιο δύσκολα – δεν εκφράζονται με τελεσίδικες εκφάνσεις.

Ο ίδιος ποτέ δεν είχε εκθέσει τις απόψεις του (και όποτε το έκανε μερικά – π. χ. στο Συμπόσιο, τον Φαίδρο ή στην Πολιτεία) μιλούσε με μύθους και παραβολές. Συνήθως ήταν ο άνθρωπος που σε ζάλιζε στα ερωτήματα, ίσαμε να σε φέρει σε αντίφαση με τον εαυτό σου και τελικά να σε υποχρεώσει σε ομολογία της άγνοιάς σου. Η πρώτη του επιδίωξη ήταν να γκρεμίσει την οίηση, την αυτάρκεια, την αυτοπεποίθηση.

Με τον τρόπο του αυτό, ο Σωκράτης γινόταν αντιπαθής. Όχι μόνο στους πολλούς (που κάποτε ψήφισαν τον θάνατό του) αλλά και στους ίδιους τους μαθητές του. Τον θαύμαζαν αλλά ταυτόχρονα τον απεχθάνονταν. Τους έσπαγε τα νεύρα. Με την πρώτη ευκαιρία τον παρατούσαν. Ελάχιστοι του έμειναν πιστοί ως το τέλος.
Αλλά ο δάσκαλος γνώριζε πως ο μόνος τρόπος να μάθεις κάτι, είναι να το βρεις μόνος σου. Κανένας καθηγητής δεν μπορεί να μεταγγίσει σοφία. Γνώσεις – ναι, αυτό είναι απλό. Αλλά τον τρόπο της σκέψης και της ανεύρεσης – όχι. Τον Σωκράτη δεν τον ενδιέφεραν οι σκέτες γνώσεις – η πληροφορία που θα λέγαμε σήμερα. Όμως το «γνώθι σεαυτόν» δεν υπάρχει σε κανένα βιβλίο.

«Η ουσία της Σωκρατικής μεθόδου», γράφει ο Kierkegaard, «είναι ότι ο μαθητής γίνεται ικανός να αποδιώξει τον δάσκαλο. Η τέχνη και ο ηρωισμός του Σωκράτη ήταν ότι έφερνε τον μαθητή του σε θέση να τον απορρίψει».

Ένας άνθρωπος που ειρωνεύεται τους πάντες, που συνεχώς τους φέρνει σε δύσκολη θέση, που δεν αποκαλύπτει ποτέ τις δικές του απόψεις, που ξεφεύγει διαλεκτικά σαν το χέλι. Το αντίθετο του λαϊκιστή – κάνει ότι μπορεί για να μην τον αγαπήσουν.

Ακόμα και στην Απολογία του ειρωνεύεται τους δικαστές του, όταν τους προτείνει για ποινή να τον θρέφουν δωρεάν στο Πρυτανείο. Θεμελιώνει την στάση της άγνοιας, λέγοντας πως όταν το μαντείο των Δελφών τον ανακήρυξε «τον σοφότερο των Ελλήνων» έψαξε να καταλάβει γιατί. Μίλησε με πολλούς σοφούς και ειδικούς και κατέληξε πως ο Θεός είχε δίκιο: Ήταν ο σοφότερος επειδή ήταν ο μόνος που είχε συναίσθηση της άγνοιάς του.

Βέβαια, όπως λέει κι ο ίδιος, μιλώντας με όλους τους επαΐοντες και αποδεικνύοντας την άγνοιά τους, έγινε ακόμα πιο μισητός. Η επίμονη ταπεινοφροσύνη του έμοιαζε τελικά με αλαζονεία.

Ο Alfred North Whitehead (1861-1947), έχει πει πως όλη η Δυτική φιλοσοφία δεν είναι άλλο από υποσημειώσεις στον Πλάτωνα. Εγώ θα πήγαινα ένα σκαλί πιο πίσω, γιατί χωρίς τον Σωκράτη είναι πολύ απίθανο να είχε υπάρξει ο Πλάτων. Θα έλεγα λοιπόν ότι όλη η φιλοσοφία ξεκινάει από την Σωκρατική ειρωνεία, την μη-γνώση, την απορία. Από έναν άνθρωπο που δεν έγραψε ούτε μία φράση, που δεν άφησε πίσω παρά ανέκδοτα και αναμνήσεις των μαθητών του. (Κι εδώ να πούμε πως ο Ξενοφώντας ήταν πολύ πιο κοντά στον πραγματικό Σωκράτη). Αλλά που εργάστηκε σαν καταλύτης.

Ο καταλύτης – οι χημικοί το γνωρίζουν – είναι μία ταπεινή, δευτερεύουσα ουσία. Χωρίς αυτόν όμως η χημική αντίδραση δεν πραγματοποιείται. Ο Σωκράτης ήταν ταπεινός (άλλο αν εμείς τον δοξολογούμε για λάθος λόγους). Ήταν και άκρως ενοχλητικός. Η Δυτική φιλοσοφία ήταν το ένα επακόλουθο της δράσης του. Το κώνειο ήταν το άλλο.

s.                                                                                                          

                                                                 ο Σωκράτης λίγο πριν το κώνειο.   

Διαβάστε περισσότερα »